Екінші дүниежүзілік соғыстағы технологияның ролі мен қолданылуы

Кіріспе

Екінші дүниежүзілік соғыста қолданылған технологияның рөлі мен маңызы

Технология Екінші дүниежүзілік соғыста маңызды рөл атқарды. Соғыс кезінде қолданылған кейбір технологиялар 1920-1930 жылдардағы бейбіт кезеңде жасалған, ал көптегені соғыс қажеттіліктері мен алынған сабақтарға жауап ретінде дамытылды. Тағы басқалары соғыс аяқталған кезде әзірлене бастады. Көптеген соғыстар біздің күнделікті өмірімізде қолданатын технологияларға үлкен әсер еткенімен, Екінші дүниежүзілік соғыс қазіргі технология мен құрылғыларға ең үлкен ықпал етті. Технология сонымен қатар тарихтағы басқа соғыстарға қарағанда Екінші дүниежүзілік соғыстың жүргізілуіне үлкен үлес қосты және оның нәтижесіне шешуші әсер етті. Көптеген технология түрлері әскери мақсаттарға бейімделді, сондай-ақ бірнеше сала бойынша маңызды жетістіктерге қол жеткізілді:
Қару-жарақ: кемелер, көлік құралдары, су асты кемелері, ұшақтар, танктер, артиллерия, жеке қарулар; сондай-ақ биологиялық, химиялық және атомдық қарулар.
Логистикалық қолдау: әскерилер мен жабдықты тасымалдауға қажетті көлік құралдары, мысалы, пойыз, жүк көліктері, танктер, кемелер және ұшақтар.
Байланыс және барлау: қашықтықтан сезімдеу, навигация, байланыс, шифрлау және тыңшылық үшін қолданылатын құрылғылар.
Медицина: хирургиялық жаңалықтар, химиялық дәрілер және әдістер.
Зымыран технологиясы: басқарылатын зымырандар, орташа қашықтықтағы баллистикалық зымырандар және автоматты ұшақтар.
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде әскери қару-жарақ технологиясы қарқынды дамыды. Алты жылдың ішінде ұшақтардан жеке қаруларға дейін жауынгерлік әрекеттердегі өзгерістердің қарқыны өте жоғары болды. Шындығында, соғыс көптеген армиялар Бірінші дүниежүзілік соғыста қолданылған технологиядан көп өзгешеленбеген технологияны пайдалана бастады, ал кейбір жағдайларда 19 ғасырдан бері өзгермеген. Мысалы, 1940 жылы атты әскер, окоптар және Бірінші дүниежүзілік соғыс кезеңінің соғыс кемелері кең таралған болса, алты жылдан кейін әлемнің әртүрлі елдеріндегі армиялар реактивті ұшақтарды, баллистикалық зымырандарды және тіпті АҚШ-та атомдық қаруды жасады. Екінші дүниежүзілік соғыс – әскери операциялардың көбінесе жаудың ғылыми-зерттеу жұмыстарын бағытталған алғашқы соғысы болды. Бұл 1943 жылы Нильс Борды Германия басып алған Даниядан Ұлыбританияға шығаруды, Норвегиядағы ауыр су өндірісіне саботаж жасауды және Пенемунде қаласын бомбалауды қамтыды. Жаудың технологиясы туралы ақпарат алу үшін де әскери операциялар жүргізілді, мысалы, неміс радары үшін Бруневаль шабуылы және неміс V-2 зымыраны үшін Most III операциясы.

Technology played a significant role in World War II. Some of the technologies used during the war were developed during the interwar years of the 1920s and 1930s, much was developed in response to needs and lessons learned during the war, while others were beginning to be developed as the war ended. Many wars have had major effects on the technologies that we use in our daily lives, but World War II had the greatest effect on the technology and devices that are used today. Technology also played a greater role in the conduct of World War II than in any other war in history, and had a critical role in its outcome. Many types of technology were customized for military use, and major developments occurred across several fields including:
Weaponry: ships, vehicles, submarines, aircraft, tanks, artillery, small arms; and biological, chemical, and atomic weapons
Logistical support: vehicles necessary for transporting soldiers and supplies, such as trains, trucks, tanks, ships, and aircraft
Communications and intelligence: devices used for remote sensing, navigation, communication, cryptography and espionage
Medicine: surgical innovations, chemical medicines, and techniques
Rocketry: guided missiles, medium range ballistic missiles, and automatic aircraft
Military weapons technology experienced rapid advances during World War II, and over six years there was a disorientating rate of change in combat in everything from aircraft to small arms. Indeed, the war began with most armies utilizing technology that had changed little from that of World War I, and in some cases, had remained unchanged since the 19th century. For instance cavalry, trenches, and World War I era battleships were normal in 1940, but six years later, armies around the world had developed jet aircraft, ballistic missiles, and even atomic weapons in the case of the United States. World War II was the first war where military operations often targeted the research efforts of the enemy. This included the exfiltration of Niels Bohr from German occupied Denmark to Britain in 1943; the sabotage of Norwegian heavy water production; and the bombing of Peenemunde. Military operations were also conducted to obtain intelligence on the enemy's technology; for example, the Bruneval Raid for German radar and Operation Most III for the German V 2.

Соғыс аралығы

1919 жылдың тамызында британдық онжылдық ереже үкіметтің он жыл ішінде тағы бір соғыс күтпеуі керек екенін жариялады. Осыған байланысты олар әскери ҒЗТК-ны өте аз жүргізді. Керісінше, Германия мен Кеңес Одағы әртүрлі себептермен әскери ҒЗТК саласында ынтымақтастыққа ұмтылған наразы державалар еді. Кеңес Одағы Веймар Германиясына қару-жарақ құрастыру және сынау, сондай-ақ әскери оқу үшін КСРО-ның ішінде, келісім шарты инспекторларының көзінен тыс жерлердегі нысандарды ұсынды. Қарсылығында олар неміс техникалық жетістіктеріне қол жеткізуді және Қызыл Армия Бас штабын құруға көмектесуді сұрады. Ірі артиллерия өндірушісі Крупп көп ұзамай КСРО-ның оңтүстігінде, Дондағы Ростов маңында белсенді жұмыс істеді. 1925 жылы Липецк қаласының жанында Липецк ұшқыштар мектебі құрылды, ол болашақ Люфтваффе үшін алғашқы ұшқыштарды даярлады. 1926 жылдан бастап Рейхсвер Казандағы Кама танк мектебін пайдаланды және Саратов облысындағы Томка газ сынақ алаңында химиялық қаруды сынады. Өз кезегінде Қызыл Армия осы оқу орындарына, сондай-ақ Веймар Германиясынан әскери технология мен теорияға қол жеткізді. 1920 жылдардың соңында Германия кеңестік өнеркәсібін жаңғыртуға және Ленинградтағы Большевик зауытында және Харьков локомотив зауытында танк өндірісін құруға көмектесті. Бұл ынтымақтастық 1933 жылы Гитлер билікке келген кезде тоқтап қалды. Дүниежүзілік қарусыздану конференциясының сәтсіздігі соғысқа әкелетін қару-жарақ жарысының басталуын білдірді. Францияда Бірінші дүниежүзілік соғыстың сабағы Германиямен шекарада Мажино желісін салу қажеттігінде көрінді. Мажино желісі өзінің саяси мақсатына жетті, ол кез келген неміс басқыншылығының Бельгия арқылы өтуін қамтамасыз етуі керек еді, бұл Францияның Ұлыбританиямен әскери одақтас болуын қамтамасыз етті. 1940 жылы соғыс басталған кезде Франция мен Ресейде Германиядан гөрі көбірек және сапалырақ танктер болды. Бірінші дүниежүзілік соғыста француз генералдары бронетехниканың көбінесе жаяу әскерге статикалық траншеялық шептерді бұзуға және пулемет ұяларын шабуылға көмектесетінін күтті. Сондықтан олар бронетехниканы жаяу әскер дивизиялары арасында таратып, жаңа неміс доктринасын ескермеді. Бұл доктрина жылдам, үйлесімді қозғалысқа негізделген, шоғырланған бронетехникалық шабуылдарды қолдана отырып, оған қарсы тиімді қорғаныс мобильді танкіге қарсы құралдар болды, өйткені ескі жаяу әскер танкіге қарсы мылтықтары жаңа орта және ауыр танктерге қарсы тиімсіз болды. Германия мен Ұлыбритания үшін соғыстар аралығында әуе күштері маңызды мәселе болды. Ұшақ қозғалтқыштары саудасы жалғасты, Ұлыбритания жүздеген ең жақсыларын неміс фирмаларына сатты, олар оларды ұшақтардың бірінші буынында қолданды және кейінгі неміс ұшақтарында пайдалану үшін жақсартты. Бұл жаңа өнертабыстар немістерге Екінші дүниежүзілік соғыста үлкен жетістіктерге жете алуға мүмкіндік берді. Германия әрқашан ішкі жану қозғалтқыштарын дамытуда көшбасшы болды. Геттинген университетіндегі Людвиг Прандтлдың зертханасы одақтастар жеңіске жеткеннен кейін таратылғанға дейін, жалпы алғанда, аэродинамика мен сұйықтық динамикасының әлемдік орталығы болды. Бұл Германияның реактивті ұшақтарды және су астындағы кемелерді жақсартылған су астындағы өнімділікпен дамытуына септігін тигізді. Осы уақытта RAF құпия түрде Chain Home радиолокациялық және Dowding жүйесін жау ұшақтарынан қорғану үшін әзірледі. Индукцияланған ядролық бөліну 1939 жылы Германияда Отто Хан (және Швецияда тұратын еврей ғалымдар) ашқан, бірақ нацистердің еврейлерге және зиялыларға қарсы саясатының салдарынан ядролық энергияны дамытуға қажетті көптеген ғалымдар жоғалып кеткен. Ғалымдар соғыстың басты құрамында болды және олардың үлесі көбінесе шешуші болды. Уинстон Черчилльдің соғыс уақытындағы әскери хатшысы Иан Джейкобтың (Ian Jacob) босқындар ғалымдарының ағыны туралы айтқан сөзі белгілі (оның ішінде 19 Нобель сыйлығының лауреаттары бар): "Одақтастар [Екінші дүниежүзілік] соғыста жеңіске жетті, өйткені біздің неміс ғалымдары олардың неміс ғалымдарынан жақсы болды".

In August 1919 the British Ten Year Rule declared the government should not expect another war within ten years. Consequently, they conducted very little military R & D. In contrast, Germany and the Soviet Union were dissatisfied powers who, for different reasons, cooperated with each other on military R & D. The Soviets offered Weimar Germany facilities deep inside the USSR for building and testing arms and for military training, well away from Treaty inspectors' eyes. In return, they asked for access to German technical developments, and for assistance in creating the Red Army General Staff. The great artillery manufacturer Krupp was soon active in the south of the USSR, near Rostov on Don. In 1925, the Lipetsk fighter pilot school was established near Lipetsk to train the first pilots for the future Luftwaffe. Since 1926, the Reichswehr used the Kama tank school in Kazan, and tested chemical weapons at the Tomka gas test site in Saratov Oblast. In turn, the Red Army gained access to these training facilities, as well as military technology and theory from Weimar Germany. In the late 1920s, Germany helped the Soviet industry begin to modernize and to assist in the establishment of tank production facilities at the Leningrad Bolshevik Factory and the Kharkiv Locomotive Factory. This cooperation would break down when Hitler rose to power in 1933. The failure of the World Disarmament Conference marked the beginnings of the arms race leading to war. In France the lesson of World War I was translated into the Maginot Line which was supposed to hold a line at the border with Germany. The Maginot Line did achieve its political objective of ensuring that any German invasion had to go through Belgium, ensuring that France would have Britain as a military ally. France and Russia had more, and much better, tanks than Germany at the outbreak of their hostilities in 1940. As in World War I, the French generals expected that armour would mostly serve to help infantry break the static trench lines and storm machine gun nests. They thus spread the armour among their infantry divisions, ignoring the new German doctrine of blitzkrieg based on fast, coordinated movement using concentrated armour attacks, against which the only effective defense was mobile anti tank guns, as the old infantry antitank rifles were ineffective against the new medium and heavy tanks. Air power was a major concern of Germany and Britain between the wars. The trade in aircraft engines continued, with Britain selling hundreds of its best to German firms – which used them in the first generation of aircraft and much improved them for use in later German aircraft. These new inventions led the way to major success for the Germans in World War II. As always, Germany was at the forefront of internal combustion engine development. The laboratory of Ludwig Prandtl at University of Göttingen was the world center of aerodynamics and fluid dynamics in general, until its dispersal after the Allied victory. This contributed to the German development of jet aircraft and of submarines with improved underwater performance. Meanwhile, the RAF secretly developed the Chain Home radar and Dowding system for defending against enemy planes. Induced nuclear fission was discovered in Germany in 1939 by Otto Hahn (and expatriate Jews in Sweden), but many of the scientists needed to develop nuclear power had already been lost, due to Nazi anti Jewish and anti intellectual policies. Scientists have been at the heart of warfare and their contributions have often been decisive. As Ian Jacob, the wartime military secretary of Winston Churchill, famously remarked on the influx of refugee scientists (including 19 Nobel laureates), "the Allies won the [Second World] War because our German scientists were better than their German scientists".

Достастық ынтымақтастық

Екінші дүниежүзілік соғыстағы одақтастар әскери операцияларды және барлауды қолдау үшін, қолданыстағы және жаңа технологияларды дамыту мен өндіруде кеңінен ынтымақтасты. Одақтастардың ынтымақтастығының түрлі жолдары болды, соның ішінде американдық Lend-Lease бағдарламасы, Шерман Firefly сияқты гибридтік қарулар, сондай-ақ американдық Манхэттен жобасына біріктірілген британдық Tube Alloys ядролық қаруларды зерттеу жобасы. Ұлыбританияда ойлап табылған бірнеше технология әскери маңызға ие болып, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде одақтастар тарапынан кеңінен өндірілді. Бұл ынтымақтастықтың бастауы 1940 жылы Аэронавтикалық зерттеу комитетінің төрағасы Генри Тизардтың сапарынан туды. Ол Гитлер жоспарлаған «Теңіз арыстаны» операциясы сәтті аяқталған жағдайда, Ұлыбританияның әскери технологиясын АҚШ-қа беруді ұйымдастырды. Тизард «Тизард миссиясы» деп аталған британдық техникалық миссияны басқарды, онда радар, реактивті қозғалтқыштар және атом бомбасын зерттеу сияқты салалардағы британдық технологиялық жетістіктердің толық мәліметтері мен үлгілері қамтылған. Миссия АҚШ-қа әкелген құрылғылардың бірі – резонанстық қуыс магнитроны, кейіннен «біздің жағалауымызға жеткізілген ең құнды жүк» деп аталды.

Көлік құралдары

Соғыстың соңындағы ең жақсы реактивтік ұшақтар 1939 жылғы кез келген жетекші ұшақтан, мысалы Spitfire Mark I-ден, әлдеқайда жоғары ұшу қабілетіне ие болды. Соғыстың басында көптеген қиратуға себеп болған бомбалаушылардың басым бөлігі 1945 жылы түсірілген болар еді, көбінесе радармен бағытталған, жақындықтағы қозғалтқыштармен жарылатын зениттік оқтармен, дәл сол сияқты 1941 жылғы "жеңілмейтін жауынгер" саналған Zero, 1944 жылға қарай "Мариана түркісінің атуындағы" "түркіге" айналды. Соғыстың соңғы кезеңіндегі ең жақсы танктер, мысалы, советтік JS-3 ауыр танкі немесе неміс Panther орта танкі, 1939 жылғы ең жақсы танктерді, мысалы Panzer III-ті оңай жеңіп шықты. Әскери-теңіз күштерінде ұзақ жылдар бойы теңіз күшінің басты құралы саналған линкор, ұшақ тасымалдаушының артық қашықтығы мен күшті соққы беру мүмкіндігімен ығыстырылды. Амфибиялық десанттардың маңыздылығы Батыс Одақтастарын Хиггинс қайығын (әскерді тасымалдауға арналған негізгі кеме), DUKW (алты дөңгелекті амфибиялық жүк көлігі), жағажайға шабуыл жасауға арналған амфибиялық танктер және танктерді жағажайға түсіруге арналған десанттық кемелерді жасауға итермеледі. Амфибиялық шабуылдарды ұйымдастыру мен үйлестірудің күшеюі, оларды қолдауға қажетті ресурстармен бірге жоспарлаудың күрделілігін еселеп арттырды, бұл ресми жүйелендіруді қажет етті, нәтижесінде қазіргі заманғы басқару әдістемесі – жоба басқару пайда болды, оның арқасында дерлік барлық қазіргі заманғы инженерлік, құрылыс және бағдарламалық жасақтама дамыту ұйымдастырылады.

Ұшақ

Екінші дүниежүзілік соғыстың Батыс Еуропа театрында әуе күші соғыстың барлық кезеңінде тактикалық және стратегиялық операцияларда (сәйкесінше, майдан және алыс қашықтықтан) маңызды рөл атқарды. Үлкен неміс ұшақтары, дизайн мен технологиялық жаңалықтарды енгізуге көмектесіп, 1940 жылы неміс армиясына Батыс Еуропаны үлкен жылдамдықпен басып алуға мүмкіндік берді. Бұған одақтастардың ұшақтарының жетіспеуі және Ұлы депрессиядан кейін ғылыми-зерттеуге инвестициялардың төмендеуінен кейін дизайн мен техникалық дамудағы артта қалу себеп болды. Бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан бері француз әуе күштеріне тиісінше көңіл бөлмеді, өйткені әскери басшылар ақшаны жердегі әскерлерге және стационарлық бекіністерге жұмсауды жөн көрді. Нәтижесінде 1940 жылы француз әуе күштерінде бар болғаны 1562 ұшақ болды, ал 1070 RAF ұшағымен бірге 5,638 Люфтваффе истребителімен және истребитель-бомбардировщиктерімен күресті. Француз әуеайлақтарының көп бөлігі Францияның солтүстік-шығысында орналасқан еді және науқанның басында тез басып алынды. Ұлыбритания Корольдік әуе күштері Spitfire және Hurricane сияқты өте жетілген ұшақтарға ие болды, бірақ олар майдан даласындағы қарсыластарға шабуыл жасауға қолайлы болмады, ал Британдық экспедициялық корпусымен бірге Францияға жіберілген ұшақтардың аз саны тез жойылды. 1940 жылы Люфтваффе Францияда әуе үстемдігіне қол жеткізіп, неміс әскерилеріне барлау және ақпарат жинау саласында үлкен артықшылықтар берді. Неміс ұшақтары 1940 жылдың басында Францияда әуе үстемдігін тез орнатып, Люфтваффеге британдық қалаларға қарсы стратегиялық бомбалау науқанын бастауға мүмкіндік берді. Франциядағы әуеайлақтарды Англияға жақын жерде пайдаланып, немістер Лондонға және басқа қалаларға шабуылдар жасады. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін жаппай әуе бомбалауы туралы идея – «бомбалаушы әрқашан өтеді» – саясаткерлер мен әскери басшылардың арасында кең таралды, олар траншеялық соғыстың қасіретіне балама іздеді. Нәтижесінде Ұлыбритания, Франция және Германияның әуе күштері осы мақсатқа жету үшін бомбалаушы ұшақтар паркін құрды (Францияның бомбалаушы қанаты назардан тыс қалды, ал Германияның бомбалаушылары Версаль келісімімен тыйым салынғандықтан жасырын түрде жасалды). Екінші дүниежүзілік соғыстағы әуе соғысы 1932 жылдың 28 қаңтарында және 1937 жылдың тамызында Жапон императорлық теңіз күштерінің Шанхайды бомбалауымен басталды. Испаниядағы азаматтық соғыс кезіндегі (1936–1939 жж.) бомбалаулар стратегиялық бомбалаудың күшін көрсетті, сондықтан Еуропа мен АҚШ-тағы әуе күштері бомбалаушы ұшақтарды өте күшті қару ретінде қарастырды, олар теория бойынша жау елін өздері бағындыра алады. Бомбалаушыларға деген қорқыныш ұшақтар технологиясын дамытуға түрткі болды. Испаниядағы азаматтық соғыс кезінде Stuka сияқты шұғыл бомбалаудың жау әскерлерін жоюдың тиімді тәсілі екені дәлелденді. Нәтижесінде Люфтваффе 1940 жылы Лондонға ауыр жүктемелі Heinkel және Dornier бомбалаушыларымен, тіпті жарамсыз Junkers Ju 87 ұшақтарымен шабуыл жасауға мәжбүр болды. Бұл бомбалаушылар өте баяу болды, өйткені инженерлер жеткілікті қуатты поршеньді ұшақ қозғалтқыштарын жасауға қол жеткізе алмады (жасалғандары қатты қызып жарылып кетті), сондықтан Ұлыбритания шайқасында қолданылған бомбалаушылар өте кішкентай болды. Неміс бомбалаушылары ұзақ қашықтыққа арналған стратегиялық миссияларға арналмағандықтан, олар жеткілікті қорғанысқа ие болмады. Messerschmitt Bf 109 эскорт ұшақтары бомбалаушыларды сыртқа және кері сапарларда күзету үшін жеткілікті отынмен жабдықталмаған, ал ұзақ қашықтықтағы Bf 110 ұшақтарын британдық ұшақтар жеңе алды. (Соғыстың ерекшелігі – қосымды бактарды ойлап табуға көп уақыт кеткені.) Әуе қорғанысы жақсы ұйымдастырылып, бомбалауға қарсы тиімді радарлармен жабдықталған. Нәтижесінде неміс бомбалаушылары көптеп атып түсірілді және қалалар мен әскери-өндірістік нысандарға жеткілікті зиян келтіре алмады, бұл Ұлыбританияны 1940 жылы соғыстан шығаруға немесе жоспарланған шабуылға дайындалуға мүмкіндік бермеді. Нацистік Германия тек бір ірі, ұзақ қашықтықты стратегиялық бомбалаушыны (Heinkel He 177 Greif, көптеген кешіктірулер мен проблемалармен) өндіріске енгізді, ал Америка бомбалаушы тұжырымдамасы тек прототиптерден ғана пайда болды. Британдық ұзын қашықтыққа ұшатын бомбалаушы ұшақтар, мысалы, Short Stirling 1939 жылға дейін стратегиялық ұшулар үшін жобаланған және үлкен қару-жарақпен жабдықталған, бірақ олардың технологиясы әлі де көптеген кемшіліктерге тап болды. RAF-тың ең көп қолданылатын бомбалаушысы Bristol Blenheim кішкентай және қысқа қашықтықтағы болды, ол тек бір гидравликалық түрде басқарылатын пулемет мұнарасымен қорғалған, ол неміс истребителінің эскадрильяларына қарсы тиімсіз қорғаныс екені тез анықталды. Американдық бомбалаушы ұшақтар, мысалы, B 17 Flying Fortress соғысқа дейін әлемдегі жалғыз жетілдірілген ұзақ қашықтықты бомбалаушылар ретінде салынған, АҚШ-тың ұзын жағалауларын патрульдеуге арналған. Алты пулемет мұнарасымен 360° қорғаныспен жабдықталған B 17 ұшақтары, тіпті үлкен формацияларда қолданылғанда да, истребительдердің қолдауы болмаса осал болып қала берді. Одақтас бомбалаушыларының мүмкіндіктеріне қарамастан, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде одақтастардың стратегиялық бомбалауы Германияны тездетіп басып тастамады. Дәлдігі нашар болды және одақтас ұшқыштары түнде нысандарын табуға жиі қиналатын. Одақтастар қолданған бомбалар өте жетілдірілген құрылғылар болды, ал жаппай өндіріс салдарынан дәлдігі жоғары бомбалар көбінесе салмақты жасалғандықтан жарылмады. Неміс өнеркәсіптік өндірісі үнемі өсті. Маңыздысы, бомбалау науқаны соғыс кезінде революциялық Type XXI теңіздік қайықтарының пайдалануын тоқтатып тұрды. Сонымен қатар, одақтас әуе шабуылдары неміс үкіметіне үлкен пропагандалық әсер етіп, Германияны әуе қорғанысын дамытуға бағытталды. Ұшақтардың жаңа буыны пайда болды. Тәжірибелі ұшқыштардың кеңесімен жаңа технологиялар енгізілді. Ұшақтардың жаңа түрлері әртүрлі мақсаттарға арналды. Соғыс басталмас бұрын Heinkel He 178, алғашқы нағыз турбореактивті ұшақ жасалды. Соғыстың соңында немістер алғашқы операциялық реактивті истребителін, Messerschmitt Me 262 (Me 262) енгізді. Бірақ технологиялық артықшылықтарына қарамастан, неміс реактивті ұшақтары қозғалтқыштарының қысқа қызмет ету мерзімі сияқты техникалық проблемаларға тап болды, Me 262-нің қызмет ету мерзімі бар болғаны он сағатты құрады. Неміс реактивті ұшақтары одақтастардың әуе үстемдігінен де басылып, көбінесе әуежайдың жанында немесе оның үстінде жойылды. Соғыстағы алғашқы және жалғыз операциялық одақтас реактивті истребителі, британдық Gloster Meteor, неміс V 1 ұшатын бомбаларына қарсы күресті, бірақ соғыстың соңындағы поршеньді ұшақтардан айтарлықтай ерекшеленбеді. Ұшақтар әуе шайқасының талаптарын қанағаттандыру және алынған тәжірибеден сабақ алу үшін соғыс кезінде қарқынды және кең ауқымды дамуға ұшырады. Ашық кабинасы бар ұшақтан жылдам реактивті истребительге дейін көптеген түрлі ұшақтар қолданылды, көбінесе өте нақты миссиялар үшін жобаланған. Ұшақтар неміс теңіздік қайықтарына қарсы су астындағы соғыста, немістер кемелер жолын миналау үшін және жапондықтар бұрынғы күшті Корольдік теңіз күштерінің кемелеріне қарсы қолданылды. Соғыс кезінде немістер әртүрлі сырғалмалы бомбаларды жасады, олар «ақылды» қарулардың алғашқы үлгілері болды; V 1 ұшатын бомбасы, алғашқы қанатты зымыран қаруы; және V 2 зымыраны, алғашқы баллистикалық зымыран қаруы. Соңғысы ғарыш дәуіріне жасалған алғашқы қадам болды, өйткені оның траекториясы стратосферадан өтті, кез келген ұшақтан биік және жылдам. Бұл кейінірек тамырлық баллистикалық зымырандарды (ICBM) жасауға әкелді. Вернер фон Браун V 2 зымырасын жасау тобына жетекшілік етті және кейінірек АҚШ-қа эмиграциялады, онда ол 1969 жылы адамдарды айға апарған Saturn V зымырасын жасауға үлес қосты.

In the Western European Theatre of World War II, air power became crucial throughout the war, both in tactical and strategic operations (respectively, battlefield and long range). Superior German aircraft, aided by ongoing introduction of design and technology innovations, allowed the German armies to overrun Western Europe with great speed in 1940, assisted by lack of Allied aircraft, which in any case lagged in design and technical development during the slump in research investment after the Great Depression. Since the end of World War I, the French Air Force had been badly neglected, as military leaders preferred to spend money on ground armies and static fortifications to fight another World War I style war. As a result, by 1940, the French Air Force had only 1562 planes and was together with 1070 RAF planes facing 5,638 Luftwaffe fighters and fighter bombers. Most French airfields were located in north east France, and were quickly overrun in the early stages of the campaign. The Royal Air Force of the United Kingdom possessed some very advanced fighter planes, such as Spitfires and Hurricanes, but these were not useful for attacking ground troops on a battlefield, and the small number of planes dispatched to France with the British Expeditionary Force were destroyed fairly quickly. Subsequently, the Luftwaffe was able to achieve air superiority over France in 1940, giving the German military an immense advantage in terms of reconnaissance and intelligence. German aircraft rapidly achieved air superiority over France in early 1940, allowing the Luftwaffe to begin a campaign of strategic bombing against British cities. Utilizing France's airfields near the English Channel the Germans were able to launch raids on London and other cities during the Blitz, with varying degrees of success. After World War I, the concept of massed aerial bombing—"The bomber will always get through"—had become very popular with politicians and military leaders seeking an alternative to the carnage of trench warfare, and as a result, the air forces of Britain, France, and Germany had developed fleets of bomber planes to enable this (France's bomber wing was severely neglected, whilst Germany's bombers were developed in secret as they were explicitly forbidden by the Treaty of Versailles). Air warfare of World War II began with the bombing of Shanghai by the Imperial Japanese Navy on January 28, 1932, and August 1937. The bombings during the Spanish Civil War (1936–1939), further demonstrated the power of strategic bombing, and so air forces in Europe and the United States came to view bomber aircraft as extremely powerful weapons which, in theory, could bomb an enemy nation into submission on their own. The resulting fear of bombers triggered major developments in aircraft technology. The Spanish Civil War had proved that tactical dive bombing using Stukas was a very efficient way of destroying enemy troops concentrations, and so resources and money had been devoted to the development of smaller bomber craft. As a result, the Luftwaffe was forced to attack London in 1940 with heavily overloaded Heinkel and Dornier medium bombers, and even with the unsuitable Junkers Ju 87. These bombers were painfully slow—engineers had been unable to develop sufficiently large piston aircraft engines (those that were produced tended to explode through extreme overheating), and so the bombers used for the Battle of Britain were woefully undersized. As German bombers had not been designed for long range strategic missions, they lacked sufficient defenses. The Messerschmitt Bf 109 fighter escorts had not been equipped to carry enough fuel to guard the bombers on both the outbound and return journeys, and the longer range Bf 110s could be outmaneuvered by the short range British fighters. (A bizarre feature of the war was how long it took to conceive of the Drop tank.) The air defense was well organized and equipped with effective radar that survived the bombing. As a result, German bombers were shot down in large numbers, and were unable to inflict enough damage on cities and military industrial targets to force Britain out of the war in 1940 or to prepare for the planned invasion. Nazi Germany put into production only one large, long range strategic bomber (the Heinkel He 177 Greif, with many delays and problems), while the America Bomber concept resulted only in prototypes. British long range bomber planes such as the Short Stirling had been designed before 1939 for strategic flights and given a large armament, but their technology still suffered from numerous flaws. The smaller and shorter ranged Bristol Blenheim, the RAF's most used bomber, was defended by only one hydraulically operated machine gun turret, which was soon revealed as a pathetic defense against squadrons of German fighter planes. American bomber planes such as the B 17 Flying Fortress had been built before the war as the only adequate long range bombers in the world, designed to patrol the long American coastlines. With six machine gun turrets providing 360° cover, the B 17s were still vulnerable without fighter protection even when used in large formations. Despite the abilities of Allied bombers, though, Germany was not quickly crippled by Allied Strategic bombing during World War II. Accuracy was poor and Allied airmen frequently could not find their targets at night. The bombs used by the Allies were very technologically advanced devices, and mass production meant that the precision bombs were often made sloppily and so failed to explode. German industrial production actually rose continuously. Significantly, the bomber offensive kept the revolutionary Type XXI U Boat from entering service during the war. Moreover, Allied air raids had a serious propaganda impact on the German government, all prompting Germany to begin serious development of air defense technology—in the form of fighter planes. The practical jet aircraft age began just before the start of the war with the development of the Heinkel He 178, the first true turbojet. Late in the war, the Germans brought in the first operational Jetfighter, the Messerschmitt Me 262(Me 262). However, despite their seeming technological edge, German jets were often hampered by technical problems, such as short engine lives, with the Me 262 having an estimated operating life of just ten hours before failing. German jets were also overwhelmed by Allied air superiority, frequently being destroyed on or near the airstrip. The first and only operational Allied jet fighter of the war, the British Gloster Meteor, saw combat against German V 1 flying bombs but did not significantly distinguish from top line, late war piston driven aircraft. Aircraft saw rapid and broad development during the war to meet the demands of aerial combat and address lessons learned from combat experience. From the open cockpit airplane to the sleek jet fighter, many different types were employed, often designed for very specific missions. Aircraft were used in anti submarine warfare against German U boats, by the Germans to mine shipping lanes and by the Japanese against previously formidable Royal Navy battleships such as
During the war the Germans produced various glide bombs, which were the first "smart" weapons; the V 1 flying bomb, which was the first cruise missile weapon; and the V 2 rocket, the first ballistic missile weapon. The latter of these was the first step into the space age as its trajectory took it through the stratosphere, higher and faster than any aircraft. This later led to the development of the Intercontinental ballistic missile (ICBM). Wernher Von Braun led the V 2 development team and later emigrated to the United States where he contributed to the development of the Saturn V rocket, which took men to the moon in 1969.

Отын

Осі елдері сұйық отын алу үшін мұнай тапшылығын күшті сезінді. Одақтастар мұнай өндіруде олардан әлдеқайда басым болды. Германия соғысқа дейін көмірден синтетикалық отын жасау технологиясын әзірледі. Синтез зауыттары Екінші дүниежүзілік соғыстың мұнай кампаниясының маңызды нысаналары болды. АҚШ авиациялық отынына тетраэтилқорғасын қосып, оны Ұлыбритания және басқа одақтастарға берді. Бұл октанды арттыратын қоспа қысымды жоғарылатуға, тиімділікті арттыруға, одақтас әуе күштерінің ұшақтарының жылдамдығы мен ұшу қашықтығын ұзартуға және салқындату жүктемесін азайтуға мүмкіндік берді.

Құрлық көліктері

Версальский шарт Германияның әскери мақсаттағы көлік құралдарын жасауына қатаң шектеулер қойды, сондықтан 1920-1930 жылдары неміс қару-жарақ өндірушілері мен Вермахт танктерді құпия түрде әзірлеуді бастады. Бұл көліктер құпия өндірілгендіктен, олардың техникалық сипаттамалары мен майдандық мүмкіндіктері соғыс басталғанға дейін еуропалық одақтастарға толық белгісіз болды. Француз және британдық генералдар Германиямен болашақ соғыс 1914-1918 жылдардағы жағдайға ұқсас болады деп сенді. Екеуі де қалың бронясы бар, күшті қаруланған көліктерге инвестиция жасады, олардың мақсаты – оқ-дәріден зақымдалған жерді және атыс астындағы окоптарды кесіп өту еді. Сонымен қатар, британдықтар жаудың тылында маневр жасау үшін жылдам, бірақ жеңіл бронялы крейсерлік танктерді дамытты. Француз танктерінің тек азаз бөлігінде ғана радиолар болды, және олар танк тегіс емес жерде қозғалғанда көбінесе істен шығып қалатын. Неміс танктері керісінше, барлығы радиомен жабдықталған, бұл оларға шайқас кезінде бір-бірімен байланыс орнатуға мүмкіндік берді, ал француз танк командирлері басқа көліктермен сирек хабарласа алды. Британ армиясының Matilda Mk I танктері де жаяу әскерге қолдау көрсету үшін жасалған және қалың бронямен қорғалған. Бұл окоп соғысына қолайлы болды, бірақ ашық шайқаста танктерді өте баяу қозғалды. Олардың жеңіл қару-жарағы көбінесе неміс көліктеріне елеулі зиян келтіре алмады. Ашық қалған гусеницалар оқ атудан оңай бұзылып, Matilda танктерінің экипажы соққыға ұшыраған жағдайда өртеніп кету қаупі бар еді, себебі жанармай бактерілері корпустың үстіңгі бөлігінде орналасқан. Ал, азырақ санымен қолданылған Matilda II жаяу әскер танктері неміс оқтарына төтеп бере алды және олардың қаруы неміс танктерін тесіп өте алды. Дегенмен, француз және британдық танктер әуеден қолдау алатын неміс броньды шабуылдарына қарағанда нашаррақ жағдайда болды, ал броньды қолдаудың жетіспеуі 1940 жылы одақтастардың жедел құлауына елеулі үлес қосты. Екінші дүниежүзілік соғыс – механикаландырудың маңызды рөл атқарған алғашқы толыққанды соғыс болды. Көптеген елдер соғысқа осыған дайын болмай келді. Тіпті, мақтан тұтатын неміс танк күштері де ірі операцияларда моторы бар емес қолдаушы және фланктік бөлімшелерге көп жүктеме салды. Германия механикаландырылған күштерді шоғырландырып пайдаланудың маңыздылығын мойындап көрсеткенімен, олардың бұл бөлімшелері дәстүрлі бөлімшелерді толығымен алмастыруға жеткілікті болған жоқ. Алайда, британдықтар да механикаландырудың тиімділігін түсінді. Олар үшін бұл – шектеулі әскер резервін арттырудың бір жолы болды. Америка да механикаландырылған армия құруға тырысты. АҚШ үшін мәселе шектеулі әскерлер емес, керісінше, мұндай жабдықты үлкен көлемде өндіруге қабілетті мықты өнеркәсіптік база болды. Екінші дүниежүзілік соғыстағы танктер – көзге көрінетін көліктердің бірі болды, механикаландырылған соғыстың броньды алғы шебін құрады. Олардың күшті атыс күші мен бронясы оларды жердегі соғыстың ең тиімді ұрыс машинасы етті. Алайда, жаяу әскерді, артиллерияны және басқаларын жылжытатын көптеген жүк көліктері мен жеңіл көліктер де үлкен маңызға ие болды.

The Treaty of Versailles had imposed severe restrictions upon Germany constructing vehicles for military purposes, and so throughout the 1920s and 1930s, German arms manufacturers and the Wehrmacht had begun secretly developing tanks. As these vehicles were produced in secret, their technical specifications and battlefield potentials were largely unknown to the European Allies until the war actually began. French and British Generals believed that a future war with Germany would be fought under very similar conditions as those of 1914–1918. Both invested in thickly armoured, heavily armed vehicles designed to cross shell damaged ground and trenches under fire. At the same time the British also developed faster but lightly armoured Cruiser tanks to range behind the enemy lines. Only a handful of French tanks had radios, and these often broke as the tank lurched over uneven ground. German tanks were, on the contrary, all equipped with radios, allowing them to communicate with one another throughout battles, whilst French tank commanders could rarely contact other vehicles. The Matilda Mk I tanks of the British Army were also designed for infantry support and were protected by thick armour. This suited trench warfare, but made the tanks painfully slow in open battles. Their light armament was usually unable to inflict serious damage on German vehicles. The exposed caterpillar tracks were easily broken by gunfire, and the Matilda tanks had a tendency to incinerate their crews if hit, as the petrol tanks were located on the top of the hull. By contrast the Infantry tank Matilda II fielded in lesser numbers was largely invulnerable to German gunfire and its gun was able to punch through the German tanks. However French and British tanks were at a disadvantage compared to the air supported German armoured assaults, and a lack of armoured support contributed significantly to the rapid Allied collapse in 1940. World War II marked the first full scale war where mechanization played a significant role. Most nations did not begin the war equipped for this. Even the vaunted German Panzer forces relied heavily on non motorised support and flank units in large operations. While Germany recognized and demonstrated the value of concentrated use of mechanized forces, they never had these units in enough quantity to supplant traditional units. However, the British also saw the value in mechanization. For them it was a way to enhance an otherwise limited manpower reserve. America as well sought to create a mechanized army. For the United States, it was not so much a matter of limited troops, but instead a strong industrial base that could afford such equipment on a great scale. The most visible vehicles were the tanks of World War II, forming the armored spearhead of mechanized warfare. Their impressive firepower and armor made them the premier fighting machine of ground warfare. However, the large number of trucks and lighter vehicles that kept the infantry, artillery, and others moving were massive undertakings also.

Кемелер

Екінші дүниежүзілік соғыста теңіз соғысы күрт өзгерді, әуе кемелерінің флоттың басты кемесіне айналуымен және соғыстың барысына күштірек су асты кемелерінің әсерімен. Соғыс кезінде жаңа кемелерді құрылысы өндіріске қажетті ұзақ уақытқа байланысты шектелген болды, бірақ маңызды жаңалықтар көбінесе ескі кемелерге қосымша орнатылды. Алдыңғы қатарлы неміс су асты кемелерінің үлгілері өте кеш пайда болды, және дерлік барлық тәжірибелі экипаждар жоғалғаннан кейін. Ұшақ тасымалдаушы кемелермен қатар, оларға көмектесетін эсминецтер де жетілдірілді. Жапон императорлық теңіз күштерінен Фубуки классы эсминецтері енгізілді. Фубуки класы жапондық кемелер үшін ғана емес, бүкіл әлемдегі эсминецтер үшін жаңа стандартты белгіледі. Британдық және американдық эсминецтердің конструкциясы мұнарасыз, бір зеңбірекпен және жеңіл қару-жарақпен көп өзгермеген кезде, жапондық эсминецтер басқа флоттардағы ұқсас кемелерге қарағанда үлкен, күшті қаруланған және жылдам болды. Екінші дүниежүзілік соғыстағы жапондық эсминецтері әлемдегі алғашқы заманауи эсминецтер деп саналады. Неміс су асты кемелері негізінен Атлант мұхиты арқылы АҚШ пен Канададан келетін ресурстарды тоқтату/жою үшін қолданылды. Су асты кемелері Тынық және Атлант мұхиттарында да маңызды рөл атқарды. Су асты технологиясындағы жетістіктердің қатарында шнорхель де болды. Жапондықтардың одақтас су асты кемелеріне қарсы қорғанысы тиімсіз болды. Жапон империясының сауда флотының көп бөлігі, оның шашыраңқы күштерін жабдықтау және мұнай, азық-түлік сияқты материалдарды Жапон архипелагына жеткізу үшін қажет болды. Су асты кемелері батырған соғыс кемелерінің арасында соғыстың ең ірі ұшақ тасымалдағышы – "Шинано" да болды. Версаль келісімінің шектеулерін айналып өту үшін Kriegsmarine қалталық шайқас кемелерін енгізді. Жаңалықтарға дизельдік қозғалтқыштардың қолданылуы және бұрандалы емес, дәнекерленген корпус конструкциясы кірді. Кемедегі ең маңызды жетістіктер су астына қарсы соғыс саласында болды. Ұлыбританияны жабдықтау қажеттілігімен жетелеу арқылы, су асты кемелерін анықтау және жою технологиялары жоғары басымдыққа ие болды. ASDIC (SONAR) кеңінен қолданысқа енді, сондай-ақ кемедегі және әуедегі радарлар да орнатылды. Одақтастардың Ultra кодын бұзу арқасында конвойлерді неміс U-боттарының «қасқыр топтарынан» айналып өтуге мүмкіндік болды.

Naval warfare changed dramatically during World War II, with the ascent of the aircraft carrier to the premier vessel of the fleet, and the impact of increasingly capable submarines on the course of the war. The development of new ships during the war was somewhat limited due to the protracted time period needed for production, but important developments were often retrofitted to older vessels. Advanced German submarine types came into service too late and after nearly all the experienced crews had been lost. In addition to aircraft carriers, its assisting counterpart of destroyers were advanced as well. From the Imperial Japanese Navy, the Fubuki class destroyer was introduced. The Fubuki class set a new standard not only for Japanese vessels, but for destroyers around the world. At a time when British and American destroyers had changed little from their un turreted, single gun mounts and light weaponry, the Japanese destroyers were bigger, more powerfully armed, and faster than any similar class of vessel in the other fleets. The Japanese destroyers of World War II are said to be the world's first modern destroyer. The German U boats were used primarily for stopping/destroying the resources from the United States and Canada coming across the Atlantic. Submarines were critical in the Pacific Ocean as well as in the Atlantic Ocean. Advances in submarine technology included the snorkel. Japanese defenses against Allied submarines were ineffective. Much of the merchant fleet of the Empire of Japan, needed to supply its scattered forces and bring supplies such as petroleum and food back to the Japanese Archipelago, was sunk. Among the warships sunk by submarines was the war's largest aircraft carrier, the Shinano. The Kriegsmarine introduced the pocket battleship to get around constraints imposed by the Treaty of Versailles. Innovations included the use of diesel engines, and welded rather than riveted hulls. The most important shipboard advances were in the field of anti submarine warfare. Driven by the desperate necessity of keeping Britain supplied, technologies for the detection and destruction of submarines was advanced at high priority. The use of ASDIC (SONAR) became widespread and so did the installation of shipboard and airborne radar. The Allies Ultra code breaking allowed convoys to be steered around German U boat wolfpacks.

Кіші қаруды дамыту

Қару-жарақ өндірісінде штамптау, қаптау және дәнекерлеу сияқты жаңа әдістер пайда болды, бұл қажетті қару мөлшерін өндіруге мүмкіндік берді. Жобалау және өндіріс әдістері PPSh 41, PPS 42, Sten, Beretta Model 38, MP 40, M3 Grease Gun, Gewehr 43, Thompson автоматтары және M1 Garand мылтығы сияқты сенімді қару жасауға жетті. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде кең таралған басқа қаруларға американдық Браунинг автоматты мылтығы (BAR), M1 карабин мылтығы, сондай-ақ Colt M1911 A1; жапондық 11-түрлі, 96-түрлі автомат және Арисака бұрандалы мылтықтары жатады. Екінші дүниежүзілік соғыста сенімді жартылай автоматты мылтықтар, мысалы, американдық M1 Garand және, ең бастысы, соғыс аясында неміс штурмгеверлерінің атымен аталатын алғашқы кеңінен қолданылған шабуыл мылтықтары пайда болды. Осы идеяға жақын болған бұрынғы үлгілер – Браунинг автоматты мылтығы мен 1916 жылғы Федоров автоматын қолдану, олар жаяу әскерлердің қарсыластың позициясына шабуыл жасап, оқ жаңбырына түсіру тактикасында қолданылды. Немістер алдымен парашютистері үшін FG 42-ні, кейіннен әлемдегі алғашқы шабуыл винтовкасы – Sturmgewehr 44 (StG 44)-ті жасады, ол аралық патрондармен атылатын. FG 42 толық қуатты винтовка патрондарын пайдаланғандықтан, оны басқару қиын болды. Машиналық қару технологиясының жетістіктері 42-машиналық мылтық (MG42) құрылысына әкелді, ол сол кезде теңдесі жоқ озық дизайнға ие болды. Ол алдағы Суық соғыстың екі жағында да соғыстан кейінгі дамуға түрткі болды және бүгінгі күнге дейін кейбір әскерлерде, соның ішінде неміс Бундесверінің MG 3-інде қолданылады. Heckler & Koch G3 және көптеген басқа Heckler & Koch дизайндары оның жұмыс істеу принципіне негізделген. АҚШ әскерлері FG 42 операциялық жүйесін MG42 белбеулі жүйесімен біріктіріп, Вьетнам соғысында қолданылған M60 пулеметін жасады. Өзін-өзі зарядтайтын/автоматты мылтықтар мен автоматтарына қарағанда бұрандалы мылтықтар Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде көптеген елдердің негізгі жаяу әскер қаруы болып қала берді. АҚШ Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысқанда, американдық күштерінде M1 Garand мылтықтары жеткіліксіз болды, бұл АҚШ-ты M1903 мылтықтарын көбірек өндіруге мәжбүр етті, бұл M1 Garand жеткілікті мөлшерде өндірілгенге дейін "уақытша шешім" болды. Соғыс кезінде бірінші дүниежүзілік соғыстан алынған тәжірибелердің нәтижесінде бұрандалы мылтықтардың көптеген жаңа үлгілері жасалды, олардың дизайны өндірісті жылдамдату және мылтықтарды ыңғайлырақ ету үшін өзгертілді. Мысалға, неміс Mauser Kar98k, британдық Lee–Enfield No.4 және Springfield M1903A3 мылтықтарын атауға болады. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде бұрандалы мылтықтар мен карабиндер кейбір елдердің әскерлері кездесетін жаңа соғыс түрлеріне, мысалы, қалалық және орман соғысына бейімделу үшін одан әрі жетілдірілді. Мысал ретінде советтік Мосин-Нагант М1944 карабинін келтіруге болады, ол совет әскерлерінің қалалық соғыс тәжірибесінің нәтижесінде, мысалы, Сталинград шайқасында әзірленді, сондай-ақ Оңтүстік-Шығыс Азия мен Тынық мұхитында жапондықтарға қарсы күрескен британдық және одақтас күштеріне арналған британдық Lee–Enfield No.5 карабинін атауға болады. 1945 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін, соғыста қолданылған ұсақ қарулар Суық соғыс кезеңінде және одан кейін әртүрлі елдердің қарулы күштерінде және партизандық қозғалыстарда қолданылып жүрді. Совет Одағы мен АҚШ сияқты елдер Суық соғыс кезеңінде көптеген елдер мен саяси қозғалыстарға екінші дүниежүзілік соғыс кезеңінен қалған артық қару-жарақтарды берді.

New production methods for weapons such as stamping, riveting, and welding came into being to produce the number of arms needed. Design and production methods had advanced enough to manufacture weapons of reasonable reliability such as the PPSh 41, PPS 42, Sten, Beretta Model 38, MP 40, M3 Grease Gun, Gewehr 43, Thompson submachine gun and the M1 Garand rifle. Other Weapons commonly found during World War II include the American, Browning Automatic Rifle (BAR), M1 Carbine Rifle, as well as the Colt M1911 A 1; The Japanese Type 11, the Type 96 machine gun, and the Arisaka bolt action rifles all were significant weapons used during the war. World War II saw the establishment of the reliable semi automatic rifle, such as the American M1 Garand and, more importantly, of the first widely used assault rifles, named after the German sturmgewehrs of the late war. Earlier renditions that hinted at this idea were that of the employment of the Browning Automatic Rifle and 1916 Fedorov Avtomat in a walking fire tactic in which men would advance on the enemy position showering it with a hail of lead. The Germans first developed the FG 42 for its paratroopers in the assault and later the Sturmgewehr 44 (StG 44), the world's first assault rifle, firing an intermediate cartridge; the FG 42's use of a full powered rifle cartridge made it difficult to control. Developments in machine gun technology culminated in the Maschinengewehr 42 (MG42) which was of an advanced design unmatched at the time. It spurred post war development on both sides of the upcoming Cold War and is still used by some armies to this day including the German Bundeswehr's MG 3. The Heckler & Koch G3, and many other Heckler & Koch designs, came from its system of operation. The United States military meshed the operating system of the FG 42 with the belt feed system of the MG42 to create the M60 machine gun used in the Vietnam War. Despite being overshadowed by self loading/automatic rifles and sub machine guns, bolt action rifles remained the mainstay infantry weapon of many nations during World War II. When the United States entered World War II, there were not enough M1 Garand rifles available to American forces which forced the US to start producing more M1903 rifles in order to act as a "stop gap" measure until sufficient quantities of M1 Garands were produced. During the conflict, many new models of bolt action rifle were produced as a result of lessons learned from the First World War, with the designs of a number of bolt action infantry rifles being modified in order to speed production and to make the rifles more compact and easier to handle. Examples include the German Mauser Kar98k, the British Lee–Enfield No.4, and the Springfield M1903A3. During the course of World War II, bolt action rifles and carbines were modified even further to meet new forms of warfare the armies of certain nations faced e. g. urban warfare and jungle warfare. Examples include the Soviet Mosin–Nagant M1944 carbine, developed by the Soviets as a result of the Red Army's experiences with urban warfare e. g. the Battle of Stalingrad, and the British Lee–Enfield No.5 carbine, developed for British and Commonwealth forces fighting the Japanese in South East Asia and the Pacific. When World War II ended in 1945, the small arms that were used in the conflict still saw action in the hands of the armed forces of various nations and guerrilla movements during and after the Cold War era. Nations like the Soviet Union and the United States provided many surplus, World War II era small arms to a number of nations and political movements during the Cold War era as a pretext to providing more modern infantry weapons.

Атомдық бомба

1938 жылы неміс химиктері Отто Хан мен Фриц Страссманның ядролық бөлінуді ашқандығы және Лиза Майтнер мен Отто Фриштің теориялық түсіндірмесі атом бомбасын жасауды теориялық тұрғыдан мүмкін етті. Нацистік Германия мен басқа да фашистік елдерден қашқан ғалымдар Германияның атом бомбасын жасау жобасының алғашқы кезеңдерінде алаңдады. Ұлыбританияда Фриш пен Рудольф Пейерлс, Бирмингем университетінде Марк Олифанттың жетекшілігімен 1939 жылдың маусымында уран-235-тің сынды массасын зерттеуде үлкен жетістікке жетті. Олардың есептеулері оның шамамен 0,7 кг болатынын көрсетті, бұл сол кездегі бомбалаушы ұшақпен тасымалдауға жеткілікті болды. 1940 жылғы наурыздағы Фриш-Пейерлс меморандумы MAUD комитетінің тергеу жүргізуіне түрткіс болды. Уолес Акерс басшылығымен Ғылыми және өнеркәсіптік зерттеулер департаментінде атом бомбасын жасау мақсатында "Түтіктер қорытпасы" деп аталатын дирекция құрылды. 1940 жылдың шілдесінде Ұлыбритания АҚШ-қа ғылыми зерттеулеріне қол жеткізуді ұсынды, ал Тизард миссиясының Джон Коккрофт американдық ғалымдарға британдық жетістіктер туралы баяндады. Ол американдық атом бомбасын жасау жобасының бұрыннан бар екенін, бірақ британдық жобадан кіші және одан кем дамыған екенін анықтады. 1941 жылдың тамызының соңында Олифант АҚШ-қа ұшып барып, Эрнест О. Лоуренс және басқа да маңызды американдық физиктерге атом бомбасының мүмкіндігі мен әлеуетті күші туралы көндіретін дәлелдер келтірді. 1942-1946 жылдар аралығында американдық жобаға АҚШ Армиясының Инженерлер корпусының бригадир генералы Лесли Р. Гроувз кіші басшылық етті. Жобаның әскери бөлігі алғашқы штабы Манхэттенде орналасқандықтан "Манхэттен ауданы" деп аталды; бұл атау біртіндеп жобаның ресми кодтық атауын – "Қосалқы материалдарды әзірлеуді" ығыстырды. 1943 жылдың тамызында британдық және американдық жобалар Квебек келісімімен біріктірілді, ал британдық миссия Манхэттен жобасының АҚШ-тағы нысандарына қосылды. Манхэттен жобасы шағын басталып, бірақ ең жоғары деңгейде 130 000-ға жуық адамды жұмыспен қамтыды. Жобаға барлығы 500 мыңнан астам адам қатысты. Оук-Ридж, Теннесси, Ричленд, Вашингтон және Лос-Аламос, Нью-Мексико қалаларында үш құпия қала салынды. Манхэттен жобасының құны шамамен 2 миллиард долларға жетті (қазіргі шақта шамамен миллиард доллар). Қаржының 90 пайызынан астамы зауыттарды салуға және бөлінетін материалдарды өндіруге жұмсалды, ал 10 пайызынан азы қару-жарақтарды әзірлеуге және өндіруге жұмсалды. Бұл Екінші дүниежүзілік соғыста АҚШ жасаған ең қымбат қару-жарақ жобасы болды, тек Боинг B-29 Superfortress бомбалаушысынан кейін ғана. Уранның бөлінетін изотопы 235 табиғи уранның 0,7 пайызын ғана құрайды. Оның химиялық қасиеттері ең көп таралған изотоп – 238 уранға ұқсас және массасы шамамен бірдей болғандықтан, екеуін ажырату қиын болды. Уранды байыту үшін үш әдіс қолданылды: электромагниттік, газдық және термиялық. Бұл жұмыс Теннесси штатының Оук-Ридж қаласындағы Клинтон инженерлік жұмыстарында жүргізілді. Параллельдік тұрғыда плутоний өндіруге тырысты, ол да бөлінетін болуы мүмкін және ядролық реакторда уранның ядролық трансмутациясы арқылы өндірілуі мүмкін. Ядролық реактордың мүмкіндігі 1942 жылы Манхэттен жобасының Чикаго университетіндегі металлургиялық зертханасында Чикаго үйіндісі-1 іске қосылуымен дәлелденді. Х-10 графит реакторы пилоттық реактор ретінде Клинтон инженерлік жұмыстарында салынды, ал үш өндірістік реактор Вашингтон штатындағы Ханфорд инженерлік жұмыстарында салынды. Қаруды жобалау жұмысы Роберт Оппенгеймердің жетекшілігімен Лос-Аламостағы Y жобасы арқылы жүзеге асырылды. Манхэттен жобасы атом бомбасының екі түрін бір мезгілде жасады: салыстырмалы түрде қарапайым қару типіндегі бөлінуші қару, ол Thin Man деп аталды, және Fat Man деп аталған күрделі имплозиялық ядролық қару. Қару типіндегі конструкция плутониймен қолдануға жарамсыз болып шықты, сондықтан күш-жігер имплозиялық конструкцияға бағытталды. Содан кейін өте байытылған уранды пайдаланатын қарапайым қару – Little Boy жасалды. 1945 жылдың тамызында атом бомбалары Жапонияға қарсы қолданылды. Неміс ядролық қару жобасы жеткіліксіз ресурстар, уақыт және соғыс аяқталғанға дейін нәтиже беруі екіталай болған жобаға ресми қызығушылықтың болмауы сияқты бірқатар себептерге байланысты сәтсіз аяқталды. Германияның жетекші ядролық физигі Вернер Гейзенберг болды. Неміс жобасының басқа да маңызды тұлғаларына Манфред фон Арденне, Вальтер Боте, Курт Дибнер және Отто Хан кірді. Жапон ядролық қару бағдарламасы да үкімет тарапынан қызығушылық тудырғанмен, ресурстардың жетіспеуіне байланысты сәтсіз аяқталды.

The discovery of nuclear fission by German chemists Otto Hahn and Fritz Strassmann in 1938, and its theoretical explanation by Lise Meitner and Otto Frisch, made the development of an atomic bomb a theoretical possibility. The prospect that a German atomic bomb project would develop one first alarmed scientists who were refugees from Nazi Germany and other fascist countries. In Britain, Frisch and Rudolf Peierls, working under Mark Oliphant at the University of Birmingham, made a breakthrough investigating the critical mass of uranium 235 in June 1939. Their calculations indicated that it was within an order of magnitude of , which was small enough to be carried by a bomber of the day. Their March 1940 Frisch–Peierls memorandum prompted the creation of the MAUD Committee to investigate. A directorate known as Tube Alloys was established in the Department of Scientific and Industrial Research under Wallace Akers to pursue the development of an atomic bomb. In July 1940, Britain offered to give the United States access to its scientific research, and the Tizard Mission's John Cockcroft briefed American scientists on British developments. He discovered that although an American atomic bomb project already existed, it was smaller than the British, and not as far advanced. Oliphant flew to the United States in late August 1941 and spoke persuasively to Ernest O. Lawrence and other key American physicists about the feasibility and potential power of an atomic bomb. Between 1942 and 1946, the American project was under the direction of Brigadier General Leslie R. Groves Jr. of the United States Army Corps of Engineers. The Army component of the project was designated the "Manhattan District" as its first headquarters were in Manhattan; this name gradually superseded the official codename, Development of Substitute Materials, for the entire project. The British and American projects were merged with the Quebec Agreement in August 1943, and a British mission joined Manhattan Project's sites in the United States. The Manhattan Project began modestly, but grew to employ nearly 130,000 people at its peak. Due to high turnover, over 500,000 people worked on the project. Three entire secret cities were built at Oak Ridge, Tennessee, Richland, Washington, and Los Alamos, New Mexico. The Manhattan Project cost nearly US$2 billion (equivalent to about $ billion in ). Over 90 percent of the cost was for building factories and to produce fissile material, with less than 10 percent for development and production of the weapons. It was the second most expensive weapons project undertaken by the United States in World War II, behind only the Boeing B 29 Superfortress bomber. The fissile Uranium 235 isotope makes up only 0.7 percent of natural uranium. Because it is chemically identical to the most common isotope, uranium 238, and has almost the same mass, separating the two proved challenging. Three methods were employed for uranium enrichment: electromagnetic, gaseous and thermal. This work was carried out at the Clinton Engineer Works at Oak Ridge, Tennessee. In parallel was an effort to produce plutonium, which was theorised to also be fissile, and could be produced by the nuclear transmutation of uranium in a nuclear reactor. The feasibility of a nuclear reactor was demonstrated in 1942 at the Manhattan Project's Metallurgical Laboratory at the University of Chicago with the start up of Chicago Pile 1. A pilot reactor, the X 10 Graphite Reactor, was constructed at the Clinton Engineer Works, and three production reactors were built at the Hanford Engineer Works in Washington state. Work on weapon design was carried out by Project Y at Los Alamos under the direction of Robert Oppenheimer. The Manhattan Project pursued the development of two types of atomic bombs concurrently: a relatively simple gun type fission weapon known as Thin Man and a more complex implosion type nuclear weapon known as Fat Man. The gun type design proved impractical to use with plutonium, so effort was concentrated on the implosion design. A simpler gun type called Little Boy was then developed that used highly enriched uranium. Atomic bombs were then employed against the Japan in August 1945. The German nuclear weapon project failed for a variety of reasons, most notably insufficient resources, time, and a lack of official interest in a project unlikely to yield results before the war ended. The leading nuclear physicist in Germany was Werner Heisenberg. Other key figures in the German project included Manfred von Ardenne, Walther Bothe, Kurt Diebner and Otto Hahn. The Japanese nuclear weapon program also floundered due to lack of resources despite gaining interest from the government.

Электрондық, байланыс және барлау

Электрондық құралдар тез дамып, маңызға ие болды. Соғыстың басында блицкриг өте тиімді болды, барлық неміс танктерінде радио орнатылған. Жау әскерлері жеңілістерінен тез сабақ алып, ескірген тактикаларын тастап, радио байланысын енгізді. Кемелер мен ұшақтардағы жауынгерлік ақпарат орталықтары желілік есептеу жүйесін құрды, бұл кейін азаматтық өмір үшін де аса қажет болды. Соғысқа дейін электрондық құрылғылардың көпшілігі соғыс үшін маңызды деп есептелмеген, бірақ соғыстың орта кезеңінде радар және ASDIC (сонар) сияқты құралдар құнды мүлікке айналды. Германия радар саласындағы дамуда алға шықты, бірақ Ұлыбританияда қуыс магнитронның зерттелуі мен жасалуына, сондай-ақ Массачусетс технология институтының «Радиациялық зертханасындағы» жұмыстарға оқпандап қалды. Неміс физиктерінің жартысы еврейлер болды және Екінші дүниежүзілік соғыс басталмас бұрын Германиядан эмиграция жасаған немесе елден айырылған. Коммуникацияны қамтамасыз ету және коммуникацияны ұрықтап алуға арналған жабдықтар маңызды рөл атқарды. Екінші дүниежүзілік соғыста криптография маңызды салаға айналды, жаңадан жасалған машиналық шифрлар, әсіресе роторлық машиналар кеңінен қолданылды. 1940 жылдың соңына қарай немістер американдық және британдық әскери шифрлардың көп бөлігін бұзды, тек Энигмаға негізделген Typex шифрын бұза алмады. Немістер өздерінің операциялық байланыстарын шифрлеу үшін Энигманың түрлі нұсқаларын, ал стратегиялық хабарламалар үшін Лоренц шифрын пайдаланды. Британдықтар Энигма шифрын бұзудың жаңа әдісін жасады, бұл Польшаның шифрлау бюросы берген ақпараттың арқасында мүмкін болды. Польшалықтар соғысқа дейін Энигманың алғашқы нұсқаларын бұзған. Кейін олар Лоренц шифрын да криптоанализден өткізді. Ұлыбританияның Блетчли Паркіндегі кодты бұзушылардың қажырлы еңбегі Германияның жеңіліске ұшырауына үлкен үлес қосты. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде неміс радио барлауы кең ауқымды болды. Сигналдарды ұрықтап алу жұмысының көп бөлігі сәтті аяқталды, бірақ криптоанализдегі табыс жаудың радио байланысындағы тәртіпсіздікке байланысты болды. Американдықтар да электрондық компьютерлерді теңдеулерді шешу үшін, мысалы, майдандық теңдеулер, баллистика және т.б. үшін қолданды. Электрондық сандық интегратор және компьютер (ENIAC) машинасы 1945 жылы салынған алғашқы көп мақсатты компьютер болды. Бұрын адамдар осы теңдеулерді шешуге сағаттап уақыт жұмсаған. Алайда, баллистикалық теңдеулерді шешуге жеткілікті математиктер болған жоқ. Соның нәтижесінде пайда болған фон Нейман архитектурасы кейін көп мақсатты компьютерлердің негізіне айналды.

Electronics rose to prominence quickly. Blitzkrieg was highly effective early in the war, with all German tanks having a radio. Enemy forces quickly learned from their defeats, discarded their obsolete tactics, and installed radios. Combat Information Centers on ships and aircraft established networked computing, later essential to civilian life. While prior to the war few electronic devices were seen as important to war, by the middle of the war instruments such as the radar and ASDIC (sonar) had become invaluable. Germany started the war ahead in some aspects of radar, but lost ground to research and development of the cavity magnetron in Britain and to later work at the "Radiation Laboratory" of the Massachusetts Institute of Technology. Half of the German theoretical physicists were Jewish and had emigrated or otherwise been lost to Germany long before WW II started. Equipment designed for communications and the interception of communications became critical. World War II cryptography became an important application, and the newly developed machine ciphers, mostly rotor machines, were widespread. By the end of 1940, the Germans had broken most American and all British military ciphers except the Enigma based Typex. The Germans in turn widely relied on their own variants of the Enigma coding machine for encrypting operations communications, and Lorenz cipher for strategic messages. The British developed a new method for decoding Enigma benefiting from information given to Britain by the Polish Cipher Bureau, which had been decoding early versions of Enigma before the war. Later, they also accomplished the cryptanalysis of the Lorenz cipher. The meticulous work of code breakers based at Britain's Bletchley Park played a crucial role in the final defeat of Germany. German radio intelligence operations during World War II were extensive. The intercept part of signals intelligence was for the most part successful but success in cryptanalysis depended in large part on loose discipline in enemy radio operations. Americans also used electronic computers for equations, such as battlefield equations, ballistics, and more. The Electronic Numerical Integrator and Computer (ENIAC) machine was the first general purpose computer, built in 1945. Previously, human computers would spend hours solving these equations. However, there were not enough mathematicians to handle the many ballistic equations that needed to be solved. The resulting Von Neumann architecture later became the basis of general purpose computers.

Ракеталық техника

Ракеталық техника Екінші дүниежүзілік соғыста кеңінен қолданылды. Ракета техникасында көптеген жаңалықтар мен жетістіктер болды, мысалы: V1, сонымен қатар "гулдегіш бомба" деп те аталады. Бұл автоматты ұшақ бүгінде "крейсерлік зымыран" деп аталады. V1 ұшағын екінші дүниежүзілік соғыс кезінде нацистік Германияның Люфтваффе әскері Пенеменде армиялық зерттеу орталығында жасады. Бастапқыда ол "Cherry Stone" кодолық атымен белгілі болды. Лондонды террорлық бомбалауға арналған Vergeltungswaffen сериясының біріншісі V1 француз (Па-де-Кале) және голланд жағалауларындағы ұшыру алаңдарынан атылды. Бірінші V1 1944 жылдың 13 маусымында Лондонға ұшырылды, бұл одақтастардың Еуропаға сәтті түсуінен бір апта өткен соң (және осыған байланысты) болды. Ең көп шабуыл жасалған күндері күніне жүзден астам V1 Оңтүстік-Шығыс Англияға атылды, барлығы 9 521 дана, 1944 жылдың қазан айына дейін олардың саны азайды, осы кезде Ұлыбритания аумағындағы соңғы V1 ұшыру алаңы одақтас күштер басып алды. Осыдан кейін V1 Антверпен портына және Бельгиядағы басқа да нысандарға бағытталды, барлығы 2 448 V1 ұшырылды. Шабуылдар 1945 жылдың 29 наурызында соңғы ұшыру алаңы одақтас күштер басып алғанда тоқтатылды. V2 (неміс тілінде: Vergeltungswaffe 2, "Қайтар шабуыл қаруы 2"), техникалық атауы Aggregat 4 (A 4), әлемдегі алғашқы ұзақ қашықтықтағы басқарылатын баллистикалық зымыран болды. Сұйық отынмен жұмыс істейтін зымыран екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Германияда "қайтар шабуыл қаруы" ретінде жасалды, оның мақсаты одақтас қалаларын бомбалау арқылы герман қалаларына жасалған одақтас бомбалауларына жауап беру болды. V2 зымыраны сонымен қатар ғарыш шекарасын кесіп өткен алғашқы жасанды нысан болды. Бұл екі ракеталық жетістік 1944 және 1945 жылдары Лондонда көптеген бейбіт тұрғындардың өмірін құрбан етті.

Медицина

Пенициллин алғаш рет соғыс кезінде жасалып, жаппай өндіріліп, қолданылды. Мэпакриннің (Атабрин) безгектің алдын алу үшін кеңінен қолданылуы, сульфаниламид, қан плазмасы және морфин де соғыс уақытындағы маңызды медициналық жетістіктердің қатарында болды. Күйіктерді емдеудегі жетістіктер, оның ішінде тері егу, тетанусқа қарсы жаппай иммунизация және газ маскаларын жетілдіру де соғыс кезінде жүзеге асты.