АҚШ-тың Атлант және Ғалия аймақтарындағы ішкі су жолы
Intracoastal Waterway
АҚШ-тың Атлант және Ғалия аймақтарындағы 3000 мильдік (4828 км) ішкі су жолы – ICW. Теңіз қауіпсіздігінен сақтайды, тасымалға көмектеседі. Тарихы мен дамуы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Құрама Штаттарының Атлант мұхиты мен Мексика шығанағы жағалауларындағы ішкі су жолы
Inland waterway along the Atlantic and Gulf coasts of the United States
Ішкі су жолы (ICW) – Америка Құрама Штаттарының Атлант мұхиты мен Мексика шығанағы жағалауларындағы 4828 км (3000 миль) ұзындығындағы ішкі су жолы. Массачусетс штатынан басталып, Атлант жағалауы бойымен оңтүстікке қарай, Флориданың оңтүстік ұшын айналып, содан кейін Мексика шығанағы жағалауымен Техас штатының Браунсвилл қаласына дейін созылады. Су жолының кейбір бөлімдері табиғи құятын жерлерден, тұзды су өзендерінен, шығанақтар мен бұғаздардан тұрады, ал қалғандары жасанды каналдар. Бұл су жолы ашық теңізде саяхаттаудың көптеген қауіп-қатерлерінен қорғай отырып, бойымен кеме жүруге қолайлы маршрутты қамтамасыз етеді.
The Intracoastal Waterway (ICW) is a 3000 mile (4828 km) inland waterway along the Atlantic and Gulf of Mexico coasts of the United States, running from Massachusetts southward along the Atlantic Seaboard and around the southern tip of Florida, then following the Gulf Coast to Brownsville, Texas. Some sections of the waterway consist of natural inlets, saltwater rivers, bays, and sounds, while others are artificial canals. It provides a navigable route along its length without many of the hazards of travel on the open sea.
Контекст және ерте тарихы
Жағалау ұлттық шекараны білдіргендіктен және сол кездегі сауда көбінесе су арқылы жүргізілгендіктен, жаңадан құрылған Америка Құрама Штаттары үкіметі оны ұлттық бақылауға алды. Сол кезде жағалау саудасын қамтамасыз етуге арналған ішкі көліктер жетілмеген және дерлік дамымаған еді. Бірақ 1787 жылы Солтүстік-Батыс аймағы қосылғанда, оның тиімді өзен жүйелерімен бірге, Солтүстік-Батыс жарлығы олардың дамуы мен көлік пайдалануы үшін жаңа және еркін ұлттық саясатты орнатты. Уақыт өте келе, табиғи жағалау және ішкі су жолдарының жақсаруы Ұлы Шеңберге (Great Loop) айналды, ол АҚШ-тың шығыс материгін су арқылы айналуға мүмкіндік береді, мұхитпен минималды сапарларды қолданады, ал Intracoastal Waterway оның шығыс бөлігін қамтамасыз етеді. 1808 жылы алғашқы федералдық үкіметтің қазіргі, мүмкін және болашақта жақсартуға болатын көлік жолдары туралы есебі ұсынылды; ол қазіргі ICW Атлантика жағалауын кесіп өтетін көп бөлігін қамтыды. Сенаттың сұрауымен Қаржы министрі Альберт Галлатин ұлттық маңызы бар және ауқымы бар болашақ көлік дамуының жалпы жоспарын ұсынды. Ішкі шығыс-батыс бағытындағы жақсартулармен қатар, Галлатиннің солтүстік-оңтүстік бағытындағы жақсартулары келесілерді қамтыды:
Since the coastline represented the national border, and commerce of the time was chiefly by water, the fledgling United States government established a degree of national control over it. Inland transportation to supply the coasting trade at the time was less known and virtually undeveloped, but when new lands and their favorable river systems were added with the Northwest Territory in 1787, the Northwest Ordinance established a radically new and free national policy for their development and transportation use. Over time, internal improvements of natural coastal and inland waterways would develop into the Great Loop, which allows for waterborne circumnavigation of the eastern continental United States, using minimal ocean travel, with the Intracoastal Waterway providing its eastern end. In 1808, the first federal government report on existing, possible, and likely avenues of transportation improvement was presented; it included much of the distance where the ICW now traverses the Atlantic coast. At the request of the Senate, Treasury Secretary Albert Gallatin presented an overall plan for future transportation developments of national importance and scope. Along with inland east–west improvements, Gallatin's north–south improvements included the following:
Галлатин инженерлік, құрылыс және шығындар мәселелерін, соның ішінде ішкі және халықаралық нарықтар арасындағы көлік құнының төмендеуінен туындайтын ұлттық пайданы талқыласа да, оның толық 20 миллион долларлық, 10 жылдық жоспары мақұлданбады. Бірақ бұл оның жоспары ешқашан іске аспады дегенді білдірмейді, өйткені 1812 жылғы соғыстағы тәжірибе және британдық блокада салдарынан мұндай мүмкіндіктердің қажеттілігі тез арада анықталды. Галлатин өз ұсыныстарын елдің белгілі, тиімді табиғи географиялық ерекшеліктеріне негіздегендіктен, оның көптеген ұсыныстары 1824 жылғы Жалпы зерттеу актісінен бастап, өзендер мен портерге қатысты көптеген заңдардың біріншісінен бастап, сондай-ақ жеке штаттар жасаған жақсартулардан бастап, навигацияны жақсартуға арналған орындарға айналды. 1824 жылғы осы актілерден бастап, Америка Құрама Штаттарының Армиялық Инженерлер корпусы (USACE) навигациялық су жолдарының жақсартуы мен күтіміне жауапты. Галлатиннің жағалау жоспарының барлық төрт бөлігі де ақырында салынды; Делавэр және Раритан каналы кейіннен жақсырақ балама болғандықтан тоқтатылды, бірақ Кейп-Код каналы әлі де жұмыс істеп тұр, ал Делавэр және Дисмал батпақты бөліктері әлі де қазіргі үлкен жағалау су жолының бір бөлігін құрайды.
While Gallatin discussed the details of engineering, construction, and costs, including the national benefits to accrue from lowered transportation costs between domestic and international markets, his full $20 million, 10 year plan was never approved. That is not to say his plan was never implemented, however, for with experience in the War of 1812 shortly thereafter and the attendant British blockade, the continued need for such facility was soon highlighted. Since Gallatin had based his proposals on the known advantageous natural geographic features of the country, many of his proposals became the locations of navigation improvements that were surveyed, authorized, and constructed starting with the 1824 General Survey Act and the first of many pieces of rivers and harbors legislation, as well by individual state built improvements. Since these 1824 acts, the United States Army Corps of Engineers (USACE) has responsibility for navigation waterway improvements and maintenance. All four proposed sections of Gallatin's intracoastal plan were eventually built; the Delaware and Raritan Canal was later abandoned for a better alternative, but the Cape Cod Canal remains in operation, and the Delaware and the Dismal Swamp portions still form part of the larger present day Intracoastal Waterway.
19 ғасырдағы өсім
1826 жылы Конгресс Атлант мұхиты мен Мексика шығанағы арасындағы ішкі каналды зерттеуге рұқсат берді. Азамат соғысынан кейін үкіметтік қаржыландыру су жолдарынан темір жолдарға ауысты; бірақ дамуға рұқсат етілген жағалау жақсартуларының ішінде 1872 жылы Хьюстон кеме арнасы мен Делавэр өзені болды. Келесі жылы Сенаттың теңізге дейінгі көлік маршруттары жөніндегі арнайы комитеті жүктерді жағалауға тасымалдау үшін тасымалдау сыйымдылығын арттыру қажеттігін қарастырды. Бірақ олардың «Виндомның арнайы комитетінің есебі» жоспарлары мен ұсынымдары «темір жолдарға қызығушылықтың жылдам өсуіне байланысты күтілгеннен аз назарға ие болды». 1887 жылы Мемлекетаралық сауда туралы заң темір жолдарды федералды деңгейде реттеуді белгіледі; Конгресс су жолдарындағы жол ақысынан немесе арнайы салықтардан босату саясатын сақтады. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде континенттік АҚШ-та ірі көлемді материалдарды тиімді тасымалдау қажеттігі неміс суасты қайықтары Шығыс жағалауында көптеген сауда кемелерін батырғаннан кейін анық болды. 1942 жылы ICW каналы Нью-Орлеан мен Корпус-Кристи арасында аяқталды. Бүгінде федералды заң су жолының көп бөлігінде кемінде 12 фут (4 метр) тереңдігін сақтауды қарастырады, бірақ жеткіліксіз қаржыландыру осыны іске асыруға кедерілді. Осының салдарынан үлкен кемелер үшін су жолының бірнеше бөлігінде судың тереңдігі аз немесе лайлы жерлер кездеседі, олардың тереңдігі бұрынғы жақсартулардың нәтижесінде 7 фут (2 метр) немесе 9 фут (3 метр) құрайды. Су жолын пайдалану үшін жол ақысы алынбайды, бірақ коммерциялық пайдаланушылар 1978 жылдан бері жанармай салығын төлейді, ол нысандарды күтіп-ұстауға және жақсартуға жұмсалады. Сол жылы Ішкі су жолдарының кірістері туралы заң баржаларға жанармай салығын енгізді; бастапқыда 1980 жылы галонға 4 цент болған, ол 1986 жылға қарай галонға 10 центке дейін біртіндеп көтерілді. 1986 жылғы Су ресурстарын дамыту туралы заң – елдегі барлық су ресурстарын пайдалануға қатысты кең ауқымды заң жобасы. Су жолдарымен тасымалдауға қатысты бұл заң Ішкі су жолдарының пайдаланушылар кеңесін құрды, ол ішкі су жолдарындағы құрылыс және жаңарту жұмыстарына басымдық беру және қаржыландыру деңгейі туралы ұсыныстар жасайды, сондай-ақ 1995 жылға қарай жанармайға қосымша салықты галонға 20 центке дейін біртіндеп арттырды. Бұл су жолы Флорида штатының Ки-Вест қаласынан солтүстікке Портсмут қаласына дейін (мильдік 0.0) созылады. Бірінші және екінші бөлімдері біріктіріліп Перс шығанағының жағалауындағы су жолы деп аталады, ал үшінші бөлімі Атлант жағалауындағы су жолы (AIWW) деп аталады. Бірінші және екінші бөлімдері Тарпон Спрингстен Флоридадағы Сент-Маркске (Карабеллдің жанында) қазылған канал арқылы байланыстыруды көздеген, ал екінші және үшінші бөлімдері Флориданың солтүстігіндегі Крос Флорида баржа каналы арқылы байланыстыруды көздеген. Бұл жобалар экологиялық алаңдаушылықтарға байланысты аяқталған жоқ. Портсмуттың солтүстігінде кеме жүретін су жолын кеңейтетін қосымша каналдар мен шығанақтар бар. Оның ресми емес солтүстік нүктесі – Нью-Джерсидегі Манаскван өзені, онда ол Атлант мұхитымен Манаскван шығанағында қосылады. Солтүстікте оның ресми аяқталу нүктесі – Анискуам өзені, АҚШ Армиясының корпусы Бостоннан солтүстік-шығысқа қарай 42 шақырым жерде Анискуам мен Глостерді байланыстыратын каналды ұстайды. Жағалаудағы су жолындағы коммерциялық белсенділік жоғары: баржалар мұнай, мұнай өнімдерін, азық-түлік, құрылыс материалдарын және өндірілген тауарларды тасымалдайды. Сондай-ақ, оны демалыспен жүретін қайықтар кеңінен пайдаланады. Шығыс жағалауында көктем және күз мезгілдерінде қозғалыстың бір бөлігін қыста оңтүстікке, ал жазда солтүстікке жүйтін «қар құстары» құрайды. Мұхиттың толқыны тым күшті болған кезде де су жолы пайдаланылады. Көптеген шығанақтар Атлант мұхиты мен Мексика шығанағын Жағалаудағы су жолымен байланыстырады. Жағалаудағы су жолы Миссисипи, Алабама, Саванна, Джеймс, Делавэр, Гудзон және Коннектикут өзендері сияқты ішкі порттарға баратын кеме қатынасын қамтамасыз ететін кеме жүретін бірнеше өзендерге қосылады. Сент-Лоуренс теңіз жолы мен Ұлы көлдерге Хадсон өзені және Эри каналы арқылы қол жеткізуге болады.
In 1826, Congress authorized the first survey for an inland canal between the Atlantic Ocean and Gulf of Mexico. After the Civil War, government funding shifted from waterways to railroads; still, coastal improvements authorized for development included the Houston Ship Channel and the Delaware River in 1872. The following year, the Senate's Select Committee on Transportation Routes to the Seaboard looked at the need for more haulage capacity to move freight to the coasts. But their "Report of Windom Select Committee" their plans and recommendations "received less attention than was anticipated, of course by reason of the rapid growth of interest in railways". In 1887, the Interstate Commerce Act established federal regulation of railroads; Congress continued to promote freedom from tolls or special taxes on waterways. During World War II, the need for efficient transportation of bulk materials within the continental United States was well demonstrated after German submarines sank numerous merchant ships off the East Coast. By 1942, the ICW channel was completed between New Orleans and Corpus Christi. Today, federal law provides for the waterway to be maintained at a minimum depth of 12 feet (4 m) for most of its length, but inadequate funding has prevented that. Consequently, for larger ships, shoaling or shallow waters are encountered along several sections of the waterway, with these having 7 feet (2 m) or 9 feet (3 m) minimum depths from earlier improvements. While no tolls are charged for waterway usage, commercial users have been charged a fuel tax since 1978, which is used to maintain and improve facilities. That year, the Inland Waterways Revenue Act imposed a barge fuel tax; originally set at 4 cents per gallon in 1980, it was gradually raised to 10 cents per gallon by 1986. The Water Resources Development Act of 1986 was a wide ranging bill regarding all water resources utilization nationally. Concerning transportation on waterways, this law established the Inland Waterways Users Board to make recommendations regarding construction and rehabilitation priorities and spending levels for the inland waterways, and also gradually increased the incremental fuel tax to 20 cents per gallon by 1995. and from Key West, Florida, north to Portsmouth, Virginia (milepost 0.0). The first and second sections are collectively referred to as the Gulf Intracoastal Waterway, and the third is referred to as the Atlantic Intracoastal Waterway (AIWW). The first and second sections were intended to be connected via a dredged waterway from Tarpon Springs to St. Marks, Florida (which is near Carrabelle), and the second and third sections were intended to be connected via the Cross Florida Barge Canal across northern Florida. These projects were never completed because of environmental concerns. Additional canals and bays extend a navigable waterway north of Portsmouth. Its unofficial northern terminus is the Manasquan River in New Jersey, where it connects with the Atlantic Ocean at the Manasquan Inlet. North of that is its official terminus point, the Annisquam River, a U. S. Army Corps maintained channel 26 miles (42 km) northeast of Boston, Massachusetts, connecting Annisquam and Gloucester, Massachusetts. The Intracoastal Waterway sees a large amount of commercial activity: barges haul petroleum, petroleum products, foodstuffs, building materials, and manufactured goods. It is also used extensively by recreational boaters. On the east coast, some of the traffic in fall and spring is by snowbirds who regularly move south in winter and north in summer. The waterway is also used when the ocean is too rough for travel. Numerous inlets connect the Atlantic and the Gulf of Mexico with the Intracoastal Waterway. The Intracoastal Waterway connects to several navigable rivers where shipping traffic can travel to inland ports, including the Mississippi, Alabama, Savannah, James, Delaware, Hudson, and Connecticut rivers. The St. Lawrence Seaway and Great Lakes can be accessed via connections with the Hudson River and Erie Canal.