Грекиядағы Андравида қаласы

Кіріспе

Андравида (Ανδραβίδα) – Грекияның Пелопоннес түбегінің солтүстік-батысындағы Элис аймағындағы қала және бұрынғы муниципалитет. 2011 жылғы жергілікті басқару реформасынан бері Андравида-Киллини муниципалитетінің құрамына кіреді, оның муниципалдық бөлімшесі болып табылады. Муниципалдық бөлімшенің ауданы 40,728 км². Халық саны шамамен 3700 адамды құрайды. Қала орта ғасырдың соңында Ахая франк княздығының астанасы болған.

Орналасқан жері

Андравида Елис облысының солтүстік-батыс жазығында, Ион теңізі жағалауынан шамамен 7 км қашықтықта орналасқан. Ол Лехайнадан оңтүстікке қарай 3 км, Гастуниден солтүстікке қарай 6 км, Пиргостан солтүстік-батысқа қарай 30 км және Патрастан оңтүстік-батысқа қарай 55 км жерде жатыр. 9-шы Грек ұлттық жолы (сонымен қатар E55) Патрас-Пиргос-Пиллос бағыты қаланың шығысынан өтеді. Андравида әуе базасы қала орталығынан шығысқа қарай 2,5 км қашықтықта орналасқан.

Тарих

Андравиданың ерте тарихы белгісіз: атауының шығу тегі белгісіз. Бірнеше ұсыныстар жасалды, олардың ең ықтималы – бұл «сусарлар орны» деген мағына беретін славян тіліндегі атаудан алынғандығы. 1205 жылы крестоносшылар басып алғанға дейін бұл жер туралы ешқандай мәлімет жоқ, тіпті одан бұрын да болған болса да. Морея жылнамасы бойынша, Андравида, солтүстік және батыс Пелопоннестің көптеген қалалары мен аймақтары сияқты, 1205 жылы крестоносшылар басшысы Вильгельм Шамплитте тарапынан соғыссыз басып алынды. Сол жерде жергілікті гректердің байлары мен Элистің, сондай-ақ Скорта мен Месария тауларының иелері оған адалдықтарын білдіріп, оны өздерінің билеушісі деп мойындады. Франктардың жаулап алуынан кейін көп ұзамай Андравида (француз тілінде Андревилл, арагон тілінде Андревилла және итальян тілінде Андравилла деп аталды) жаңадан құрылған Ахая княздығының княздарының резиденциясына айналды. Ортағасырлық зерттеуші Антуан Бон атап өткендей, Андравиданың княздықтың де-факто астанасы ретінде таңдалғаны оның тиімді орналасуымен байланысты: Элистің құнарлы жазығының ортасында орналасқан, ол жақсы қамтамасыз етілген және жылқыларды бағуға жарамды болды, ірі порты Гларенцаға жақын болғанымен, жағалауда емес, сондықтан теңізден шабуылдарға ұшырамады, сонымен қатар, орталық Пелопоннестің көтерілісшіл тұрғындары бар тауларынан бірдей қашықтықта болды. Осы себепті, маңыздылығына қарамастан, ол ешқашан бекітілген емес. Қала сонымен қатар 1212 жылдан бері құрылған Рим-католик епископтығының орталығына айналды, ол бұрынғы грек епископтығы Оленаны сіңіріп алып, соңғысының атын сақтады. Франк қаласынан небары бірнеше іздер ғана сақталған, ал оның құрылыстары туралы көптеген мәліметтер әдеби көздерден алынған: княздар сарайы; Францискандықтарға тиесілі болуы мүмкін Киелі Стефан шіркеуі; 1241 жылы Тевтон орденіне берілген Киелі Джеймс шіркеуі мен кешірімі, Вильгардуин әулетінің мүрдесіне айналды; Кармельдің Киелі Николай монастыры; және доминикандықтар қызмет көрсеткен, олардың арасындағы ең үлкені – Киелі София шіркеуі, ол княздықтың ақсүйектерінің жиналыстары мен парламенттерінің орны ретінде жиі пайдаланылды. 19 ғасырдың басында Франсуа Пуквиль мен Жан-Александр Букон сияқты саяхатшылар үш шіркеудің де көп бөлігі сақталғанын хабарлады, бірақ бүгінде тек Киелі София ғана едәуір көлемде сақталған. Элистің және Ахаяның княздықтың қалған бөліктері сияқты, Андравида 1420 жылдардың соңында Морея деспотаты тарапынан басып алынды. 1460 жылы Осман империясы оны басып алды және грек тәуелсіздігіне дейін, 1686-1715 жылдардағы қысқа мерзімді Венеция билігінен басқа, Осман билігінде қалды.

Andravida's early history is obscure: the name is of unknown provenance—several proposals have been made, the most probable of which is that it derives from a Slavic name for "place of the otters"—and the site is not mentioned before the conquest by the Crusaders in 1205, even though it certainly existed before that. According to the Chronicle of the Morea, Andravida, like most of the towns and regions of the northern and western Peloponnese, was captured without a fight in 1205 by the Crusader leader William of Champlitte, and it was there that the local Greek magnates and lords of Elis and of the mountains of Skorta and Mesarea paid him homage and recognized him as their lord. Soon after the Frankish conquest, Andravida (known as Andreville in French, Andrevilla in Aragonese and Andravilla in Italian) became the residence of the princes of the newly established Principality of Achaea. As the medievalist Antoine Bon points out, Andravida's choice as the de facto capital of the principality rested on its favourable location: situated in the midst of the fertile plain of Elis, it was well provisioned and could sustain horses, it was located near the major port town of Glarentza, but not on the coast and hence not vulnerable to seaborne raids, and was equally far from the mountains of the central Peloponnese with their rebellious inhabitants. Consequently, despite its importance, it was never fortified. The town also became the seat of a Roman Catholic bishopric, attested since 1212, which assimilated the pre existing Greek bishopric of Olena and retained the latter's name. Only a few traces survive of the Frankish town, and most of the testimony about its buildings comes from literary sources: a palace for the Princes; the Church of Saint Stephen, possibly belonging to the Franciscans; the Church and hospice of Saint James, given to the Teutonic Order in 1241 and serving as the burial place for the princely House of Villehardouin; the convent of Saint Nicholas of Carmel; and the Church of Saint Sophia, serviced by the Dominicans and the largest of them all, by virtue of which it often served as the site of assemblies and parliaments of the principality's nobility. Early 19th century travellers like François Pouqueville and Jean Alexandre Buchon reported that the three churches were still largely extant, but today only Saint Sophia survives to a substantial extent. Like the rest of the Principality's remnants in Elis and Achaea, Andravida was conquered by the Despotate of the Morea in the late 1420s. In 1460 it was conquered by the Ottoman Empire and remained under Ottoman rule, with the exception of a brief Venetian period in 1686–1715, until Greek independence.

Адамдар

Константинос Андравидиотис, грек Тәуелсіздік соғысының батыры.