Жапонияның Шинжо қаласының тарихы мен археологиялық ескерткіштері

Демография

Жапондық халық санағы деректері бойынша, соңғы онжылдықтарда Синдзё қаласының халқы азайды.

Тарих

Шинжоның төңірегіндегі өзендер мен жапырақты орман бұрыннан-ақ адамдарға аң мен жеуге жарамды өсімдіктермен қамтамасыз етіп келген. Жомон дәуірінен (б.з.д. 12000 – б.з.д. 400) қалған керамика сынықтары мен кремний тастар құрылыс алаңдарында табыла береді. Шинжоның жанында ұлттық мәдени мүлік ретінде танылған екі ерекше Жомон мүсіні табылды. Олардың бірі – Фунагата қаласынан табылған, 4500 жыл бұрын жасалған 45 см биіктіктегі әйел мүсіні. Екіншісі – шамамен 3000 жыл бұрын Мамурогава провинциясының Камебучи ауылынан табылған Кеппацу Догу (結髪土偶, 23,4 см). Яйои дәуірінде (б.з.д. 400 – 300 ж.) күріш егу өнері қазір Ямагата деп аталатын аймаққа тарады. 712 жылы Нара Жапонияның астанасы болғанда, Дева ауданы Эчиго провинциясынан бөлініп, Дева провинциясы құрылды. Кейін Могами (қазіргі Могами және Мураяма) аудандары мен Муцу провинциясының Окитама ауданы Дева провинциясына қосылды. Дева провинциясының шекарасы қазіргі Ямагата префектурасының шекарасына ұқсас, сонымен қатар қазіргі Акита префектурасының көп бөлігін қамтыды. Саката қаласындағы Кинованосаку қамалы Дева провинциясының орталығы болған деп есептеледі. Осы кезеңде Ямагатадағы бірнеше маңызды храмдар, соның ішінде Дева Санзан деп аталатын үш қасиетті тауда таулық аскеттер құрған діни орталықтар салынды. Асука дәуірінен (538–710) Хэйан дәуіріне (794–1192) дейін Ямагата Киото мен Нарадағы орталық үкімет құрамына енуге ұмтылды. Алайда, Хэйан дәуірінің соңында қақтығыс туындады және Ямагата Ошу Фудзивара кланының билігінде екені мойындалды. Сол кезден бері атақты жауынгер Минамото Ёсицунэ туралы әңгімелер Ямагатаның Шонай және Могами аймақтарында таралып келеді. Камакура дәуірінің (1192–1333) басында Ошу Фудзивара кланы Канто Буси жауынгерлерінен жеңілді. Бұл Оэ кланының (Сагае және Нагаи кландары) Мураяма мен Окитама аймақтарын, ал Муто кланының (Дайходзи кланы) Шонай аймағын басқаруына әкелді. Муромачи дәуірінде (1338–1573), Солтүстік және Оңтүстік императорлық сарайлар арасындағы қақтығыс кезінде Шиба кланы қазіргі Мияги префектурасының солтүстігінде орналасқан Ошу аймағын басқарды. 1356 жылы олар Шиба Канейориді Ямагатаның Ушу аймағын басқаруға жіберді. Шиба кланы өздерінің базасын Могамиде (қазіргі Ямагата қаласы) құрды. Олар Шиба кланының атын Могами деп өзгертті және аймақты кеңейтті. Соғысқан мемлекеттер кезеңінде (15–17 ғасырлар) Могами Ёсиаки (最上義光) әскерін солтүстікке жылжытып, Могами кланының аумағын Мураяма, Могами және Шонай аймақтарын қамтуға кеңейтті. Секигахара шайқасы (1600) Токугава сёгунатының құрылуына әкелді, бұл Жапонияны билеу үшін соңғы феодалдық режим болды. Токугава сёгунатының тұсында Ямагатаның көп бөлігін ұлы феодал Могами Ёсиаки басқарды. Могами феодалы Токугаваның иелігіндегі жерлерді есептемегенде, Жапониядағы бесінші ірі феод болды. Могами Ёсиаки Могами өзенінің су тасқынын бақылауды және күріш шаруашылығын арттыру үшін суаруды қамтамасыз ету үшін жұмыстар жүргізді. Сонымен қатар, ол Ямагата қамалын және оны қоршаған қалашықты қайта жаңартып, кеңейтті. Могами Ёсиаки 1614 жылы Ямагата қамалында қайтыс болды. Токугава сёгунаты ішіндегі билік үшін күрес 1622 жылы Могами кланының аумағының көп бөлігін басып алуға әкелді. Могами отбасы аман қалды және әлі күнге дейін коке (高家) ретінде сақталып келеді. Бұрын Могами кланы басқарған аймақ Токугава сёгунатына жақын феодалдар тікелей басқаратын немесе бақылайтын аймақтарға бөлінді. Сакай кланына Шонай аймағын басқару берілді, ал Тозава кланы 1868 жылға дейін, Токугава сёгунатының соңына дейін Шинджо аймағын басқарды. Күріш және Могами шафраны (жапонның классикалық қызыл бояуы үшін қолданылады) сияқты өнімдердің тасымалы Могами өзені бойындағы сауданың гүлденуіне әкелді, ал Саката Жапон теңізінің жағасындағы ең белсенді порттардың біріне айналды. Қызықтысы, кеме бизнесінен байлыққа ие болған Сакатадағы Хонма отбасы бір кезде бүкіл Жапониядағы ең ірі жер иелері болды. 1871 жылы кландар жойылғанда және префектуралар құрылғанда Ямагата бастапқыда жеті бөлек аймаққа бөлінді (Ямагата, Йонезава, Каминояма, Тендо, Шинджо, Оидзуми және Мацумине). 1876 жылы бұл аудандар біріктіріліп, Ямагата префектурасы құрылды. Эдо дәуірінде қазіргі Шинджо – Шинджо доменінің орталығы болды, 65000 коку көлеміндегі Токугава феодалдық доменін Тозава кланы (1622–1871) басқарды. Олар Шинджо қамалын салған, оның тас қабырғасының бір бөлігі мен ор қазған жері ғана сақталған. Мэйдзи қалпына келтіру үшін болған Бошин соғысы кезінде Шинджо шайқасында қамал толығымен қиратылды. 1878 жылдан бастап бұл аймақ Ямагата префектурасының Могами ауданындағы Шинджо қаласы ретінде басқарылды және Императорлық жапон армиясының кавалерия полктеріне аттарды ұсынып, дамыды. Шинджо 2-дүниежүзілік соғыс кезінде, алты адамды өлтірген бір ғана әуе шабуылынан басқа бомбалаудан зардап көрмеді. Шинджо 1946 жылдың 1 сәуірінде көршілес Хагино және Ямуки ауылдарын қосып, қалаға айналды. Шинджо станциясы 1903 жылы (奥羽本線, Ōu honsen) теміржол желісінің Ямагата қаласынан ұзартылуымен ашылды. Шинджо – Тохоку Шинкансенінің соңғы станциясы және төрт теміржол желісінің торабы болып табылады.

The rivers and deciduous forests around Shinjo have provided sufficient game and edible plants for human habitation since prehistoric times. Fragments of pottery and flints from the Jomon Period (12,000 BC 400 BC) continue to be found on building sites. Two notable earthenware Jomon figures that are Nationally Designated Cultural Properties were found near Shinjo. One is a 4,500 year old clay figure of a woman (45 cm) referred to as the Venus of the Jomon Period (縄文時代の女神), excavated in Funagata Town. The other is the approximately 3,000 year old Keppatsu Dogou 結髪土偶 (23.4 cm) found in Kamebuchi, Mamurogawa. During the Yayoi Period (400 BC 300 AD) rice cultivation spread to the area now called Yamagata. In 712, when Nara became the capital of Japan, the Dewa district was separated from Echigo Province to establish the Dewa Province. Later, the districts of Mogami (present day Mogami and Murayama) and the Okitama district of Mutsu Province were incorporated into Dewa Province. Dewa Province had roughly the same borders as present day Yamagata Prefecture, plus much of present day Akita Prefecture, and Kinowanosaku Castle in Sakata City is believed to have been the center of the Dewa Province government. Several important temples in Yamagata were founded during this period, including religious centers established by mountain ascetics on the three sacred mountains known as the Dewa Sanzan. From the Asuka Period (538 710) through the Heian Period (794 1192), Yamagata had been shifting towards inclusion in the centralized government located in Kyoto and Nara. However, near the end of the Heian Period, conflict arose and Yamagata was recognized as being under the rule of the Oshu Fujiwara Clan. Legends about the famous warrior, Minamoto Yoshitsune, have been passed down in the Shonai and Mogami regions of Yamagata ever since. At the start of the Kamakura Period (1192 1333), the Oshu Fujiwara Clan were defeated by the Kanto Bushi warriors. This led to the Oe Clan (including the Sagae Clan and Nagai Clan) controlling the regions of Murayama and Okitama, and the Mutou Clan (including the Daihoji Clan) controlling the Shonai region. At the start of the Muromachi Period (1338 1573), during the era of conflict between the Northern and Southern Imperial Courts, the Shiba Clan, based in what is now northern Miyagi Prefecture, ruled the Oshu region. In 1356, they dispatched Shiba Kaneyori to govern the Ushu area of Yamagata. The Shiba Clan established its base in Mogami (now Yamagata City). They changed the clan name from Shiba to Mogami and expanded control over the region. During the Warring States Period (15th–17th centuries), Mogami Yoshiaki (最上義光) moved his forces northward and expanded the Mogami Clan's territory to include the Murayama, Mogami, and Shonai regions. The decisive battle of Sekigahara (1600) resulted in the establishment of the Tokugawa Shogunate, the final feudal regime to rule over Japan. Under the Tokugawa Shogunate, most of Yamagata was controlled by the great feudal lord Mogami Yoshiaki. The Mogami fief became the fifth largest in Japan, excluding lands held by the Tokugawa. Mogami Yoshiaki developed flood control of the Mogami River to allow for safer navigation and for irrigation to increase rice farming. He also reconstructed and expanded Yamagata Castle and the surrounding castle town. Mogami Yoshiaki died at Yamagata Castle in 1614. Internal struggles for control within the Tokugawa Shogunate resulted in the1622 seizure of most of the Mogami Clan territory. The Mogami family survived and still exists as a koke (高家). The area formerly administered by the Mogami Clan was divided into regions directly ruled or controlled by feudal lords close to the Tokugawa Shogunate. The Sakai Clan was given control of the Shonai region, and the Tozawa Clan controlled the Shinjo region until the end of the Tokugawa Shogunate in 1868. Shipments of products, especially rice and Mogami safflower (used for the classic Japanese red dye), led to a flourishing trade along the Mogami River and Sakata became one of the most active ports along the Sea of Japan. Remarkably, the Honma family of Sakata, rich from the shipping business 北船, were for a time the biggest landowners in all Japan. In 1871, when clans were abolished and prefectures established, Yamagata was initially divided into seven separate areas (Yamagata, Yonezawa, Kaminoyama, Tendo, Shinjo, Oizumi and Matsumine). In 1876 these districts were finally merged to create Yamagata Prefecture. During the Edo period, present day Shinjō was the center of the Shinjō Domain, a 65,000 koku Tokugawa feudal domain controlled by the Tozawa Clan (1622–1871) who built Shinjō Castle. Part of the stone wall and the moat are all that remain of the castle that was completely destroyed in the Battle of Shinjō during the Boshin War for the Meiji restoration. From 1878, the area was administered as Shinjō Town within the Mogami District of Yamagata Prefecture and prospered as a center for horse farms providing mounts for Imperial Japanese Army cavalry regiments. Shinjo was not bombed during World War II except for a single air raid that killed six people. Shinjō became a city on April 1, 1946 merging with the neighboring villages of Hagino on April 1, 1955 and Yamuki on September 30, 1956. Shinjo Station first opened in 1903 with the extension of the (奥羽本線, Ōu honsen) rail line from Yamagata City. Shinjo is the terminus for the Tohoku Shinkansen and a transportation hub with four railway lines.

Экономика

Синдзо экономикасы жеңіл өндіріс, ауыл шаруашылығы және ағаш өнімдеріне негізделген.

Үкімет

Синджо қаласы басшысы тікелей сайланатын мэрлік кеңес жүйесімен басқарылады және бір палаталы, 18 мүшеден тұратын қалалық заң шығару органына ие. Қала Ямагата префектуралық мәжіліске екі өкіл жібереді. Ұлттық саясат саласында қала Жапония Диетасының Төменгі палатасы Ямагата округінің 2-ші сайлау округіне кіреді.

Білім

Шинджо қаласында қала әкімдігі басқаратын алты мемлекеттік бастауыш мектеп және төрт мемлекеттік орта мектеп, ал Ямагата префектурасының білім басқармасы басқаратын үш мемлекеттік жоғары мектеп бар. Бір жекеменшік жоғары мектеп те бар. Префектура сондай-ақ мүгедек балаларға арналған бір арнайы білім беру мектебін де ұстап тұрады.

Шинжо Мацури

Ямагата префектурасының ең көрнекті фестивальдерінің бірі – Синдзо Мацури (немесе Синдзо фестивалі) – жыл сайын 24-26 тамыз күндері өткізілетін жазғы мереке. 1755 жылдан бері ұйымдастырылып келе жатқан бұл фестивальді жергілікті даймё (феодалдық әкім) нашар өнімнен кейін халықтың көңілін көтеру үшін құрған. Фестивальдің қазіргі түріне дәстүрлі билер, алғашқы "Даймё шеруінің" қайта жандандырылуы, дәстүрлі фестивальдік сауда орындары және Ятай шеруі кіреді. Әрбір аудан қала тарихынан, халық ауыз әңгімелерінен және/немесе ертегілерден алынған жарқын көріністерді үлкен платформаларға орнатып, үш күн бойы балалар күндіз де, түндіз де қала көшелерімен сүйреп әкеледі. Тайко барабандары, қоңыраулар, шамисен және жапон флейтасынан құралған хаяши тобы олардың артынан келеді. Платформалардағы кейіпкерлердің қолдары, аяқтары және беттері дәстүрлі Но өнерінің дизайнымен жасалған. Платформалар бағаланып, үш жеңімпаз Синдзо станциясында және Синдзо тарих орталығында қойылса, қалғандары бөлшектеледі. 2017 жылы Синдзо Мацури ЮНЕСКО-ның материалдық емес мәдени мұра тізіміне енгізілді.