Британдық нәсілшіл және фашистік партияның тарихы

Ұлыбританиялық фашистік ұлтшылдар партиясы – BNP тарихы, құрамы, өзгерістері, EDL және басқа да ұйымдармен байланысы. Саяси ағымдар талқыланады.

30 мин оқу

100%

Дереккөз: National Front (UK) — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Британдық фашистік және ақ үстемдік саяси партия

2010 жылы Жоғары сот шешімі бойынша Ұлттық фронт (BNP) өзінің конституциясынан ақ емес мүшелікке тыйым салатын тармақты алып тастауға мәжбүр болды, бұл NF-ке адамдардың кешіп кетуіне себеп болды. 2009 жылы исламфобиялық әлеуметтік қозғалыс – «Англия қорғаныс лигасы» (EDL) пайда болғаннан кейін, NF байланыс орнатуға тырысты, бірақ EDL Фронттан және басқа да белгілі оңшыл топтардан алшақтауға ұмтылғандықтан, олардың ұсынысын қабылдамады. EDL келесі жылдары әлсіреген кезде, NF одан бөлінген «Солтүстік-Батыс адалдар» және «Оңтүстік-Шығыс Альянсы» сияқты топтармен ынтымақтасты. 2015 жылдың наурыз айында Кевин Брайан NF төрағасы болды. Брайан автокөлік апатында жарақат алғаннан кейін, 2015 жылдың қарашасында оны Дейв Макдональд, ал 2018 жылдың қыркүйегінде Тони Мартин алмастырды.

Ақ нәсілшілдік

Ақ үстемдік партиясы, ҰФ нәсілдік теңдік тұжырымын қабылдамады. Ол әртүрлі нәсілдердің әртүрлі қабілеттеріне сүйенген иерархиялық жүйеде орналастырылуы мүмкін екенін, ал "жоғары тұрған нәсілдер" әлемдік үстемдік үшін күреседі деп мәлімдеді. Нәсілдік сегрегацияның табиғи және Құдайдың қалауымен болғанына сенді, бірақ ақ емес адамдар Ұлыбританияға және басқа ақ көпшілік елдерге көшіп, жергілікті тұрғындармен араласып, ассимиляция арқылы "ақ нәсілдің геноцидіне" алып келеді деп санады. Нәсілдер аралық некеге және нәсілді араластыруға – көбінесе соңғысын "монгрелизация" деп атады – қарсы болды және ақ нәсілді әйелдерді азғынға салушы қара нәсілді еркектерге қатысты айрықша алаңдаушылық білдірді. Олардың пікірінше, нәсілдік преюдиция басқа нәсілдерге деген жеккөрушілік емес, нәсілді сақтауға деген табиғи ниеттен туындайды. ҰФ көптеген ақ емес нәсілдік топтардың "кавказдықтар мен монголоидтардан" төмен екенін мәлімдеді. 1970-ші жылдардың ортасында Тиндалл "Spearhead" басылымы арқылы "негрдің миы кішкентай және ақтарға қарағанда әлдеқайда қарапайым ми құрылымына ие" екенін айтты; 1980-ші жылдардың басында "Nationalism Today" газетінде қара африкалықтардың ақтарға қарағанда орташа IQ көрсеткіші төмен екендігі және олардың "ақ мектептерге баруға" немесе "ақ қоғамда өмір сүруге" лайық емес екендігі туралы мақалалар жарияланды. Олардың жариялаған материалдарында қара нәсілділердің лас, гигиенасыз, аурулармен зарарланған және өзін-өзі басқаруға қабілетсіз екендігі көрсетілді. "Spearhead" басылымында қара нәсілділердің каннибализмге бейім екендігі туралы жазбалар болды; тіпті бір мақалада олардың лас пен нәжіс жегендігі айтылды. ҰФ өз көзқарастарына академиялық қолдау іздеді және ғылыми нәсілшілдік жарияланымдарға үлкен мән берді. Кітаптар тізімінде ғылыми нәсілшілікті қолдайтын академиялық және квази-академиялық кітаптар ұсынылды; партияның алғашқы әдебиеттерінде Ханс Эйзенк, Уильям Шокли, Артур Дженсен және Ричард Хернштейннің еңбектеріне жиі сілтеме жасалды, ал "Spearhead" және басқа ҰФ басылымдары "Mankind Quarterly" журналынан мақалаларды қайта-қайта келтірді. Бұл зерттеулерге сілтеме жасау арқылы партия өз көзқарастарының ғылыми екенін мәлімдеді, бірақ Филдинг ҰФ-тің нәсілдік көзқарастары "көбінесе нақты дәлелдерге, сенімге, сондай-ақ "ғылыми" көздерге" негізделгенін атап өтті.

A white supremacist party, the NF rejected the concept of racial equality. It argued that different races can be ranked hierarchically based on differing abilities, and that the "higher races" compete for world domination. It believed that racial segregation was natural and ordained by God, but that non whites had been encouraged to migrate to Britain and other white majority countries to breed with the indigenous inhabitants and thus bring about "white genocide" through assimilation. It opposed inter racial marriage and miscegenation—typically referring to the latter as "mongrelisation"—and displayed particular anxiety about black men seducing white women. It claimed its racial prejudice arose from a natural desire for racial preservation rather than hatred of other races. The NF claimed that most non white racial groups were inferior to "Caucasoids and Mongoloids". In the mid 1970s, Tyndall used Spearhead to claim that "the negro has a smaller brain and a much less complex cerebral structure" than whites; in the early 1980s, Nationalism Today carried articles maintaining that black Africans had lower average IQs than whites and thus were unfit "to go to white schools" or "live in white society". Its published material presented black people as dirty and unhygienic, infected with disease and incapable of governing themselves. Spearhead featured references to black people being cannibals; at least one article claimed they ate dirt and faeces. The NF sought academic support for its views, placing great importance on scientific racist publications. Its booklist offered academic and quasi academic books endorsing scientific racism; early party literature often referenced the work of Hans Eysenck, William Shockley, Arthur Jensen and Richard Herrnstein, while Spearhead and other NF publications repeatedly cited articles from the Mankind Quarterly. In citing these studies, the party claimed that its views were scientific, although Fielding observed that the NF's racial views relied "as much on blind assertion, on faith, as on 'scientific' sources".

Иммиграцияға қарсылық және репатриация

1974 жылдан бері Фронттың манифестінің негізгі қағидасы – барлық ақ емес иммигранттар мен олардың ұрпақтарын, сондай-ақ аралас некедегі ақ британдық әйелдер мен ерлерді міндетті түрде елден шығару болды. «Отанына қайтару» процесі он жылға созуы мүмкін екенін, ал депортацияға дейін ақ емес адамдар британ азаматтығынан айырылып, әлеуметтік жәрдем, білім беру және тұрғын үй алуда ақ британдықтардан кейін қалатынын мәлімдеді. Бұған қоса, болашақта ақ емес адамдардың Ұлыбританияға көшіп келуіне тыйым салу қажеттігі туралы ұсыныс жасалды. 1970 жылдары NF ақ иммигранттардың келуіне қарсы емес екенін, бірақ басқа елдерден ақтардың көшіп келуін «қатаң бақылауда» ұстауды талап етті. Партияның алғашқы он жылында иммиграцияға кінәлі иммигранттардың өзі емес, оған рұқсат берген саясаткерлер екенін баса көрсетті. 1969 жылы былай деді: «Сіздің жауыңыз – ақ емес иммигранттар емес, оларды жүздеген мыңдаған санымен кіруге рұқсат берген британ үкіметі». Лейбористердің дауыс жинау үшін көші-қонды ынталандырғанын, ал консерваторлар иммигранттарды арзан жұмыс күші ретінде қарағанын айтты. Оның алғашқы жариялымдарында әдетте «вуг» немесе «ниггер» сияқты ақ емес адамдарды кемсітетін сөздерден аулақ болды, бірақ мұндай тіл партиялық митингтерде қолданылды. Дамыған сайын, NF баспасөзінде «Қара жабайылар қарттарды қорқытады» және «Азиялықтар ерекше секс-қылмыстарды әкеледі» сияқты нәсілдік арандатушы тақырыптар пайда болды, сондай-ақ ақ емес иммигранттарды «зарарсыздандырылған аймақтар» деп сипаттап, зиянкестермен салыстырды. NF басқа да мәселелерді нәсіл және иммиграциямен байланыстырып, ақ британдықтардың иммигранттардың жұмыс, тұрғын үй және әлеуметтік жәрдем үшін бәсекелес екені туралы алаңдаушылығын пайдаланды. NF-тің жиі айтатын мәлімдемелеріне иммигранттар алапес және туберкулез сияқты ауруларды таратады, Ұлттық денсаулық сақтау жүйесіне (NHS) салмақ түсіреді және білікті емес иммигранттық қызметкерлер NHS-қа зиян келтіреді деген сөздер кірді. Олар иммигранттар салықтан қашады, жұмыс орнында мақтаншыл, агрессивті және гигиеналық емес екенін мәлімдеді. Қара нәсілділердің қылмысқа себепкер екенін және қара оқушылардың мектеп сапасын төмендеткенін айтты.

The cornerstone of the Front's manifesto since 1974 has been the compulsory deportation of all non white immigrants and their descendants, as well as the white British partners in mixed race relationships. It stated that the "repatriation" process could take ten years, adding that before deportation, non whites would be stripped of British citizenship and placed behind white Britons when it came to access to welfare, education and housing. It accompanied this with a call to prohibit future non white migration to Britain. In the 1970s the NF stated that it did not oppose the arrival of white immigrants from Commonwealth countries, but called for "firm controls" on the migration of whites from elsewhere. During its first decade, the party emphasised the claim that it was the politicians who enabled immigration—rather than migrants themselves—who were to blame. In 1969, it stated: "Your enemies are not the coloured immigrants, but the British government which let them come in hundreds of thousands." It claimed that Labour had promoted migration to boost their vote and that Conservatives had seen migrants as cheap labour. Its early publications generally avoided derogatory terms for non whites like "wog" or "nigger", although such language appeared at party rallies. As it developed, the NF press included racially inflammatory headlines like "Black Savages Terrorize Old Folk" and "Asians Import Bizarre Sex Murder Rites", also comparing non white migrants to vermin by describing areas as "immigrant infested". The NF linked other issues to race and immigration, targeting concerns among the white British about immigrants being competition for jobs, housing and welfare. Common NF claims included that immigrants carried diseases like leprosy and tuberculosis, that they were a burden on the National Health Service (NHS), and that incompetent migrant staff were detrimental to the NHS. It claimed that immigrants evaded taxes and that they were arrogant, aggressive and unhygienic in the workplace. It maintained that blacks were a source of crime, and that black pupils eroded school quality.

Еврейлерге қарсылық және Холокостты жоққа шығару

ҰҚ антисемит. Ол еврейлер биологиялық жағынан ерекше нәсілді құрайды деп мәлімдеді – әлемдегі «жоғары нәсілдердің» бірі – және олар ақ «кавказдық» нәсілді жоюға тырысады. Фронт еврейлер тобы ақ нәсілді ұлттардың араласуы арқылы, сондай-ақ интернационализм арқылы және ішкі бөлінуді ынталандыру арқылы ақ нәсілді әлсірету үшін ақ нәсілділердің Ұлыбританияға көшіп келуін ұйымдастырды деп мәлімдеді. Партия еврейлер мұны басқа «жоғары нәсілдерді» дүрліктіріп, оларды үстемдікке қалдыру үшін жасады деп санайды. «Спиархедте» айтылғандай, бұл осылай болғанда, «еврей ұлты араласқан халық арасында тірі қалған жалғыз этникалық тұрғындар тобы болар еді», оны еврейлерге бақылауға оңай болар еді. Бұл теория 19 ғасырғы орыс антисемитінің жалған «Сион ақсақалдарының протоколына» тікелей байланысты және бұрын BUF-та айтылған. BUF бұл жаһандық қастандықтың артында еврейлер тұр деп ашық мәлімдегенмен, ҰҚ Холокосттан кейін антисемитизмді жария етуге қатысты көпшіліктің наразылығын білгендіктен, «еврейлер» дегеннің орнына «Ақша күші», «интернационалист», «космополиттік», «жұртқа жат», «тамырсыз», «көкқурақ», «ақша қарыз берушілер» және «пайғамбарлар» сияқты кодтық сөздер мен ишараларды қолданды. 1970 жылдары ҰҚ өзін «сионистке қарсы» деп атап, «антисемит» екенін жоққа шығарды; ол барлық еврейлерге емес, «сионистерге» қарсы екенін мәлімдеді. ҰҚ-та «сионизм» сөзі оның жалпы түсінігінде қолданылмады, яғни еврей мемлекетін құру идеологиясын сипаттау үшін, керісінше, әлемді жасырын түрде басқаратын еврейлер тобына қатысты қолданылды. Мысалы, «Спиархед» журналының бір санында «Халықаралық қаржы және халықаралық коммунизмнің екі жамандығы» «бәлкім, Халықаралық сионизм деп атауға лайық» делінген. Филдинг партия мүшелері «сионист» терминін ешқандай шектеусіз, тіпті кез келген сыншыларға қарсы қолданғанын байқады. Фронттың көптеген негізгі мүшелері, соның ішінде Честертон, Тиндалл және Вебстер партияға қосылмас бұрын антисемитизмнің ұзақ тарихына ие болды. Мысалы, 1963 жылы Тиндалл «Еврейлік – бұл әлемдегі зиянкес, олар қайда болса да зиян келтіреді. Еврейлер басқа халықтарға қарағанда ақылдырақ және қаржылық жағынан күштірек, сондықтан олар арий халықтарын жоймас бұрын жойылмалы» деді. «Спиархед» журналының алғашқы санында Тиндалл былай деді: «Егер Ұлыбритания еврейлерден тазаланса, оларға алаңдайтын қара нәсілді көршілер болмайды. Біздің бақытсыздығымыз – еврейлер. Естідіңіз бе? ЕВРЕЙЛЕР!» Партияның кейбір жоғары лауазымды мүшелері бұрын еврейлерді геноцидке шақырған болса, партия өзі Холокостты «алты миллион аңыз» деп атап, Холокостты жоққа шығарды. ҰҚ-тың жоғары лауазымды тұлғалары Холокосттың шынымен болғанын білгені мүмкін, бірақ оның орын алуын тактикалық себептермен жоққа шығарды, Холокостты жоққа шығарудың таралуы Ұлыбритания халқының арасында нацистік Германияға деген оң көзқарасты жеңілдетеді деп үміттенді.

The NF is antisemitic. It claimed that Jews form a biologically distinct race—one of the world's "higher races"—and that they seek to destroy the white "Caucasoid" race. The Front alleged that a Jewish cabal orchestrated non white migration into Britain, hoping to weaken the white race through racial mixing, as well as through internationalism and encouraging internal division. The party propagated the conspiracy theory that Jews did this to plunge other "higher races" in disarray so that they would be left dominant. As mentioned in Spearhead, this achieved, "the Jewish nation would be the only surviving ethnically identifiable population group amid a mongrelised world population", the latter being easier for Jews to control. This conspiracy theory owed much to the 19th century Russian antisemitic forgery Protocols of the Elders of Zion, and was previously articulated by the BUF. Whereas the BUF explicitly claimed Jews were behind this global conspiracy, the NF were aware of considerable public disapproval of antisemitism following the Holocaust so used code words and dogwhistles such as "Money Power", "internationalist", "cosmopolitan", "alien", "rootless", "shifty", "money lenders" and "usurers" instead of "Jews". In the 1970s the NF denied it was "antisemitic", instead calling itself "anti Zionist"; it claimed to oppose "Zionists" rather than all Jews. Within the NF, the word "Zionism" was not used in the commonly understood manner, which is to describe the ideology promoting the formation of a Jewish state, but rather applied to the alleged Jewish cabal secretly manipulating the world. For instance, one issue of Spearhead stated that "the twin evils of International Finance and International Communism" are "perhaps better described as International Zionism". Fielding observed that party members used the term "Zionist" indiscriminately, often against any critics. Many of the Front's central members, among them Chesterton, Tyndall and Webster, had long histories of antisemitism before joining the party. For instance, in 1963, Tyndall claimed that "Jewry is a world pest wherever it is found in the world today. The Jews are more clever and more financially powerful than other people and have to be eradicated before they destroy the Aryan peoples." In an early edition of Spearhead, Tyndall stated: "if Britain were to become Jew clean she would have no nigger neighbours to worry about It is the Jews who are our misfortune: T h e J e w s. Do you hear me? THE JEWS?" While some of its senior members had previously called for a genocide of the Jews, the party itself engaged in Holocaust denial, referring to the Holocaust as "the six million myth". It is possible that most senior NF figures were aware that the Holocaust really happened, but denied its occurrence for tactical reasons, hoping that the spread of Holocaust denial would facilitate a more positive attitude toward Nazi Germany among Britain's population.

Үкімет пен мемлекет

1970-ші жылдары Фронт Ұлыбританияның либералды демократиясы "жалған демократия" екенін мәлімдеді және маңызды мәселелер бойынша референдумдарды пайдалана отырып, "шынайы демократиялық саяси жүйе" құратынын жариялады. "Нағыз демократия – халықтың еркінің көрінісі болып табылады" сияқты мәлімдемелер жасау арқылы NF популистік риториканы қолдады. Филдинг, десе де, "NF идеологиясының мәні демократиямен үйлеспейді" деп сенді және оның орнына "популистік риторикаға" қайшы келетін "элиталық бейілімді" көрсетті. NF демократияны ұлттың сақталуына бағынышты бір құрал деп қарастырды. "Spearhead" басылымында Тиндал парламенттік демократияны ұлттық мүддеге сай деп есептесе де, "Британияның аман қалуы және ұлттық жаңаруы бәрінен де маңызды. Осы мақсатқа жету үшін қажетті саяси әдістердің барлығын қолдаймыз" деді. Ол саяси партиялар мен сайлаулармен шектелімеген, күшті басшылықты қажет етті, осылайша ұлттық мүдделерге, топтардың немесе уақытша мәселелерге қарағанда көбірек назар аударуға болады. "Spearhead" басылымында Тиндал "банан республикаларында ғана, онда көп немесе екі партиялық жүйе, күшті кәсіподақтар және 'еркін' баспасөз сияқты 'жетілген' батыс институттары әлі толыққанды қалыптаспаған, шынайы тұлғалар мен шешім қабылдай алатын көшбасшылар пайда болуы мүмкін" деді. Филдинг NF саяси билікке келген жағдайда парламентті маргинализациялап, тоталитарлық тәртіппен басқаратынына сенді. 1980-ші жылдары Страссерлік басшылығымен NF басқару мәселесінде өзгеше ұстанымға ие болды, оған Ливия басшысы Муаммар Каддафидің "Жасыл кітапта" жариялаған Үшінші Интернационал теориясы зор әсер етті. Ол көше кеңестері, аудандық кеңестер, округтік кеңестер және "Британның әр ұлты үшін" Ұлттық халық кеңесі бар, қауымдық саяси құрылымдарды құруды ұсынды. Оның пікірінше, британ халқы қару-жарақпен жабдықталып, әскери тактиканы үйренетін болады, бұл мемлекеттік басқарудағы кәсіби армияның орнына жергілікті милиция құруға мүмкіндік береді.

During the 1970s, the Front alleged that the UK's liberal democracy was "bogus democracy" and declared that it would forge "a genuinely democratic political system", utilising referendums on major issues. In making claims such as that "true democracy is that which is representative of the will of the people", the NF espoused populist rhetoric. Fielding nevertheless believed that "the essence of the NF ideology is incompatible with democracy" and instead reflected an "elitist tendency" at odds with its "populist rhetoric". The NF saw democracy as a luxury that was subordinate to the preservation of the nation. In Spearhead, Tyndall stated that although he would support parliamentary democracy if he thought it in the national interest, "the survival, and the national recovery of Britain stand as top priority over all. We will support whatever political methods are necessary to attain that end." He called for governance by a strong leader, an individual unencumbered by political parties and elections so that they could focus on the national interest rather than the interests of sub groups or short term considerations. In Spearhead, Tyndall stated that "it is only in banana republics, where the 'sophisticated' Western institutions of a multi or two party system, powerful trade unions and a 'free' press have not yet taken root, that there is still scope for men of real personality and decision to emerge and truly lead." Fielding believed that had the NF achieved political office it would have marginalised parliament and governed in a totalitarian manner. Under its Strasserite leadership during the 1980s, the NF adopted a different position on governance, influenced heavily by the Third International Theory propounded by Libya's leader Muammar Gaddafi in The Green Book. It promoted the establishment of communal political structures, with street councils, area councils, county councils and a National People's Council "for each of the British Nations". In its view of this future, the British population would be armed and trained in military tactics, allowing for the establishment of local militias rather than a state controlled professional army.

Халықаралық институттар мен қатынастар

Халықаралық институттарды еврейлік заговордың жалғыз әлемдік үкімет құру жоспарының бір бөлігі деп қарастыра отырып, Фронт Ұлыбританияның Біріккен Ұлттар Ұйымына және Еуропалық Экономикалық Қоғамдастыққа (ЕЭК) мүшелігіне қарсы шықты. ЕЭК-тің орнына NF Ұлыбританияның Британ Достастығының «ақ елдерімен», атап айтқанда Канада, Австралия және Жаңа Зеландиямен, сондай-ақ Родезия мен Оңтүстік Африканың ақ нәсілді үкіметтерімен байланысын күшейтуге шақырды. Фронт пікірінше, бұл «бүкіл әлемдегі британдық текті адамдардың этникалық, мәдени және отбасылық байланыстарын нығайтады». Ол Ұлыбританияның АҚШ-пен одақтаспайтынын, себебі соңғысы еврейлік заговордың ықпалында екенін мәлімдеді, және Солтүстік Атлантика шарты ұйымынан шығуға, ал Ұлыбританияның қорғаныс қабілетін ядролық қару арқылы арттыруға шақырды. 1970-ші жылдары Фронт британдық унионист болды, Ұлыбританияның біртұтастығын жақтады. 1960-шы жылдардың соңынан бастап ол Ольстер одағын қолдады, ирланд республикашылдығын британдық біртұтастықты жойғысы келген коммунистік заговор деп санады. NF Ұлыбританияның радикалды ирланд республикашылдарымен тым жұмсақ сөйлескенін, әскери соттардың азаматтық соттарды алмастыруы керек екенін, Уақытша Ирландия Республикалық Армиясының мүшелері тұтқындалуы керек екенін және саботаж немесе кісі өлтіруге кінәлілер өлім жазасына кесілуі керек екенін айтты. 1970-ші жылдардың басында Ирландия Республикасының республикалық радикалдарды баспана бергенін, бұл «сауда санкцияларын талап ететін соғыс актісі» екенін мәлімдеді. Сол онжылдықта NF авангардтық унионисттік прогрессивті партияны қолдады, бірақ көптеген Ольстер унионисттері NF-ке күдікпен қарады; 1973 жылы Ольстер қорғаныс қауымдастығы оны «нео-нацистік қозғалыс» деп жариялады. 1985 жылы – сол кезде партияда страссериттер басымдық құрған – NF Солтүстік Ирландияны Англо-Ирландия келісіміне жауап ретінде тәуелсіздік жариялауға шақырды.

Экономикалық саясат

1970-ші жылдары Фронт капиталистік те, социалистік те емес, екеуінен де нәр алған экономикалық жүйені жақтады. Ол жеке кәсіпкерлікті қолдады, бірақ еркін нарық капитализмін қабылдамады, оның бизнестің мүддесін ұлттың мүддесінен жоғары қоятынын айтты. Ол экономикалық ұлтшылдықты насихаттап, ұлттық дербестіктің ең жоғары деңгейін және халықаралық еркін сауданы жобауды талап етті. Осы арқылы Ұлыбританияны, оның пікірінше, еврейлердің құпия қастандығымен бақыланатын халықаралық қаржы жүйесінен оқшаулауды көздеді. Ол британдық индустрияның шетелдік меншігіне қарсы болды, протекционистік және монетаристтік саясатты қолдады, банк және қаржы секторын мемлекеттік бақылауға алуды, сондай-ақ муниципалитеттерде тұрғын үй салуды пайызсыз несиелендіру үшін мемлекеттік банк құруды ұсынды. Бұл экономикалық көзқарастар Ұлыбританияның оңшылдары арасында кең таралған, мысалы, BUF-тің ұстанымдарымен үйлеседі. 1980-ші жылдары Страссершілдер фракциясы билікке келгеннен кейін, NF дистрибутизм саясатын қабылдады, капиталистік те, социалистік те емес экономикалық жүйеге басымдық берді. Партияның 1980 жылғы материалдарында "Капитализм мен коммунизм" "екі ұлы жамандық" екені, оларды "Революциялық ұлтшылдық" жеңіп шығатыны жазылған. Страссершілдердің дистрибутизміне сәйкес, 1980-ші жылдардағы NF ірі бизнес пен индустрияны үш бөлікке бөлуді ұсынды: шағын жекеменшік кәсіпорындар, жұмысшы кооперативтері және қаржы институттары мен ауыр индустрия жағдайында мемлекеттік кәсіпорындар. Жұмыссыздық мәселесін шешу үшін партия қалалық халқының ауылға көшуін ынталандыратынын, жоғары механикаландырылған шаруашылықтың орнын еңбекті көп қажет ететін шағын шаруашылықтар басатынын мәлімдеді.

Әлеуметтік мәселелер

NF либералдық және әлеуметтік еркіндік саясатына қарсы қатаң позиция алды, британдық қоғамның өркендеп келе жатқан еркіндігі еврейлердің құпия жоспарымен ұйымдастырылған деп мәлімдеді. Тиндал «әр жұмыс және демалыс саласына» енетін моральдық «жаңаруды» талап етті, соның ішінде «қоғамдық моральдық нормаларға қауіп төндіретін өнер, әдебиет немесе ойын-сауық» тыйымдалуын да қамтыды. Дінге көп мән бермесе де, 1970 жылдары партия Құдай абсолютті моральдық құндылықтарды белгілегенін мәлімдеді. Партия дәстүрлі гендерлік рөлдерді өзгертуге қарсы болды. Спирхедтің сөзіне қарағанда, NF «әйел рөлін негізінен әйел, ана және үй шаруасымен айналысушы ретінде» қарастырды. Партияның алғашқы жылында 1967 жылғы Аборт заңына, абортты заңдастырған заңға көп мән бермеді, бірақ 1974 жылға қарай абортқа қарсы позицияны қабылдады, аборт тек медициналық жағдайларда ғана заңды болуы керек деп мәлімдеді. Тиндалдың пікірінше, абортты заңдастыру – ақ британдықтардың тууының азаюына бағытталған құпия жоспардың бір бөлігі болды. Бұл мәселе 1980-жылдардың басында партия ішінде маңыздылығын жоғалтты, бірақ Страссершілер билікке келген кезде қайтадан көтерілді. Партия гомосексуализмді, аралас некелерді және проституцияны айыптады. 1970 жылдары NF мұғалімдер қатарында «коммунистер» көп екенін мәлімдеді және NF үкіметі кезінде жарамсыз деп танылған барлық мұғалімдер жұмыстан босатылатынын айтты. Сол онжылдықта білім берудің студенттердің әртүрлі қабілеттеріне сәйкес болуы керек екеніне назар салды, бірақ жалпы білім беруді тікелей айыптамады. Ол емтихандар мен спорттық жарыстарға көбірек мән беруді, «солшыл идеяларымен шабыттанған оқыту трендтерін» қабылдамауды талап етті. Патриотизмді нығайту үшін британ тарихын оқытуға баса назар аударылатынын, сонымен қатар әлеуметтік ғылымдар есебінен ғылым мен технологияны кеңейтетінін мәлімдеді. Фронт өзін-өзі қамтамасыз етуді жоғары бағалады, әрбір адам мемлекетке қызмет етуге дайын болуы керек және азаматтардың құқықтары олардың міндеттеріне бағынышты болуы керек деп мәлімдеді. 1970 жылдары Фронт Ұлыбританияның әлеуметтік қамтамасыз ету жүйесін сынап, Ұлыбританияның «жалмаушылар жұмағы» репутациясын жоюды көздеді. NF өз тарихының басынан бастап заң мен тәртіпке қатысты қатаң позицияны ұстанып, қылмыстық жазаларды қатаңдатуды, түрмелерді күшейтуді, өлім жазасын және міндетті әскери қызметті қайта енгізуді талап етті. Өз жауапкершілігін баса назарлай отырып, жеке адамның жасаған қателіктеріне оның әлеуметтік ортасының себепкер екенін қабылдамады.

The NF adopted a strong stance against liberal and socially permissive policies, claiming that what it perceived as the growing permissiveness of British society was orchestrated by the Jewish conspiracy. Tyndall called for a moral "regeneration" penetrating "every sphere of work and leisure", including prohibitions on "art, literature or entertainment by which public moral standards might be endangered". Although placing little importance on religion, during the 1970s, the party claimed that God had set forth absolute moral values. The party opposed changes to traditional gender roles. Spearhead stated that the NF saw "the feminine role as principally one of wife, mother and home maker". In the party's first year, it largely ignored the 1967 Abortion Act that legalised abortion, although by 1974 had adopted an anti abortion stance, stating that abortions should only be legal in medical emergencies. According to Tyndall, the legalisation of abortion was part of a conspiracy to reduce white British births. The issue decreased in resonance within the party during the early 1980s but was re emphasised when the Strasserites took control. The party condemned homosexuality, mixed race marriages, and prostitution. In the 1970s the NF claimed that the teaching profession was full of "communists", and stated that under an NF government all teachers deemed unsuitable would be fired. That decade, it stressed that education should be suited to the varying abilities of students although did not outright condemn comprehensive schooling. It called for greater emphasis on examinations and sporting competitions, with a rejection of "slapdash Leftwing inspired teaching fads". It stated that it would emphasise the teaching of British history to encourage patriotism while expanding science and technology in the curriculum at the expense of the social sciences. The Front exalted self sufficiency, asserting that the individual should be willing to serve the state and that citizens' rights should be subordinate to their duties. During the 1970s, the Front criticised the UK's welfare state, stating that it wanted to end the perception of the UK as a "loafer's paradise". From its early years the NF promoted a tough stance on law and order, calling for harsher criminal sentencing, tougher prisons, and the reintroduction of both capital punishment, and national service. Emphasising self responsibility, it rejected the idea that an individual's misdeeds should be attributed to their societal background.

Басшылық және бөлімшелер

1970-ші жылдары, өркендеу кезеңінде Ұлттық фронт өзінің дирекциясымен басқарылды – жетіден жиырма мүшеден тұратын орган. Дирекция жергілікті және аймақтық ұйымдарды қатаң бақылауда ұстап, партия саясатын айқындады, оның құрылымын және қаржысын басқарды, қабылдау және шығару ісін қадағалады, сондай-ақ тактиканы белгіледі. Дирекция мүшелерінің үштен бірі жыл сайын қызметтен босатылып, олардың орнын ауыстыру үшін мүшелердің пошта арқылы дауыс беруі қажет болды. 1971-1975 жылдар аралығында дирекция төраға мен төраға орынбасарын сайлады. Бірақ 1977 жылғы жылдық бас мәжілісінде Тиндалдың ұсынысымен төрағаны мүшелердің пошта арқылы дауыс беруі арқылы сайлауға келісті. Дирекция Лондонда сирек жиналатындықтан, партияны басқару ісі іс жүзінде төраға мен төраға орынбасарына жүктелді. Ұлттық фронттың жергілікті ұйымдары он екі мүшеден кем топтарға және он екіден астам филиалдарға бөлінді. Филдинг 1973 жылдың шілдесінде партияның 32 филиалы мен 80 тобы болғанын, ал журналист Мартин Уокер 1974 жылдың қаңтарында 30 филиал мен 54 топ болғанын мәлімдеді. Олардың көп бөлігі Англияның оңтүстік-шығысында орналасқан: Ұлы Лондонда 11 филиал мен 8 топ, ал оңтүстік-шығыста 5 филиал мен 22 топ. Мидлендс аймағында 5 филиал мен 3 топ, солтүстікте 7 филиал мен 11 топ, Ұлыбританияның батысында 1 филиал мен 7 топ, ал Шотландия мен Солтүстік Ирландияда бір-бір топ болды. Әр филиалдың немесе топтың өз бес адамнан тұратын комитеті болды, комитет лауазымдарына жыл сайын сайлау өткізілді. Әдетте, пабтарда өткізілетін филиалдық мәжілістер көбінесе қаржы жинау сияқты практикалық мәселелерге бағытталды. Кейбір Ұлттық фронт филиалдары мүшелікке талапкер емес, жақтастары үшін қолдаушылар қауымдастығын құрды. Әлемнің басқа да аймақтарында қолдаушылар ұйымдары құрылды: 1977 жылы Жаңа Зеландияда, ал 1978 жылы Австралия, Канада және Оңтүстік Африкада. 1974 жылдың сәуір айында партия ұлттық партия мен оның жергілікті топтары мен филиалдарын үйлестіру үшін аймақтық кеңестерді енгізді. 1986 жылы Страссерлік фракция билікті қолға алғаннан кейін, ол ресми түрде басшылықтың кадрлық жүйесін қабылдады. Бұл партияны элиталық ете түсті, Страссерліктер оны «революциялық кадрлар партиясы» деп атады – қозғалысты креслода отырып ұлтшылдыққа берілгендер емес, ең адал және белсенді мүшелері басқарады. Бұл идеяға сәйкес, әрбір Ұлттық фронт мүшесі «саяси сарбаз», «жаңа типтегі адам» болуы керек, ол қазіргі капиталистік қоғамның «материалдық апаттарынан» бас тартып, жеке «рухани революциядан» өтіп, өзін толығымен ұлтқа арнауы керек.

During its 1970s, heyday the National Front was headed by its directorate, a body of between seven and 20 party members. With strict control over local and regional organisations, the directorate determined party policy, controlled its structures and finances, oversaw admissions and expulsions, and determined tactics. A third of the directorate were required to stand down every year, with a postal ballot of the membership to determine their replacements. Between 1971 and 1975, the directorate elected two of its members to be the chairman and deputy chairman. However, at the 1977 annual general meeting it agreed—at Tyndall's instigation—that the chairman would instead be elected through a postal ballot of the membership. As the directorate met in London infrequently, in practice the running of the party was left to the chairman and deputy chairman. The NF's local presence divided into "groups", which had under twelve members, and "branches", which had over twelve. Fielding stated that in July 1973 the party had 32 branches and 80 groups, while the journalist Martin Walker claimed that in January 1974, it had 30 branches and 54 groups. Most were in south east England, with 11 branches and 8 groups in Greater London and 5 branches and 22 groups elsewhere in the south east. It had 5 branches and 3 groups in the Midlands, 7 branches and 11 groups in the north, 1 branch and 7 groups in western Britain and 1 group each in Scotland and Northern Ireland. Each branch or group had its own five person committee, with annual elections for the committee positions. Typically taking place in pubs, branch meetings focused largely on practical issues like raising finances. Some NF branches established supporters' associations for sympathisers unwilling to become members. Supporter organisations were established elsewhere in the world; in New Zealand in 1977 and in Australia, Canada and South Africa in 1978. In April 1974, the party introduced regional councils to co ordinate between the national party and its local groups and branches. After the Strasserite faction secured control in 1986, it formally adopted a cadre system of leadership. This made the party more elitist, creating what the Strasserites called "a revolutionary cadre party; a movement run by its most dedicated and active members rather than by armchair nationalists". This was linked to the idea that each NF member should be a "political soldier", a "New Type of Man" who rejected the "materialist nightmare" of contemporary capitalist society and underwent a personal "Spiritual Revolution" to dedicate themselves fully to the nation.

Қауіпсіздік және зорлық-зомбылық

Қауіпсіздікпен алаңдаған "Фронт" 1970-ші жылдары өзінің қарсыластарының есімдері мен мекенжайларын тізімдеген. Шерулерін күзету үшін "қорғану топтарын" құрды, кейін "Құрмет сақшылары" деп аталды, олар көбінесе қолдан жасалған қару-жарақ алып жүрді. Бұл шерулер көбінесе көші-қон деңгейі жоғары аймақтарда өткізіліп, олардың қорқынышын тудыру, нәсілдік шиеленісті күшейту және жариялылық жасау мақсатында ұйымдастырылды. Осы тактикалар қазірге дейін жалғасуда. Жергілікті билік кейде оның шерулерін тыйым салған; 2012 жылы Абердин қалалық кеңесі Адольф Гитлердің туған күніне арналған шеру өткізу туралы ҰҚ-ның өтінімін қабылдамады. ҰҚ сондай-ақ антифашистік және жалпы саяси жиналыстарды бұзды. 1975 жылы ҰҚ белсенділері Ұлттық азаматтық бостандықтар кеңесінің отырысына шабуыл жасады, нәтижесінде сегіз адам ауруханаға түсті; тағы бір жағдайда олар Родезияда қаралардың көпшілік билікке келуін талқылаған Либералдық партияның отырысына шабуыл жасап, "Ақ күш!" деп ұран салды. "Фронт" мүшелері тек өзін-өзі қорғау үшін ғана зорлыққа жүгінетінін мәлімдеді, бірақ 1970-ші жылдары Филдинг топтың күшті "агрессивті" қолданып жатқанын байқады. Филдингтің пікірінше, ҰҚ қатысқан ең ірі қақтығыс 1974 жылғы маусымдағы Қызыл Арыстан алаңындағы тәртіпсіздіктер болды, онда фашизмге қарсы наразы Кевин Гатли қаза тапты. Тағы бір маңызды қақтығыс 1977 жылғы тамызда Левишемде болды, онда троцкишіл топтар ҰҚ шерушілеріне шабуыл жасады, нәтижесінде "Левишем шайқасы" болды. 1979 жылғы сәуірде Саутхоллдағы ҰҚ-ға қарсы демонстрация полицейлермен қақтығысты, нәтижесінде Блэр Пич қаза тапты. Сондай-ақ, ҰҚ-ның жасырын қатысы күдіктелген, бірақ дәлелденбеген оқиғалар болды. Мысалы, 1974 жылы бірнеше адам Брайтон қаласында ҰҚ плакаттарын іліп, еврей деп айыптаған адамдарға шабуыл жасады және Ұлыбритания Коммунистік партиясының (Марксистік-Лениншіл) кітап дүкеніне шабуыл жасады. Жергілікті ҰҚ бөлімшесі қатысқандығын жоққа шығарды. 1978 жылғы маусымда Антинацистік лиганың штаб-пәтеріне өрт сөндіру шабуылы жасалды, ғимаратқа "ҰҚ ережесі жарайды" деген жазу жазылды. ҰҚ жауапкершілікті мойындамады. Партия жетекшілігі өз мүшелері мен жақтастарының зорлық-зомбылығына немқұрайлы қарады және зорлық-зомбылық қылмыстары үшін сотталған мүшелерін ашық мақтады.

Preoccupied with security, during the 1970s, the Front created a file of its opponents' names and addresses. To guard its marches, it formed "defence groups"—later called the "Honour Guard"—who often carried makeshift weapons. These marches often took place in areas with high migrant populations to instil fear in the latter, whip up racial tensions and generate publicity. These tactics have continued into more recent times. Local authorities sometimes banned its marches; in 2012, Aberdeen City Council rejected the NF's request to hold a procession on Adolf Hitler's birthday. The NF also disrupted anti fascist and mainstream political meetings. In 1975, NF activists attacked a National Council of Civil Liberties meeting, with eight people requiring hospitalisation; in another instance they stormed a Liberal Party meeting discussing the transition to black majority rule in Rhodesia, chanting "White Power". The Front claimed that its members only resorted to violence in self defence, although in the 1970s Fielding observed the group using force "aggressively". Fielding believed the most notable violent clash involving the NF was the Red Lion Square disorders in June 1974, during which an anti fascist protester, Kevin Gateley, was killed. Another prominent clash took place in Lewisham in August 1977, when Trotskyist groups attacked the NF marchers, resulting in the "Battle of Lewisham". In April 1979, an anti NF demonstration in Southall clashed with police, resulting in the death of Blair Peach. There have also been actions where covert NF involvement was suspected but not proven. For instance, in 1974, several men put up NF posters in Brighton, assaulted individuals they accused of being Jewish and attacked the Communist Party of Britain (Marxist–Leninist) bookshop. The local NF branch denied involvement. In June 1978, the Anti Nazi League headquarters was hit by an arson attack; the slogan "NF Rules OK" was graffitied on the building. The NF denied responsibility. The party's leadership showed little concern with the violence of its members and supporters, and openly praised some of its members convicted for violent activity.

Кіші топтар және үгіт-насихат өнімдері

ҰҚ түрлі топтар құрды. 1974 жылы ол NF Trade Unionists Association-ті құрды және қысқа ғұмырлы кәсіподақ журналын шығарды – «Британдық жұмысшы». 1970 жылдары ол мүшелерін басқа топтарға, мысалы, Hunt Saboteurs Association және салық төлеушілер мен тұрғындар қауымдастықтарына сіңіп өтуге ынталандырды, олар арқылы NF-ті насихаттады. 1978 жылы партия дирекциясы 1976 жылғы «Расалық қатынастар туралы» заң бойынша нәсілдік жеккөрушілікті қоздырды деген айыппен сотталатын мүшелердің саны артып келе жатқанын қарастырып, заң бөлімін құрды. Сондай-ақ 1970 жылдары студенттік қауымдастық құрылып, «Spark» студенттік журналы шығарылды. NF Студенттік қауымдастығы бастапқыда университеттерде студенттерді қабылдауға тырысты, бірақ кейін мектептер мен жоғары сыныптарға көшті. 1978 жылы «Жас Ұлттық Фронт» (ЖҰФ) құрылды: мүшелік 14-25 жас аралығындағыларға ғана шектелді. ЖҰФ «Bulldog» атты ақпараттық бюллетень шығарды және ЖҰФ командалары арасында футбол турнирін ұйымдастырды. Ұлттық Фронт солшылдардың «Расизмге қарсы рок» сияқты музыкалық жобалар арқылы фашизмге қарсы қолдауды қалай ұйымдастырғанын байқады және осыған ұқсас тактиканы қолдануға шешім қабылдады. 1979 жылы Пирс – сол кездегі ЖҰФ жетекшісі – Rock Against Communism (RAC) құрды, оның арқылы NF неонацистік скинхедтер тобының қатысуымен концерттер өткізді. Тиндалл және басқа да жоғары лауазымды NF мүшелері RAC ұсынған партия мүшелігін кеңейту мүмкіндігіне қуанды, бірақ скинхед субмәдениетімен байланыс NF имиджіне нұқсан келтіретінінен алаңдады. Тиндалл партиядан кеткеннен кейін, 1982 жылы RAC Skrewdriver тобын жетекші тобы ретінде қайта жаңғыртылды. 1983 жылы NF «White Noise Records» атты жазбалар компаниясын іске қосты, ол бірнеше жыл бойы маңызды кіріс көзіне айналды. RAC концерттер өткізуге дайын жерлерді табуда қиындықтарға тап болды және 1984 жылы Ник Гриффиннің ата-анасының Саффолк үйінде алғашқы ашық ауадағы концертін өткізді. Кейін 1980 жылдары Skrewdriver NF-тен бөлініп, өзінің жеке оңшыл музыкалық промоушн желісін – Blood & Honour құрды.

Қолдау

1970 жылдары Ұлттық Фронтқа (NF) деген қолдау аймақтық ерекшеліктерді көрсетті, бұл оның дауыс үлесінде де, филиалдарының саны мен мөлшерінде де көрінді. Бұрынғы BUF қолдауымен салыстырғанда, NF-тің күші негізінен Англияда шоғырланған; Уэльс, Шотландия және Солтүстік Ирландияда оның қолдауы айтарлықтай нашар болды. Англияда оның қолдаушылары Оңтүстік жағалауда, сондай-ақ Лондон мен Бирмингемде жиналды.

Қаржы

Ұлттық фронт өзінің қаржысы туралы ашық мәлімдеме жасаған жоқ, бірақ көбінесе қаржы жетіспейтінін баса айтты. Оның өркендеген кезінде екі штаттан тыс қызметкер, үш бас кеңсе хатшысының жалақысын төлеуге және партия шығындарын жабуға шамалы ақшасы болған болуы мүмкін. Оның орталық қаражаты бірнеше көзден түсті: мүшелік жарналары, өнімдерін сатудан түскен ақша, қайырымдалықтар мен лотереялар. Жиналыстар мен шараларда қайырымдылықтар сұралды, сондай-ақ, кейбіреуі шетелден келген бай демеушілер де көмектесті. Өңірлік бөлімдер сайлау кампанияларында өз кандидаттарын қаржыландыруы керек еді, олар үшін ақшаны көне заттарды сатудан және қоғамдық шаралардан жинады.

Сандар

ҰФ мүшелерінің саны жиі өзгеріп тұрды. 1977 жылы Уокер оның мүшелігін "екі кран ашық тұрған, ал түйіншесі жабылмаған ванна сияқты" деп сипаттады. "Мүшелер келіп, кете береді". Филдинг бұған қосылып, ҰФ-тің "тұрақты мүшелігі" одан "өткен" адамдар санынан кем екенін айтты; Тейлор 1970-ші жылдары "кем дегенде 12 000" адам қосылып, кейін кетіп қалғанын болжады. Партияның иммиграцияға қарсылығына тартылғандардың көпшілігі оның фашистік идеологиясын білгеннен кейін кетіп қалған болуы мүмкін. Кей жағдайларда, адамдар қиындықтарға тап болғандықтан кетіп қалды – әлеуметтік жазалау, жұмыс орындарынан айырылу, сөздік шабуылдар және сирек жағдайларда, дене жарақаттары – әсіресе партияның 1970-ші жылдардың соңындағы сәттілігі төмендеген кезде. Фронт мүшелерінің санын жариялаудан бас тартты. Тёрлоу "ең сенімді бағалаулар" антифашистік Searchlight журналы жасағанын айтты. Searchlight 1968 жылы 4000 мүшеден бастап, партияның 1972 жылы 17 500 мүшеге жеткенін, 1979 жылы 10 000-ға, 1984 жылы 3148-ге, ал 1985 жылы 1000-ға дейін төмендегенін мәлімдеді. 1989 жылы партия мүшелерінің саны бойынша жасалған бағалауда Флаг тобының шамамен 3000, ал Страссери фракциясының шамамен 600 мүшесі болды. Тіпті 1970-ші жылдардағы ең жоғары деңгейінде де, Фронттың мүшелері 1930-шы жылдардағы BUF мүшелерінің жартысынан кем болды.

Профиль

NF мүшелерінің әлеуметтік үлгісін алу жеткіліксіз болды, бірақ 1970 жылдары Тейлор, Филдлинг және Биллиг мүшелермен сұхбаттар жүргізді. Макс Ханна 1973 жылы NF мүшелерінің көпшілігі "білікті жұмысшы және төменгі орта таптан" екенін, бірақ филиалдар арасында айырмашылықтар болғанын атап өтті. Филдлинг партиялық белсенділікті әдетте жоғары жұмысшы және төменгі орта таптың мүшелері жүзеге асыратынын, ал төменгі жұмысшы және жоғары орта таптың мүшелері емес екенін байқады. Филдлинг сонымен қатар партияда барлық жастағы адамдар бар екенін, бірақ отыз және елу жастағы ерлердің қырық жастағылардан көп екенін қосты, бұл соңғыларының көбінесе отбасын тәрбиелеумен айналысатынын көрсетеді. Филдлингтің сөзінше, NF мүшелері өздерін "фашистік" немесе "екі жүзді" деп есептеуге сезімтал болды, керісінше, өздерін "отаншыл" немесе "ұлтшыл" деп санады. Ол мүшелердің Фронтқа қосылуының басты себебі нәсілдік мәселе екенін, олар өз нәсілдік көзқарастарын "ақылға қонымды" деп санайтынын және ақ емес британдықтарға қатысты қатал пікірлер білдіретінін атап өтті. Мүшелер арасында Ұлыбританияда өмір нашарлауы туралы кең таралған пікір болды, көбінесе "ел құлдырап бара жатыр" деген сөзбен сипатталды. Филдлинг кездескен мүшелер Ұлыбританияның саяси басшыларын жемқор және қатыгез деп санайтын және қастандық теорияларына сенеді. Филдлинг мүшелердің кейбіреулерінің "түсіну қиын әлемде қауымдастық пен сенімділік іздеуге" ұйтқы болғанын айтты. Кейбіреулер үшін NF-қа қосылу қоғамға қарсы психологиялық әрекет болды, ал көптегендері достары мен туыстарының ізінен ерді. Филдлингтің пікірінше, NF-тің жұмыс істемейтіндер мен қоғамға жат элементтерге қатысты ашуы, әсіресе жоғары жұмысшы және төменгі орта таптың британдықтарына тартымды болды, өйткені олар қоғамда ең аз сыйақы үшін ең көп еңбек ететін топтар еді. 1970 жылдары NF жастарды жаңа топтар арқылы тартуға тырысты. Топқа тартылған көптеген жастар мұны жастық бунтының бір түрі ретінде қарастырған болуы мүмкін, мүшеліктің ұсынатын "сенсациялық құнын" бағалаған; олар бұл жағынан 1970 жылдардың соңындағы панк қозғалысына ұқсас болды. Райан Шаффер партияның 1980 жылдары дәстүрлі науқандардан алыстауы және неонацистік жастар ұйымдарымен байланысын күшейтуі оның тартымдылығын "көбінесе жастарға" шектегенін мәлімдеді.

No adequate sociological sampling of NF members took place, but interviews with members were conducted during the 1970s by Taylor, Fielding and Billig. Max Hanna noted that as of 1973, most NF members were "from the skilled working class and lower middle class" but with variation among branches. Fielding observed that party activism was generally carried out by upper working and lower middle class members rather than by their lower working class and upper middle class counterparts. Fielding also noted that the party contained individuals of all age ranges, although added that men in their thirties and fifties predominated over those in their forties, suggesting that the latter were typically preoccupied with raising families. Fielding found that NF members were sensitive to ideas that they were "fascistic" or "cranky", instead regarding themselves as "patriots" or "nationalists". He noted that race was the main issue that led members to join the Front, that they perceived their racial ideas to be "common sense", and that they expressed harsh prejudices against non white Britons. A common perception among members was that life had changed for the worse in Britain, often outlined by the expression: "the country is going to the dogs". The members Fielding encountered widely perceived Britain's political leaders as corrupt and cruel and tended to believe conspiracy theories. Fielding believed that some of the membership were "motivated by a search for community and reassurance in a world they find difficult to understand". For some, joining the NF was a psychological act of defiance against society, while many joined because friends and relatives had done so. Fielding suggested that the NF's moral indignation regarding perceived slackers and anti social elements had particular appeal for upper working and lower middle class Britons because these were the sectors of society which felt that they worked hardest for the least reward. During the 1970s, the NF attempted to attract youth through new sub groups. Many young people attracted to the group may have done so as a form of youthful rebellion, enjoying the "shock value" that membership offered; in this they had similarities with the late 1970s punk movement. Ryan Shaffer stated that the party's shift away from traditional campaigning during the 1980s and its growing affiliation with neo Nazi youth groups restricted its appeal to "mostly young people".

Сайлаушылар қоры

NF-тің сайлау қолдауы негізінен қалалық аймақтар мен ағылшындардың арасында болды, ал Англияның ауылдық жерлерінде, сондай-ақ Уэльсте, Шотландияда және Солтүстік Ирландияда қолдауы шамалы болды. Уокердің сөзіне сәйкес, 1974 жылғы сайлау қорытындысы NF-тің негізгі сайлау орталықтары Лондонның Шығыс аймағында және солтүстік-шығыс жаққа қарай орналасқан қалалық аймақтарында екенін көрсетті. Ол «құрметті жұмысшы табының» аймақтарында көп қолдауға ие болғанын атап өтті, онда көптеген дәстүрлі Лейборист дауыс берушілер оның нәсілдік шақыруларына қызығушылық танытты. Партияның Шығыс аймағындағы қолдауын зерттеген социолог Кристофер Т. Хасбандс, NF қолдауы аймақ бойынша тең бөлінбегенін, ал Бетнал Грин, Шордич, Хокстон және Хаггерстонге шоғырланғанын айтты. Ол осы қалалық бекіністерде ақ тұрғындардың «азағына ғана» NF-ке көңіл білдіргенін атап өтті. 1978 жылы New Society журналы жүргізген Шығыс аймағындағы сауалнама көрсетті, ақ тұрғындардың көпшілігі иммиграция деңгейінің тым жоғары екенін ойласа да, көптеген адамдар афро-карибтік және азиялық иммигранттармен жақсы қарым-қатынас орнатып, NF-ке қарсы болды. Кейбіреулер Фронтты қысымға алды, бірақ зорлық-зомбылықпен жазаланбау үшін бұл туралы ашық айтудан сақтанды. 1977 жылы Эссекс университеті жүргізген сауалнамада сұрақтың 8%-ы Фронтқа дауыс беруі мүмкін екені анықталды, бұл «жұмысшы табы, жастар және нашар білім алғандар арасындағы күшті қолдауды» көрсетеді. Сауалнамада ең көп қолдау Шығыс Мидлендс аймағында (10%) тіркелді, одан кейін Лондон (8%), Шығыс Англия (7%), Батыс Мидлендс (6%) және Йоркшир және Хамберсайд (6%) орналасты. 1980 жылы жарияланған есепте Ұлы Лондон және Батыс Мидлендс NF үшін ең үлкен қолдау көрсеткен аймақтар екені, олардың үлесі ұлттық дауыс үлесінің 48%-ын құрайтыны айтылды. Зерттеуде NF қолдаушыларының 71%-ы еркектер екені анықталды, сонымен қатар жұмысшы табымен тығыз байланысы бар екені белгілі болды, олардың 72%-ы жұмысшы табынан шыққан; қолдаудың «білікті жұмысшылардың арасында жартылай және білікті емес жұмысшыларға қарағанда күштірек» екені атап өтілді. 1980 жылғы зерттеуде сайлаушылар арасындағы NF-ке қатысты пікірлер де зерттелді, нәтижесінде 6%-ы NF-ке дауыс беруді «мұқият қарастыратынын» білдірді. Сұрақтың үштен екісі NF өз мақсатына жету үшін нәсілдік шиеленісті қоздырады деп сенді, 64%-ы партияда нацистік элементтер бар екенін, ал 56%-ы NF Британияны диктатураға айналдыруды қалайды деп ойлады.

The NF's electoral support was overwhelmingly urban and English, with little support in rural parts of England or in Wales, Scotland and Northern Ireland. According to Walker, the 1974 election results suggested that the NF's electoral heartlands were in London's East End and inner north east suburbs. He noted that it gained much support from "respectable working class" areas, where many traditional Labour voters were attracted by its racial appeals. Examining the party's East End support, the sociologist Christopher T. Husbands argued that NF support was not evenly distributed across the area, but constrained to Bethnal Green, Shoreditch, Hoxton and Haggerston. He noted that in these urban strongholds, "only a minority" of white residents sympathised with the NF. A 1978 survey in the East End by New Society found that while most white residents thought the immigration rate too high, many related positive relationships with Afro Caribbean and Asian migrants and opposed the NF. Some mocked the Front, although were cautious about doing so publicly, fearing violent retaliation. A 1977 survey by the University of Essex found that 8% of those polled were likely to vote for the Front, reflecting "strong support amongst the working class, the young and the poorly educated". This survey found that support was strongest in the East Midlands (10%), followed by London (8%), East Anglia (7%), the West Midlands (6%) and Yorkshire and Humberside (6%). A report published in 1980 instead found that Greater London and the West Midlands were the NF's greatest areas of support, together making up 48% of its national vote share. Determining that 71% of the NF's support came from men, this study also found a strong link to class, with 72% of NF supporters being working class; it noted that support was "somewhat stronger among the skilled working class than among the semi and unskilled workers." The 1980 study also examined views of the NF among the broader electorate, finding that 6% would "seriously consider" voting for the NF. Two thirds of respondents believed that the NF stirred up racial tensions to advance its cause, 64% believed that there was a Nazi element to the party and 56% believed that the NF wanted Britain to become a dictatorship.

Түсіндірмелері

Ақ емес иммиграцияның артуы 1970-жылдардағы NF партиясының сайлаудағы өсуіне түсіндірме ретінде келтірілді. Бір пікір бойынша, ақ емес иммигранттар көп тұратын аймақтарда NF партиясына қолдау көбірек болды, ал ақ емес тұрғындардың саны арта түссе, жергілікті ақ адамдардың наразылығы күшейіп, NF партиясына қолдау да арта түсті. Тағы бір түсіндірме бойынша, NF партиясы ақ емес халқы орташа деңгейде шоғырланған аймақтарда ерекше табысқа жетті; ақ адамдар NF партиясына жүгінді, себебі олар жергілікті ақ емес халықтың өсіп кетерінен қорқып, әсіресе көршілес аймақтарда ақ емес халықтың саны көп болса. 1977 жылғы Ұлы Лондон Кеңесінің сайлауындағы дауыс беру деректерін зерттеген саясаттанушы Пол Уайтли, NF партиясының дауыс үлесі АҚШ-та С.М. Липсет зерттеген «жұмысшы класының авторитарлық көзқарасы» құбылысымен жақсы түсіндіріледі деп мәлімдеді. Кристофер Хасбандс ағылшын жұмысшы класы мәдениетінде кең таралған «аумақтық сезімталдық» маңызды рөл атқарады деп сенді. Ол ағылшын жұмысшы класының жеке өзіндік санасын көбінесе кәсібіне емес, тұрғын жай орнына негіздейтінін, осы себепті олар жұмыс орнындағы ынтымаққа негізделген солшыл көзқарастарға қарағанда, тұрғын жеріне байланысты оңшыл идеологияға бейімділігін айтты. Ол Нидерландымен салыстырулар бар екенін мәлімдеді, онда қалалық жұмысшы класының қауымдастықтары да оңшыл партияларды қолдады, бірақ Франция, Германия немесе Италияда қалалық пролетариат оңшыл партияларға айтарлықтай қолдау көрсетпеді.

Сайлау нәтижесі

Ұлттық майдан 1972 және 1977 жылдар аралығында ең үлкен жетістіктерге қол жеткізді. 1970 жылдардың соңына қарай партияның қолдауы күрт азайды және 1980 жылдары ол сайлауға қатысудан көбінесе бас тартты. Фронттың 1970 жылдары сайлау күші ретінде пайда болуы британ саясатындағы "бұрын-соңды болмаған құбылыс" болды, бұл оңшыл партияның көп дауыс жинаған алғашқы жағдайы еді.

Жалпы және қосымша сайлаулар

Фронт ешқашан Парламенттік палатада орын алған жоқ. 1970 жылғы жалпы сайлауда NF он кандидатты тікелей ұсынды және осы сайлау округтерінде дауыстардың 3,6%-ын алды. Кейінгі қосымша сайлауларда жақсы нәтижелер көрсетті; 1972 жылғы Уксбридж сайлауында 8,2%, ал 1973 жылғы Батыс Бромвич сайлауында 16% дауыс жинады, бұл партияның сайлау шартын сақтап қалуының алғашқы жағдайы болды. 1974 жылғы ақпан айындағы сайлауда оның 54 кандидаты дауыстардың 3,3%-ын алды, ал 1974 жылғы қазан айындағы сайлауда 90 кандидат 3,1% дауыс жинады. 1974 жылғы қазан айындағы жалпы сайлауда Фронт BUF-тан кез келген сайлауда алғаннан жиырма бес есе көп дауыс алды; бұл «саяси тұрғыдан алғанда» фашизмнің 1970 жылдардағы Ұлыбританияда 1930 жылдардағы Ұлыбританиядан «әлдеқайда күшті» болғанын көрсетті, мұндай жағдай туған жалғыз еуропалық ел осы болды. 1977 жылы NF үш қосымша сайлауға қатысып, Лондон мен Вестминстер Оңтүстігінде 5,2% дауыс, Бирмингем Стэчфордта 8,2% және Эшфилдте 3,8% дауыс алды. Бирмингемдегі Стэчфорд сайлауынан кейін, 1977 жылы Бирмингемдегі Ледивудта және 1978 жылы Ламбет-Централда либералдарды жеңіп, үшінші орынға шықты. Бірнеше жыл ішінде NF-тің сайлау қолдауы күрт төмендеді; 1979 жылғы жалпы сайлауда 303 кандидатты тікелей ұсынды және жалпы ұлттық дауыс берудің 0,6%-ын алды, сайлау шартынан 45 000 фунт стерлинг жоғалтты. Ол қатысқан орындарда дауыстардың 1,3%-ын алды, бұл көрсеткіш Ұлы Лондондағы 88 сайлау округінде 2%-ға дейін өсті. Бұл сайлау «қозғалыстың сайлау арқылы саяси заңдылықты іздеу талпынысының аяқталуының басталуын білдірді». 1983 жылғы жалпы сайлауда NF 54 орынға қатысты, әрқайсысында орташа есеппен 1% дауыс алды. + Жыл Кандидаттар саны Дауыс саны Барлық дауыс саны Кандидатқа шаққандағы сайлаушылардың орташа саны Дауыс пайызы Сақталған депозиттер Өзгеріс (пайыздық пункттер) Парламент депутаттарының саны 1970 10 11,449 1,145 0,04 0 Белгісіз 0 54 76,865 1,423 0.2 0 +0.16 0 90 113,843 1,265 0.4 0 +0.2 0 1979 303 191,719 633 0.6 0 +0.2 0 1983 60 27,065 451 0.1 0 −0.5 0 1987 1 286 286 0.0 0 −0.1 0 1992 14 4,816 344 0.1 0 +0.1 0 1997 6 2,716 452 0.0 0 −0.1 0 2001 5 2,484 497 0.0 0 0.0 0 2005 13 8,029 617 0.0 0 0.0 0 2010 17 10,784 634 0.0 0 0.0 0 2015 7 1,114 159 0.0 0 0.0 0

The Front never gained a seat in the House of Commons. In the 1970 general election, the NF fielded ten candidates and averaged 3.6% of the vote share in those constituencies. It did better in subsequent by elections; in the 1972 Uxbridge by election it received 8.2% and in the 1973 West Bromwich by election it received 16%, the first time that the party saved its electoral deposit. In the February 1974 election, 54 of its candidates averaged 3.3% of the vote, while in the October 1974 election, 90 candidates averaged 3.1%. In the October 1974 general election, the Front gained over twenty five times as many votes as the BUF had gained at any election; this suggested that "politically speaking", fascism was "far stronger" in 1970s Britain than in 1930s Britain, the only European country where this was the case. In 1977 the NF contested three by elections, gaining 5.2% of the vote in the City of London and Westminster South by election, 8.2% in the Birmingham Stechford by election and 3.8% in the Ashfield by election. In the Birmingham Stechford by election, followed by another in Birmingham Ladywood in 1977 and in Lambeth Central in 1978, it beat the Liberals to reach third place. Within a few years the NF's electoral support had drastically declined; in the 1979 general election, it fielded 303 candidates and averaged 0.6% of the total national vote, losing £45,000 in deposits. In the seats contested, it averaged 1.3% of the vote, a number which rose to 2% in the 88 constituencies it contested in Greater London. This election "marked the beginning of the end of the movement's claim to seek political legitimacy through the ballot box". In the 1983 general election, the NF fought 54 seats, averaging 1% in each. + Year Number of candidates Total votes Average voters per candidate Percentage of vote Saved deposits Change (percentage points) Number of MPs 1970 10 11,449 1,145 0.04 0 N/A 0 54 76,865 1,423 0.2 0 +0.16 0 90 113,843 1,265 0.4 0 +0.2 0 1979 303 191,719 633 0.6 0 +0.2 0 1983 60 27,065 451 0.1 0 −0.5 0 1987 1 286 286 0.0 0 −0.1 0 1992 14 4,816 344 0.1 0 +0.1 0 1997 6 2,716 452 0.0 0 −0.1 0 2001 5 2,484 497 0.0 0 0.0 0 2005 13 8,029 617 0.0 0 0.0 0 2010 17 10,784 634 0.0 0 0.0 0 2015 7 1,114 159 0.0 0 0.0 0

Еуропалық парламент сайлауы

+ Жыл Кандидаттар Еуропарламент депутаттары Дауыс беру пайызы Жалпы дауыс саны Өзгеріс Орташа дауыс 1989 1 0 0.0 1,471 N/A 1471 1994 5 0 0.1 12,469 +0.1 2494

Жергілікті сайлау

Жергілікті сайлауларда жалпы сайлаулардан жақсы нәтиже көрсеткенімен, NF ешқашан жергілікті кеңеске өкілдік етпеді. 1969 жылдың қазанында Вандзуорт (Wandsworth) Лондон қалалық кеңесінің екі консервативті кеңесшісі – Атлен О’Коннелл (Athlene O'Connell) және Питер Митчелл (Peter Mitchell) Фронтқа (Front) қосылды, бірақ желтоқсанда консерваторларға қайта оралды. 1974 жылдың мамырындағы Лондон кеңесі сайлауында партия Харрингэй (Haringey), Ислингтон (Islington), Брент (Brent), Саутуарк (Southwark) және Льюишем (Lewisham) аудандарында дауыстардың орташа есебімен 10% жинады, ал ең жақсы нәтижесі Хаунслоу (Hounslow) ауданында тіркелді. 1976 жылдың сәуіріндегі кеңес сайлауында NF көптеген қалаларда дауыс жинауын күшейтті, Сэндвеллде (Sandwell) 21%, Вулвергемптонда (Wolverhampton) 20,7%, Лестерде (Leicester) 18,54% және Уотфордта (Watford) 17% дауыс алды. NF 1977 жылғы Ұлы Лондон Кеңесі (Greater London Council) сайлауында табысқа жетті, онда ол бір орынды қоспағанда, барлық орынға үміткер болды. Оның 91 GLC үміткері 120 000 дауыс жинады, бұл партияның 1974 жылы Англияның барлық аймақтарында жинаған дауыстардың екі есе көп. Ішкі Лондонда партия үшінші орынды иеленді. Лондон дауысының үлесі де артты, 1974 жылдың қазан айындағы жалпы сайлауда 4,4% болса, 1977 жылғы GLC сайлауында 5,3% құрады. Ол үш ауданда – Хакни (Hackney), Ньюхэм (Newham) және Тауэр-Хамлетс (Tower Hamlets) сайлауында орташа есеппен 10% астам дауыс жинады. NF-тің дауыс үлесі 1977 және 1978 жылдардағы жергілікті сайлауларда тұрақтап қалды. 1977 жылға қарай партияның сайлау қолдауы ең жоғары деңгейге жетті және 1978 жылғы Лондон аудандық кеңесі сайлауында оның қолдауы қалада «қатты төмендеді», бұл сол кезде Ұлыбританияның басқа аймақтарындағы жергілікті сайлауларда да көрінді. 2010 жылы NF 35 жылдан кейін алғаш рет сайланған өкілін алды, өйткені Джон Гэмбл (John Gamble), Ротерхэм (Rotherham) қалалық кеңесінің жергілікті кеңесшісі, «Англия бірінші» (England First) партиясынан оған қосылды. 2011 жылы ол алты ай бойы кеңес отырыстарына қатыспағаны үшін қызметтен алынды.

Қауымдық және қоғамдық кеңестер

NF бірнеше өкілді қауымдық кеңестер мен аудандық кеңестерге енгізді. 2010 жылы Сам Клейтон, Харрогейттегі Бильтон және Эйнсти, Бикертон бөлімінің өкілі, 2008 жылы BNP кандидаттығымен бәсекесіз сайланған, NF-қа өтті. 2011 жылы ол кеңесте болмады. 2011 жылы NF Дербиширдегі Лэнгли қауымдық кеңесіне Тимоти Ноулз бәсекесіз сайланғанда өкіл алды. Кеңес отырыстарына қатыспағаны үшін бірнеше айдан кейін ол кеңестен шығарылды. 2015 жылдың қазан айында NF төрағасы Дэвид Макдональд 18 дауыспен Абердиндегі Гартди аудандық кеңесіне сайланды.

Қабылдау

1960-шы жылдардың соңына қарай Ұлттық фронт британдық оңшылдардың "басты сайлау күші" болды және 1980-ші жылдардың басында да сол аренада басымдық танытты. 1977 жылы ҰФ сайлаушылық қолдауы тұрғысынан Англияның төртінші ірі саяси партиясы болды, және Тёрлоудың сөзіне сүйенсек, бұл жетістік 1970-ші жылдардағы британ саясатында иммиграция мәселесінің маңыздылығын көрсетті. Дюрхамның айтуынша, Тайндалдың ҰБП-мен бірге ҰФ 20-ғасырдың екінші жартысында Ұлыбританиядағы ең ірі оңшыл ұйым болды. Партия сонымен қатар жаңа оңшыл субмәдениеттерді қалыптастыруға көмектесті, мысалы, алғашқы «ақ күш» стиліндегі скинхед музыкасын дамыту арқылы. Биллиг ҰФ-тың ұзақ мерзімді маңыздылығы Холокосттан кейін әлсіреген антисемитизмді Ұлыбританияда сақтап қалуда болуы мүмкін деп болжады. Биллиг сондай-ақ ҰФ британ саясатын оңға қарай итеруге көмектесті, Тэтчер басшылығымен консерваторларды иммиграция мәселесінде қатаң позицияға итермеледі. 1970-ші жылдардағы ҰФ-тың өркендеу кезеңінде басты ақпарат құралдары оған сирек назар бөлді; ҰФ бұл партияға қарсы құпия жоспардың бір бөлігі екенін мәлімдеді. Оның жергілікті газеттермен жақсы қарым-қатынасы болды, олар ҰФ жіберген хаттарды жариялауға көбірек дайындық танытты. 1970-ші жылдары ҰФ филиалдары ҰФ шараларын қорғау үшін полициямен жақсы қарым-қатынас орнатуға тырысты. Партия полицияның төменгі буындары арасында өз көзқарастарына қолдау бар екенін мойындаса да, полиция басшылығы оған қарсы құдайының бір бөлігі екенін айтты. 1970-ші жылдары партияның түрме қызметкерлері арасында жасырын ұялары болды. 2011 жылы түрме және полиция қызметкерлеріне ҰФ мүшелігіне ие болуға тыйым салынды.

Қарсылық

Негізгі әлеуметтік және саяси топтар ҰФ-ның өркендеуін көбінесе назарға алмады, оған жариялылық бермеу оның құлдырауын жеделдетеді деп үміттенді, бірақ еврей және солшыл топтар оған қарсы тұру үшін жандандырылған тәсіл қолданды. Солшылдардың ұстанымдары әртүрлі болды: Ұлыбритания Коммунистік партиясы мен Еңбек партиясы Жас социалистері расизмге қарсы жұмысшы қозғалысын жұмылдырды, ҰФ-ның тартымдылығын азайтуға тырысты, ал Халықаралық марксистік топ және Халықаралық социалистер/Социалистік жұмысшылар партиясы ҰФ-ты бұзу үшін тікелей әрекеттерді қолдады, "Фашистерге платформа жоқ" деген ұранды ұстанып тұрды. 1974 жылы Ұлттық студенттер одағы ҰФ қатыстырымдылығына қатысты "платформасыз" саясатты қабылдады, ал Еңбек партиясы өз кандидаттарына ҰФ кандидаттарымен бірлесіп қоғамдық платформаларды, радио немесе теледидар эфирін бөлісуге тыйым салды. 120 Еңбек партиясы бақылауындағы кеңестер партияға жергілікті муниципалдық залдарды пайдалануға тыйым салды. Еңбек партиясы және Кәсіподақтар конгресі (TUC) ҰФ-қа қарсы кәсіподақ қозғалысын жұмылдыруға көмектесті; Ұлттық шахтерлер одағы үкіметтен партияны тыйым салуға шақырды. Солшыл және прогрессивті белсенділер ҰФ жиналыстарының алдында демонстрациялар ұйымдастырып, үй иелерін ҰФ-қа өз үйлерін пайдалануға тыйым салуға шақырды, кейде ҰФ мүшелеріне шабуыл жасады. Антифашистік және расизмге қарсы топтар 1977 жылдың қыркүйегінде Ұлттық үйлестіру комитетін құрды. Сол жылдың қараша айында түрлі солшыл және прогрессивті топтар Антинацистік лиганы (АНЛ) құрды, ол бірнеше Еңбек партиясы саясаткерлерінің, кәсіподақ басшыларының, ғалымдардың, актерлердің, музыканттардың және спортшылардың қолдауын алды, бірақ кейбіреулері кейіннен одан алшақтады, өйткені оның ішкі кампаниясы, "Нацистерге қарсы мектеп оқушылары", солшыл пропагандамен мектеп оқушыларын саясиландырып жатыр деген алаңдаушылық туды. Одан да умеренный балама, Расизмге қарсы бірлескен комитет (JCAR) 1977 жылдың желтоқсанында құрылды, ол Еңбек партиясы, консерваторлар және либералды партия мүшелерін біріктірді. Rock Against Racism 1976 жылы құрылды және 1978 жылы Лондонда екі сәтті музыкалық фестиваль өткізді. 1978 жылдың қаңтарында "Расизм мен фашизмге қарсы христиандар" және Британ шіркеулер кеңесінің өзінің антифашистік ұйымы құрылды. Тейлор 1977 жылдың соңында "Британ қоғамының дерлік барлық бөлімдерінен, саяси спектрдің барлық бағыттарынан біріккен, бұрын-соңды болмаған топтар ҰФ-қа және оның негізінде тұрған расизмге қарсы күресу ниетін білдіргенін" атап өтті.

Major social and political groups largely ignored the NF's rise, hoping that depriving it of publicity would hasten its decline, although Jewish and leftist groups took a more proactive approach to opposing it. Leftist approaches varied: the Communist Party of Great Britain and Labour Party Young Socialists mobilised the labour movement against racism to diffuse the NF's appeal, while the International Marxist Group and the International Socialists/Socialist Workers Party favoured direct action to disrupt the NF, holding to the slogan: "No platform for fascists". In 1974, the National Union of Students adopted a "no platform" policy regarding the NF, while the Labour Party forbade its candidates from sharing public platforms, radio, or television slots with NF candidates. 120 Labour controlled councils banned the party from using local municipal halls. Labour and the Trade Union Congress (TUC) helped mobilise the trade union movement against the NF; the National Union of Mineworkers called for the government to ban the party. Far left and left wing activists demonstrated outside NF meetings, encouraging landlords to bar the NF from using their premises, and sometimes assaulted NF members. Anti fascist and anti racist groups formed the National Co Ordinating Committee in September 1977. That November, various left and far left groups launched the Anti Nazi League (ANL), which gained public endorsements from several Labour politicians, trade union leaders, academics, actors, musicians and athletes, some of whom later distanced themselves from it amid concerns that its sub campaign, School Kids Against the Nazis, was politicising schoolchildren with leftist propaganda. A more moderate alternative, the Joint Committee Against Racialism (JCAR), was launched in December 1977, uniting Labour, Conservative and Liberal Party members. Rock Against Racism was formed in 1976, holding two well attended music festivals in London in 1978. In January 1978, both Christians Against Racism and Fascism and the British Council of Churches' own anti fascist organisation were formed. Taylor noted that by the end of 1977, an "unprecedented range of groups from almost every section of British society spreading right across the political spectrum had declared an intention to oppose the NF and the racism upon which it fed".