Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Самуэль Элиот Морисонның 15 томдық ғылыми-танымдық кітаптар сериясы.
15 volume series of non fiction books by Samuel Eliot Morison
Екінші дүниежүзілік соғыстағы АҚШ Әскери-теңіз күштерінің операциялары тарихы – Самуэль Элиот Морисон жазған және 1947-1962 жылдар аралығында Little, Brown and Company баспасында жарық көрген, Екінші дүниежүзілік соғыстағы АҚШ Әскери-теңіз күштері туралы 15 томдық еңбек.
The History of United States Naval Operations in World War II is a 15 volume account of the United States Navy in World War II, written by Samuel Eliot Morison and published by Little, Brown and Company between 1947 and 1962.
Өмірбаян
Перл-Харборға шабуылдан кейін, Морисон, Кристофер Колумбтың өмірбаянын жазғанда теңіздегі тәжірибесінен жеке қатысудың маңыздылығына көз жеткізген болатын. Ол президент Рузвельтке әскери-теңіз күштерінің ресми тарихын дайындауды ұсынды және осы жұмысты өз еркімен атқаруға дайын екенін білдірді. Президент Рузвельт пен Әскери-теңіз күштерінің хатшысы Франк Нокс осы ұсынысқа келісті. 1942 жылдың мамырында Морисон АҚШ Әскери-теңіз күштерінің резервіндегі лейтенант-командир болып тағайындалды және оған штаттағы көмекшілер тобы берілді, сонымен қатар барлық ресми құжаттарға қол жеткізуге және қажет болған жерге баруға рұқсат етілді. Морисоннің білімді теңізші ретіндегі беделі (Кристофер Колумбтың өмірбаянындағы талдауына сүйенген) одан бұрыннан мәлім болғандықтан, ол көптеген кемелерге шақырылды, соғыс аяқталғанға дейін барлығы он біреуіне. Нәтижесінде, бұл ресми бекітілген тарих емес, қалыпты тарихи еңбек болды. Әскери-теңіз күштерінің 1944-1947 жылдардағы хатшысы Джеймс Форрестал былай деп жазды: "Әскери-теңіз күштері оған [Морисонға] толыққанды зерттеу жүргізуге және бірінші қолынан әсер алуға барлық мүмкіндіктерді жасады. Алайда, бұл еңбек ешқандай жағдайда ресми тарих болып табылмайды. Оқиғаның формасы, стилі және мінезі автордың өзіне тән. Білдірілген пікірлер мен жасалған қорытындылар доктор Морисонға және тек оған ғана тиесілі. Оған ұлттық қауіпсіздікке қауіп төндіретін ақпаратты қорғау қажеттілігінен басқа ешқандай шектеулер қойылған жоқ". АҚШ Әскери-теңіз күштерінің операциялары тарихының шектеулері көбінесе соғыс аяқталғаннан кейін көп ұзамай жарияланғандығымен байланысты, оны Морисон да түсінген: "Оқиға кезінде немесе одан кейін жазылған тарих мүлдем объективті немесе толық бола алмайды. Мен білмейтін фактілер жарыққа шығуы мүмкін, ал мен жоққа шығарғандары жаңа түсіндірулерге енгізілуі мүмкін. Дегенмен, мен оқиғалармен байланыста, көптеген қатысушылар тірі кезде жазу арқылы, кемелер бұзылып, теңізшілер қайда бару керектігін білгенде күтуден гөрі көбірек пайдаға жетемін деп ойлаймын. Келер жылдары тарихшылар бұл кітапты сынауы мүмкін, бірақ олар жоспарлау мен дайындықтардың үлкен ширықтығын, шайқастың қызықтылығын, қиын операцияның сәтті аяқталуына қуанғандығымызды, жеңіске қуана алмаған кемедегі әріптестеріміз үшін сезілген қайғыны ешқашан қайта жасай алмайды". Кейбір материалдар, әсіресе кодтарды бұзуға қатысты мәліметтер, сол кезде құпия болып сақталды, ал кейінірек соғыстағы нақты оқиғаларды терең зерттеу, бұрын жеңіл қарастырылған мәселелерді анықтауға көмектесті. Бұл серияның кейінгі басылымдарына кейбір түзетулер енгізілді. Бұл "АҚШ Әскери-теңіз күштерінің операциялары тарихы" да белгілі бір талдаудан қасақана аулақ болды, мысалы, Жапонияның Перл-Харборға шабуыл жасауының себептерін басқа еңбектерге қалдырды. Кіріспеде айтылғандай, бұл еңбек "кәсіби теңізшілер емес, жалпы оқырманға" арналған.
Immediately after the attack on Pearl Harbor, Morison, already convinced of the value of personal involvement as a result of sailing experience while writing his biography of Christopher Columbus, wrote to President Roosevelt suggesting the preparation of an official history of the Navy in the war, and volunteering for the task. Both President Roosevelt and the Secretary of the Navy Frank Knox agreed, and in May 1942 Morison was commissioned as a Lieutenant Commander in the United States Naval Reserve, and assigned a staff of assistants, with permission to go anywhere and to see all official records. Morison's reputation as a knowledgeable sailor (based on his analysis in the biography of Christopher Columbus) preceded him, and he was welcomed on a number of ships, eleven of them in all by the end of the war. The result was a normal historical work, not a prescribed official history. James Forrestal, Secretary of the Navy 1944 47, wrote: "The Navy Department has done everything possible to enable him [Morison] exhaustive and to afford him firsthand impressions. This work, however, is in no sense an official history. The form, style, and character of the narrative are the author's own. The opinions expressed and the conclusions reached are those of Dr. Morison, and of him alone. He has been subject to no restrictions other than those imposed by the necessity of safeguarding information which might endanger national security." Limitations of the History of U. S. Naval Operations are mostly due to its publication so soon after the war's end, which Morison understood: "No history written during or shortly after the event it describes can pretend to be completely objective or even reasonably definitive. Facts that I know not will come to light; others that I discarded will be brought out and incorporated in new patterns of interpretation. Nevertheless, I believe that more is to be gained by writing in contact with the events, when most of the participants are alive, than by waiting until the ships are broken up and the sailors have departed to wherever brave fighting men go. Historians in years to come may shoot this book full of holes; but they can never recapture the feeling of desperate urgency in our planning and preparations, of the excitement of battle, of exultation over a difficult operation successfully concluded, of sorrow for shipmates who did not live to enjoy the victory." Some material, especially related to codebreaking, was then still classified, and later in depth research into particular occurrences in the war did clarify points that had been passed over rather lightly. Some rewriting was incorporated in the later printings of this series. This History of U. S. Naval Operations also intentionally avoided a certain amount of analysis, for instance deferring to other works for the causes of the Japanese Attack on Pearl Harbor. The intended audience for the work, to quote from the preface, was "the general reader rather than the professional sailor."
Деректі фильм
Бұл «АҚШ Әскери-теңіз күштерінің операциялары тарихы» теледидар тарихында да жанама әсер етті. Жобадағы Морисонның ғылыми көмекшілерінің бірі Генри Соломон NBC-нің Роберт Сарноффын білген және 1949 жылы алғаш рет АҚШ Әскери-теңіз күштері мен теңіз жаяу әскерлерінің Екінші дүниежүзілік соғыстағы әскери қимылдары туралы масштабты деректі телесериалды ұсынды. 1951 жылы Ұлттық телерадиокомпания Соломонды 1952–1953 жылдардағы «Теңіздегі жеңіс» телесериалын жасау үшін шақырды. Бұл телесериалдың сәттілігі, жауынгерлік түсірілімдерді пайдаланатын тарихи деректі фильмдерді теледидар жанры ретінде қалыптастыруда маңызды рөл атқарды.
This History of U. S. Naval Operations also played an indirect role in the history of television. One of Morison's research assistants in the project, Henry Salomon, knew NBC's Robert Sarnoff and, in 1949, first proposed an ambitious documentary TV series on U. S. Navy and Marine Corps warfare in World War II. In 1951 the National Broadcasting Company hired Salomon to produce what would become the 1952–1953 TV series, Victory at Sea. The success of this TV series played a major role in establishing the historic documentary—using combat footage—as a viable television genre.