Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жылан шоқжұлдызындағы ашық жұлдыздық шоқ
Жылан шоқжұлдызындағы тұмандық
Open cluster in the constellation Serpens
the nebula in the constellation Serpens
Сипаттамалары
Бөрік тұмандылығы IC 4703 каталогы бойынша тіркелген, диффузиялық эмиссиялық тұмандылық немесе H II аймағының бір бөлігі болып табылады. Бұл белсенді жұлдыз пайда болу аймағы шамамен 5700 жарық жылы қашықтықта орналасқан. Тұмандылықтың солтүстік-шығыс бөлігінен көтерілетін газдың тігізі шамамен 9,5 жарық жылы немесе 90 триллион километрге созылады. Бұл тұмандықпен байланысты жұлдыздар шоғырында шамамен 8100 жұлдыз бар, олардың көп бөлігі Молекулалық бұлттың арасында, Бағандардың солтүстік-батысында жинақталған. Ең жарқын жұлдыз (HD 168076) +8.24 шамалы шағылысқа ие, жақсы көзілдірікпен оңай көруге болады. Бұл O3.5V жұлдызы және O7.5V серігінен тұратын екі жұлдыз жүйесі. Бұл жұлдыздың массасы шамамен 80 күн массасына тең, ал жарқырауы Күннен 1 миллион есе артық. Шоқтың жасы 1–2 миллион жыл деп есептеледі. Атаулар оңтүстік-шығыстан орталық жарқын аймаққа қарай көтерілетін орталық бағанның пішінін көрсетеді. "Жұлдыз патшайымы тұмандылығы" деген атты Роберт Бернхам кіші енгізген, ол орталық бағанды силуэтте көрсетілген Жұлдыз патшайымы ретінде сипаттаған.
The Eagle Nebula is part of a diffuse emission nebula, or H II region, which is catalogued as IC 4703. This region of active current star formation is about 5700 light years distant. A spire of gas that can be seen coming off the nebula in the northeastern part is approximately 9.5 light years or about 90 trillion kilometers long. The cluster associated with the nebula has approximately 8100 stars, which are mostly concentrated in a gap in the molecular cloud to the north west of the Pillars. The brightest star (HD 168076) has an apparent magnitude of +8.24, easily visible with good binoculars. It is actually a binary star formed of an O3.5V star plus an O7.5V companion. This star has a mass of roughly 80 solar masses, and a luminosity up to 1 million times that of the Sun. The cluster's age has been estimated to be 1–2 million years. The descriptive names reflect impressions of the shape of the central pillar rising from the southeast into the central luminous area. The name "Star Queen Nebula" was introduced by Robert Burnham, Jr., reflecting his characterization of the central pillar as the Star Queen shown in silhouette.
"Жаратылыстың тіректері" аймағы
1995 жылы Джефф Хестер мен Пол Скоуэн Хаббл ғарыш телескопын қолданып түсірген суреттер тұмандықтың ішіндегі процестерді ғылыми тұрғыдан түсінуді едәуір жақсартты. Олардың бірі "Жаратылыс тіректері" деп аталып, жұлдыздардың пайда болуына арналған үлкен аймақты бейнелейді. Оның кішкентай қараңғы қуыстары протожұлдыздар (Бок глобулдары) деп саналады. Бұл тірек құрылымы 2005 жылы Спитцер ғарыш телескобымен түсірілген Кассиопея шоқжұлдызындағы Жан тұмандығының әлдеқайда ірі нұсқасына ұқсайды, ол да "Жұлдыз жарату тіректері" немесе "Жұлдыз пайда болу тіректері" деп сипатталады. Бұл бағаналар – үңгір еденінен өркендеген сталагмиттерге ұқсайды – жұлдызаралық сутегі газы мен шаңнан тұрады, олар жаңа жұлдыздар үшін инкубатор қызметін атқарады. Бағаналардың ішінде және бетінде астрономдар EGG ("Буланушы газдас глобулалар") деп аталатын тығыз газдың түйіндерін немесе глобулаларын тапты. Олардың кейбіреулерінде жұлдыздар қалыптасуда. Чандра обсерваториясының рентгендік суреттері, Хабблдің "Тіректер" суретімен салыстырғанда, рентген сәулелерінің көздері (жас жұлдыздардан) тіректермен сәйкес келмейтінін, керісінше тұмандықты кездейсоқ түрде нүктелеп тұрғанын көрсетті. Тіректердегі EGG-лердегі кез келген протожұлдыздар әлі рентген сәулесін шығаруға жеткілікті ыстық емес. Спитцер ғарыш телескобынан алынған алғашқы мәліметтер M16-дағы тіректерге "өткен супернова" қауіп төндіріп тұрғанын көрсетті. 2007 жылы Спитцер телескобы байқаған ыстық газ олардың 8000-9000 жыл бұрын жарылған супернованың әсерінен бұзылғанын көрсетті. Осы қашықтықтан қарағанда, жарықтың күшті шарпылысы Жерге 1000-2000 жыл бұрын қысқа мерзімге жеткен болуы мүмкін. Теория бойынша, жай қозғалатын соққы толқыны бірнеше мың жыл бойы тұмандықты кесіп өтіп, нәзік тіректерді жойып жіберуі керек еді. Алайда, 2014 жылы Хаббл тіректерді екінші рет, көрінетін және инфрақызыл жарықта суретке түсірді. 20 жылдан кейін алынған суреттер тіректердегі булану жылдамдығы туралы жаңа, егжей-тегжейлі мәліметтер ұсынды. Олардың ішінде супернованың іздері табылмады және олардың әлдебір формада әлі де бар екені және кем дегенде 100 000 жыл бойы көрінетіні болжануда.
Images produced by Jeff Hester and Paul Scowen using the Hubble Space Telescope in 1995 greatly improved scientific understanding of processes inside the nebula. One of these became famous as the "Pillars of Creation", depicting a large region of star formation. Its small dark pockets are believed to be protostars (Bok globules). The pillar structure resembles that of a much larger instance in the Soul Nebula of Cassiopeia, imaged with the Spitzer Space Telescope in 2005 equally characterized as "Pillars of Star Creation". or "Pillars of Star Formation". These columns – which resemble stalagmites protruding from the floor of a cavern – are composed of interstellar hydrogen gas and dust, which act as incubators for new stars. Inside the columns and on their surface astronomers have found knots or globules of denser gas, called EGGs ("Evaporating Gaseous Globules"). Stars are being formed inside some of these. X ray images from the Chandra observatory compared with Hubble's "Pillars" image have shown that X ray sources (from young stars) do not coincide with the pillars, but rather randomly dot the nebula. Any protostars in the pillars' EGGs are not yet hot enough to emit X rays. Evidence from the Spitzer Space Telescope originally suggested that the pillars in M16 may be threatened by a "past supernova". Hot gas observed by Spitzer in 2007 suggested they were already – likely – being disturbed by a supernova that exploded 8,000 to 9,000 years ago. Due to the distance the main blast of light would have reached Earth for a brief time 1,000 to 2,000 years ago. A more slowly moving, theorized, shock wave would have taken a few thousand years to move through the nebula and would have blown away the delicate pillars. However, in 2014 the pillars were imaged a second time by Hubble, in both visible light and infrared light. The images being 20 years later provided a new, detailed account of the rate of evaporation occurring within the pillars. No supernova is evidenced within them, and it is estimated in some form they still exist – and will appear for at least 100,000 more years.