Кіріспе

Ұзын құлақты соу (Asio otus), сонымен қатар солтүстік ұзын құлақты соу деп те аталады, немесе көбінесе кіші мүйізді соу немесе мысық соу деп белгіленеді, – кең таралған көбею аймағына ие орташа өлшемді соу түрі. Ғылыми атауы латын тілінен алынған. Туыс атауы Asio – құлақты соулардың бір түрі, ал otus да кішкентай, құлақты соуға сілтеме жасайды. Бұл түр Еуропа мен Палеарктиканың көптеген аймақтарында, сондай-ақ Солтүстік Америкада көбейеді. Бұл түр, Strigidae тұқымдасына жататын, қазіргі кезде кездесетін соулардың көп бөлігін қамтитын, соулардың ірі тобының бір бөлігі болып табылады (ал соулардың басқа таксономиялық тұқымы – қора соулары немесе Tytonidae). Бұл соу жартылай ашық орталарды ұнатады, әсіресе орман шеттерін, себебі олар тығыз ағаштардың арасында қоныстану және ұя салуға бейім, бірақ ашық жерде аң аулауды артық көреді. Ұзын құлақты соу – шамалы мамандандырылған жыртқыш, оның рационы негізінен кішкентай кеміргіштерге, әсіресе құсқұстарға бағытталған, олар көбінесе олардың тамағының көп бөлігін құрайды. Барлық соулар өздеріне ұя салмайды. Ұзын құлақты соу жағдайында, ол әдетте басқа жануарлар салған ұяларды пайдаланады, көптеген аймақтарда бұқалар салған ұяларды артық жақсы көреді. Бұл түрдің көбеюінің сәттілігі көбінесе олжаның санымен және жыртқыштардан қорғану қаупімен байланысты. Бұл түрдің тағы бір ерекшелігі – оның бірнеше ұзын құлақты соулардың бір уақытта бөлісетін тұрақты қоныс орындарына бейімделуі. Ұзын құлақты соу – әлемдегі ең көп тараған және ең көп санды соулардың бірі. Оның өте кең ареалы мен санының арқасында IUCN оны алаңдатуға жатпайтын түр деп санайды. Дегенмен, осы соудың ареалының бірнеше бөлігінде санының төмендеуі байқалды.

Таксономия

Ұзын құлақты сүрегі 1758 жылы швед натуралисі Карл Линней өзінің "Systema Naturae" кітабының оныншы басылымында Strix otus деген екі атаумен ресми түрде сипаттады. Бұл сүрегі қазір француз зоологы Матурин Жак Бриссонның 1760 жылы енгізген Asio туысына жатқызылған. Asio туысына жататын сүрегілерді кейде құлақты сүрегілер деп атайды. Олардың кең таралуына қарамастан, қазіргі кезде тек сегіз түрінің бар екені есептеледі. Төрт түрі Еуразия мен Африкада, ал Америкада, оның ішінде ұзын құлақты және қысқа құлақты сүрегілерде кездеседі. Ұқсастықтарына және бір туысқа жататындығына қарамастан, электрофорезді пайдалана отырып жүргізілген зерттеуде ұзын құлақты және қысқа құлақты сүрегілердің арасындағы генетикалық қашықтықтың бір туыстағы түрлер үшін ерекше үлкен екендігі анықталды. Канзас, Айдахо (Asio brevipes) және Калифорния (Asio priscus) сияқты жерлерде Asio түрлерінің ізі қалған ерте заманғы қалдықтарына қарамастан, ұзын құлақты сүрегінің эволюциялық тегінің нақты орны белгісіз және оны анықтау мүмкін болмайды. Кем дегенде үш заманауи түр туысқан түрлерді білдіреді, мүмкін ұзын құлақты сүрегілер паравирустар ретінде немесе ортақ ата-бабаны сақтайтын түрлер кешенінің бір бөлігі ретінде. Африканың батпақты сүрегі сырт көрінісімен қысқа құлақты сүрегіне өте ұқсас және оған жақын туыс болса, жолақты сүрегі (Asio clamator) қазіргі Asio түрлерінің арасында ерекше және шығу тегі құпия. Ол басқа Asio түрлерімен генетикалық байланысы бар болғанымен, жақын туыс емес сияқты көрінеді. Бір ұядағы ұзын құлақты сүрегілердің генетикалық біртектілігі әртүрлі ұялардағыларға қарағанда сәл жоғары екені көрсетілді. Алайда, бұл біртектілік жалпы алғанда, бірлесіп ұялайтын құстар үшін салыстырмалы түрде төмен.

Сәйкестендіру

Егер тәжірибелі бақылаушы жақсы қараса, әдетте ұзын құлақты соны (bubo virginianus) оның далалық белгілерінің, мөлшері мен түсінің үйлесімділігі арқасында ажырата алады. Дегенмен, кейбір басқа соңғы түрлер олармен шатастырылуы мүмкін. Стигия соны (Asio stygius) (солтүстік Мексикада ғана кездесетін) ішінара жалаңаш саусақтарымен ірілеу, жалпы қараңғырақ, күңгірт және айқын қауырсынмен ерекшеленеді, бет маскасы көбінесе қара түсті болып көрінеді. Еуразияда ұзын құлақты сонымен бірге тіршілік ететін қоңыр соны (Strix aluco) олардан қате түсіру қиын, себебі олар көбінесе дөңгелек және ірі денелі болып көрінеді (іс жүзінде сәл үлкен және салмақтырақ), және басы кеңірек, дөңгелек. Қоңыр соныда құлақ түйіншелері жоқ, көздері қара қоңыр, ал қанаттары салыстырмалы түрде қысқа. Ұшу кезінде қоңыр сонының қанаттарында жақсы бөлінген қауырсындар (бес көзге көрінетін тілікше) байқалады, бұл ұзын құлақты сонының тік қанаттарынан өзгеше. Еуразиялық сұңқар соны (Bubo bubo) ұзын құлақты соныдан әлдеқайда ірі және салмақты, аяқтары мен тырнақтары айқын дамыған, күшті көрінеді, ал құлақ түйіншелері жиегіне жақын орналасқан үлкен, төртбұрышты басқа ие. Сұңқар сонының басы мен арқасы қара түстің көптеген белгілерімен әшекейленген, бірақ ұзын құлақты сонымен салыстырғанда бет дискісі нашар және беткей болады. Ұзын және қысқа құлақты сонылардың ұшу стилі ерекше, шарлап, серпіліп ұшу сипаттамасына ие, көптеген құс бақылаушылары оны көбелектің ұшуымен шатастырады. Тыныш күйде ұзын құлақты сонының құлақ түйіншелері оларды оңай ажыратуға көмектеседі (бірақ ұзын құлақты соны кейде құлақ түйіншелерін салқындатып қоюы мүмкін). Көздің ірісінің түсі әртүрлі: қысқа құлақты соныда сары, ал ұзын құлақты соныда көбінесе қызғылт сары. Сонымен қатар, ұзын құлақты соныда көзді қоршаған қара түс тік және аз, ал қысқа құлақты соныда көлденең және айқын байқалады. Жалпы алғанда, қысқа құлақты соны ұзын құлақты соныдан ақшыл, құмды түсті болып көрінеді, соңғысының қара және кең таңбаларынан айырмашылығы бар. Бірақ остеологиялық ерекшеліктері бойынша қарағанда, ұзын және қысқа құлақты соныларды ажырату қиын.

Дауыстылық және құлақ морфологиясы

Ұзын құлақты бүркіттің құлақтарында салыстырмалы түрде үлкен саңылаулар болады, олар көптеген бүркіттердегідей, басының екі жағында асимметриялық түрде орналасқан, сол құлақ жоғары, ал оң құлақ төмен орналасқан, бұл оларға жоғарыдан да, төменнен де дыбысты сіңіруге мүмкіндік береді. Құлақ саңылауы шамамен бас сүйегінің толық биіктігін алып жатыр, ұзындығы шамамен 5 см, және қозғалмалы тері жапырақшаларымен жабылған. Жаңа өлген бүркіттерде оң құлақтың көлемі 13%-ға артық. Құлақ құрылысының арқасында ұзын құлақты бүркіттің есту қабілеті адамдардан жоғары және орташа жиілікті дыбыстарды он есе жақсырақ естиді. Barn owl және boreal owl (Aegolius funereus) түрлерінде құлақ құрылысы шамамен бірдей (конвергенттік эволюция нәтижесінде), ал құлақтың құрылымы мен бет дискісінің салыстырмалы мөлшері бүркіттің өмірлік тарихында өткір естудің маңыздылығын көрсетеді. Салыстырмалы түрде кішкентай құлақ саңылаулары мен жағымсыз немесе жетілмеген бет дискілері бар бүркіттер көбінесе сумерекке жақын немесе жартылай күндізгі мінез-құлыққа бейімделеді, ал ұзын құлақты бүркіттер сияқтылар көбінесе түнгі өмір салтын ұстанады. Көптеген бүркіттердің ерекше есту қабілетінің арқасында қараңғыда аң аулай алатыны мәлім, бұл оларға жемнің орнын анықтауға мүмкіндік береді, бірақ олар есту қабілетін түр ішіндегі шақырулар мен әрекеттерді қадағалау және жыртқыштардан қорғану үшін де пайдалана алады. Ұзын құлақты бүркіттің еркегінің дауысы – бірнеше секунд сайын қайталанататын терең дауыс. Ол толық дыбыс пен сапаға жету үшін аздап төменгі үнмен басталады. Тыныш түндерде бұл дауыс шамамен 4 км қашықтыққа дейін естіледі (кем дегенде адамның есту қабілеті бойынша). Еркектің дауысы шамамен 400 герц жиілікті құрайды. Жас ұшқындардың барлығы биік, созылған ноталармен шақырады, олар әртүрлі түрде "фиик", "пиии" және "пзеи" деп жазылады, және көбінесе тот басқан қақпаның қозғалған шуымен салыстырылады. Еуропадан тыс жерлерде Түркияда, Сирияның солтүстігінде, Израиль мен Ливанда сирек кездеседі. Шығыс жағынан олар Моңғолияның көп бөлігін (оңтүстік-батысынан басқа) және Солтүстік Қытайдың батыс және шығыс бөліктерін қамтиды, Кореяда маусымдық белгісіз жағдайға ие. Ұзын құлақты бүркіттер Жапония аралдарында кездеседі, бірақ негізінен Осакадан оңтүстікке қарай қыстайды. Ұзын құлақты бүркіт Францияның оңтүстігінде, Грекияның оңтүстігінде, Мысырдың солтүстік-батысында, Иранның солтүстігінде, Түркменстанның оңтүстігінде, Ауғанстанның, Пәкістанның және Үндістанның солтүстігінде (Кутч, Пенджаб, Кашмир сияқты) қыста ғана кездеседі, сондай-ақ шығысқа қарай Бутан, Қытайдың оңтүстігіндегі, Тайвань мен Оңтүстік Кореяның көп бөлігінде кездеседі. АҚШ-та көбеюге қабілетті түр ретінде таралу аймағы батысында шығысына қарағанда әлдеқайда кең. Олар сонымен қатар Миннесота, Висконсин және Мичиган штаттарының көп бөлігінде жыл бойы көбейеді және кездеседі. Асыл тұқымдылар мен/немесе жыл бойы пайда болуы АҚШ-тың шығысында өте сирек кездеседі, Мейн, Вирджиния және Батыс Вирджинияда ұя салғандығы туралы бірнеше жазба бар. Ұзын құлақты бүркіт Солтүстік Америкада көбейіп, көбеймейтін мезгілдерде кездеседі және бүкіл Орта Батыс, Техас және Мексиканың оңтүстігінде Колима, Веракрус және солтүстік Оахака сияқты жерлерде кездеседі. Бұл түр де көбейту маусымы болмаған Луизианада (бірақ оңтүстік-шығыста) және Миссисипидің солтүстігіндегі көп бөлігінде, Алабама, Джорджия және Оңтүстік Каролинадан солтүстікке қарай Иллинойс, Индиана, Огайо және Пенсильванияның оңтүстігіне дейін кездеседі. Бұл түрдің биіктік бойынша таралу аймағы бойынша, бұл түр көптеген биіктіктерде өмір сүре алады, бірақ олар тау ағаштары сызығынан жоғары болмауы мүмкін. Бұл түрдің Кашмирде теңіз деңгейінен жоғары ұя салуы тіркелді. Ұзын құлақты бүркіттер әдетте ағаш топтары, тікенектер немесе шағын ормандар бар ашық ландшафттарда, сондай-ақ ағаш пен бұталар қатары бар жайылымдарда, орманның кез-келген түрі, орман жиектері, жартылай ашық тайга орманы, батпақты аймақтар мен батпақтар, әсіресе саздар, аллер мен топырақтар, ескі жеміс ағаштары бар бау-бақшалар, парктер, ағаш пен бұталар бар зираттар, тіпті ауылдардағы, қалалардағы немесе қалалардағы бау-бақшалар мен ағаштан жасалған аумақтарда мекендейді. Ұлыбританияда басымдық берілген мекендейтін жерлердің көбінесе (200 ұяның ішінде) шағын ағаш плантациялары, шөптесіндер немесе могильдердегі шашыраңқы ағаштар (33%), содан кейін орман блоктары (24,5%), шағын плантациялар, әртүрлі ауыл шаруашылығы аймақтарындағы қорғану белдеулері немесе шұңқырлар (24%) және жағалау маңындағы және ылғалы бар жерлердегі бұталар немесе ағаштардан тұратын топтар (15%) құрады. Испанияда, кішкентай бүркітке (Athene noctua) қарағанда, ұзын құлақты бүркіттер орманның плантацияларға өтуі және адамның аз болуы бар жерлерде кездесуге бейім. Американдық зерттеулерде ұзын құлақты бүркіттердің қылқан жапырақты ағаштарға бейімділігі байқалды. Онтариода бұл түр көбінесе ылғалды жинақы қылқан жапырақты ағаштардың және қайта ормандыру шараларының арасында көбейеді, содан кейін жиі аралас немесе жапырақты аймақтарда көбейеді. Мичиганда маусымдық емес кезеңде ұқсас қылқан жапырақты ағаштармен байланыс байқалды. Алайда, аралас ормандардың болуы мүмкін болатын батыс аймақтарда, жапырақты ағаштар қыстаушы бүркіттерді тарта алады, егер олардың өрмелі өсімдіктері көп болса. Сиерра-Невадада ұзын құлақты бүркіттер көбінесе емен және ponderosa pines (Pinus ponderosa) айналасындағы аралас ормандардың жағалау аймағында кездеседі. Орегоннан алынған мәліметтерге сәйкес, орманды басқару ұзын құлақты бүркіттерге ешқандай байқалатын әсер етпеді, бұл олардың нағыз орман бүркіттері емес екенін көрсетеді, бірақ жағалау өсімдіктерін жою, егістік далаларына аумақтың өзгеруі және ашық ортаны қайта ормандыру жергілікті популяцияны азайтты. Таига мен Субарктикаға жақын өте суық аймақтарға да, ылғалды және/немесе шөлейтті субтропикалық аймақтарға да бейімделгеніне қарамастан, ұзын құлақты бүркіт негізінен солтүстік шөлді аймақтармен шектеледі және қысқа құлақты бүркіттен гөрі климатқа аз бейімделген, соңғысы дерлік барлық климатқа бейімделіп, ашық ортасы бар Арктикада да, тропикте де мекендейді.

Мінез-құлық

Ұзын құлақты соулардың белсенділігі көбінесе түнгі уақытта болады. Әдетте, бұл түрдің белсенділігі кешпен басталады. Арктикаға салыстырмалы түрде жақын жерде тіршілік еткен кезде, ұзын құлақты соулар күндіз азық іздеуге мәжбүр болуы мүмкін, себебі жазда толық қараңғылық түспейді. Күндіз ұшқанда, ұзын құлақты соуларды көбінесе күндізгі құстар, мысалы, қарғалар және басқа да жыртқыш құстар шабуылдайды. Чехияның Ческе Будейовице аймағында радиобелгіленген 9 соу зерттелді. Ішкі және қалалық аймақтарда шамамен тең мөлшерде соулар табылса, қалалық соулар түнгі белсенділігінің 50%-дан астамын дамыған аумақтарда өткізсе, қала маңындағы соулар белсенділігінің жартысынан азын дамыған аумақтарда өткізеді. Екі типті соулар да ұқсас орталарды ұнатады, бірақ қалалық соулардың адамдардың қызметінен аулақтау үшін және қалалық саябақтарға қол жеткізу үшін кеңірек аумақта көшіп-қонуға тура келеді, сондықтан олардың орташа аумағы үлкен болды, ал қала маңындағы соулар шалғындықтар мен орманға оңай қол жеткізе алады.

Көші-қон

Солтүстік Америкадағы шамамен 19 рет кездесетін сұлуқұйрық түрлерінің және Еуропадағы 13 рет кездесетін сұлуқұйрық түрлерінің арасында, ұзын құлақты сұлуқұйрық екі континентте де нақты көшпелі болып саналатын бес түрдің бірі ретінде жіктеледі. Ол кейбір аймақтарда жыл сайын, белгілі бір мөлшерде жаздық жерлерінен қыстық жерлеріне және кері қайтады, тіпті ол жыл шарықталу жылы болмаса да. Солтүстік популяциялары көшпелі, күзде оңтүстікке қарай жылжуға бейімділік көрсетеді. Орталық Еуропадан келген кейбір жас құстар оңтүстік-батысқа қарай, ал Орталық Еуропадан келген ересектерге қарағанда ұзақ қашықтыққа көшеді. Еуропада еркектер мен әйелдердің көшіп-қону мінез-құлқы шамалы өзгеше. Данияда қыстаған ұзын құлақты сұлуқұйрықтардың басым бөлігі әйелдер екені анықталды, сондай-ақ Швецияның оңтүстігі сияқты басқа аймақтардағы қысқы зерттеулерде де әйелдерге бейімділік байқалды. Еуропадағы 10 қыстау орнында әйелдер еркектерге қарағанда 36% көп кездеседі. Даниядағы сұлуқұйрықтарды зерттегендер әйелдердің ірі жыртқыштардан жыртқыштыққа ұшырау ықтималдығы жоғары екенін және осы жыртқыштардың тығыздығы жоғары Фенносканиядан, ал төмен тығыздығы бар аймақтарға таралуы мүмкін деген гипотеза ұсынады. Басқа бір теория бойынша, олар жемді ұстауға кедергі келтіретін терең қарлы аймақтардан аулақ болуы мүмкін. Деректерге сүйенсек, Норвегиядан және тіпті Фенносканиядан көшіп келетін әйелдердің көп бөлігі Ұлыбританияға қыстауға келеді (бір зерттеуде әйелдер қыста еркектерге қарағанда 3,5 есе жиі кездеседі). Ұзын құлақты сұлуқұйрықтар күзде Кейп-Мэй-Пойнт арқылы көшіп өтетін сұлуқұйрықтардың 19,5% құрайды (немесе барлығы 197 сұлуқұйрық), ал көпшілігі (60,6%) – сұлуқұйрықтар, тұмандық торларда ұсталған түрлердің 26,1% ересектер. Ұзын құлақты сұлуқұйрықтардың 90% қазан айының ортасынан қараша айының соңына дейін көшеді, ал жасөспірімдер ертерек көшеді, жасөспірімдердің 52,1% қазан айында, ал ересектердің 9,4% ғана көшеді. Кейп-Мэйдегі зерттеулер ұзын құлақты сұлуқұйрықтардың 58,87% түннің басқа уақыттарына қарағанда таң атпай қараңғыда ұсталғанын көрсетті. Кейп-Мэйден алынған деректерге сүйенсек, көшіп бара жатқан ұзын құлақты сұлуқұйрықтар көшіп бара жатқан сұлуқұйрықтар мен амбар сұлуқұйрықтарына қарағанда жерден жоғарырақ ұшады, бірақ қысқа құлақты сұлуқұйрықтай жоғары емес, соңғысы көбінесе ұшып бара жатқан биіктігі арқасында тұмандық торлардан аулақ бола алады. Ұзын құлақты сұлуқұйрықтың популяциясын көбейту және жақсы жылдары көп бағытты қозғалыстарда тарату қабілеті бар. Солтүстік Америка бойынша жүргізілген сақтау тіркелімдері Висконсин, Мичиган, Нью-Йорк және Нью-Джерси штаттары үшін әртүрлі жылдары көшіп-қонушылардың күтпеген ең жоғары санын көрсетеді, Солтүстік Америка құрлығында өте өзгермелі сандар мен қозғалыстарды көрсетеді. Сондықтан, түрдің көптеген популяциялары тұрақты жыл сайынғы көшіп-қонушылар болса да, кейде "көшпенді" деп саналады. Ұқсас "көшпенділік" тенденциясын ашық жерде тышқандарды аулауға маманданған басқа кең таралған жыртқыштар, мысалы, қысқа құлақты сұлуқұйрықтар мен әтештер (Circus cyaneus) бөліседі. Саскачеван провинциясындағы сақтау тіркелімдерін зерттеу, Канададағы ұзын құлақты сұлуқұйрықтардың популяциялары тек биік жылдары көптеп пайда болатындықтан, көбейтуші де, көшіп-қонушы да түрлер ретінде қарастырылуы мүмкін, өйткені 44 сақтау жылының тек 4-інде ғана көптеп кездеседі. 7 жыл ішінде Саскачеванның ұзын құлақты сұлуқұйрықтары провинцияның көп бөлігінде мүлдем жоғалып кеткендей болды. Биік жылдар көбінесе қарлы қоянның (Lepus americanus) биік жылдарымен сәйкес келеді, мүмкін бәсекелестіктің төмендеуіне байланысты (ең үлкен сұлуқұйрықтардың сүйікті жемі қоян болғандықтан) және үлкен мүйізді сұлуқұйрықтардың түр-аралық жыртқыштығына байланысты. Оңтүстік Финляндияда жем-шөптің көптігінен кейін жем-шөптің азаюы кезінде, өте көп сандаған ұзын құлақты сұлуқұйрықтар анықталды және олардың азық-түлік стрессі болуы мүмкін деп табылды, өйткені олардың кейбіреулері маусымның ұзақ түнгі сағаттарына қарамастан күндіз белсенді түрде азық іздеді.

Әлеуметтік және үйлену тәртібі

Күндіз, ұзын құлақты соулар бұтақта тік тұрып, көбінесе ағаш түбінде, жиі қалың жапырақтардың ішінде ұйықтайды. Қыста ұзын құлақты соулар көбінесе бір ағаштың немесе ағаштар тобының жанында (яғни саябақтарда, үлкен бақтарда немесе зираттарда) болады. Әдетте, құсқа жақындағанда, ол денесін тікке тіктеп, көздерін тар жарып, құлақтарын тік қойып, қозғалмай қалады. Бұл "ұзын, жұқа дене" күйі деп аталады және кем дегенде екі дүрзінді соу түрлеріне тән. Егер жақын келсе, соулар кезектесіп көздерін ашып-жауып (көрінеді, бірақ ықтимал жыртқыштарды алдауға тырысады), содан кейін құлақтарын түсіріп, қауырсындарын көтеріп, басқа жерге ұшып кетеді. Ұзын құлақты соулар өздерін жасыру үшін "ағаштардың ең тығыз тұрған жерлерінде" демалады, бірақ аң аулау үшін орманды шетке жақын болуды қалайды. Ресейдің Ставрополь қаласындағы зерттеуде үлкен ұялар жиі кездесті, онда 4 жыл бойы әр қыста 80-ден 150-ге дейін соулар болатын, ал ұялардың 93,7%-ы қылқан жапырақты ағаштарда орналасқан. Италияның Милан қаласында әрбір қалалық ұяда 2-ден 76-ға дейін ұзын құлақты соулар байқалды. Түнгі бақылаулар көрсетті, соулар түннің ең қараңғы уақытында жеке-жеке ұядан шығады. Миланның көпшілігі қала маңындағы дала мен орманға ұшып, олжаны оңай табуға болатындықтан, қала ішінде ұшпады. Олжаны тапқаннан кейін, ұзын құлақты соудың ұшуы бірден тоқтап, ол тез құлап түсіп, тырнақтарын жайып, олжаға шабуылдайды немесе оны ашыққа шығарғанда ұстайды. Ұзын құлақты соудың ересек еркек және ұрғашыларының аяқтарының аралық кеңістігі, тырнақтарымен бірге орташа есеппен жетеді, бұл күндізгі жыртқыш құс үшін үлкен, бірақ оның мөлшері үшін өте кішкентай, себебі әртүрлі жыртқыш құстардың олжаны өлтіру әдісі әртүрлі. Ациптридтер тырнақтарымен тірек мүшелерін тістеп өлтіреді, ал соулар олжаны қысып өлтіреді, сондықтан олардың аяқтары салыстырмалы түрде үлкен және мықты болады. Басқа орташа өлшемді соулардың аяқтарының аралық кеңістігі еркек және ұрғашыларда шамамен бірдей (сонымен қатар аяқтарының аралық кеңістігі соудың дене салмасын болжау үшін сенімді көрсеткіш болып табылады). Жалпы алғанда, ұзын құлақты соулардың тамақтануы әртүрлі болуы мүмкін. Бір зерттеуде түрдің таралу аймағы бойынша 312 зерттеуден алынған ақпарат жиналды. Барлығы 478 түрлі олжа сипатталды, оның ішінде 180 сүтқоректі, 191 құс, 83 омыртқасыз жануар, 15 бауырымен жорғалаушы, 7 қосмекенді және бірнеше балық түрлері болды. Оның ішінде барлығы шамамен 813 033 олжа қарастырылды. Алайда, жақын қарасақ, ұзын құлақты соулар көбінесе тамақтануға мамандануға бейім. Ол көбінесе, көбінесе кішкентай сүтқоректілерді, мысалы, кеміргіштерді, тамақ ретінде пайдаланады, оның барлық ареалында. Әдетте, тамақтанудың 80-99%-ын сүтқоректілер құрайды, барлық Еуропа бойынша орташа есеппен 94% құрайды. Алайда, жылы, аралдық немесе қалаланған ортада тамақтанудың үлкен пайызы немесе сирек жағдайда, тіпті көпшілігі сүтқоректі емес олжадан болуы мүмкін. Олжаның орташа мөлшері кеңінен зерттелді және әрқашан өте тар диапазонға жатады. Еуропада, жалпы алғанда, орташа бағаланған олжа көлемі: Еуропада, әсіресе, ұзын құлақты соулар арнайы құсқұйрық аулаушы болып саналады. Континенттегі 86 зерттеудің 69%-ында құсқұйрықтар жемшөптің жартысынан көбін құрады. Еуропада құсқұйрықтардың әртүрлі түрлері бар, ал ұзын құлақты соулар аз араласатын дала құсына (Microtus agrestis) қарағанда, ең көп қауымдыққа бейім қара құсқұйрықты (Microtus arvalis) артық көреді. Орталық Еуропадағы тамақтанудың 76%-ы тек қара құс түрінен болды. Негізі, Германияда жүргізілген ірі зерттеуде Берлин мен Нордхарц аймақтарындағы 45 439 жемшөп түрінің 72%-ын қарапайым құс құс, ал 5,5%-ын дала құсы мен тундра құсы (Microtus oeconomus) құрады. Жалпы құрттың тағы бір үлкен өкілі Словакияда болды, онда олар диетаның 84,1% -ын құрады (32 192 жалпы жемшөптің 27 720 түрі). Словакияда әр түрлі жылдары жалпы құс саны құс санынан байланысты 92,4% -дан 57,2% -ға дейін жетуі мүмкін. Жергілікті жерлерде, мысалы бұрынғы Чехословакияда және Украинаның батысында, тамақтың шамамен 94% -ы тек қана қарапайым құстар болуы мүмкін (тиісінше 4 153 және 5 896 жемшөп түрінен). Кейде, мысалы Молдовада көрсетілгендей, ұзын құлақты соулар жалпы популяцияның 50% -ын сойып тастай алады және егер олар табиғи түрде бақыланбаса, құсқұйрықтар адамдарға зиян келтіруі мүмкін. Көптеген құсқұйрықтар сияқты, қара құсқұйрықтар да популяциялық циклдарға ұшырайды. Құсқұйрықтардың циклдық табиғатына сәйкес, ұзын құлақты соулардың жергілікті саны күрт өсіп немесе төмендеуі мүмкін. Құсқұйрықтардың аз жылдары, олар аз жұмыртқа туады және жас ұрғашыларды аз тамақтандырады, тіпті көбеймей де қалуы мүмкін. Құсқұйрықтардың көп жылдары, олар көбінесе жұмыртқа туады және жас ұрғашыларды көбірек өсіреді. Жұмыртқалардың біріншісінен бастап инкубация басталса да, аз тамақ жылдары ең үлкен бауырлар ғана тамақтана алады. Әдетте, құсқұйрықтардың нашар жылдары әртүрлі түрлері желінеді, бірақ олар тиімді алмастырғыш емес сияқты (әсіресе солтүстік аймақтарда) соулардың көбею деңгейіне қарағанда. Деректер көрсеткендей, қара құсқұйрықтар өмірлік циклдарын өзгертіп жатыр, бұл әлемдік жылынуға байланысты белгісіз ұзақ мерзімді салдарға әкелуі мүмкін. Аймақтың ұзын құлақты соуларының бұған ұшырауы мүмкін, бірақ нәтиже қандай болады белгісіз. Еуропаның кейбір бөліктерінде қара құсқұйрықтар кейде табылмайды немесе жергілікті жерде сирек немесе аз болады, әсіресе үлкен аралдарда, Скандинавияда және оңтүстік аймақтардың кейбір бөліктерінде, мысалы Иберия түбегінде, Италияда және Грецияда. Сондықтан, ұзын құлақты соулар көбінесе басқа түрлі олжалармен қоректенеді. Құсқұйрықтар аз болғанда қосымша немесе кейде негізгі олжа - мурид кеміргіштері, әсіресе Apodemus немесе дала тышқандары, Mus немесе үй тышқандары және кейде Rattus немесе жалпы егеуқырлар. Швецияда, қара құсқұйрықтар табылмайтын жерде, дала құсқұйрықтары негізгі тамақ болды, 13 917 жемшөптің 65,2% -ын құрады, содан кейін Apodemus дала тышқандары тағы 25,3% -ын құрады. Норвегияда 3 431 жемшөптің негізгі бөлігі дала құсқұйрықтары (42,75%), Apodemus түрлері (12,64%), тундра құсқұйрықтары (12,35%) және банк құсқұйрықтары (Myodes glareolus) (12,06%) құрады. Жылы аймақтарда ұзын құлақты соулардың тамақтануы жергілікті олжа құрамына байланысты өзгеруі мүмкін. Испанияда құсқұйрықтар, соның ішінде қара құсқұйрықтар, Жерорта теңізінің қарапайым құсқұйрықтары (Microtus duodecimcostatus) және Лузитанияның қарапайым құсқұйрықтары (Microtus lusitanicus) елдің орталық бөлігіндегі 6 945 жемшөптің 76,4% -ын құрады, ал Солтүстік Испаниядағы Эброда Алжир тышқаны (Mus spretus) 846 жемшөптің 69,5% -ын құрады. Жалпы алғанда, Испанияның әртүрлі жерлерінен алынған 7 зерттеуде орман тышқандары мен Mus түрлері ең үнемі жемшөп болды (барлық жемшөптің шамамен 60% -ын құрады). Суық ауа райы, әсіресе жауын-шашын немесе күшті жел, итальяндық ұзын құлақты соулардың әдетте ұстайтын олжаның әртүрлілігін арттырады. Кейбір итальяндық зерттеулерде Савидің қарапайым құсқұйрығы (Microtus savii) негізгі тамақ болды, мысалы Приньяно Чилентода олардың саны 60,4% -ын құрады және биомассасы 61,6% -ын құрады. Басқаларында, мысалы Кремонада, орман тышқаны негізгі тамақ болды, 1 482 жемшөптің 59,1% -ын құрады. Солтүстік Италиядағы ерекше жақын олжа қарым-қатынасы байқалды, онда қоқысқа қол жеткізу оларға өте үлкен олжаны, жалпы егеуқырды (Rattus norvegicus) ұстауға мүмкіндік берді.

Құстар

Ұзын құлақты соулар әдетте құстардың сирек жыртқышы болып табылады. Еуразиядағы тамақтандыру зерттеулері оны мүмкіндікті және кездейсоқ құс жемтіретін жануар ретінде көрсетеді, ал Солтүстік Америкада олар әдетте ешқандай аймақта көптеген құстарды жемейді. Қыста осы соулар көбінесе ауылдар мен қалалардың жанындағы, жалпы ұйықтау орындарында жиналған кішкентай құстармен тіршілік етеді. Қыста қар жамылғысы жергілікті ұзын құлақты соулардың сүтқоректілерден құс жемін алуға ауысуына ықпал етуі мүмкін. Ұзын құлақты соулар, құс үйірмесі сияқты, ұйықтаған құстарды алаңдату үшін бұталардағы қоныс орындарының үстінде айналып ұшуы мүмкін, бұл жемтің қорғанысынан ұшып шығуына және соудың оны ұстауына себеп болуы мүмкін. Испанияда ұзын құлақты соулар, сондай-ақ көшіп жүретін қысқа құлақты соулардың адам жасаған жарық көздеріне тартылған түнгі көшіп жүретін құстарды аулайтыны байқалды. Құстарды өлтірген кезде, ұзын құлақты соулар денесінің артқы бөлігі мен басын тырнап, құрбандарының басын шауып тастауы мүмкін, бұл басқа соуларға қарағанда қаңқаға үлкен зақым келтіреді және жемтіні анықтауды қиындатады. Қалалық аудандарда және/немесе шөлейтті мекеннің шетінде ұзын құлақты соулар жиі үй құстарын (Passer domesticus) және кейде Еуразиялық ағаш құстарын (Passer montanus) аулайды. Шөлді аймақтарда қыстауға арналған ұзын құлақты соулардың таңғаларлықтай жоғары жем-шөп арақатынасы құс болып табылды. Бұл жағдай Алжирде орын алды, онда тамақтың 37,5%-ы және биомассаның 40%-ы құстардан құралған, ал жалпы алғанда ең көп анықталған жемтік туысы – Passer түрлері, саны бойынша 20,7% және биомасса бойынша 17% құрады. Иерусалим қаласындағы қыстаған соулардың 90,7% тамақтануы (150 жемшөп) кішкентай құстардан тұрды, олардың ішінде үй құсы (22%) және қарақұйрық (Sylvia atricapilla) (16,7%) басым болды. Мысырда жемшөптің 24,6%-ы құстардан тұрды, соның ішінде үй құсы (15,4%) және еуропалық алтын құс (Carduelis carduelis) (2,4%) болды. Еуропада құстар азық-түліктің басым бөлігін сирек құрайды, бірақ бірнеше аймақтарда көптеген құстар ауланады. Орталық Еуропада құстар тамақтанудың орташа 8%-ын құрайды (52 түр). Құс көп жылдары құстар азық-түліктің 2%-дан аз болуы мүмкін, ал құс азайған жылдары 33%-ға дейін құстардан тұрады. Бельгияның Соня ормандығында 355 жемшөптің 38,3%-ы құстар, көбінесе әртүрлі құс тұқымдас құстардан тұрды. Германияның Баден-Вюртемберг қаласында жүргізілген зерттеуде құстар 12,890 жемшөптің 14,75%-ын құртқанын анықтады, бұл салыстырмалы түрде жоғары көрсеткіш, ең көп таралған құс түрі – еуропалық алтын құс. Жалпы британдық зерттеулер 7161 жемшөптің үлгісінде 1161 құс (14,95%) екенін және бұл құстар тексерілген гранулдардың 90%-ында бар екенін анықтады. Олардың 46,9%-ы үй құсы, 7,5%-ы қара құс (Sturnus vulgaris), 4,65%-ы қара құс (Turdus merula), 3,35%-ы еуропалық жасыл құс (Chloris chloris), 2,92%-ы әнші құс (Turdus philomelos), 2,49%-ы еуразиялық көк құс (Alauda arvensis) және 2,23%-ы қара құс (Linaria cannabina) құрады. Англияның Пик ауданында құстар саны бойынша жемтіктің 23%-ын және биомасса бойынша 31,3%-ын құрады. Мұнда қаралған құстардың басым көпшілігі – шөптесін (Anthus pratensis), одан кейін шөптесін (Linaria flavirostris) құстары, ал анықталған құстардың мөлшері шамамен орман құсы (Phylloscopus sibilatrix) (орташа ересек салмағы) –тен ересек солтүстік құсы (Vanellus vanellus) (орташа ересек салмағы) дейін болды. Сонымен қатар, саны бойынша 80% және жемтік құстардың 25 түрінің 11-і ашық ортаға тән. Венеция аймағында 642 жемшөп түрі тексерілді және жалпы жемшөп массасы – , құстар саны бойынша 38,47%-ды және биомассаның 41%-ын құрады. Империяның қыстағы үйінде 1020 жемшөптің 63,43%-ы құстар, 36,57%-ы сүтқоректілер болды. Тіпті, бұл салада да, құстар арасында, қара шапан (51,6%) және қара шапан (Fringilla coelebs) – екінші орынды иеленді (6,73%). Румыния зерттеулерінде құс жемшөптері де маңызды болды. Агигеяда тамақтың 32,71%-ы құстар болды, Кардуэлис түрлерінің жиынтығы 6,04% құрады, ал ортақ үй мартыны (Delichon urbicum) (2,52%) және қоралы қарлығаш (Hirundo rustica) (2,44%) сияқты екінші реттік болып табылады. Құстар Румынияның Дунай дельтасында қыстауға арналған ұзын құлақты соулардың негізгі азығы болды, құстар жалпы жемтіктің 59,5%-ын құрады, бұл сан бойынша және биомасса бойынша 51,6% -ды құрады, 948 жемшөп түрінің саны 40,7% -ға және сүтқоректілердің биомассасы бойынша 48,4% -ға тең. Мұнда көптеген құс тұқымдастары, негізінен, қышқыл тұқымдасы (18,6%), Ескі әлемдікі (15,7%) және Tit тұқымдасы (12,7%) құстар арасында ең көп таралған жемтік отбасы болып табылады. Құстардың орташа жемшөп мөлшері есептелді, ал сүтқоректілердің орташа жемшөп мөлшері болды. Үй құстары биомассаның 14,3%-ын және Дунайдағы биомассаның 12,3%-ын Еуразиялық қара құстар құрады. Испанияда ұзын құлақты соулардың тамақтауында сүтқоректілер басым болса, елдің Альбуфера қорығында құстар саны бойынша 53,5% -ды және биомассаның 48,6%-ын 864 жемшөптің құрады. Барлығы 34 түр құс тіркелді, олардың ішінде ортақ шиффа (Phylloscopus collybita) (саны бойынша 12,5%, биомасса бойынша 4,8%), үй құсы (саны бойынша 8,2%, биомасса бойынша 12,2%), қоралы қарлығаш (саны бойынша 6,4%, биомасса бойынша 7%) және құмды қарлығаш (Riparia riparia) (саны бойынша 3,2%, биомасса бойынша 2,7%) басым болды. Бейжіңде тіркелген негізгі жеке жемшөп түрі – Еуразиялық ағаш құсы, диетаның 38%-ын құрады, бірақ басқа құс жемшөптері мұнда аз болды. Солтүстік Америкада диетада құс жемшөптері салыстырмалы түрде аз болса да, мұнда ерекше ірі құс жемшөптері де тіркелді. Мұндай жемшөптерге Солтүстік-батыс қарғасының (Corvus caurinus) ересектері (орташа салмағы ), екі ірі ересек қабылан (Bonasa umbellus), салмағы шамамен бірнеше килограммнан асады және тіпті кем дегенде бір рет ересек қанатты қабыланның (Tympanuchus phasianellus) болғаны да кірді, олардың салмағы ұзын құлақты соудың орташа салмағынан үш есе ауыр.

Басқа да жемшөптер

Сүтқоректілер, көптеген азықтарды құрайтын, және құстар, азықтың екінші, бірақ жергілікті маңызы бар бөлігін құрайтын, басқа жем түрлері ұзақ құлақты соулардың кез келген жерінде сирек кездеседі. Көбінесе, жылан мен кедір-құмдардың бірнеше түрі сияқты бауырымен жорғалаушылар, ал бақалар мен жабайылар сияқты қосмекенділердің саны одан да аз. Мұндай олжалар көбінесе түрдің аздап құрғақ, жылы аймақтарында, негізінен Канар аралдарында және кейде Американың оңтүстік-батысында кездеседі. Еуропада балықтар азықта тіркелмейді, тек екі балық түрі – карп және басқа анықталмаған карптар ғана тіркелген. Еуразияның әртүрлі аймақтарында жиналған жәндіктердің (және кенелер сияқты омыртқасыздардың аз түрлілігіне қарамастан) жоғары әртүрлілігіне қарамастан, олар ұзақ құлақты соудың тамақтануына сирек үлес қосады. Әдетте, Еуропада, егер гранулаларда жәндіктер табылса, олардың үлесі олжаның санына 2%-дан аспайды. Израильде де осыған ұқсас, бірақ азырақ жәндіктер байқалды. Еуропадағы жәндіктердің ең жоғары үлесі Польшаның орталық бөлігіндегі зерттеуде анықталды, онда қарапайым құрт (Melolontha melolontha) олжаның 25%-ын құрады. Алжирдегі зерттеулерге сүйенсек, жәндіктер онда қосымша азық ретінде кең таралған, олжаның шамамен 17,3%-ын құрайды. Канар аралдарындағы Тенерифе аралында азықтың 33%-ы жәндіктерден тұрады, бұталық шыңғырлауықтар мен далалық шыңғырлауықтар 14,8%-тан үлес қосады, бірақ Канар аралдарындағы зерттеулерде жәндіктердің үлесі 10,4%-ға дейін төмендейді. Солтүстік Америкадағы азықта жәндіктердің ең көп үлесі 4,3%-ды құрайды. Қап-қара және ұзақ құлақты соулардың арасындағы бәсекелестік пен өлім-жітім (ұзақ құлақты соулар үшін) болуы мүмкін екеніне қарамастан, Швейцариядағы зерттеуде қап-қара соулардың жақын орналасуы ұзақ құлақты соулардың көбеюіне зиянды әсер етпеген. Еуропадағы көптеген күндізгі жыртқыштар тамақтану әдеттерінде бір-бірімен тұтасып, көбінесе құс аулайды, оның ішінде түрлі құс аулаушылар, сұңқарлар және әсіресе қарапайым кестрельдер (Falco tinnunculus). Жыртқыштардың арасындағы сирек кездесетін өзара әрекеттесулерден басқа, олардың әдеттерінің уақыт айырмашылығына байланысты бәсекелестік осы күндізгі жыртқыштардың көпшілігімен шектеледі. Еуропадағы басқа да бірнеше соулар, олардың ішіндегі әлдеқайда кішірек түрлерден бастап, ұзақ құлақты соудан әлдеқайда үлкен түрлерге дейін, олжа ретінде құсқұстар мен/немесе лемингтерді артық көреді, бірақ олардың тіршілік ортасы, таралуы, ұя салу әдеттері және/немесе аңшылық әдеттері бойынша айтарлықтай ерекшеленеді, сондықтан ұзақ құлақты соулар олармен тікелей бәсекелесуден табиғи түрде бөлінеді. Ұзақ құлақты соуларды қоралық соулармен салыстыру соңғы түрлердің аз таралған көптеген аймақтарында жүргізілген. Қоралық және ұзақ құлақты соулардың мекендеу ортасы бір-бірін жоққа шығармайды, сондай-ақ олардың жемшөп түрлері де. Ашық жерлерде ұқсас әуе аңшылары болғанына қарамастан, қоралық соулар өмір тарихында ұзақ құлақты соулардан көп жағынан ерекшеленеді, ішінара қуыс ұялар болып табылады. Олардың тамақтану әдеттері ұқсас көрінуі мүмкін және кішкентай сүтқоректілерге ұқсас тәуелділік таныта алады, бірақ қоралық соулар азық ретінде әлдеқайда жалпыланған және католик, құсқұстардан аз тәуелді. Астық үйректері кез келген сүтқоректілердің арасында жақсы өмір сүре алады. Еуропаның кейбір аймақтарында екі түрдің азық-түлік нишасының кеңдігі салыстырмалы немесе тіпті ұзақ құлақтыларда сәл жоғары. Алайда, бүкіл әлем бойынша қоралық соулар кең таралған, олардың орталық аймағында тропикалық және бүкіл әлем бойынша ұзақ құлақты соуларға қарағанда әлдеқайда кең ауқымды. Америкалық қоралық соу тұқымы Еуропа мен Азияның тиісті бөліктеріндегі батыс қоралық соу тұқымынан үлкен, дене массасы мен аяқ пен таянның өлшемі бойынша қарақұсқа қарағанда салыстырмалы, ал Еуропадағы батыс тұқымы дене өлшемі мен аяқ аралығы бойынша қарақұс пен ұзақ құлақты соу арасында шамамен аралық. Соның салдарынан Америкада қоралық соулар ұзақ құлақты соуларға қарағанда біршама үлкен олжаға ие болады және жалпы алғанда кеңірек тамақтану нишасына қол жеткізуге бейім. Солтүстік Америкада соулардың түрлері Еуропадан көп, сондықтан ұзақ құлақты соулар үшін бәсекелестік ортасы болып табылады. Алайда, тағы да, көп жағдайда тіршілік ортасының қалауы, тамақтану қалауларындағы шағын айырмашылықтар (олжа түрлерінде немесе таңдалған олжаның дене мөлшерінде) және өмір тарихы олардың көпшілігінің бір-біріне жақын тіршілік еткеніне қарамастан, олардың өмір сүруіне мүмкіндік береді. Кереметі, американдық соулардың арасында ұзақ құлақты соулар әлдеқайда кішкентай солтүстік аралық соумен таралу, көшіп-қону әдеттері және, аз дәрежеде, тамақтану әдеттері бойынша ең жақсы үйлеседі. Аралық соулардың негізгі азығы олар бар жерде Peromyscus егештері болып табылады және, көптеген соулар сияқты, олардың кеміргіштерді таңдауы ұзақ құлақты соулармен кеңінен үйлеседі. Еуропадағы олардың ең қауіпті жыртқыштары – еуразиялық сұңқар және солтүстік сұңқар (Accipiter gentilis) болып табылады. Бір есепте сұңқарлардың 768 мысалы және сұңқарлардың 317 мысалы тіркелген (немесе Еуропадағы сұңқарлар үшін тіркелген соулардың 55%). Кейбір биологтар ұзақ құлақты соулардың бай олжа шоғырларынан аулақ болып, ашық орталарды және кеңістіктік пайдалануды қалауы, әсіресе көшіп жүргенде және қыстағанда, сұңқарлардың (және мүмкін сұңқарлардың) белсенділігін анықтаумен байланысты екенін сезінеді, сондықтан сұңқар ұзақ құлақты соулардың өмір тарихына елеулі әсер етеді. Сұңқарлардан басқа, Еуропадағы ұзақ құлақты соуларды кез келген жастағы жыртқыштардың арасында алтын сұңқар (Aquila chrysaetos), Бонелли сұңқары (Aquila fasciata), шығыс императорлық сұңқар (Aquila heliaca), үлкен дақты сұңқар (Clanga clanga), кіші дақты сұңқар (Clanga pomarina), қара қарға (Milvus migrans), қызыл қарға (Milvus milvus), ақ қанатты сұңқар (Haliaeetus albicilla), қарапайым сұңқар, қалың аяқты сұңқар (Buteo lagopus), шалқар (Falco peregrinus), сакер шалқары (Falco cherrug) және тіпті (екі жағдайда) әлдеқайда кішкентай еуразиялық сұңқар (Accipiter nisus) кіреді. Сұңқарлардан, қарақұстардан және ural соуларынан (Strix uralensis) басқа, ұзақ құлақты соуларды олардың таралу аймақтары кездескенде тұрақты түрде өлтіреді, бірақ кейбір жағдайларда бұл Strix соуларының аумақтық шабуылдарынан басталуы мүмкін, кішкентай ұзақ құлақты соулар олардың ішінде желінеді. Солтүстік Америкада ұзақ құлақты соуларды өлтірудің сирек жағдайлары дақты соулар (Strix occidentalis) және тіпті олардың туыстары, аралық соулар жасаған деп хабарланған. Ұзақ құлақты соулардың күндізгі жыртқыштары, оның ішінде Еуропада оларды аулайтын алтын сұңқар, солтүстік сұңқар және шалқар сияқты түрлер, сондай-ақ ақ қанатты сұңқар (Haliaeetus leucocephalus), Купер сұңқары (Accipiter cooperii), қызыл құйрықты сұңқар (Buteo jamaicensis) және қызыл иықты сұңқар (Buteo lineatus). Қалампырдың бүкіл аумағында жақсы құжатталмағанмен, ұзақ құлақты соулар ұяның жанында негізінен сүтқоректі жыртқыштарға да осал. Еуропадағы күдікті немесе расталған жыртқыштар көбінесе еуропалық қара шегір немесе тас шегір (Martes foina) болып табылады, олар ұядағы қоректілерді жоғалтуы мүмкін, бірақ оларға қол жеткізе алса, жұмыртқаларды және ересектерін де жейді. Шегірлер Солтүстік Америкада да қауіпті, сондай-ақ Солтүстік Америкалық кірпі (Erethizon dorsatum), бык жыланы (Pituophis catenifer) және әсіресе ракун (Procyon lotor) (соңғысы кейде жүкті әйелдерді өлтіріп жейді). Мағнасы бар көптеген соулар пайдаланатын ұяларды салатын қарғалар мен қаргалар да ұзақ құлақты соулардың ұяларын кейде шабады және жейді.

Өнер саласында

Джон Джеймс Одубон "Ұзын құлақты сұрғыр (Strix otus)" құсын "Америка құстары" еңбегінде 383-ші сурет ретінде бейнелеген, ол Лондон қаласында 1827–1838 жылдары жарық көрген. Бұл гравюраны Роберт Хавелл 1837 жылы жасаған. Алғашқы суретті Одубонның мүсірленген жесірінен Нью-Йорк тарих қоғамы сатып алған.