Кіріспе

Британдық-американдық актер және кино продюсері (1902–1988)
Бейсбол ойыншысы

Джон Хаусман (туған Жак Хаусман; 22 қыркүйек 1902 – 31 қазан 1988) – Румынияда туған британдық-американдық актер және театр, кино және теледидар продюсері. Ол режиссер Орсон Уэллспен Федералдық театр жобасындағы күндерінен бастап "Азамат Кейн" фильміне дейін, сондай-ақ "Көк Далия" фильмінің продюсері ретінде сценарийді жазушы Раймонд Чандлермен бірлесіп жұмыс істегенімен танымал болды. 1973 жылы "Қағаз іздері" фильмінде профессор Чарльз У. Кингсфилд рөлін сомдағаны үшін "Оскар" сыйлығын жеңіп алды. Ол 1978 жылы телесериалға бейімделген Кингсфилд рөлін қайта ойнады.

Ерте өмір

Хаусман 1902 жылдың 22 қыркүйегінде Румынияның Бухарест қаласында Жак Хаусманн ретінде дүниеге келді. Оның анасы Мэй (туған тегі Дэвис) – үй шаруашылығын жүргізуші, әкесі Жорж Хаусманн – астық саудасымен айналысқан. Анасы Уэльс және Ирландиядан шыққан христиан отбасынан британдық болса, әкесі Эльзаста туған еврей болған. Ол Англияда Клифтон колледжінде білім алып, британдық азаматтыққа өтіп, 1925 жылы АҚШ-қа эмиграция жасауға дейін Лондонда астық саудасында жұмыс істеді, сол жерде Джон Хаусман сахналық есімін қабылдады. 1943 жылы ол АҚШ азаматы болды.

Театр продюсері

Хаусман халықаралық астық нарықтарында спекулянт болып жұмыс істеді, ал 1929 жылғы қор нарығының құлдырауынан кейін ғана театрға көшті. Бродвейде ол «Үш және бір» (1933) және «Менің сүйіктіім» (1934) пьесаларын бірлесіп жазды. Композитор Вирджил Томсон оны Гертруда Штайнмен бірлесіп жазған «Төрт қасиетті, үш актіде» (1934) спектаклін қоюға шақырды. Кейіннен ол «Теңізден келген әйел» (1934) және «Вэлли Фордж» (1934) қойылымдарын режиссерлік етті.

Орсон Уэллспен ынтымақтастық

1934 жылы Хаусман «Паника» пьесасын қоюға тырысты, ол Арчибальд МакЛиштің 1929 жылғы құнсығу салдарынан әлемі құлаған Уолл-стриттегі қаржыгер туралы драмасына негізделген еді. Басты кейіпкер елу жасқа жуық ер адам болғанымен, Хаусман Катарина Корнеллдің «Ромео мен Джульетта» қойылымында көрген Орсон Уэллс атты жас жігіттің басты рөлді ойнауға ең лайықты адам екендігіне көз жеткізді. Уэллс келісімін берді және алдын ала әңгімелескеннен кейін, ол қатысып жүрген пьесадан бір түнді ғана өткен соң Хаусманның қойылымында басты рөлді ойнауға келісті. «Паника» 1935 жылдың 15 наурызында Император театрында ашылды. Актерлер құрамында Хаусманның бұрынғы әйелі Зита Йоханн болды, ол үш жыл бұрын Борис Карлоффпен бірге «Универсалдың мумиясы» фильмінде түскен еді. Пьеса көңілсіз пікірлерге ие болып, үш қойылым ғана сахналанғанымен, бұл театрлық команданың құрылуына әкелді – жемісті, бірақ даулы серіктестік, онда Хаусман Уэллстің «ұстаз, ал мен шәкірт» екенін айтты. 1936 жылы «Бірге жүріңдер» фильмінің режиссерлік жұмысын басқарды.

Федералдық театр жобасы

1936 жылы Federal Theatre Project, Works Progress Administration жұмыссыз театр актерлері мен қызметкерлерін жұмыспен қамтыды. Федералды театр жобасының Негр театры бөлімін танымал афроамерикандық актриса Роза МакКлендон және театр продюсері Хаусман басқарды. Хаусман өзінің бір естеліктерінде осы тәжірибені былай деп сипаттайды: Құрылғаннан кейін бір жыл ішінде Федералды театрдың штат тізімінде он бес мыңнан астам ер және әйел болды, оларға аптасына шамамен жиырма доллар жалақы төленді. Өмір салған төрт жыл ішінде оның қойылымдарын екі жүзден астам театрларда, сондай-ақ жылжымалы сахналарда, мектептердегі концерт залдарында және елдің барлық аймандарындағы қоғамдық саябақтарда отыз миллионнан астам адам көрді.

Макбет (1936)

Хаусман дереу Уэллсті жұмысқа алды және оған FTP-нің Негр театры үшін «Макбет» спектаклін қоюды тапсырды, ол «Вуду Макбеті» деген атпен белгілі болды. Спектакль король Генри Кристофтың Гаити сарайында (және үш бақталас әйел рөлінде вуду сиқыршыларымен) қойылды, ал бас рөлді Джек Картер сомдады. Ойынға музыканы Вергиль Томсон жазды. Премьера 1936 жылдың 14 сәуірінде Лафайет театрында өтті, және сыншылар мен көрермендер оны құлшына қарсы алды, спектакльдің барлық көрсетілімдері сатылып түгелді. Сыншылар мен меценаттар бұл спектакльді үлкен, бірақ даулы жетістік деп бағалады. Алайда, Негр Театры Жобасында 10 ай жұмыс істегеннен кейін Хаусман өзінің болашағын тәуекелге салу мәселесіне тап болды:

20 жастағы жігітпен серіктестік құру туралы, оның талантына мен толық сенімдімін, бірақ онымен продюсер, цензор, кеңесші, импресарио, әке, үлкен аға және жақын дос рөлін бірге ойнауға тура келді. Барлық есептер бойынша, Уэллс осы қысымнан қатты қорқып кетті. Хаусманның айтуынша, «оның бұл жағдай қандай салдарға әкелетінін түсінбеді». CBS компаниясына шақырулар ағылып келді, газет редакцияларының телефондары толып кетті. Уэллссіз Хаусман Дуглас Мурдың «Шайтан мен Дэниел Вебстер» (1939) спектаклін қойды.

Түптеп Джонсон (1938)

Хаусман Вассар колледжінде оқытып жүргенде, Уэллстің аяқталмаған екінші қысқаметражды фильмі – Too Much Johnson (1938) фильмін жасады. Фильм ешқашан көпшілікке көрсетілмеді және оның бірде-бір түпнұсқасы сақталмаған деп есептелді. 2013 жылы оның фрагменттері қайта табылды.

Азамат Кейн (1941)

Уэллс Хаусменмен бірге Голливудта жұмысын жалғастырды. 1939 жылдың көктемінде Уэллс RKO өндірісінің басшысы Джордж Шефермен алдын ала келіссөздер жүргізді, нәтижесінде Уэллс пен оның «Меркурий» труппасына екі фильмге келісім жасалды, онда Уэллс өзінің жобаларын өндіруге, режиссуралауға, орындауға және толық шығармашылық бақылауға ие болатын. Кинодағы дебюті үшін Уэллс алдымен Джозеф Конрадтың «Жүректің қараңғылығы» ромасын экранға бейімдеуді қарастырды. 200 беттік сценарий жазылды, кейбір модельдер жасалды және алғашқы сынақ түсірілімдері басталды. Алайда, бюджеттік қиындықтарды азайтуға немесе түсірілімдерді бастауға ешқандай нақты қадам жасалмады. RKO желтоқсанның 31-не дейін жалақы төлеуді тоқтатуы мүмкін екенін ескерткенде, Уэллс актерлерге өзінің жеке қаражатынан төлейтінін мәлімдеді. Хаусмен олардың бизнес-шотында ешкімге жалақы төлеуге жеткілікті қаражат жоқ екенін айтты. «Меркурий» труппасы үшін өткізілген корпоративтік кеш барысында Уэллс ашуға беріліп, серіктесін «қансорушы» және «алаяқ» деп атады. Хаусмен кетіп баруға тырысқанда, Уэллс оған ыдыс қыздырғыштарды лақтыра бастады, бұл олардың серіктестігі мен достығына нүке салды. Бірақ кейін Хаусмен 1941 жылғы «Азамат Кейн» фильмінің жасалуына белсенді қатысты, онда Уэллс түсті. Уэллс Хаусменге телефон соғып, сценарийді аяқтағанша сценарист Герман Дж. Манкиевичті «күзетуге» Голливудқа оралуын және оны алкогольден аулақ ұстауын сұрады. Хаусмен, Уэллске тартылғандықтан, оның айналасындағылардың барлығы сияқты, келісім берді. Уэллс «Кейн» сценарийіне авторлық құқықты алғанмен, Хаусмен бұл құқық Манкиевичке тиесілі екенін мәлімдеді, бұл Уэллспен соңғы үзіліске әкелді. Хаусмен сюжеттің жалпы пішінін жасауға және сценарийді редакциялауға да өзінің үлесін қосты. «Sight & Sound» журналына (1962 жылғы күз) берген сұхбатында (Пенелопа Хьюстонмен) Хаусмен «Азамат Кейнді» жазу тақырыбының деликатты екенін айтты:

«Менің ойымша, Уэллс әрқашан «Азамат Кейнді» және өзі режиссуралаған барлық фильмдерді өзі жеке жазғанын шын жүректен сезінген – мүмкін, Шекспирдің пьесаларын есептемегенде. Бірақ «Кейн» сценарийі негізінен Манкиевичтің еңбегі болды. Концепциясы мен құрылымы, драмалық мифологиясы, журналистік және саяси білімі – осылардың барлығын ол жылдар бойы өзімен бірге алып жүрді және енді өміріндегі жалғыз маңызды жұмысына құйды. Бірақ Орсон «Кейнді» фильмге айналдырды: динамикасы мен шиеленісі, сондай-ақ керемет кинематографиялық эффектілер – «Азамат Кейнді» әлемдегі ең ұлы фильмдердің біріне айналдырған барлық визуалды және дыбыстық өнертабыстар – олардың барлығы Орсон Уэллстің туындысы еді». 1975 жылы Кейт МакКолимен сұхбаттасқанда Хаусмен киносыншы Паулин Кейлдің «Кейнді көтеру» атты эссесінде тудырған «ақылсыз дауды» айтты: «Бұл даудың кінәсі Орсонның өзінде. Ол өзін ақымақ деп танытқандықтан, барлық мақтауды өзіне иеленгісі келді. Шын мәнінде, бұл оның фильмі. Сондықтан бұл күлкілі пікірталас».

Театрға қайта оралу

Уэллспен жолдары айырылысқаннан кейін Хауземан "Жұртшыл және Дэниел Вебстер" (1939) және "Либерти Джонс" (1941) фильмдерін режиссерлік етіп, ал Бродвейде Уэллс режиссерлік еткен Меркурий театрының "Туған ұл" (1941) қойылымын продюсерлікке алып шықты.

Дэвид О. Селзник

Голливудта ол Дэвид О. Селзник Продакшнның вице-президенті болды. Сол кездегі ең маңызды жетістігі – Джоан Фонтейн мен Уэллс түскен «Джейн Эйр» (1943) романының бейімделуіне көмектесу және оның түсірілімін ұйымдастыру болды.

Екінші дүниежүзілік соғыс

Перл-Харборға шабуылдан кейін Хаусман жұмысынан кетіп, Соғыс ақпарат басқармасының (OWI) шетелдегі радио бөлімінің басшысы болды. Ол "Америка дауысы" радиосы үшін жұмыс істегенмен, сонымен қатар Нью-Йорктегі оның жұмыстарын да басқарды.

Бастысы

1945 жылы Хаусман Paramount Pictures компаниясымен фильмдер өндіру туралы келісімшартқа қол қойды. Оның осы студиядағы алғашқы жұмысы "The Unseen" (1945) фильмі болды. Одан кейін ол Вероника Лейкпен бірге "Мисс Сьюзи Слэгл" (1945) және "The Blue Dahlia" (1946) фильмдерін түсірді. Соңғы фильм, Алан Лэддтің қатысуымен және Реймонд Чандлер жазған, классикаға айналды. Ол Paramount компаниясынан кетіп, Мэри Мартинмен бірге "Лютня әні" (1946) спектаклін қою үшін Бродвейге оралды. Голливудқа қайтып келген соң ол Макс Офулс үшін Universal студиясында "Белгісіз әйелден хат" (1948) фильмін өндірді.

РКО

Хаусман RKO студиясына барып, Николас Рейдің режиссерлік дебюті болған «Түнде тіршілік» (1948) фильмін продюсерлік етті. Ол сондай-ақ «The Company She Keeps» (1949) және «On Dangerous Ground» (1951) фильмдерін де жасады. Ол Бродвейге «Дүниеге қуаныш» (1949) және «Король Лир» (1950-51) спектакльдерін қою үшін қайтып келді, соңғысы Луис Калхернмен бірге болды.

МГМ

RKO-ның өндіріс жетекшісі Доре Шари болды. Шари MGM-ге ауысқанда, ол Хаусманға студияда келісімшарт ұсынды, ал продюсер оны қабылдады. Хаусманның MGM-дегі қызметі «Гунаһкерлерге арналған мереке» (1952) фильмімен басталды; одан кейін Винсенте Миннеллидің режиссерлігімен «Жаман және әдемі» (1952) фильмімен үлкен жетістікке жетті. Одан кейін ол «Юлий Цезарь» (1953) фильмінің экранизациясын жасады (соның арқасында ол «Үздік фильм» номинациясына ие болды). «Executive Suite» (1954) фильмі де танымал болды, ол Эрнест Леманның Камерон Хоулидің бестселлер романы бойынша жасаған өте шығармашылық бейімделуі еді. Дегенмен, «Оның он екі адамы» (1954), Миннеллидің «Тор» (1955) және Фриц Лангтың «Ай флоты» (1955) фильмдері қаржылық шығынға ұшырады. Винсент ван Гогтың өмірбаяны туралы фильм «Өмірге құштарлық» (1956) да, режиссерлігін Миннелли жасаған фильм де, сыншылар тарапынан жоғары бағаланды, бірақ шығынға ұшырады.

Теледидар және театр

Хаусман теледидар өндірісіне көшті, ең әйгілісі – "Жеті жанды өнер" (1957) және "Playhouse 90" эпизодтары. Ол сондай-ақ театрға оралып, "Шарасыздық пен әділдік" (1957) және "Мальфи герцогинясы" (1957) спектакльдерін қайта қойды.

MGM-ге қайта оралу

Хаусман продюсер ретінде MGM-ге қайта шақырылды және оған жеке өндіріс компаниясы – «Джон Хаусман Продакшнс» берілді. Оның түсірген фильмдері: «Барлығы құлап түседі» (1962), «Басқа қалада екі апта» (1962) және «Күн суығанда» (1963).

Теледидарға қайта оралу

Хаусман теледидарға оралып, "Ұлы оқиға" және "Америкаға саяхат" (1964) телефильмдерін жасады. Ол Голливудқа қысқа мерзімге оралып, "Бұл мүлік бұзылуға жатады" (1966) фильмін продюсерлік етті, содан кейін "Кешкі Примроза" (1966) телесериалы үшін теледидарға қайта оралды. Ол Бродвейге оралып, "Пантаглиз" (1967) қойылымын қойды.

Джульярд мектебі мен актерлік топ

Хаусман Джульярд мектебінің драма бөлімінің негізін қалаушы директоры болды және 1968 жылдан 1976 жылға дейін осы лауазымды атқарды. 1972 жылғы тұңғыш түлектердің арасында Кевин Клайн мен Патти ЛуПон болды, ал Хаусман басшылығымен келесі сабақтарда Кристофер Рив, Манди Патинкин және Робин Уильямс оқыды. Бірінші курс бітірген соң таратылмас үшін Хаусман мен оның Джульярдтағы әріптесі Марго Харли олардан "Group 1 Acting Company" деп аталған тәуелсіз, гастрольдік репертуарлық труппа құрды. Кейіннен ұйым The Acting Company деп өзгертілді және 40 жылдан бері жұмыс істеп келеді. Хаусман 1986 жылға дейін көркемдік жетекші-продюсер болды, ал Харли компания құрылғаннан бері продюсер қызметін атқарып келеді. 1996 жылы The New York Times газетінде жарияланған мақаласында Мел Гассов оны "Америка Құрама Штаттарындағы маңызды гастрольдік классикалық театр" деп атады.

Актерлік өнер

Хаусман мансабының басында кейде актерлік жұмыс істеген. Ол «Мамырдағы жеті күн» (1964) фильмінде шағын, бірақ маңызды рөл орындады. Хаусман «Қағаз іздері» (1973) фильміндегі профессор Чарльз Кингсфилд рөлімен «Алтын глобус» және «Оскар» сыйлықтарын жеңіп алып, көпшілікке кеңінен танылды. Фильм сәтті болды және Хаусманды кейіпкерлік актер ретінде күтпеген кеш мансабына бастады. Хаусман «Rollerball» (1975) фильмінде Energy Corporation компаниясының атқарушы директоры Бартоломей рөлін ойнады, сондай-ақ «Condorдың үш күні» (1975) және «St Ives» (1976) триллерлерінде түсті. Хаусман телеарнада «Сынақ барысындағы қорқыныш» (1975), «Адамс шежіресі» (1976), «Потсдамдағы Труман» (1976), «Хазардтың адамы» (1976) және «Авторды іздейтін алты кейіпкер» (1976) фильмдерінде пайда болды. 1976 жылы Хаусман «Қағаз іздері» фильмінің әріптесі Линдсей Вагнермен «Оскарды өлтір» фильмінде қайта қауышты. Бұл танымал ғылыми-фантастикалық «Бионикалық әйел» және «Алты миллион долларлық адам» телесериалдарының үш бөлімнен тұратын бірлескен эпизоды болды, онда ол ғылыми гений доктор Франклин рөлін ойнады. Ол «Капитан мен корольдар» (1976), «Шығып кеткен адам» (1977), «Біздің қаламыздың» (1977) нұсқасы, «Вашингтон: жабық есіктердің артында» (1977), «Отбасының ең жақсысы» (1977), «Аспен, соңғы кабриолет» (1978), «Француздық Атлантикалық ісі» (1978) және «Әріптестер» (1980) телесериалдарында ойнады. Фильмдерде ол Нил Саймонның «Арзан детектив» (1978) фильмінде Сидней Гринстритті пародиалады, сондай-ақ «Ескі достар» (1980), Джон Карпентердің «Тұман» (1980), «Мұса толығымен!» (1981) және «Менің қорғаушым» (1981) фильмдерінде түсті. Хаусман «Гидеонның мүйізі» (1980) телефильмімен және «Жүректің таңдауы» (1983) фильмімен өндірушілікке қысқа қайта оралды. Ол Бродвейде тағы бір қойылымды шығарды – «Азапты жүректің қарғысы» (1982). Ол «Бала күтуші» (1980), «Қарсыз Рождество» (1980), «Үркіткіш оқиға» (1981), «Морк пен Минди», «Телефон арқылы кісі өлтіру» (1982) (екінші рөлде), «Марко Поло» (1982) және «Американдық пьеса» (1982) фильмдерінде ойнады.

Тележұлдыз

Гарвард заң мектебінің профессорын "The Paper Chase" (1973) фильмінде ойнаған ол сол аттас телесериалда рөлін қайта ойнады, ол 1978 жылдан 1979 жылға дейін және 1983 жылдан 1986 жылға дейін көрсетілді. Осы кезеңде ол "Драмалық телесериалдағы ең үздік актер" номинациясы бойынша екі рет "Алтын глобусқа" ұсынылды. 1980-жылдары Хаусеман Рик Шродер түскен "Күміс қасық" сериалындағы Эдвард Страттон II әдесінің рөлімен және "Олар ақшаны ескіше табады – олар оны өңдейді" деген ұраны бар Smith Barney брокерлік фирмасының жарнамаларымен кеңінен танылды. Тағы бір жарнама – "басты майдан кем қаныққан майы бар" деген сөздермен және әйгілі "томат тестімен" жазылған Puritan тамақ майы. Ол 1983 жылы жоғары бағаланған "Соғыстың желдері" мини-сериалында еврей жазушысы Аарон Джастроу рөлін ойнады (бұл рөл нақты Бернард Беренсон тұлғасына негізделген). Ол "Соғыс және естелік" мини-сериалының жалғасында рөлді қайта ойнаудан бас тартты (содан кейін бұл рөл сэр Джон Гилгудқа берілді). Дегенмен ол A. D. (1984), Noble House (1986) және Линкольн (1988) мини-сериалдарында түсті.

Жазу

Қызмет арасында және кейде қызмет кезінде ол ұлттық басылымдарға мақалалар мен кітаптарға шолулар жазды, сондай-ақ үш томдық естелік жазды. Бұл естелік бір дәуірдің тарихын баяндайды және оның есімде сақтау қабілетінің керемет екенін көрсетеді: «Run Through» (1972), «Front and Center» (1979) және «Final Dress» (1983). 1986 жылы ол «Entertainers and the Entertained» атты кітап жариялады. 1988 жылы оның бұрынғы кітаптарынан және жаңа материалдардан құралған төртінші томы – «Тоқталмаған істер: естеліктер, 1902–1988» жарық көрді.

Жеке өмір

Хауземан актриса Джоан Фонтейнмен, оның актер Брайан Аернемен некесі аяқталғаннан кейін қарым-қатынаста болды. "Бізді Голливудта 'романтика' деп аталатын жағдайға түсірді, яғни аптасына үш-төрт түн бірге ұйықтадық, бірге кештеулерге шақырдық, демалыс күндерін бірге өткіздік және кейде некеге шығу туралы әңгімеледік, бірақ бұл туралы шын мәнінде ойлаған жоқпыз", - деп жазды Хауземан Front and Center, оның екінші автобиографиясында.

Соңғы жылдары және өлімі

Кейінгі фильмдерінің қатарында "Жарқын жарықтар, үлкен қала" (1988) және "Тағы бір әйел" (1988) фильмдері болды. 1988 жылы ол өзінің соңғы екі рөлінде – "Жылаңаш қару: Полиция жасағының іс қағаздарынан!" және "Скрудж" фильмдерінде эпизодтық рөлдерде ойнады. Бірінші фильмде ол жүргізуші нұсқаушыны (оның мінез-құлқы бұрынғы рөлдерін пародиялады), ал екіншісінде – өзін ойнады. Екі фильм де оның қайтысынан кейін шықты. 1988 жылдың 31 қазанында Хаусман 86 жасында омыртқа рагынан Калифорния штатының Малибу қаласындағы үйінде дүние салды. Оның денесі өртеліп, күлі теңізге шашылды.

Танымал мәдениетте

Хаусменді Кари Элвес Тим Роббинс режиссерлік еткен "Кредель Уилл Рок" (1999) фильмінде сомдады. Актер Эдди Марсан Ричард Линклейтердің "Мен және Орсон Уэллс" (2009) фильмінде Хаусмен рөлін ойнады. Хаусменді актер Джонатан Ригби "Doctor Who" аудиодрамасындағы "Марстан келген шабуылшылар" атты туындысында ойнады, ол "Дүниелер соғысы" хабарламасынан шабыттанған. Актер Сэм Траутон 2020 жылы "Мэнк" фильмінде Хаусмен рөлін сомдады. "Сайнфелд" телесериалының "Бет сурған" эпизодында Джерри Элейнге Алек Бергтің "Джон Хаусмен есіміне ұқсайды" дейді. Кейін Джерри Хаусменді еліктеп, Алек Бергтің атын роттық дыбыстарсыз, қарқынды дауыспен айтады. SCTV эпизодының "Джейн Эйрхед" бөлімінде қонақ жұлдызы Робин Уильямс Хаусменді "Джон Хаусменмен бірге кеш" атты пародилік жарнамасында бейнеледі, онда ол Мелонвилл телефондық анықтамасын театр көрермендеріне оқып береді.

Актер ретінде (фильм)

Жыл Атауы Рөл Режиссер Ескертулер 1938 Түп Джонсон Дуэлист / Кейнстоун полицей Орсон Уэллс Сондай-ақ продюсер 1964 Мамырдағы жеті күн Вице-адмирал Фарли С. Барнсвелл Джон Франкенхаймер Кредиттелмеген 1973 Қағаз куып жетеді Чарльз В. Кингсфилд кіші Джеймс Бриджес «Оскар» үздік қосалқы актер сыйлығы «Алтын глобус» үздік қосалқы актер сыйлығы (фильм) Ұлттық сыншылар кеңесінің үздік қосалқы актер сыйлығы «Нью-Йорк киносыншылары» сыйлығына ұсынылған 1975 Роллербол Мистер Бартоломью Норман Джуисон Кондордың үш күні Уэбаш Сидни Поллак 1976 Сент-Айвс Абнер Прокане Дж. Ли Томпсон 1978 Арзан детектив Жаспер Блаббер Роберт Мур 1979 Ескі достар Доктор Хоффман Жоан Теуксбери 1980 Тұман Мистер Макен Джон Карпентер «Толығымен Моисей!» Архангел Гэри Уайс Менің дене сақшысы Мистер Доббс Тони Билл 1981 Аруақтар әңгімесі Сирс Джеймс Джон Ирвин 1982 Телефон арқылы кісі өлтіру Стенли Марковиц Майкл Андерсон 1983 Эмилиге гүл Наратор (дауыс) Линдон Чубак 1988 Жарқын жарықтар, үлкен қала Мистер Фогель Джеймс Бриджес Басқа әйел Мистер Пост Вуди Аллен «Скрудж» Өзі Ричард Доннер Камео; өлімнен кейін шығарылған «Жылаңаш мылтық: Полиция отрядының іс қағаздарынан!» Жүргізуші нұсқаушы Дэвид Цукер Кредиттелмеген камео; өлімнен кейін шығарылған

Продюсер ретінде (фильм)

Жыл Атауы Режиссер Ескертулер 1938 Too Much Johnson Орсон Уэллс 1945 The Unseen Льюис Аллен Ассоциацияланған продюсер ретінде 1946 Мисс Сюзи Слэглдің Джон Берри Көк Далия Джордж Маршалл 1948 Белгісіз әйелден хат Макс Офюльс Түнде тіршілік етеді Николас Рэй 1951 Ол сақтайтын компания Джон Кромвелл Қауіпті жерде Николас Рэй 1952 Күнәкарларға арналған демалыс Геральд Мейер Жаман және әдемі Винсенте Миннелли 1953 Юлий Цезарь Жозеф Л. Манкевич «Үздік фильм» номинациясы бойынша «Оскар» сыйлығына ұсынылды 1954 Executive Suite Роберт Уайз Оның он екі адамы Роберт З. Леонард 1955 The Cobweb Винсенте Миннелли Мунфлит Фриц Ланг 1956 Өмірге құштарлық Винсенте Миннелли 1962 Барлығы құлайды Джон Франкенхаймер Бір қалада екі апта Винсенте Миннелли 1963 Күндіз салқындағанда Роберт Стивенс 1966 Бұл мүлік бұзылуға жарамды Сидни Поллок

Актер ретінде (теледидар)

Жыл Атауы Рөл Ескертулер 1975 Ұлы өнерлер Д. Фосетт Эпизод: "Көкжиектен әрі" Қорқыныш сотта Майк Коллинз Телефильм 1976 Адамс шежіресі Судья Ричард Гридли Минисериал; 1 эпизод Трумэн Потсдамда Уинстон Черчилль Телефильм Қауіпті адамдар Джон Хазард Авторды іздеген алты кейіпкер Режиссер Алты миллион долларлық адам Др. Ли Франклин Эпизод: "Оскарды өлтіру: 2-бөлім" Бионикалық әйел 2 эпизод Капитан мен патшалар Судья Ньюэлл Чисхолм Минисериал; 2 эпизод 1977 Американдық қысқа әңгіме Әке Флинн Эпизод: "Шығарылған адам" Вашингтон: Жабық есіктердің артында Майрон Данн Минисериал; 6 эпизод Ең жақсы отбасы Өзі (жүргізуші) Минисериал Аспен Джозеф Меррилл Драммонд Минисериал; 2 эпизод 1978–86 Қағаз қуу Чарльз У. Кингсфилд кіші Басты рөлдер; 1–4 маусым Үміткер – Драмалық қойылымдағы ең үздік актер сыйлығы CableACE Үміткер – Телесериалдардағы ең үздік актер сыйлығы Golden Globe 1979 Соңғы кабриолет Др. Уэзерлл Минисериал; 3 эпизод Француз Атлантикалық ісі Др. Аркади Клеменс 1980 Әріптестер Профессор Кингсфилд Эпизод: "Элиоттың кек алуы" Гедеонның мүйізі Др. Линдквист Қарсыз Рождество Эфрем Адамс 1982 Морк және Минди Милт Эпизод: "Морк, Минди және Мерт МИЛТ-пен кездеседі" Марко Поло Аквилея патриархы Минисериал; 1 эпизод 1982–87 Күміс қасық Эдвард Страттон кіші Қайта ойналатын рөл; 1–5 маусым 1983 Американдық Playhouse Желілік жаңалықтар хабаршысы Эпизод: "Желілік жаңалықтар хабаршысы" Соғыстың желдері Аарон Ястров Минисериал; 7 эпизод Үміткер – Телесериал, минисериал немесе телефильмдегі ең үздік қосалқы актер сыйлығы Golden Globe Түсінуге бостандық Бенджамин Франклин Минисериал; 3 эпизод 1985 А. Д. Гамалиел Минисериал; 5 эпизод 1988 Асыл үй Сэр Джеффри Эллисон Минисериал; 4 эпизод Линкольн Ген. Винфилд Скотт Минисериал; 2 эпизод 227 Джон Хаусман, өзі Эпизод: "Олар біздің әнімізді ойнайды"