Лондонның Джон Соун мұражайы – неоклассикалық сәулетшінің үй-музейі. Суреттер, мүсіндер, архитектуралық модельдер мен антикварлық заттардан тұрады. Тарихы мен коллекциясы туралы біліңіз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Музей және Джон Соанның бұрынғы үйі
Museum and former home of John Soane
Сэр Джон Соанның мұражайы – Лондонның Холборн ауданында, Линкольн қонақүйі алаңдарының жанында орналасқан үй-мұражай. Бұл мұражай бұрын неоклассикалық сәулетші Джон Соанның жеке үйі болған. Мұнда Соанның жобаларының көптеген суреттері мен архитектуралық модельдері, сондай-ақ ол көп жылдар бойы жинаған суреттер, мүсіндер, көне заттар мен өнер туындыларының ірі коллекциясы сақталған. Мұражай 1833 жылы Соанның тірілігінде Парламенттің жеке заңымен құрылған және 1837 жылы оның қайтыс болуынан кейін күшіне енген. Соан ұлын мұрадан айыру үшін ұзақ парламенттік күреске қатысты, себебі ол оны жек көретін. Заңда Соанның қайтыс болуымен оның үйі мен жинақтары ел атынан әрекет ететін сенімділер кеңесінің қамқорлығына беріліп, оның өліміндегідей сақталуы тиіс екені белгіленген. 1947 жылға дейін мұражайдың сенімділері Соанның бастапқы қаражатына ғана сүйенген, толығымен тәуелсіз болды. Содан бері мұражай Цифрлық мәдениет, медиа және спорт министрлігі арқылы Ұлыбритания үкіметінен жыл сайын қаржылай көмек алып келеді. 1988 жылдан бастап қайта жаңарту жұмыстары жүргізілді, оның нәтижесінде сурет салу бөлмелері, картиналар залы, кабинет, киім бөлмесі, картиналар залының шағын бөлігі және басқа да бөлмелер бастапқы түс схемаларына келтірілді және көп жағдайда заттардың бастапқы орналасуы қалпына келтірілді. Соанның үш ауласы да жаңартылды, оның пастичиосы (архитектуралық фрагменттерден құралған бағанасы) мұражайдың ортасындағы ескерткіш ауласына қайта орнатылды. 1997 жылы сенімділер Мұра лотерея қорының көмегімен №14 үйді сатып алды. Үй жаңартылып, мұражайға білім беру қызметін кеңейтуге, ғылыми кітапханасын көшіруге және Соанның 9000 Роберт Адам суретінен тұратын жинағына арналған Роберт Адам зерттеу орталығын құруға мүмкіндік берді. Соанның картиналарының арасында Каналетто, Хогарт, оның досы Дж.М.У. Тернердің үш туындысы, Томас Лоуренс, Антуан Уатто, Джошуа Рейнольдс, Август Уолл Каллкотт, Генри Фузели, Уильям Гамильтон және Джованни Баттиста Пиранезидің 15 суреті бар. Коллекцияда 30 000-нан астам архитектуралық сурет сақталған. Үйдің тар дәліздері Соанның кең жинақтарымен безендірілгендіктен, мұражайға бір уақытта 90-нан астам келуші кірмейді, ал кіреберісте кезек күту жиі кездеседі. Белгілер аз, жарық жайлы, ақпараттық бюро немесе кафе жоқ. 2019 жылдың наурыз айына дейін мұражайды 131 459 адам барып көрді.
Sir John Soane's Museum is a house museum, located next to Lincoln's Inn Fields in Holborn, London, which was formerly the home of neo classical architect John Soane. It holds many drawings and architectural models of Soane's projects and a large collection of paintings, sculptures, drawings, and antiquities that he acquired over many years. The museum was established during Soane's own lifetime by a private Act of Parliament in 1833, which took effect on his death in 1837. Soane engaged in this lengthy parliamentary campaign in order to disinherit his son, whom he disliked intensely. The act stipulated that on Soane's death, his house and collections would pass into the care of a board of trustees acting on behalf of the nation, and that they would be preserved as nearly as possible exactly in the state they were at his death. The museum's trustees remained completely independent, relying only on Soane's original endowment, until 1947. Since then, the museum has received an annual Grant in Aid from the British Government via the Department for Digital, Culture, Media and Sport. From 1988 onwards, a programme of restoration was carried out, with spaces such as the drawing rooms, picture room, study and dressing room, picture room recess and others, restored to their original colour schemes and in most cases having their original sequences of objects reinstated. Soane's three courtyards were also restored with his pasticcio (a column of architectural fragments) being reinstated in the monument court at the heart of the museum. In 1997, the trustees purchased the main house at No. 14 with the help of the Heritage Lottery Fund. The house was restored and has enabled the museum to expand its educational activities, to re locate its research library, and create a Robert Adam Study Centre where Soane's collection of 9,000 Robert Adam drawings is housed. Some of Soane's paintings include works by Canaletto, Hogarth, three works by his friend J. M. W. Turner, Thomas Lawrence, Antoine Watteau, Joshua Reynolds, Augustus Wall Callcott, Henry Fuseli, William Hamilton and 15 drawings by Giovanni Battista Piranesi, many of which are framed and displayed in the museum. There are over 30,000 architectural drawings in the collection. Owing to the narrow passages in the house, all decked with Soane's extensive collections, only 90 visitors are allowed in the museum at any given time, and a formation of queue outside for entry is not unusual. Labels are few and lighting is discreet; there is no information desk or café. In the year ending March 2019, the museum received 131,459 visitors.
Үйлер
Соан Линкольнның Инн-Филдс-тың солтүстік жағында үш үйді біріктіріп қиратып, қайта тұрғызды. Ол 12-ші үйден бастады (1792 және 1794 жылдар аралығында), сыртқы жағынан қарапайым кірпіш үй. 1806 жылы Корольдік академияда сәулет профессоры болғаннан кейін Соан 13-ші үйді, көрші үйді, қазіргі мұражайды сатып алды және оны 1808–09 және 1812 жылдары екі кезеңде қайта салды. 1808–09 жылдары Соан өзінің сурет кеңсесін және «музейін» бұрынғы тұрақ блогының орнында, негізінен жоғары жарықтандыруды пайдалана отырып салған. 1812 жылы ол ғимараттың алдыңғы бөлігін қайта салды, жертөле, бірінші және екінші қабаттарға, сондай-ақ екінші қабаттың орталық бөлігіне Портланд тасынан жасалған фасадын қосты. Бастапқыда бұл үш ашық лоджиядан тұрған, бірақ Соан өмірінде аркаларды шыныдан жапқан. 13-ші үйге көшкен соң, Соан бұрынғы үйін, 12-ші үйін жалға берді (оның қайтыс болуымен бірге 13-ші үй де мемлекетке қалдырылды, жалға алудан түскен табыс мұражайдың жұмысын қаржыландыруға бағытталған). 13-ші үйді аяқтағаннан кейін Соан ғимаратты сәулеттік зертхана ретінде қарастырып, интерьерді үнемі жаңартып тұрды. 1823 жылы, 70 жасқа толып, үшінші үйді, 14-ші үйді сатып алды және оны 1823–24 жылдары қайта салған. Бұл жоба оған 14-ші үйдің бұрынғы тұрағының орнында 13-ші үйге қосылатын сурет галереясын салуға мүмкіндік берді. Бұл үшінші үйдің алдыңғы бөлігі жеке тұрғын үй ретінде қарастырылып, инвестиция ретінде жалға берілді; ол басқа ғимараттармен ішкі байланысы болған жоқ. Ол қайтыс болған кезде 14-ші үй оның отбасына мұра болып өтті және мұражайдың меншігінен шықты.
Soane demolished and rebuilt three houses in succession on the north side of Lincoln's Inn Fields. He began with No. 12 (between 1792 and 1794), externally a plain brick house. After becoming Professor of Architecture at the Royal Academy in 1806, Soane purchased No. 13, the house next door, today the museum, and rebuilt it in two phases in 1808–09 and 1812. In 1808–09, Soane constructed his drawing office and "museum" on the site of the former stable block at the back, using primarily top lighting. In 1812, he rebuilt the front part of the site, adding a projecting Portland Stone façade to the basement, ground and first floor levels and the centre bay of the second floor. Originally, this formed three open loggias, but Soane glazed the arches during his lifetime. Once he had moved into No. 13, Soane rented out his former home at No. 12 (on his death it was left to the nation along with No. 13, the intention being that the rental income would fund the running of the museum). After completing No.13, Soane set about treating the building as an architectural laboratory, continually remodelling the interiors. In 1823, when he was over 70, he purchased a third house, No. 14, which he rebuilt in 1823–24. This project allowed him to construct a picture gallery, linked to No.13, on the former stable block of No. 14. The front main part of this third house was treated as a separate dwelling and let as an investment; it was not internally connected to the other buildings. When he died, No. 14 was bequeathed to his family and passed out of the museum's ownership.
Мұражай
Мұражай Соанның тірі кезінде Парламенттің жеке актісімен (3 және 4-ші Уилл. 4 c. 4) 1833 жылы құрылды, бірақ ол 1837 жылы Соанның қайтыс болуымен күшіне енді. Акт талап еткендей, No. 13 үйі Соанның қайтыс болған сәтіндегідей "мүмкіндігінше жақын" күйде сақталуы керек, және бұл көбінесе орындалды. Бұл акт қажет болды, себебі сэр Джонның тікелей еркек мұрагері, оның ұлы Джордж болды. Олар Джорджтың қарыздары, кәсіппен айналысудан бас тартуы және сэр Джон мақұлдамаған некесі салдарынан "өмір бойы соғысып" жүрді. Джордж сондай-ақ сэр Джонды "алдамашы, шарлатан және көшіруші" деп атап, жексенбілік газеттерде оның атына нұқсан келтіретін анонимді мақала жариялады. Заманауи мұрагерлік заңдарына сәйкес, Джордж сэр Джонның өлімінен кейін оның мүлігіне талап етуге құқылы болғандықтан, сэр Джон жеке акт арқылы ұлын мұрадан айыру үшін ұзақ парламенттік күреске түсті, бұл кейбір адамдардың пікірінше, "мұрагерлік құқықтың негізгі заңдарын кері қайтаруға" бағытталған болатын. 1833 жылдың сәуір айында Соан мұражайы туралы акт қабылданды, онда Соанның қайтыс болуымен оның үйі мен жинақтары ұлт атынан тағайындалған қамқорлар кеңесінің қамқорлығына беріліп, олар оның қайтыс болған күйінде сақталуы тиіс екені айтылды. XIX ғасырдың соңында (1889–90 жж.) No. 12 үйінің (ауланың солтүстігінде) артқы бөлмелерін No. 13 мұражайымен қайта жалғауға мүмкіндік туды. 1969 жылдан бері No. 12 үйі қамқорлардың басқаруында мұражайдың бөлігі ретінде пайдаланылып келеді, онда зерттеу кітапханасы (2009 жылға дейін), кеңселер орналасқан, ал 1995 жылдан бері Ева Жиричнаның жобалаған уақытша көрмелерге арналған "Соан галереясы" жұмыс істейді (2011 жылдың жазына дейін). Мұражайдың қамқорлары 1947 жылға дейін Соанның бастапқы қаражатына ғана сүйеніп, толығымен тәуелсіз болды. Осы күннен бастап мұражай Ұлыбритания үкіметінен жыл сайынғы қаржылық көмек алып келеді (қазір бұл Цифрлық мәдениет, медиа және спорт министрлігі арқылы жүзеге асырылады).
The museum was established during Soane's own lifetime by a private Act of Parliament (3 & 4 Will. 4. c. 4) in 1833, which took effect on Soane's death in 1837. The act required that No. 13 be maintained "as nearly as possible" as it was left at the time of Soane's death, and that has largely been done. The act was necessary because Sir John had a living direct male heir, his son George, with whom he had had a "lifelong feud" due to George's debts, refusal to engage in a trade, and his marriage, of which Sir John disapproved. He also wrote an "anonymous, defamatory piece for the Sunday papers about Sir John, calling him a cheat, a charlatan and a copyist". Since under contemporary inheritance law George would have been able to lay claim to Sir John's property on his death, Sir John engaged in a lengthy parliamentary campaign to disinherit his son via a private Act, setting out to "reverse the fundamental laws of hereditary succession" according to some. The Soane Museum Act was passed in April 1833 and stipulated that on Soane's death his house and collections would pass into the care of a board of trustees, on behalf of the nation, and that they should be preserved as nearly as possible exactly as they were left at his death. Towards the end of the 19th century (1889–90) a break through was made to re connect the rear rooms of No. 12 (north of the courtyard) through to the museum in No. 13 and since 1969 No. 12 has been run by the trustees as part of the museum, housing the research library (until 2009), offices and, since 1995, the Eva Jiřičná designed 'Soane Gallery' for temporary exhibitions (until Summer 2011). The museum's trustees remained completely independent, relying only on Soane's original endowment, until 1947. Since that date the museum has received an annual Grant in Aid from the British Government (this now comes via the Department for Digital, Culture, Media, and Sport).
Қайта қалпына келтіру жобалары
Соан мұражайы қазір сәулет өнерін зерттеудің ұлттық орталығы болып табылады. 1988 жылдан 2005 жылға дейін мұражайда Питер Торнтон, содан кейін Маргарет Ричардсон басшылығымен қайта жаңарту бағдарламасы жүргізілді. Салон, суреттер залы, кабинет, киім бөлмесі, суреттер залының ниші және тағы басқа кеңістіктер бастапқы түс схемаларына келтірілді және көп жағдайда заттардың бастапқы орналасуы қалпына келтірілді; Соанның үш ауласы да жаңартты, оның пастиччиосы (сәулет фрагменттерінен құралған колонна) мұражайдың ортасындағы монумент алаңында қайта орнатылды. (Жұмыстың көп бөлігін Нью-Йорктегі сэр Джон Соан мұражайының қоры қаржыландырды.) 1997 жылы қорғаушылар Heritage Lottery Fund көмегімен No. 14 үйін шамамен 7 миллион фунт стерлингке сатып алды, бұл қаражат Monument Trust, Heritage Lottery Fund, Soane Foundation (Нью-Йорк) және басқа жеке қорлардан түсті. Мұражайдың сәулетшілері – Julian Harrap Architects. Бірінші кезең 2011 жылдың наурызында басталды және 2013 жылы аяқталды. Ол No. 12 үйін қайта құруды, уақытша көрмелер залын бірінші қабатқа көшіруді (Caruso St John жасаған жаңа витриналармен және т.б.), сондай-ақ жаңа қабылдау орталықтары мен бірінші қабаттағы дүкенді қамтыды. Бұған қоса, Джон және Синтия Фрай Ганн консервациялық орталығы деп аталған жаңа консервациялық студиялар, сонымен қатар мүгедектерге алғаш рет қолжетімділік беру үшін лифттер орнатылды. Екінші кезеңде Соанның екінші қабаттағы жеке пәтерлері (жатын бөлмесі, кітапханасы, модельдер бөлмесі, оратория және ханым Соанның таңғы ас ішетін бөлмесі) жаңартылып, 2015 жылдың жазында қоғамдық саяхаттар үшін ашылды. Қайта жаңартылған бөлмелердің ішінде Соанның өзінің жатын бөлмесі мен ваннасы бар, оны ол өмірінде жұртшылыққа көрсеткен. Үшінші кезеңде No. 12 үйінің арт жағында Соанды жақсырақ тану үшін арналған жаңа кабинет және Соанның жер қабаттағы антре залының 200-ге жуық өнер туындыларымен және оның астындағы катакомбалармен қайта жаңартылуы жүзеге асырылды. Бағдарламаның соңғы үшінші кезеңі 2016 жылдың жазында аяқталды.
The Soane Museum is now a national centre for the study of architecture. From 1988 to 2005, a programme of restoration within the museum was carried out under Peter Thornton and then Margaret Richardson with spaces such as the drawing rooms, picture room, study and dressing room, picture room recess and others being put back to their original colour schemes and in most cases having their original sequences of objects reinstated; Soane's three courtyards were also restored with his pasticcio (a column of architectural fragments) being reinstated in the monument court at the heart of the museum. (Much of the cost of the work was financed by the Sir John Soane's Museum Foundation, in New York.) In 1997, the trustees purchased the main house at No. 14 with the help of the Heritage Lottery Fund. for about £7 million, funded by the Monument Trust, the Heritage Lottery Fund, the Soane Foundation in New York, and other private trusts. The museum's architects are Julian Harrap Architects. Phase 1 began in March 2011 and was completed in 2013. It included the re configuration of No. 12, moving the temporary exhibition gallery up to the first floor (with new showcases etc. designed by Caruso St John), and new reception facilities and a shop on the ground floor. It also included new conservation studios, named the John and Cynthia Fry Gunn Conservation Centre, and the installation of lifts to provide disabled access for the first time. Phase 2 saw the restoration of Soane's private apartments on the second floor (bedroom, book room, model room, oratory and Mrs Soane's morning room) and opened to public tours in summer 2015. Lost rooms recreated include Soane's own bedroom and bathroom, which he showed to the public in his lifetime. Phase 3 provided a new Study Room at the back of No. 12 for the public to learn more about Soane, and restoration of Soane's ground floor Ante Room with almost 200 works of art and the catacombs beneath it. The final Phase 3 of the programme was completed in summer 2016.
Сәулет
Үйдің ең танымал кеңістіктері мұражайдың арт жағында орналасқан – күмбезді аймақ, колоннада және мұражай дәлізі. Бұл кеңістіктер көбінесе жоғарыдан жарықтандырылған және Соанның Англия банкінің жоғарыдан жарықтандырылған банктік залдары үшін жасаған тапқыр жарықтандырудың кішігірім нұсқасын көрсетеді. Өте шебер жобаланған Сурет галереясының қабырғалары үлкен "қозғалмалы жазықтықтардан" (ірі шкаф есіктері сияқты) құралған, бұл мұндай көлемдегі кеңістікте әдеттегіден үш есе көп затты орналастыруға мүмкіндік береді (бұл бөлмедегі бастапқы экспозиция 2011 жылдың қаңтарында қайта орнатылды). Келгендерге жазықтықтарды ашуды сұрап, топ жиналғанша күту қажет. №13 үйдің тұрмыстық бөлмелері үйдің алдында орналасқан, олардың көпшілігі ерекше, бірақ көбінесе сырттай көзге түспейді. Таңғы ас бөлмесінің күмбезді төбесінде дөңгелек айналар орналасқан, ол әлемнің әртүрлі аймандарынан келген сәулетшілерге әсер еткен. Кітапхана-асхана бөлмесі этрус қабірлерінің және тіпті готикалық дизайнның ықпалын көрсетеді, оның кішкентай шамдар жиынтығы желдеткіштің ою-өрнегін еске алады. Бұл бөлме қызыл түсті "Помпей" стилінде безендірілген. Кабинетте римдік сәулет фрагменттерінің жинағы бар, ал екі сыртқы аула – Монумент ауласы мен Монах ауласы сәулет фрагменттерімен толы, Монумент ауласында орталық бағанасы немесе "пастиччио" архитектураны бейнелейді, ал Монах ауласында Вестминстер сарайының ортағасырлық тас жұмыстары бар.
The most famous spaces in the house are those at the rear of the museum – the dome area, colonnade and museum corridor. These are mostly toplit and provide some idea in miniature form of the ingenious lighting contrived by Soane for the toplit banking halls at the Bank of England. The ingeniously designed Picture Gallery has walls composed of large 'moveable planes' (like large cupboard doors) that allow it to house three times as many items as a space of this size could normally accommodate (the original hang in this room was reinstated in January 2011). When visiting, it is necessary to request the planes to be opened and wait for a group to gather before this is done. The more domestic rooms of No. 13 are at the front of the house, many of them highly unusual, but often in subtle ways. The domed ceiling of the Breakfast Room, inset with convex mirrors, has influenced architects from around the world. The Library Dining Room reflects the influence of Etruscan tombs and perhaps even gothic design in its repertoire of small pendants like those in fan vaulting. It is decorated in a rich 'Pompeian' red. The Study contains a collection of Roman architectural fragments and the two external courtyards, the Monument Court and Monk's Yard contain an array of architectural fragments, Classical in the Monument Court with its central column or 'pasticcio' representing Architecture and Gothic in the Monk's Yard, filled with medieval stonework from the Palace of Westminster.
Жинақтар
Сондай-ақ қараңыз: Санат: Сэр Джон Соан мұражайының коллекциясы.
See also :Category:Collection of Sir John Soane's Museum.
Ежелгі бұйымдар, ортағасырлық және батысқа жатпайтын заттар
Оның практикасы өркендеген сайын, Соан Британ мұражайына лайық заттарды жинауға мүмкіндік алды, соның ішінде Джованни Баттиста Белзони тапқан және 1824 жылдың 12 мамырында 2000 фунтқа сатып алынған египеттік иероглифтермен жабылған I Сети саркофагы (2000 фунт стерлинг соңғы жылдары шамамен <есептелген сомаға> тең) – Соанның ең қымбат өнер туындысы. 1825 жылдың наурыз айында Сети саркофагы үйіне жеткеннен кейін, Соан үш күндік кеш өткізді, оған 890 адам шақырылды. Саркофаг орналасқан жертөле жүзден астам шам мен шамдандармен жарықтандырылды, сыбағалар дайындалды және үйдің сырты шамдармен безендірілді. Қонақтардың арасында сол кездегі премьер-министр Роберт Дженкинсон, Ливерпульдің 2-ші графы және оның әйелі, Роберт Пил, принц Август Фредерик, Сассекс герцогы, Самуэль Тейлор Колеридж, Дж. М. В. Тернер, сэр Томас Лоуренс, Чарльз Лонг, 1-ші барон Фарнборо, Бенджамин Хейдон және көптеген шетелдік дипломаттар болды. Басқа антиквтарлық заттарға: грек және рим қола бұйымдары, оның ішінде Помпейден әкелінгендері, жақсы сақталған құмыралар, римдік мозаиканың сынықтары, кітапханадағы кітап сөрелерінің үстінде қойылған грек вазалары, грек және римдік бюстер, мүсіндердің бас бөліктері мен мүсіндердің және сәулеттік безендірулердің сынықтары, римдік шыны үлгілері кіреді. Ортағасырлық заттарға: негізінен Вестминстердің ескі сарайынан алынған сәулеттік фрагменттер (1834 жылғы өрттен кейін алынған), плиткалар мен витраждар жатады. Соан сонымен қатар Муршидабадта Типу Сұлтанның Срирангапатнадағы сарайы үшін жасалғаны делінетін төрт піл сүйегінен жасалған кресло мен үстел сатып алды.
As his practice prospered, Soane was able to collect objects worthy of the British Museum, including the Sarcophagus of Seti I, covered in Egyptian hieroglyphs, discovered by Giovanni Battista Belzoni, bought on 12 May 1824 for £2000 (2000.0 in 1824 is equivalent to about <calculated amount> in recent years)—Soane's most expensive art work. After the Seti sarcophagus arrived at his house in March 1825, Soane held a three day party, to which 890 people were invited, the basement where the sarcophagus was housed was lit by over one hundred lamps and candelabra, refreshments were laid on and the exterior of the house was hung with lamps. Among the guests were the then Prime Minister Robert Jenkinson, 2nd Earl of Liverpool and his wife, Robert Peel, Prince Augustus Frederick, Duke of Sussex, Samuel Taylor Coleridge, J. M. W. Turner, Sir Thomas Lawrence, Charles Long, 1st Baron Farnborough, Benjamin Haydon as well as many foreign dignitaries. Other antiquities include: Greek and Roman bronzes, including ones from Pompeii, cinerary urns, fragments of Roman mosaics, Greek vases many displayed above the bookcases in the library, Greek and Roman busts, heads from statues and fragments of sculpture and architectural decoration, examples of Roman glass. Medieval objects include: architectural fragments, mainly from the Old Palace of Westminster (acquired after the 1834 fire), tiles and stained glass. Soane also purchased four ivory chairs and a table, believed to be made in Murshidabad for Tipu Sultan's palace at Srirangapatna.
Мүсіндік
Фрэнсис Леггат Чантри Соанның ақ мәрмәрдан жасалған бюстін жасады, ол әлі күнге дейін музейде, Сети саркофагына қарап тұрған "Куполда" сақталып тұр. Соан сонымен қатар Сэр Ричард Уэстмакоттың «Нимфаның белдігін шешіп жатыр» атты туындысының гипс үлгісін сатып алды, ол Сурет бөлмесіндегі тереңдіктің артында қойылған. Басқа да сатып алынған туындылар: Джон Флаксменнің Уильям Питт кішінің ескерткіш мүсінінің гипс үлгісі, Томас Бэнкстің Пенелопа Бутбиге арналған ескерткішінің үлгісі. Ежелгі мүсіндердің арасында Ефестегі Диананың әйгілі мүсінінің кішкентай көшірмесі ең маңыздысы саналады. Мұғалімі Генри Холландтың қайтысынан кейін Соан өзінің архитектуралық безендіруге арналған ежелгі мәрмәр фрагменттерінің жинағының бір бөлігін сатып алды, бұл фрагменттер 1794-96 жылдары Чарльз Хиткотт Татам Холланд үшін Римде сатып алынған. Танымал антикалық мүсіндердің гипстен жасалған көшірмелері: Книд Афродитасы және Аполлон Белведер. Соан сондай-ақ Бат қаласынан табылған Сулис Минерва мүсінінің гипстен жасалған көшірмесін сатып алды.
Francis Leggatt Chantrey carved a white marble bust of Soane that is still in the museum, in the 'Dome' overlooking the Seti sarcophagus. Soane also acquired Sir Richard Westmacott's plaster model for Nymph unclasping her Zone, displayed at the back of the recess in the Picture Room. Other acquisitions include: the plaster model of John Flaxman's memorial sculpture of William Pitt the Younger. The model of Thomas Banks's monument to Penelope Boothby. Of ancient sculptures a miniature copy of the famous sculpture of Diana of Ephesus is one of the most important in the collection. After the death of his teacher Henry Holland, Soane bought part of his collection of ancient marble fragments of architectural decoration, these were purchased by Charles Heathcote Tatham for Holland in Rome in 1794–96. Plastercasts of famous antique sculptures include: Aphrodite of Cnidus, & Apollo Belvedere. Soane also acquired a plastercast of the Sulis Minerva sculpture found in Bath.
Суреттер мен суреттер
Соанның суреттеріне мыналар кіреді: Каналеттоның 1736 жылы салынған «Рива дельи Шиавони көрінісі» суреті, 1806 жылы Уильям Томас Бекфордтан 150 гинеяға және суретшінің тағы үш туындысы сатып алынған. Хогарттың суреттері: Уильям Томас Бекфордтың коллекциясынан аукционда 570 гинеяға сатып алынған «Арқаның ілгерілеуі» сегіз картинасы (1801 жыл). Соан сатып алған басқа Хогарт суреттері – Дэвид Гарриктің жесірінен Кристи аукционында 1823 жылдың маусымында 1732 фунт стерлинг 10 шиллингке сатып алынған сайлаудың әзіл-қалжыңдары төрт картинасы. Соан досы Дж. М. В. Тернердің үш туындысын алған: «Адмирал Ван Тромптың Текселге кіретін баржасы» және «Кормайер Вал Д'Ауст шопанына қарсы Сент-Хьюс айғағы» майлы суреттері, сондай-ақ «Кирксталл аббаттығы» акварелі. Томас Лоуренс Соанның үш төрттен бір бөлігін бейнелейтін портрет салған, ол музейдегі асханадағы камин үстінде ілінген. Соанда Антуан Ваттоның «Шампиондық той» суреті де бар. Соан 1830 жыл шамасында Аугуст Уолл Каллкотттан «Пассаж нүктесі – итальяндық композиция» атты майлы суретті тапсырыс берген. Басқа суреттерге Генри Фузелидің «Ревенна графы» және Уильям Гамильтонның «Ричард II-нің Милфорд-Хейвенге қонуы» кіреді. Соан Джованни Баттиста Пиранезидің 15 суретіне ие болды, олардың көпшілігі музейде көрсетіледі. Жинаққа сондай-ақ Шарль Луи Клерисоның гуашь және бодиколордағы жиырма екі туындысы да кіреді.
Soane's paintings include: works by Canaletto entitled View of the Riva degli Schiavoni painted (1736) purchased in 1806 from William Thomas Beckford for 150 Guineas plus three other works by the artist, and paintings by Hogarth: the eight canvases of the A Rake's Progress, purchased from the collection of William Thomas Beckford, at auction for 570 Guineas in 1801, the other Hogarth paintings Soane purchased were the four canvases of the Humours of an Election bought at auction at Christie's from David Garrick's widow for £1,732, 10s in June 1823. Soane acquired three works by his friend J. M. W. Turner: the oil paintings Admiral Van Tromp's Barge entering the Texel and St Hugues Denouncing Vegeance on the Shepherd of Cormayer Val D'Aoust and the watercolour Kirkstall Abbey. Thomas Lawrence painted a three quarter length portrait of Soane, it is hung over the Dining Room fireplace in the museum. Soane also has a painting by Antoine Watteau, a fête champêtre. Soane commissioned an oil painting from Augustus Wall Callcott c.1830, entitled The Passage Point Italian Composition. Other paintings include The Count of Revenna by Henry Fuseli, and The Landing of Richard II at Milford Haven by William Hamilton. Soane acquired 15 drawings by Giovanni Battista Piranesi, many of which are framed and displayed in the museum. The collection also includes twenty two works in gouache and bodycolour by Charles Louis Clérisseau.
Сәулет сызбалары мен сәулет үлгілері
Жинақта 30 000-нан астам сәулет суреттері бар. Соанның өзінің жобаларының суреттері (көпшілігі оның көмекшілері мен шәкірттері, әсіресе Джозеф Ганди салған), олардың көпшілігі 37 томға жиналған, 97 суреті мұражай қабырғаларына ілінген, ал қалғандары – 601 Англия банкіне, 6 266 басқа жұмыстарына және Корольдік академия лекцияларына дайындалған 1080 суреттен тұрады. 1817 жылы Джордж Дэнс кіші Соанға Кристофер Реннің архитектуралық суреттері бар кітапты сыйлады, соның ішінде Хэмптон-корт сарайы мен Корольдік теңіз жаяу әскері ауруханасы да бар еді. Соанның жинағы үшін үлкен жетістік – 1821 жылы Роберт Адам мен Джеймс Адамның 8856 суреттен тұратын 57 томын 200 фунт стерлингке сатып алу болды. Тағы бір маңызды сәулет кітабы – Джон Торптың сәулет кітабы, ол 1810 жылғы 3 сәуірде Christie’s аукционында 27 1/2 гинеяға сатып алынды; кітапта Елизавета және Якоб дәуірінің сәулетінің 300-ге жуық жоспары мен фасады, көбінесе ірі сарайлардың суреттері бар. Джордж Дэнс кіші 1825 жылы қайтыс болды, ал 1836 жылы Соан Джордж Дэнс үлкеннің 293 және Джордж Дэнс кішінің 1303 сақталған суретін оның ұлынан сатып алды, олар мұражайда арнайы жасалған шкафта сақталды; Сэр Уильям Чемберстің 789 суреті, Джеймс Плейфейрдің 286 суреті, сондай-ақ жинақта суреттері бар басқа сәулетшілер мен суретшілер: Мэтью Бретингхэм, Томас Сэндби, Хамфри Рептон, Джозеф Ноллекенс, Питер Шемейкерс, Джон Майкл Рисбрак және тағы басқалар, барлығы 1635 сурет. Жинақтағы 252 сәулеттік модельдің ішінде Соанның өзі салған 118 ғимарат бар, оның ішінде Англия банкінің 44 моделі, бұл егжей-тегжейлі бөлшектерді, қасбеттерді, бөлмелерді және толық ғимараттарды қамтиды, соның ішінде: Эрехтейон, Жел мұнарасы, Галикарнас мазары, Пантеон (Рим), Веста храмы (Тиволи), Антонин және Фаустина храмы және Портунус храмы. Бұл ғимараттар қазіргі қираған күйінде емес, қайта құрылған түрінде бейнеленген.
There are over 30,000 architectural drawings in the collection. Of Soane's drawings of his own designs (many are by his assistants and pupils, most notably Joseph Gandy), covering his entire career, most are bound in 37 volumes, 97 are framed on the museum walls, and the rest are 601 covering the Bank of England, 6,266 of his other works, and 1,080 prepared for the Royal Academy lectures. In 1817 George Dance the Younger gave Soane a gift of a book containing architectural drawings by Christopher Wren, including Hampton Court Palace & Royal Naval Hospital. A major coup for Soane's collection was the purchase of the 57 volumes of 8,856 drawings by Robert Adam and James Adam in 1821 for £200. Another important architectural book was John Thorpe's book of architecture, purchased at an auction held at Christie's on 3 April 1810 and costing Soane 27 1/2 Guineas; the book contains nearly 300 plans and elevations of Elizabethan architecture and Jacobean architecture, mainly large mansions. George Dance the Younger died in 1825, and in 1836 Soane purchased both George Dance the Elder's 293 and George Dance the Younger's 1,303 surviving drawings from his son, which were housed in the museum in a specially designed cabinet; Sir William Chambers 789 drawings; James Playfair 286 drawings; other architects and artists with drawings in the collection include: Matthew Brettingham, Thomas Sandby, Humphry Repton, Joseph Nollekens, Peter Scheemakers, John Michael Rysbrack, and others, in total 1,635 drawings. The 252 architectural models in the collection are: 118 of Soane's own buildings including 44 of the Bank of England, covering details, façades, rooms as well as complete buildings, these include: Erechtheion, Tower of the Winds, Mausoleum at Halicarnassus, Pantheon, Rome, Temple of Vesta, Tivoli, Temple of Antoninus and Faustina and the Temple of Portunus, the buildings are depicted as reconstructions not in their current ruined state.
Қатысу
Күні бүгінге дейін бір уақытта 90 адамға ғана кіруге рұқсат етіледі, сондықтан көбінесе есікте кезек пайда болады. Белгілер аз, жарық та жай, ақпарат бюросы мен кафе жоқ. 2010 жылы мұражайды 110 000 адам қарады.
To this day only 90 visitors are allowed at a time, which often means a queue outside. Labels are few and lighting is discreet; there is no information desk or café. In 2010, the museum attracted 110,000 visitors.
Қызметкерлер
Соанның өсиеті мұрағатшы және инспектор болуын қарастырды (осы лауазым Соанның үй шаруасын басқарушы және жақын досы Сара Кондуитт айым үшін құрылған). Архитектура тарихшысы сэр Джон Саммерсон 1945 жылдан 1984 жылға дейін мұражайдың кураторы болды. Оған 1945 жылдан 1985 жылға дейін инспектор болып қызмет еткен Дороти Строуд көмектесті. Саммерсонның орнын Виктория және Альберт мұражайынан келген Питер Торнтон басты. Торнтон 1995 жылы зейнеткерлікке шықты, ал одан кейін Маргарет Ричардсон, куратор атағын алған алғашқы әйел болды. Ол 1985 жылы Строудтың орнын басып, 2005 жылға дейін куратор болып жұмыс істеді (инспектор лауазымында Хелен Дорей болды). 2005 жылдан бастап мұражай директоры – бұрын Ұлттық Трасттың бас кураторы болған Тим Нокс болды. Оның басшылығымен мұражай 12 және 13 нөмірлі үйлерді қалпына келтірумен және бірнеше жоғалған тарихи элементтерді қайта жаңартумен қатар, келушілерге және консервациялауға жағдай жасауды көздейтін «Соанды ашу» атты ауқымды жобаны бастады. «Соанды ашу» жобасына аудиторияны дамыту бағдарламасы, жаңа веб-сайт және коллекциялардың онлайн каталогтары да кіреді. 2013 жылы Виктория және Альберт мұражайының дизайн және сәулет мұрағаты Абрахам Томас Сэр Джон Соан мұражайының директоры болып тағайындалды. 2016 жылы Томас Фралин өнер мұражайының бұрынғы директоры Брюс Бухермен алмастырылды. 2023 жылдың 4 тамызында Уилл Гомперц 2024 жылдың қаңтарынан бастап директор лауазымын қабылдайтыны жарияланды.
Soane's will provided for there to be a curator, and an inspectress (the post was created for Soane's housekeeper and close family friend Mrs Sarah Conduitt). The architectural historian Sir John Summerson was curator of the museum from 1945 to 1984. He was assisted by Dorothy Stroud, who served as inspectress from 1945 to 1985. Summerson was succeeded by Peter Thornton who moved from the Victoria and Albert Museum to take up the post. Thornton retired in 1995, and was followed by Margaret Richardson, the first woman to hold the title of curator. She had succeeded Stroud as inspectress in 1985, and served as curator until 2005, with Helen Dorey as inspectress). From 2005 the director of the museum was Tim Knox, previously head curator of the National Trust, under whose leadership the museum has embarked on the ambitious 'Opening up the Soane' project combining the restoration of Nos. 12 and 13, including a number of lost historic features, with improved visitor and conservation facilities. The 'Opening up the Soane' project also includes a programme of audience development, a new website and on line catalogues of the collections. In 2013, the Victoria and Albert Museum's design and architecture curator Abraham Thomas was named director of the Sir John Soane's Museum. Thomas was succeeded in the post in 2016 by Bruce Boucher, former director of the Fralin Museum of Art. It was announced on 4 August 2023 that Will Gompertz will take over as Director from January 2024.