Кіріспе

Жылан шоқжұлдызындағы ашық жұлдыздық шоқ
Жылан шоқжұлдызындағы тұмандық

Сипаттамалары

Бөрік тұмандылығы IC 4703 каталогы бойынша тіркелген, диффузиялық эмиссиялық тұмандылық немесе H II аймағының бір бөлігі болып табылады. Бұл белсенді жұлдыз пайда болу аймағы шамамен 5700 жарық жылы қашықтықта орналасқан. Тұмандылықтың солтүстік-шығыс бөлігінен көтерілетін газдың тігізі шамамен 9,5 жарық жылы немесе 90 триллион километрге созылады. Бұл тұмандықпен байланысты жұлдыздар шоғырында шамамен 8100 жұлдыз бар, олардың көп бөлігі Молекулалық бұлттың арасында, Бағандардың солтүстік-батысында жинақталған. Ең жарқын жұлдыз (HD 168076) +8.24 шамалы шағылысқа ие, жақсы көзілдірікпен оңай көруге болады. Бұл O3.5V жұлдызы және O7.5V серігінен тұратын екі жұлдыз жүйесі. Бұл жұлдыздың массасы шамамен 80 күн массасына тең, ал жарқырауы Күннен 1 миллион есе артық. Шоқтың жасы 1–2 миллион жыл деп есептеледі. Атаулар оңтүстік-шығыстан орталық жарқын аймаққа қарай көтерілетін орталық бағанның пішінін көрсетеді. "Жұлдыз патшайымы тұмандылығы" деген атты Роберт Бернхам кіші енгізген, ол орталық бағанды силуэтте көрсетілген Жұлдыз патшайымы ретінде сипаттаған.

"Жаратылыстың тіректері" аймағы

1995 жылы Джефф Хестер мен Пол Скоуэн Хаббл ғарыш телескопын қолданып түсірген суреттер тұмандықтың ішіндегі процестерді ғылыми тұрғыдан түсінуді едәуір жақсартты. Олардың бірі "Жаратылыс тіректері" деп аталып, жұлдыздардың пайда болуына арналған үлкен аймақты бейнелейді. Оның кішкентай қараңғы қуыстары протожұлдыздар (Бок глобулдары) деп саналады. Бұл тірек құрылымы 2005 жылы Спитцер ғарыш телескобымен түсірілген Кассиопея шоқжұлдызындағы Жан тұмандығының әлдеқайда ірі нұсқасына ұқсайды, ол да "Жұлдыз жарату тіректері" немесе "Жұлдыз пайда болу тіректері" деп сипатталады. Бұл бағаналар – үңгір еденінен өркендеген сталагмиттерге ұқсайды – жұлдызаралық сутегі газы мен шаңнан тұрады, олар жаңа жұлдыздар үшін инкубатор қызметін атқарады. Бағаналардың ішінде және бетінде астрономдар EGG ("Буланушы газдас глобулалар") деп аталатын тығыз газдың түйіндерін немесе глобулаларын тапты. Олардың кейбіреулерінде жұлдыздар қалыптасуда. Чандра обсерваториясының рентгендік суреттері, Хабблдің "Тіректер" суретімен салыстырғанда, рентген сәулелерінің көздері (жас жұлдыздардан) тіректермен сәйкес келмейтінін, керісінше тұмандықты кездейсоқ түрде нүктелеп тұрғанын көрсетті. Тіректердегі EGG-лердегі кез келген протожұлдыздар әлі рентген сәулесін шығаруға жеткілікті ыстық емес. Спитцер ғарыш телескобынан алынған алғашқы мәліметтер M16-дағы тіректерге "өткен супернова" қауіп төндіріп тұрғанын көрсетті. 2007 жылы Спитцер телескобы байқаған ыстық газ олардың 8000-9000 жыл бұрын жарылған супернованың әсерінен бұзылғанын көрсетті. Осы қашықтықтан қарағанда, жарықтың күшті шарпылысы Жерге 1000-2000 жыл бұрын қысқа мерзімге жеткен болуы мүмкін. Теория бойынша, жай қозғалатын соққы толқыны бірнеше мың жыл бойы тұмандықты кесіп өтіп, нәзік тіректерді жойып жіберуі керек еді. Алайда, 2014 жылы Хаббл тіректерді екінші рет, көрінетін және инфрақызыл жарықта суретке түсірді. 20 жылдан кейін алынған суреттер тіректердегі булану жылдамдығы туралы жаңа, егжей-тегжейлі мәліметтер ұсынды. Олардың ішінде супернованың іздері табылмады және олардың әлдебір формада әлі де бар екені және кем дегенде 100 000 жыл бойы көрінетіні болжануда.