Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ-тың федералдық көмек бағдарламасы
U. S. federal aid program
Тұрғын үй және қала құрылысы министрлігінің ең ұзақ мерзімді бағдарламаларының бірі – Қоғамдық даму блогы гранты (CDBG) жергілікті қоғамдастықты дамытуға бағытталған шараларды қолжетімді баспанамен қамтамасыз ету, кедейлікпен күресу және инфрақұрылымды дамыту мақсатымен қаржыландырады. CDBG, басқа блоктық грант бағдарламалары сияқты, белгілі бір мақсаттарға бөлінетін категориалды гранттардан федералдық бақылаудың аз болуымен және негізінен штаттық және жергілікті билік органдары мен олардың субгрант алушыларының дискрециясымен қолданылуымен ерекшеленеді.
The Community Development Block Grant (CDBG), one of the longest running programs of the U. S. Department of Housing and Urban Development, funds local community development activities with the stated goal of providing affordable housing, anti poverty programs, and infrastructure development. CDBG, like other block grant programs, differ from categorical grants, made for specific purposes, in that they are subject to less federal oversight and are largely used at the discretion of the state and local governments and their subgrantees.
Тарих
CDBG бағдарламасы 1974 жылы президент Джеральд Форд 1974 жылғы Тұрғын үй және Қоғамдық Даму Актісі арқылы қабылданып, 1975 жылдың қаңтарында күшіне енді. Заң тікелей түрде Никсон әкімшілігінің 1973 жылғы Тұрғын үй және Қалалық Даму департаментінің (HUD) көптеген бағдарламаларын қаржыландыруды тоқтатуға жауап болды. Президент Форд заң жобасының тиімсіз бюрократияны азайту әлеуетіне ерекше назар салды, себебі грант "жергілікті жерлердің күрделі қажеттіліктеріне толыққанды шешімдер беруге тым үзілісті болған" бұрынғы жеті бағдарламаны алмастырды. Ол сондай-ақ, "жергілікті даму мәселелеріндегі федералдық шешімдерді сол жерде тұратын және жұмыс істейтін адамдардың пікірлерімен алмастыру" арқылы үкіметтің тиімділігін арттыру мүмкіндігін атап өтті: жергілікті қаржыландыру таңдаулары бойынша шешім қабылдау билігін "жергілікті қажеттіліктерді ең жақсы білетін" жергілікті билік органдарына беру. Фордтың сөздерімен айтқанда, CDBG "федералды бюрократиядан жергілікті билік органдарына ықпалды қайта бөлу" және "Потомак өзенінің жағалауынан өз қауымдастықтарындағы адамдарға билікті қайтару" мақсатымен жасалған. Бағдарламаға екі партиялық қолдау көрсетілді, себебі либерал заң шығарушылар кедейлікті және "қалалық қирауды" жою мақсатын бөлісті, ал консервативті заң шығарушылар бағдарламаның жеке инвесторлардың қолына берілуін және АҚШ үкіметінің рөлінің азаюын бағалады. Қоғамдық дамуды орталықтандырудан босату кейбір демократтарға ұнады, өйткені бұрынғы бағдарламалардың орталық басқаруы нәтижесінде көмек көбінесе мұқтаж төмен кірісті қауымдарға жетпейтін, ал республикашылар бағдарламаның "федералды бюрократияның өкілеттіктерін шектеу" ретінде ұсынылғанын бағалады – бұл "үлкен үкімет пен бюрократияға наразылықтың өсуіне" сай келетін саяси және идеологиялық ұстаным. Заң екі палатада да үлкен екі партиялық көпшілік дауысымен қабылданды. Кейінірек Конгресс жасаған өзгерістер аз ұлт өкілдеріне қызмет ететін университеттердегі бағдарламаларды (107-бап), АҚШ-тың Гуам сияқты аумақтарындағы және ірі масштабты қайта жаңарту несиелерін (108-бап) қаржыландыратын қосымша шағын CDBG резервтерін құрды.
The CDBG program was enacted in 1974 by President Gerald Ford through the Housing and Community Development Act of 1974 and took effect in January 1975. Most directly, the law was a response to the Nixon administration's 1973 funding moratorium on many Department of Housing and Urban Development (HUD) programs. President Ford emphasized the bill's potential for reducing inefficient bureaucracy, as the grant replaced seven previous programs that were "too fragmented to provide comprehensive solutions to complex local needs". He also noted its potential for improving government effectiveness by "replacing Federal judgments on local development with the judgments of the people who live and work there": placing more decision making power on local funding choices in the hands of local governments who "are most familiar with local needs". The CDBG was presented as explicitly meant to "redistribute influence from the federal bureaucracies to local governments" in Ford's words, to "return power from the banks of the Potomac to people in their own communities". It had bipartisan support, reportedly because liberal legislators shared its goal of extinguishing poverty and "urban blight" and conservative legislators appreciated the control the program placed in the hands of private investors and the reduction it made in the role of the United States government. Decentralizing control over community development appealed to some Democrats because the central administration of previous programs meant benefits often did not reach the targeted low income communities, while Republicans appreciated that the program was represented as meant to "limit the powers of the federal bureaucracy", a political and ideological presentation reflective of "growing public resentment of big government and big bureaucracy". The law ultimately passed both houses with large bipartisan majorities. Later Congressional changes created additional small CDBG set asides that fund programs in minority serving universities (Section 107), in US territories such as Guam, and for large scale rehabilitation loans (Section 108).
Қаржы бөлу
CDBG қаражаты формулалық негізде бөлінеді. 1978 жылы CDBG қайта бекітілгенде, Конгресс ақшаны қалай жұмсауды бақылауды күшейту және түрлі проблемалары бар қауымдастықтарға тиімдірек көмек көрсету үшін екі формула енгізді. Қаланың CDBG жалпы үлесі АҚШ халқының, жалпы кедейліктің және тұрғын үйлердегі тығыздық деңгейінің жалпы көрсеткіштерінің орташасы немесе елдің жалпы өсім көрсеткішінің, жалпы кедейліктің және тұрғын үйлердің орташа жасының көрсеткіштерінің негізінде есептеледі. Формула А әдетте қарқынды өсіп жатқан, жоғары кедейлік деңгейіне тап болған және қолжетімді баспанасы жетіспейтін қалаларға арналған. Формула В көбінесе ескі үйлердің үлесі жоғары және өсуі төмен қалаларға, соның ішінде көптеген әулетті қала маңындағы елді мекендерге тиесілі. HUD барлық грант алушылар үшін екі формуланы да есептейді және үлкен соманы тағайындайды, бірақ бағдарламаны қаржыландыру туралы түпкілікті шешімді Конгресс қабылдайды. Уақыт өте келе бұл формулалар қауымдастықтардың қажеттіліктеріне толыққанды сәйкес болмай қалды, сондықтан бірнеше талдаулық есептерде оларды жақсарту немесе түзету ұсынылған. 1100-ден астам жергілікті және мемлекеттік билік органдары, «құқық иеленуші қауымдастықтар» деп аталатындар, автоматты түрде грантқа ие болады. Қалалар кемінде 50 000 халқы болса немесе Басқару және Бюджет кеңсесі анықтағандай, метрополиялық аймақтың орталық қаласы болса, талапкер бола алады. Аудандық орталықтар кемінде 200 000 халқы болса және метрополиялық аймақта орналасқан болса, талапкер бола алады. Олар АҚШ Тұрғын үй және қала құрылысы департаментіне қаржы жұмсалуы туралы есептерді (қаржы қайда және кімге жұмсалғанын көрсететін) және тоқсандық есептерді ұсынуға міндетті. Біріншіден, «CDBG қаражатының кемінде 70 пайызы төмен және орташа табысқа ие адамдарға пайда әкелетін іс-шараларға жұмсалуы керек». Екіншіден, қаражат «көршілікті қайта жандандыруға, экономикалық дамуға және қоғамдық нысандар мен қызметтерді жақсартуға бағытталған қоғамдық даму іс-шараларын қамтитын» жарамды іс-шараларға жұмсалуы керек. Мұндай іс-шараларға «жер участақтарын сатып алу, көшіру және бұзу, тұрғын және тұрғын емес үйлерді күрделі жөндеу, қоғамдық нысандарды салу және жақсарту» және тағы да басқалары кіруі мүмкін. Үшіншіден, билік органдары азаматтардың, әсіресе CDBG қаражатын пайдалануды жоспарлап отырған аймақтарда тұратын азаматтардың қатысуын қамтитын жобаларды іріктеу жоспарын ұстануға тиіс. CDBG қаражатын бөлудің құқық иеленуші қауымдастықтардан басқа да әдістері бар. 1978 жылғы қайта бекітуде HUD-тан CDBG қаражатының 30 пайызын муниципалитеттерге және құқық иеленуші емес қауымдастықтарға гранттар беру үшін штаттарға беруді талап етті. Бұл көбінесе «Шағын қалалар» бағдарламасы деп аталады, өйткені оған көптеген шағын қалалар мен ауылдық аудандар кіреді. Басқа бағдарламаларға CDBG аралдық аймақтар бағдарламасы (Америка Самоасы, Гуам, Солтүстік Мариан аралдары және АҚШ Виргин аралдары), CDBG бағдарламасы Колонияларға бөлінген қаражат және Көршілікті тұрақтандыру бағдарламасы кіреді. CDBG-нің номиналды қаржыландыру деңгейі уақыт өте келе салыстырмалы түрде тұрақты болды, бірақ инфляцияға сәйкес түзетілгенде бағдарламаның өмір сүру кезеңінде ол күрт төмендеді, оны оң жақтағы суреттен көруге болады.
CDBG funds are allocated on a formula basis. Upon reauthorizing CDBG in 1978, Congress instituted a dual formula to strengthen controls on how money was spent and to better serve communities with different types of problems. A city's proportion of the overall CDBG allocation is either the average of the area's fractions of the US's total population, total poverty and total amount of housing overcrowding, or the average of the area's fractions of the country's total growth lag, total poverty, and total age of housing. Formula A typically benefits rapidly growing cities with high poverty that lack affordable housing. Formula B tends to benefit cities with large shares of old housing and low growth, including many affluent suburbs. HUD calculates both formulas for all entitlement grantees and awards the larger amount, but Congressional appropriation has ultimate determination on program funding. These formulas have become less well matched to community need over time, and improvements or revisions have been proposed by several analytical reports. More than 1,100 local and state governments, called "entitlement communities", automatically qualify for the grant. Cities qualify if they have populations of at least 50,000 or are the principal city of a Metropolitan Area, as determined by the Office of Management and Budget. Counties qualify if they have populations of at least 200,000, excluding any entitlement cities, and are in a metropolitan area. They are required to submit allocation reports (showing to whom and where the money was spent) and quarterly reports to the United States Department of Housing and Urban Development. First, "not less than 70 percent of CDBG funds must be used for activities that benefit low and moderate income persons". Secondly, funds must be spent on eligible activities, which are broadly defined as including "community development activities directed toward neighborhood revitalization, economic development, and improved community facilities and services". Such activities may include "Acquisition of real property, Relocation and demolition, Rehabilitation of residential and non residential structures, Construction of public facilities and improvements", and more. Third, governments must follow a plan of project selection that includes citizen participation, especially by citizens who live in "areas in which the grantee proposes to use CDBG funds". There are a number of other distribution methods of CDBG funds besides entitlement communities. The 1978 re authorization also required HUD to award 30% of all CDBG funds to states for grants to municipalities and counties that are not entitlement communities. This is often called the "Small Cities" program, because it includes many small cities and rural counties. Other programs include the CDBG Insular Area Program (for American Samoa, Guam, the Northern Mariana Islands, and the U. S. Virgin Islands), the CDBG Program Colonias Set Aside, and the Neighborhood Stabilization Program. Nominal levels of CDBG funding have remained fairly constant over time, but they have dramatically declined over the course of the program's existence in inflation adjusted terms, as can be seen in the figure to the right.
Басқа бағдарламалармен қарым-қатынастар
CDBG қала дамуы бойынша іс-қимыл гранттарының (UDAG) кейбір ерекшеліктерін бөліседі. UDAG, қалалық жаңару және АҚШ қалаларындағы кедейлік пен құлдырауды жеңілдетуге бағытталған бұрынғы федералдық талпыныстармен бірге, "жоғарыдан төменге" бағытталған тәсіл ретінде сынға ұшырады. Осы бағдарламалар үшін федералды жоспарлаушылар қаражатты қалай және қайда жұмсау керектігін анықтайтын. Керісінше, CDBG "төменнен жоғарыға" бағытталған тәсіл ретінде құрылды. CDBG қаражатын алу үшін үміткерлер қауымдастықтың шұғыл қажеттіліктерін анықтауға және осы қажеттіліктерді шешуге бағытталған жобалық идеялар мен жоспарларды азаматтар мен жергілікті ұйымдардан сұрауы тиіс. Осылайша, CDBG бағдарламасы федералды үкіметтің кедейлік пен құлдырау мәселесіне қатысты тәсілінде маңызды өзгерісті білдіреді. Кейбір зерттеушілер CDBG төменнен жоғарыға бағытталған бағдарлама болғандықтан, бұрынғы бағдарламалардан гөрі әлдеқайда табысты деп санайды. Ал басқалары CDBG-нің рұқсат етілген қызметтерінің ауқымы тым кең екенін, осылайша бағдарламаның тиімділігін бағалауды қиындататынын айтады.
The CDBG shares some features of the Urban Development Action Grants (UDAG). UDAG, along with urban renewal and other previous federal attempts to alleviate poverty and blight in US cities, was criticized as being a "top down" approach. For these programs, federal planners would dictate how and where funds were spent. In contrast, CDBG was constructed to be a "bottom up" approach. In order to receive CDBG funds, applicants must identify urgent needs of the community, and solicit project ideas and plans from citizens and local organizations that address those needs. Thus, the CDBG program represents a significant shift in how the federal government addresses poverty and blight. Some researchers argue that because CDBG is a bottom up program it is significantly more successful than previous programs. Others have said CDBG's scope of allowed activities is too broad, making it difficult to measure program performance.