Вестминстер архиепискалдығының тарихы және мәртебесі
Archbishop of Westminster
Вестминстер архиепископы: роль, полномочия и история католической епархии в Англии. Кардиналы, преемственность с Кентербери и представительство Церкви.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англиядағы Вестминстер Рим-католик епархиясының басшысы
Head of the Roman Catholic Diocese of Westminster in England
Вестминстер архиепискобы Англиядағы Вестминстер Рим-католик епархиясын басқарады. Ол Вестминстер провинциясының митрополиті, Англия мен Уэльстің бас митрополиті және дәстүр бойынша Англия мен Уэльстің католик епископтар конференциясының президенті болып сайланады, демек Англия мен Уэльстегі католик шіркеуінің де-факто өкілі саналады. Вестминстердің барлық бұрынғы архиепископтары кардинал атанған. Қайта құрылған епархиялық епископтықтың барлық епископтары Вестминстер сияқты жаңа атақтар алғанмен, өздерін Реформацияға дейінгі шіркеумен және Реформациядан кейінгі апостолдық викарийлермен және титулярлық епископтармен байланысты деп есептеді. Вестминстер өзін Кентерберидің жалғасы деп қарастырды, сондықтан екі епархияның гербтері ұқсас, себебі Вестминстердің гербінде паллий бейнеленген – бұл Киелі Тақпен рухани байланыстың ерекше католик символы, және Вестминстер оған толық құқылы деп санайды.
The Archbishop of Westminster heads the Roman Catholic Diocese of Westminster, in England. The incumbent is the metropolitan of the Province of Westminster, chief metropolitan of England and Wales and, as a matter of custom, is elected president of the Catholic Bishops' Conference of England and Wales, and therefore de facto spokesman of the Catholic Church in England and Wales. All previous archbishops of Westminster have become cardinals. Although all the bishops of the restored diocesan episcopacy took new titles, like that of Westminster, they saw themselves in continuity with the pre Reformation Church and post Reformation vicars apostolic and titular bishops. Westminster, in particular, saw itself as the continuity of Canterbury, hence the similarity of the coats of arms of the two sees, with Westminster believing it has more right to it since it features the pallium, a distinctly Catholic symbol of communion with the Holy See.
Тарих
Католиктердің эмансипациясымен, XIX ғасырдың басында Англия мен Уэльсте католиктердің қызметіне қатысты заңдық шектеулердің біртіндеп жойылуымен, Рим өз бетімен ("Британ үкіметімен келісімшарт арқылы емес, және Англикан шіркеуімен келіссөздер арқылы емес") Елизавета I патшайым жасаған ішінара бос орынды толтыруға шешім қабылдады, католик діндегі епархияларды тарихи үлгіде қалпына келтіріп, қолданыстағы титулды епископтарды немесе апостолдық викарийлерді діндегі епископтармен алмастырды. Осылайша, Папа Пий IX 1850 жылдың 29 қыркүйегінде Universalis Ecclesiae атты бұйрығын шығарды, осы бұйрық арқылы он үш жаңа епархия құрылды. Бұл епархиялар Елизаветаға дейінгі аумақтық епархияларды ресми түрде талап ете алмаса да (1829 жылғы Рим-католиктерге жеңілдік беру туралы актіге байланысты), Елизаветаға дейінгі шіркеумен байланыс пен жарамдылықтарын сақтайтындарын мәлімдеді. Тарихшы және рекусанттар ұрпағы Пол Джонсон 1718 жылы, Даңқты революциядан кейін 30 жыл өткен соң, Парламент Скизмалық актіні, Кейбір конформизм туралы актіні және Диссиденттерге белгілі бір лауазымдарды атқаруға мүмкіндік беретін Корпорацияларды тыныштандыру және құру туралы актіні жойғанда католиктердің көңілі көтерілгенін айтады. Бұл жоюлар сол кезде тек диссиденттерге пайда әкелсе де, олардың күшін жоюы және жоюы реформаның ауада екенін және Парламенттің ойында бар екенін көрсетеді. Содан кейін 1727 жылы, жылдық өтемақы актілерін жоюдан кейін, диссиденттерді көптеген азаматтық шектеулерден босатты (мысалы, жексенбі күні шіркеуге қатысуды заңмен міндеттеу мүмкін болмай қалды), католиктер, әсіресе аристократиялық емес католиктер, 1832 жылғы Католиктердің эмансипациясына дейін қайтадан ашыққа шыға бастады. 1727 жылғы актінің нәтижесінде Англиядағы христиандық (Англикан, диссиденттер, католиктер және т.б.) "міндетті қоғам" болмай қалды. Дегенмен, католиктерге толық азаматтық және діни құқықтарды алу үшін тағы 95 жыл күтуге тура келді. Бірақ бір ғасыр бұрынғы диссиденттердің жетістіктері кейіннен католиктердің шектеулерін жоюға маңызды қадам болды. Британ Парламенті шіркеулік атақтар туралы заңды 1851 жылы католиктерге қарсы шара ретінде қабылдады, жаңадан құрылған католик епархияларының қазіргі Англикан епархиялық атауларын алуына кедергі келтіру үшін, (Англикан) дін қызметкерлерінің киім киюіне немесе католик ғибадат орындарында қоңырау ілуіне тыйым салды. Ол 1871 жылы Гладстонмен жойылды, бірақ одан кейін де жаңа католик епархиялары епархиялық атауларды қабылдамады. Осылайша қалпына келтірілген епархиялардың бірі Вестминстер епархиясы болды, ол сол кездегі жалғыз митрополиттік орын болды. Алайда, Папа Пий X 1911 жылдың 28 қазанында Ливерпуль және Бирмингем провинцияларын құрды, ал Вестминстер Нортгемптон, Ноттингем, Портсмут және Саутварк епархияларын ғана сақтап қалды. Бұл 1917 жылдың 20 шілдесінде Папа Бенедикт XV-нің бұйрығымен Брентвудта Вестминстерден бөлінген Эссекс графтығына сәйкес келетін жаңа епархияның орнын бекіткеннен кейін көбейді, осылайша ол Вестминстерге бағынышты болды. Папа Павел VI-ның понтификаты кезінде 1965 жылдың 28 мамырында Саутварк провинциясы құрылды, оның бағынышты епархиялары Портсмут (Вестминстерден бөлінген), Плимут (Бирмингемнен бөлінген) және Арундел мен Брайтон епархиясы (Сассекс және Суррей графтықтарында Саутварк епархиясынан алынған аумақпен) болды. Вестминстер Нортгемптон, Ноттингем және Брентвуд епархияларын ғана бағынышты сақтап қалды. Кейіннен, 1976 жылдың 13 наурызында Павел VI Кембридж, Норфолк және Саффолк округтеріндегі Нортгемптон епархиясынан аумақпен бірге Шығыс Англияның жаңа епархиясын құрды. Бұрынғы католиктердің Лондон аймағындағы билігін Папа тағайындаған Лондон округінің апостолдық викарийі немесе титулды епископ басқарды.
With Catholic emancipation, the gradual abolition of the legal restrictions on the activities of Catholics in England and Wales in the early 19th century, Rome on its own ("not by Concordat with the British government nor conversations with the Anglican Church") decided to fill the partial vacuum, which Queen Elizabeth I had created, by restoring Catholic dioceses on a regular historical pattern and replacing existing titular bishops or vicars apostolic with diocesan ones. Thus Pope Pius IX issued the bull Universalis Ecclesiae of 29 September 1850 by which thirteen new dioceses were created. Although these dioceses could not formally claim pre Elizabethan territorial dioceses (owing to the Roman Catholic Relief Act 1829), they did claim validity and continuity with the pre Elizabethan Church. Historian and descendant of recusants, Paul Johnson, claims that as early as 1718, only 30 years after the Glorious Revolution, Catholics could take heart when Parliament repealed the Schism Act, the Occasional Conformity Act and the Act for Quieting and Establishing Corporations, which allowed Dissenters to hold certain offices. Although these repeals at the time only benefited Dissenters, their rescission and abolition suggested reform was in the air and on Parliament's mind. Then in 1727, in the wake of the repeal of the annual Indemnity Acts, which relieved Dissenters of most of their civil disabilities (making it no longer possible, for example, to enforce by law the attendance of anyone at church on Sunday), Catholics, especially non aristocratic Catholics, could slowly start to creep out into the open again, long before the Catholic Emancipation of 1832. As a result of the 1727 Act, Christianity in England (Anglican, Dissenters, Catholic, etc.) also ceased to be a "compulsory society". Still, Catholics had to wait another 95 years before being given full civil and religious rights. Nevertheless, the gains of the Dissenters a century earlier were a significant step towards eliminating Catholic disabilities later. The Ecclesiastical Titles Act had already been proposed by the British Parliament and was passed in 1851 as an anti Catholic measure precisely to prevent any newly created Catholic dioceses from taking existing Anglican diocesan names, forbidding the wearing of (Anglican) clerical dress or setting bells in Catholic places of worship. It was repealed by Gladstone in 1871 but, even after, new Catholic Dioceses didn't take existing (Anglican) diocesan names. One of these newly restored dioceses was the Diocese of Westminster, the sole Metropolitan See at that time. However, under Pope Pius X, on 28 October 1911, the provinces of Liverpool and Birmingham were created, and Westminster retained as suffragan dioceses only Northampton, Nottingham, Portsmouth and Southwark. These increased when under Pope Benedict XV a bull of 20 July 1917, fixed the seat of a new diocese corresponding to the County of Essex, detached now from Westminster, at Brentwood, making it a suffragan of Westminster. During the pontificate of Pope Paul VI, on 28 May 1965, the Province of Southwark was erected, with as its suffragans Portsmouth, detached from Westminster, Plymouth, detached from Birmingham, and the diocese of Arundel and Brighton erected in the counties of Sussex and Surrey with territory taken from the diocese of Southwark. Westminster retained as suffragan dioceses only Northampton, Nottingham and Brentwood. Subsequently, these were joined by a new diocese of East Anglia, elected with territory from the Northampton diocese in the counties of Cambridge, Norfolk and Suffolk by Paul VI on 13 March 1976. The previous Catholic jurisdiction of the London area was headed by the Vicar Apostolic of the London District or titular bishop, appointed by the pope.
Қазіргі жағдай
Епархия қазіргі уақытта Теміз өзенінің солтүстігіндегі Лондонның Баркинг және Дагенхэм, Хавиринг, Ньюхэм, Редбридж және Уолтем Форест аудандарын, сондай-ақ Теміз өзеніндегі Стейнс және Санбери аудандарын, және Гертфордшир графтығын қоспағанда, Лондонның Теміз өзенінің солтүстігіндегі аудандарының аумағын қамтиды. Епархияның орталығы Вестминстер қаласында орналасқан, архиепископтың кафедрасы немесе орындығы "Ең қымбат қасиетті қан, қасиетті Мария, қасиетті Жүсіп және қасиетті Петр" атты метрополиттік кафедралық шіркеуінде, көбінесе Вестминстер кафедралық соборы деп аталады, ол Виктория көшесінен шалқары орналасқан. Архиепископтың резиденциясы – Архиепископтың үйі, Амбросден даңғылы, Лондон. Винсент кардинал Николс 2009 жылғы 21 мамырда 11-ші архиепископ ретінде қызметке орнатылды. Ол 2014 жылғы 22 ақпанда кардинал дәрежесіне көтерілді, содан бері 12 ғасырдан бері 43-ші ағылшын кардиналы атанды.
The diocese presently covers an area of of the London boroughs north of the River Thames excluding Barking & Dagenham, Havering, Newham, Redbridge and Waltham Forest together with the districts of Staines upon Thames and Sunbury on Thames and the County of Hertfordshire. The see is in the City of Westminster, the Archbishop's cathedra or seat is located at the Metropolitan Cathedral Church of the "Most Precious Holy Blood, Saint Mary, Saint Joseph and Saint Peter", usually referred to as Westminster Cathedral, which is set back from Victoria Street. The Archbishop's residence is Archbishop's House, Ambrosden Avenue, London. Vincent Cardinal Nichols was installed as the 11th archbishop on 21 May 2009. He was elevated to cardinal on 22 February 2014, becoming the 43rd English cardinal since the 12th century.