Ролан Гошер: Француз саяхатшысы мен журналисінің өмірі мен қызметі

Кіріспе

Француздық оңшыл саясаткер және журналист Роланд Гоше (ʁɔlɑ̃ ɡoʃe; 13 сәуір 1919 – 27 шілде 2007) – француздық оңшыл журналист және саясаткер Роланд Гогийоның псевдонимі. Француздық оңшылдардың маңызды ойшылдарының бірі, ол Виши режимі тұсында Марсель Деаттың фашистік партиясы Rassemblement National Populaire (RNP) қатарында қызмет еткен. Соғыстан кейін ынжық әрекет жасағаны үшін бес жылға түрмеге кесілді, одан кейін журналистік қызметпен айналысып, саяси белсенділігін жалғастырды. 1972 жылғы қазанда Ұлттық Фронттың (FN) құрылушыларының бірі болды және 1986 жылы FN атынан Еуропалық Парламент депутаты (MEP) болып сайланды.

Ерте мансап

Роланд Гоухер саясатқа солшыл белсенді ретінде кірді, алдымен троцкишіл топтың мүшесі ретінде Fédération des étudiants révolutionnaires (Революциялық студенттер федерациясы), содан кейін Jeunesses socialistes ouvrières (Жұмысшы-социалистік жастар) қатарына қосылды. Бұл ұйымдарда ол Роберт Херсант пен Александр Хебертпен танысты, кейіннен олар социал-демократиялық кәсіподақ Force Ouvrière (FO) көшбасшыларының бірі болды. Алайда, Гоухер Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде оңшыл қатарға өтіп, 1942 жылдың наурыз айында Марсель Деаттың фашистік партиясы Rassemblement National Populaire (RNP) құрамына қосылды. Ол RNP жастар ұйымын басқарды. Виши режимін тым "кейлес" деп сынап, жеткілікті жазалау шаралары қолданылмағанын айтты. 1950 жылдардың ортасында ол Жан Луи Тиксие Вигнанкурдың ұлттық жиналысына қосылып, оның бас хатшысы болды, сондай-ақ Оңтүстік-Шығыс Азия елдері қауымдастығы (АСЕАН) Еуропалық делегациясының вице-президенті қызметін атқарды. Ол сонымен қатар Пикардия аймағының (1986–1987) және кейіннен Франш-Конте (1992–1998) аймақтық кеңесшісі болып сайланды. 1981 жылдан 1993 жылға дейін FN мүшесі болды. 1992 жылы Le Monde және L'Est Républicain газеттерін оны бұрынғы Waffen SS мүшесі деп айыптағандық үшін қорлауға қарсы сотқа беріп, жеңіске жетті. 1984 жылы FN апталығы National Hebdo газетін құрды және 1993 жылға дейін оның бас редакторы болды. Сондай-ақ, ол 1991 жылдан 1994 жылға дейін өзіне тиесілі Le Crapouillot студиясын басқарды. 1993 жылы Ле Пеннің FN-мен арақашықтығын сақтап, оны тым бюрократтандырылған деп сынады. Оның өткені туралы баспасөз жариялаған мәліметтер де осы шешімге ықпал етті. 1994 жылдың тамызында FN мүшелігінен бас тартса да, Франш-Конте аймақтық кеңесінде "FN-мен байланысты" саналды. Ол осы кезде өзінің досы Жан Кастрилло басқаратын Militant және Жан Франсуа Тузедің Alliance Populaire (Халықтық одақ) сияқты басқа да оңшыл ұйымдарға жақындады. 2001–2002 жылдары Үшінші позиция идеяларын қолдайтын Unité Radicale партиясының сайтына мақалалар жазды және 2001 жылдың 22 қыркүйегінде олардың өткізген жиналысының біріне қатысты. 2005 жылға дейін Unité Radicale жетекшісі Кристиан Буше мен Филипп Рандаға да мақалалар жазды. Гаушер 2001 жылы FN мен Бруно Мегренің Ұлттық республикалық қозғалысы (MNR) арасындағы "ұлттық келісімге" қол қоюға шақырды. Бір кезде өзінің кітабында FN-нің ұлттық популистік бағытының мүшесі екенін мәлімдеген Гоухер лефебристік католиктермен де, "ұлтшыл революционерлермен" де байланысын сақтап, олармен ынтымақтастық байланыста болды. Ол сондай-ақ Ален де Бенуаның GRECE ұйымының меценаттық комитетінің мүшесі болды.

Roland Gaucher entered politics as a far left activist, first as a member of the Trotskyist group Fédération des étudiants révolutionnaires (Federation of Revolutionary Students) and then of the Jeunesses socialistes ouvrières (Workers' Socialist Youth), where he met with Robert Hersant and Alexandre Hébert, who would become one of the leaders of the social democrat trade union Force Ouvrière (FO). However, Gaucher shifted to the far right during World War II, joining Marcel Déat's Rassemblement National Populaire (RNP) Fascist party in March 1942. He was responsible for the RNP's youth organisation, He criticized the Vichy regime for being too "moderate" and not executing enough people. In the middle of the 1950s, he joined Jean Louis Tixier Vignancour's Rassemblement national, becoming its secretary general. and was vice president of the European delegation for the Association of Southeast Asian Nations (ASEAN). He was also elected as regional counsellor of the Picardy region (1986–1987) and then of the Franche Comté (1992–1998). He remained an active member of the FN from 1981 to 1993. He successfully sued Le Monde and L'Est Républicain for defamation in 1992, which accused him of being a former Waffen SS. He founded in 1984 the FN's weekly National Hebdo, of which he was chief editor until 1993. He also directed Le Crapouillot, which he owned, from 1991 to 1994. In 1993, he took his distances with Le Pen's FN, charging it of being too institutional. Revelations by the press on his past also had a role in this decision. Although he stop paying his membership to the FN in August 1994, he remained "apparenté FN" in the Franche Comté regional council. He got closer at this time to other far right structures, such as the Militant, led by his friend Jean Castrillo, and Jean François Touzé's Alliance Populaire (Popular Alliance). He also collaborated articles to the Unité Radicale 's website in 2001–2002, a party close to the Third Position's ideas, and took part to one of its meetings on 22 September 2001. He also wrote a few articles for Christian Bouchet, leader of Unité Radicale, until 2005 and also for Philippe Randa. Gaucher also signed the call for "national reconciliation" between the FN and Bruno Mégret's National Republican Movement (MNR) in 2001. Gaucher, who had once declared in one of his books being a member of the National Populist tendency of the FN, maintained links as much with the Lefebvrist Catholics as he did with the "Nationalist Revolutionaries". He was also for a time a member of the patronage committee of Alain de Benoist's GRECE.

Шығармалары

КСРО-дағы оппозиция 1917–1967, Альбин Мишель, 1967. Француз коммунистік партиясының құпия тарихы, Альбин Мишель, 1975. "Террористер", Фамот, 1976. Монсеньор Лефевр, Шіркеу үшін күрес, Париж, Альбатрос баспасы, 1976. Франция шіркеуінің қаржысы, Альбин Мишель, 1981. "Кюриел желісі немесе гуманитарлық көтеріліс", Жан Пиколье, 1981. Франциядағы ұлтшылдар, 1-том: Шөлден өту (1945–1983), Roland Gaucher басылымы, 1995. Франциядағы ұлтшылдар, 2-том: FN-нің өркендеуі, 1983–1997, Жан Пиколье, 1997, 448 б. Мәдениетті манипуляциялаушылар, Deterna, 1998. (Филипп Рандамен бірлесіп), "Сол жақтағы антисемиттер", Deterna, 1998. (Филипп Рандамен бірлесіп), Тазартудан құтқарылғандар, 1-том: 1-том, Марсель Деаттың соғыс күнделігі, Париж: Dualpha, 2002–2004. (Филипп Рандамен бірлесіп), Тазартудан құтқарылғандар, 2-том: Жорж Альбертини желілері, Париж: Dualpha, 2002–2004.