Роберт Оливер Рид: Өмірі мен мансабы

Кіріспе

Британдық актер (1938–1999)

Роберт Оливер Рид (13 ақпан 1938 – 2 мамыр 1999) – ағылшын актері. 1960 жылдардың басында «Хаммер» фильмдерінде алғашқы маңызды рөлдерін ойнағаннан кейін, оның ең танымал фильмдері «Тұрақ» (1966), «Оливерде» Билл Сайкс рөлі (оның ағасы Кэрол Ридтің режиссерлігімен түсірілген, 1968 жылы «Үздік фильм» номинациясында «Оскар» сыйлығын жеңіп алған фильм), «Махаббаттағы әйелдер» (1969), «Ханнибал Брукс» (1969), «Ібілістер» (1971), «Үш мушкетер» (1973) және «Төрт мушкетер» (1974) фильмдеріндегі Атос, «Томми» (1975) фильміндегі әкесі, «Брут» (1979), «Күлкілі сүйектер» (1995) және «Гладиатор» (2000) болып табылады. Ридли Скоттың «Гладиатор» фильміндегі ескі, қатал гладиатор жаттықтырушысы Антониус Проксимо рөлін ойнағаны үшін, Рид өзінің соңғы фильмінде 2000 жылы «BAFTA» сыйлығына «Екінші жолға шыққан актер» номинациясына ие болды. Карьерасының шарықталу нүктесінде, 1971 жылы британдық кинопрокаттағылар Ридті кассадағы ең танымал бесінші актер деп дауыс берді. Британдық кино институты (BFI) «1960 жылдардың ортасында Майкл Уиннер мен Кен Расселлпен бірлескен жұмысы Ридті британдық киноның символына айналдырды» деді, бірақ 1970 жылдардың ортасынан бастап оның алкоголизмi карьерасына кері әсер ете бастады, сондай-ақ BFI: «Рид Роберт Ньютонның Британиядағы ең шөлді актер деген атағын иеленді» деп қосты.

Ерте өмір

Роберт Оливер Рид 1938 жылғы 13 ақпанда 9 Дуррингтон Парк Роуд, Уимблдон, Оңтүстік-Батыс Лондон қаласында спорт журналисі Питер Рид пен Марсияның (қыз есімі Нейпир Эндрюс) отбасында дүниеге келді. Ол кинорежиссер сэр Кэрол Ридтің туысы, актер және менеджер сэр Герберт Бербом Три мен оның сүйіктісі Беатрис Мэй Пиннидің немересі (кейін «Рид» есімін қабылдады), ол «Оливерді түсінген, тыңдаған, қолдаған және сүйген жалғыз адам» болды. Рид өзінің Ресей патшасы Ұлы Петрдің (заңды емес жолмен) ұрпағы екенін айтқан. Рид 14 мектепте оқыды, соның ішінде Суррейдегі Эуэлл Касл мектебінде. «Әкем мені жай ғана жалқау деп ойлады», - деді Рид кейін. «Ол мені ақымақ деп ойлады». «Әскер көмектесті», - деді ол кейін. «Мен көптеген адамдардың актер екенін түсіндім. Мен бейбіт уақыттағы әскерде болдым, және олар бізге, жастарға, соғыс туралы айтып берді». Рид өзінің алғашқы маңызды рөлін 1960 жылғы «Шервуд орманының қылышы» фильмінде алды, оны да Фишер режиссерлік етті. Ол Терри Томас комедиясы «Оның және оның» (1961); Ральф Томас үшін «Джонниге махаббат жоқ» (1961); және Тони Хэнкокпен «Жаулап алушы» (1961) фильмдеріндегі кішігірім рөлдерге қайта оралды. Ол ITV сериалында Себастьян рөлін ойнады, ол жасөспірімдер арасында танымал болды, осылайша ол алғаш рет жұлдызға айналды.

Бас кейіпкер

Ридтің алғашқы басты рөлі, Хаммер оны Теренс Фишердің "Қарғыуылдың қарғысы" (1961) фильміндегі басты кейіпкер ретінде таңдағанда келді. Хаммер Ридті ұнатып, Джон Гиллингтің "Қан өзенінің қарақшылары" (1962) атты шайқас фильмінде, Питер Кушингпен бірге ойнаған контрабандистер туралы "Капитан Клегг" (1962) фильмінде, Джозеф Лозидің "Қарғысқа ұшырағандар" (1963) ғылыми фантастикалық фильмінде, режиссер Фредди Фрэнсис үшін түсірілген психологиялық триллер "Параноик" (1963) фильмінде және Гиллингтің "Қызыл жез" (1963) атты шайқас фильмінде, онда Рид парламентші рөлін ойнады, жақсы қосалқы рөлдерді берді. Осы кезеңде ол ITV Playhouse-дің "Сhorthand-тағы кісі өлтіру" (1962) және "Екінші аспаз" (1962) атты қойылымдарында ойнады, сондай-ақ "The Saint" сериалының бірнеше эпизодтарында қонақ ретінде пайда болды. Ол Гай Гамильтонның режиссерлік жұмысымен түсірілген, Хаммер компаниясымен байланысы жоқ қорқынышты "Партия аяқталды" (1963 жылы түсірілді, 1965 жылы көрсетілді) фильмінде де басты рөлді ойнады.

Майкл Виннер мен Кен Расселл

1964 жылы ол Майкл Виннердің "Жүйе" (АҚШ-та "Қыздарды ұстаушылар" деп аталады) атты алты фильмінің біріншісінде ойнады. Фильмді Кен Расселл көріп, содан кейін Ридті француз композиторы Клод Дебюссидің телефильмі "Дебюсси" (1965) фильмінің басты рөліне шақырды. Рид бұл оның мансабы үшін шешуші болды деді, себебі "Мен Кен Расселлмен алғаш рет сол кезде таныстым және менің бетім ұрыста кесілгеннен кейін жұмысқа ешкім алмағаннан кейін алған алғашқы рөлім болды. Барлығы мені мүгедек деп ойлады". Бұл оның зұлым рөлдерден алғаш рет бас тартқан уақыты болды. "Осы уақытқа дейін олар мені ежелгі қоқыс жәшігі деп ойлады", - деді Рид. Кейін Рид "Хаммер фильмдері маған бастама берді, Майкл Виннер менің нанымымды қамтамасыз етті, содан кейін Кен Расселл экранға шығып, маған өнерімді сыйлады" деді. Ол Расселдің "Жексенбіде әрдайым" (1965) телефильміне баяндама жасады. Рид "Кандагар қарақшысы" (1965) фильмінде Гиллингтің тарихи экшн фильмінде зұлым үндіні сомдап, "Хаммерге" қайта оралды. Кейін ол оны "Хаммер үшін түсірген ең нашар фильмім" деп атады. Ол "Суық сыртта" және "Әскери сот" сериалдарының эпизодтарында түсті, соңғысын Сет Холт режиссерлік етті. Ол R3 (1965) телесериалында тұрақты рөлді ойнады. Рид канадалық-британдық "Тұрақ" (1966) фильмінде Рита Тюшингэммен бірге басты рөлді сомдады. Ридтің мансабы танымал комедиялық фильм "Жокерлер" (1966) фильмінде, Майкл Кроуфордпен бірге ойнағанда, жаңа деңгейге көтерілді. "Жабық бөлме" (1967) атты қорқынышты фильмде зұлымдық рөлді сомдағаннан кейін, ол үшінші фильмді "Мен оны ешқашан ұмытпаймын" (1967) фильмінде Орсон Уэллспен бірге түсірді. Рид Расселмен тағы бір телефильмге, "Данте тозағына" (1967) қатысты, онда Данте Габриэль Россетти рөлін ойнады. Ридтің жұлдызы "Оливер!" (1968) фильмінде Билл Сайкс рөлін ойнағаннан кейін одан да жарқырады, онда Рон Муди, Шани Уоллис, Марк Лестер, Джек Уайлд және Гарри Секомбпен бірге ойнады, бұл фильм оның ағасы Кэрол Ридтің сәтті сахналық мюзиклінің экрандық нұсқасы болды. Фильм үлкен жетістікке ие болды және "Ең жақсы фильм" үшін "Оскар" сыйлығын жеңіп алды, Рид өзінің зұлым рөлі үшін мақтау алды. Содан кейін ол "Жеңімпаз" үшін соғыстық фильм, "Ханнибал Брукс" (1969) фильмінде ойнады. Одан да сәтті болған - Расселмен бірге түсірген төртінші фильмі, "Махаббаттағы әйелдер" (1969) фильмінің нұсқасы, онда ол Алан Бейтспен от жанында жалаңаш күйіде күресті. 1969 жылы "Interstate Theatres" оны "Жылдың халықаралық жұлдызы" сыйлығымен марапаттады. "Take a Girl Like You" (1970) - Кингсли Амистің романы бойынша Хейли Миллспен бірге түсірілген секс-комедия; "Көзілдірігі мен тапаншасы бар көліктегі әйел" (1970) - режиссер Анатоль Литвак түсірген триллер. Келесі жылы Рид Расселдің режиссерлік еткен "Шайтандар" (1971) фильмінде Ванесса Редгрейвпен бірге ойнады. Бір әңгімеде Ридтің Джеймс Бонд рөліне таңдалуы мүмкін еді делінеді. 1969 жылы Бонд франшизасының продюсерлері Альберт Р. Брокколи мен Гарри Салтсман Шон Коннеридің орнын алмастыруды іздеді және Рид (жақында "Құнжырлау бюросында" тапқыр кісі өлтірушінің рөлін ойнаған) рөлге Тимоти Далтон мен Роджер Мурдың басқа кандидаттары ретінде қарастырылды. Бірақ қандай себеп болмасын, Рид ешқашан Бонд рөлін ойнамады. Ридтің өлімінен кейін Guardian Unlimited актерлік құрамды таңдау туралы шешімді "соғыстан кейінгі британ кино тарихындағы жоғалған үлкен мүмкіндіктердің бірі" деп атады. Ол бірнеше экшн фильмдерде ойнады: "Аңшылық партиясы" (1971), Джин Хакманмен Испанияда түсірілген вестерн; "Отырған нысана" (1972), қатал гангстерлік фильм; және "Z.P.G." (1972), Джеральдин Чаплинмен бірге түсірілген ғылыми фантастикалық фильм. 1971 жылы наурыз айында ол "Құдайға сыйлық" атты фильм түсіретінін айтты, оны өзі жазып, өндіріске де қатысады, бірақ ол түсірілмеді. Ол Майкл Аптед режиссерлік еткен "The Triple Echo" (1972) фильмінде Гленда Джексонмен бірге Ридті де көрсетті. Рид сонымен қатар бірнеше итальян фильмдерінде де түсті: Марчелло Мастрояннимен бірге "Лақтырылған демалыс" (1973), Клаудия Кардиналемен бірге "Бір ресейлік жаз" (1973) және Фабио Тестимен бірге "Револьвер" (1973). Ол Джордж Макдональд Фрейзердің сценарийі бойынша режиссер Ричард Лестер үшін "Үш мушкетер" (1973) және "Төрт мушкетер" (1974) фильмдерінде Атосты ойнады. Ридтің Расселдің "Малер" (1974) фильмінде кішкене рөлі болды, ол Гарри Алан Тауэрс шығарған "Көк қан" (1973) және "Содан кейін ешкім қалмады" (1974) фильмдерінде басты рөлді сомдады. Кен Расселмен бірге жасаған келесі жобасы "Томми" болды, онда ол Томмидің әкесін ойнады, бұл фильм The Who тобының 1969 жылғы концептуалды альбомы "Томми" негізінде түсірілді және оның жетекші әншісі Роджер Долтридің қатысуымен. "Royal Flash" (1975) Ричард Лестер мен Джордж Макдональд Фрейзермен бірге ойнады, онда ол Отто фон Бисмарк рөлін сомдады. Ол Расселдің "Lisztomania" (1975) фильмінде камео рөлде түсті. Рид "Жаңа спартандықтар" (1975) фильмінде ойнады, содан кейін Карен Блэк, Бетте Дэвис және Берджесс Мередитпен бірге Дэн Кертистің қорқынышты фильмінде "Күйік құрбандық" (1976) фильмінде түсті. Ол "The Sell Out" (1976) және Ли Марвинмен бірге "The Great Scout & Cathouse Thursday" (1976) фильмдерінде ойнады. "Paradise-тағы шабуылдан" (1977) кейін ол "Қылыштардың кесісуі" (Ұлыбританияда "Шарұа мен ханзада") (1977) фильмінде Майлз Хендон рөлін сомдады, онда Ракель Уэлч және "Оливер!" фильмінде Ридпен бірге жұмыс істеген ересек Марк Лестер де түсті, сценарийінің авторы Фрейзер болды. Рид Питер Колсинсон үшін "Ертең ешқашан келмейді" (1978) және "Ұлы ұйқы" (1978) фильмдерінде "Жеңімпазбен" бірге түсті. Ол Джексонмен "Мисс Макмайклдың сыныбы" (1978) фильмінде қайта кездесті, содан кейін ол Канадада "Жабайы аушы" фильмін түсірді, бірақ ол аяқталмады. Рид "The Brood" (1979) фильмінде Дэвид Кроненбергтің қорқынышты фильмінде доктор Хэл Раглан рөлінде ойнады және онжылдықты "Күннің тигені" (1979) комедиясымен, Питер Кушингпен бірге аяқтады.

In 1964, he starred in the first of six films directed by Michael Winner, The System (known as The Girl Getters in the US). The film was seen by Ken Russell who then cast Reed in the title role of The Debussy Film (1965), a TV biopic of French composer Claude Debussy. Reed said this was crucial to his career because "That was the first time I met Ken Russell and it was the first part I had after I'd had my face cut in a fight and no one would employ me. Everybody thought I was a cripple." It was also the first time he broke away from villainous roles. "Until that time they thought I was a neolithic dustbin," said Reed. Reed later said "Hammer films had given me my start and Michael Winner my bread then Ken Russell came on the screen and gave me my art." He narrated Russell's TV movie Always on Sunday (1965). Reed returned to Hammer for The Brigand of Kandahar (1965), playing a villainous Indian in an imperial action film for Gilling. He later called it the worst film he ever made for Hammer. He guest starred in episodes of It's Cold Outside and Court Martial, the latter directed by Seth Holt. He had a regular role in the TV series R3 (1965). Reed was the lead in a Canadian British co production, The Trap (1966), co starring with Rita Tushingham. Reed's career stepped up another level when he starred in the popular comedy film The Jokers (1966), his second film with Winner, alongside Michael Crawford. After playing a villain in a horror movie, The Shuttered Room (1967), he did a third with Winner, I'll Never Forget What's'isname (1967), co starring with Orson Welles. Reed was reunited with Russell for another TV movie, Dante's Inferno (1967), playing Dante Gabriel Rossetti. Reed's star rose further as a result of playing Bill Sikes in Oliver! (1968), alongside Ron Moody, Shani Wallis, Mark Lester, Jack Wild and Harry Secombe, in his uncle Carol Reed's screen version of the successful stage musical. It was a huge hit, winning the Academy Award for Best Picture, with Reed receiving praise for his villainous performance. and a war film for Winner, Hannibal Brooks (1969). More successful than either was his fourth film with Russell, a film version of Women in Love (1969), in which he wrestled naked with Alan Bates in front of a log fire. In 1969, Interstate Theatres awarded him their International Star of the Year Award. Take a Girl Like You (1970) was a sex comedy with Hayley Mills based on a novel by Kingsley Amis; The Lady in the Car with Glasses and a Gun (1970) was a thriller directed by Anatole Litvak. The following year, Reed appeared in the controversial film The Devils (1971), directed by Russell with Vanessa Redgrave. An anecdote holds that Reed could have been chosen to play James Bond. In 1969, Bond franchise producers Albert R. Broccoli and Harry Saltzman were looking for a replacement for Sean Connery and Reed (who had recently played a resourceful killer in The Assassination Bureau) was mentioned as a possible choice for the role, with Timothy Dalton and Roger Moore as the other choices. Whatever the reason, Reed was never to play Bond. After Reed's death, the Guardian Unlimited called the casting decision, "One of the great missed opportunities of post war British movie history." He made a series of action oriented projects: The Hunting Party (1971), a Western shot in Spain with Gene Hackman; Sitting Target (1972), a tough gangster film; and Z. P. G. (1972), a science fiction film with Geraldine Chaplin. In March 1971, he said he would make a film, The Offering, which he would co write and produce, but it was not made. He did The Triple Echo (1972) directed by Michael Apted, and featured Reed alongside Glenda Jackson. Reed also appeared in a number of Italian films: Dirty Weekend (1973), with Marcello Mastroianni; One Russian Summer (1973) with Claudia Cardinale; and Revolver (1973) with Fabio Testi. He had great success playing Athos in The Three Musketeers (1973) and The Four Musketeers (1974) for director Richard Lester from a script by George MacDonald Fraser. Reed had an uncredited bit part in Russell's Mahler (1974), was the lead in Blue Blood (1973) and And Then There Were None (1974), produced by Harry Alan Towers. His next project with Ken Russell was Tommy, where he plays Tommy's stepfather, based on The Who's 1969 concept album, Tommy, and starring its lead singer Roger Daltrey. Royal Flash (1975) reunited him with Richard Lester and George MacDonald Fraser, playing Otto von Bismarck. He had a cameo in Russell's Lisztomania (1975). Reed appeared in The New Spartans (1975), then acted alongside Karen Black, Bette Davis, and Burgess Meredith in the Dan Curtis horror film, Burnt Offerings (1976). He was in The Sell Out (1976) and The Great Scout & Cathouse Thursday (1976) with Lee Marvin. After Assault in Paradise (1977), he returned to swashbuckling in Crossed Swords (UK title The Prince and the Pauper) (1977), as Miles Hendon alongside Raquel Welch and a grown up Mark Lester, who had worked with Reed in Oliver!, from a script co written by Fraser. Reed did Tomorrow Never Comes (1978) for Peter Colinson and The Big Sleep (1978) with Winner. He and Jackson were reunited in The Class of Miss MacMichael (1978), then he made a film in Canada, The Mad Trapper, that was unfinished. Reed returned to the horror genre as Dr. Hal Raglan in David Cronenberg's 1979 film The Brood and ended the decade with A Touch of the Sun (1979), a comedy with Peter Cushing.

1980 жылдар

1970 жылдан кейін Ридтің фильмдерінің сәттілігі азайды. Ол Чарльз Б. Гриффитпен бірге «Доктор Хекил және мырза Хайп» (1980) комедиясын түсірді және «Шөлдегі арыстан» (1981) фильмінде генерал Родольфо Грациани рөлін ойнады, онда Энтони Квинн де ойнады және Ливияның итальяндық оккупациясына қарсы күресті көрсетеді. 2016 жылдың 20 қаңтарында ИГИЛ Италияға террористик шабуылдар жасаумен қорқытып, «Шөлдегі арыстан» фильмінен үзіндіні үгіт видеосының бөлігі ретінде пайдаланды. Рид Диснейдің «Кондорман» (1981) фильмінде жаман кейіпкер болды және «У» (1981) қорқыныш фильмінде ойнады. Ол «The Sting II» (1983) фильмінде де жаман кейіпкер болды және «Секс, өтірік және Ренессанс» (1983) фильмінде пайда болды. Сондай-ақ ол Ирактың тарихи фильмі «Аль Мас’ Ала Аль Кубра» (ә.к.а. «Лоялдықтардың қақтығысы») (1983) фильмінде лейтенант-полковник Жерар Личман рөлінде ойнады, ол Личманның 1920 жылғы Месопотамиядағы (қазіргі Ирак) революция кезіндегі ерліктері туралы айтады. Рид «Спазмдар» (1983), «Екеуі» (1983), «Маскарад» (1984), «Кристофер Колумб» (1985), «Қара жебе» (1985) және «Тұтқын» (1986) фильмдерінде ойнады. Ол Николас Рог оны «Каставей» (1986) фильмінде орта жастағы Джеральд Кингсленд рөліне шақырғанда актерліктен кетуді ойлап жүргенін айтады, ол бір жылға шөл аралында бірге тұру үшін «әйел» (Аманда Донохоу ойнады) іздеп жарнама жасайды. Рид «The Misfit Brigade» (1987), «Gor» (1987), «Dragonard Hill» (1987), «Dragonard» (1987), «Skeleton Coast» (1988), «Blind Justice» (1988), «Captive Rage» (1988) және «Rage to Kill» (1988) фильмдерінде ойнады. Олардың көпшілігі Оңтүстік Африкада түсірілген және тікелей бейнежазбаға шығарылған, Гарри Алан Тауэрс продюсерлік еткен фильмдер болды. Ол Терри Гиллиамның «Барон Мюнхгаузеннің шытырман оқиғалары» (1988) (Вулкан құдайы рөлінде); Хью Грантпен «Леди және қарақшы» (1989); «Ашшер үйі» (1989); Лестер мен Фрейзермен «Мушкетерлердің оралуы» (1990); Чарлтон Хестонмен «Қазына аралы» (1990); «Монте-Карлодағы әуесқой» (1990); «Жалданған өлтірушілер» (1990); «Панама қанты» (1990); «Кек алушы» (1990); «Құдық және маятник» (1991); Рассел үшін «Құрметті тұтқын» (1991); және «Үзілген байланыстар» (1993) фильмдерінде ойнады.

Кейінгі жылдар

Рид түскен фильмдер: "Жалғыздыққа оралу" (1993); "Күлкілі сүйектер" (1995); "Брюс" (1996); "Жеремия" (1998); және "Айрылысу атыстары" (1998). Оның соңғы рөлі Ридли Скоттың "Гладиатор" (2000) фильміндегі қарт құл сатушы Проксимо болды, онда ол Ричард Харриспен бірге ойнады, Рид Харристі экранда да, одан тыс да зор құрметпен қарайтын. Фильм оның өлімінен кейін шығарылды, кейбір кадрлар дублермен түсіріліп, қолданылмай қалған материалдармен цифрлық түрде біріктірілді. Фильм оның құрметіне арналды. BAFTA арнаулы сыйлығынан бөлек, ол фильмнің негізгі актерлерімен бірге "Экран актерлерінің гильдиясы" сыйлығына "Фильмдегі актерлер тобының ең үздік ойыны" номинациясын бөлісті.

Музыка

Актерлік өнерден өзге, Рид танымал музыка саласында бірнеше сингл шығарды, бірақ олар үлкен жетістікке жете алмады. Олардың ішінде "Wild One"/"Lonely for a Girl" (1961), "Sometimes"/"Ecstasy" (1962), "Baby It's Cold Outside" (Джойс Блэрмен дуэт) және "Wild Thing" (1992) (снукерші Алекс Хиггинспен дуэт) бар. Сонымен қатар, Рид кейін итальяндық Death SS металл тобының "Walpurgis Nacht" атты әнін оқып берді.

Жеке өмір

1959 жылы Рид Кейт Бёрнге үйленді. 1969 жылы ажырасу алдында олардың Марк есімді бір ұлы болды. "Оливер!" (1968) фильмінде Билл Сайкстың рөлін түсіріп жатқанда ол Жаки Дэрилмен танысты, ол да фильмде ойнаған, классикалық білім алған биші еді. Олар ғашық болды және кейіннен Сара есімді қызы дүниеге келді. 1985 жылы Рид Жозефина Бургеге үйленді және өмірінің соңына дейін олар бірге болды. Олар 1980 жылы танысқанда ол 42 жаста, ал ол 16 жаста еді. Рид пен Бурге өмірінің соңғы жылдарын Ирландияның Корк графтығындағы Черчтаун қаласында өткізді. 1974 жылдың желтоқсанында Рид BBC Radio 4 радиосының "Desert Island Discs" бағдарламасына қатысты, онда қонақ, "аралда қалған" адам өмірі туралы әңгімелеп, сегіз сүйікті әнін және оларды таңдау себептерін айтады. Ол француз композиторы Клод Дебюссидің "Jardins sous la pluie" шығармасын өзінің сүйікті музыкасы деп атады. Ал ол шөл аралына қандай кітап пен керексіз зат алатынын сұрағанда, Рид ағылшын жазушысы А.А. Милннің "Винни-Пух" кітабын және үрленетін резеңке әйелді таңдады.

Іс-шаралар

1964 жылы Рид Лестер алаңындағы Crazy Elephant түнгі клубында болды және барда бірнеше ер адаммен дауласып, Ридтің наразылық білдіріп кетіп қалғанымен аяқталды. Олар оның дәретханаға кеткенін күтіп, ізінен кіріп, сынған бөтелкелермен шабуыл жасады. Оның бетінің бір жағына 63 тігіс салынды, қалыпты жаралар қалды және бастапқыда кино мансабы аяқталды деп ойлады. Інісінің айтуынша, шабуылдан кейін, дауласатын кезде, денелі Рид қолдарын қорғанышпен көтеретін, бірақ көптеген ер адамдар оны қорқынышты деп есептейтін. 1993 жылы Ридтің бұрынғы каскадері, дублері және досы Рег Принс, «Каставей» фильмін түсірілімінде омыртқа жарақатын алғаны үшін сотқа берді. Ол Голливудтағы «Стинг» фильміндегі маңызды рөлден бас тартқанын мәлімдеді (бірақ ол 1983 жылғы «Стинг II» фильмінің жалғасында ойнады). 1970 жылдары Ұлыбритания үкіметі жеке табыс салығын көтергенде, Рид бастапқыда ірі британдық киножұлдыздардың Голливудқа және басқа салықтық жағдайлары жақсырақ жерлерге кетуіне қосылудан бас тартты. 1970 жылдардың соңында Рид салықтан қашу үшін Гвернсиге көшіп кетті. Ол өзінің үлкен үйін, Брум Холлды, Суррейдегі Колдхарбор және Окли ауылдарының арасында сатты және бастапқыда Сент-Питер портындағы Нормандия герцогы қонақ үйінде тұрды. Рид өзін британдық патриот деп сипаттап, Голливудқа көшіп барудың орнына Ұлыбританияда өмір сүруді артық көрді. Ол Фолкленд соғысы кезінде британдық әскери күш-жігерін қолдады. Роберт Селлерстің сөзіне сүйенсек, Рид 44 жасында қақтығыс басталғаннан кейін британдық армияға қайта қабылдануға тырысты, бірақ оған рұқсат берілмеді. 2013 жылы жазушы Роберт Селлерс «Бұл не үшін?» деген кітабын жариялады. – Оливер Ридтің ресми өмірбаяны.

Алкоголизм

Рид алкоголизм және ішімдікке құмарлығымен танымал болды. Бір кешке Рид пен 36 досының ішіп-жегені туралы көптеген анекдоттар бар: 60 галлон сыра, 32 бөтелке виски, 17 бөтелке джин, төрт жәшік шарап және бір бөтелке Бабичам. Кейін Рид бұл әңгімені қайта қарастырып, Жозефина Бурджге үйленер алдында екі күн бойы 106 пинт сыра ішкенін айтты: "Бұл оқиға 15 жыл бұрын Гернсидегі армрестлинг жарысында орын алған; бұл өте асыра айтылған". 1970 жылдардың соңында Стив Маккуин 1973 жылы Ридпен киножобасы туралы сөйлесу үшін Ұлыбританияға ұшқандығын айтты, ол екеуінің Лондонның түнгі клубына баруын ұсынды. Рид 1974 жылы "Томми" фильмінің түсірілімінде бірге жұмыс істеп жатқанда "Ху" тобының барабаншысы Кит Мунның жақын досы және ішу серіктесі болды. Олардың бейшара өмір салтымен Рид пен Мунның ортақ нәрселері көп болды және екеуі де ауыр ішімдік ішетін актер Роберт Ньютонды үлгі ретінде атады. 2014 жылы Ридтің досы және әріптесі сэр Кристофер Ли оның алкоголизмі туралы былай деді: "Сол сегізінші [ішімдік] ішкеннен кейін ол толыққандай құбыжыққа айналды. Бұл қорқынышты көрінді". Ридтің теледидардағы әңгімелесу бағдарламалары актерлік мансабы мен соңғы фильмдеріне қарағанда, оның ішімдікке деген құмарлығына назар аударғаны жиі ренжітетін. 1975 жылы 26 қыркүйекте Ридті Джонни Карсон "Тоннейт шоу" бағдарламасында сұхбатқа алған кезде, Шелли Винтерс Ридтің феминисттер мен әйелдерді азат ету туралы айтқан кемсітуші пікірлеріне ашуланып, камера алдында оның басына виски құйып жіберді. Ридтің BBC1 бағдарламасының "Күнәдегі сенбі" бағдарламасының жабылуына ішінара жауапты деп саналды. Сериалдың басқа да көптеген мәселелері болды, ал басқа қонақ Ридтің бұл жағдайды келген кезде танығанын және камералардың алдына сүйреліп кетуге тура келгенін айтты. Өмірінің соңына таман, ол ішімдік ішуі үшін арнайы телесериалдарға тартылды; мысалы, "Сөз" оның киім кию бөлмесіне арақ бөтелкелерін қойды, сондықтан ол ішімдікке толғанда жасырын түрде түсірілуі мүмкін болды. Ридтің айтуынша, барлық нәрсе трюк болды ("Мен "құпия" камера туралы бәрін білетінмін, ал арақ су болды") және оған "саяқ болып әрекет ету үшін" ақы төленген. Рид Channel 4 теледидарлық талқылау бағдарламасының түсірілімінен мас күйінде келіп, феминист жазушы Кейт Миллеттті сүйгенге тырысып, "Бізді сүй, үлкен кеуделі" деген сөз тіркесін айтып кетті. Алайда, Клифф Гудвин жазған Ридтің өмірбаянында "Зұлым рухтар" Рид әрқашан да сөйлесу шоуларында мас болған жоқ, керісінше, продюсерлердің қалауы бойынша жағдайды жандандыру үшін бақылаусыз мас бұрынғы жұлдыздың рөлін ойнады деген теорияны ұсынды. 1981 жылдың қазан айында Рид Вермонтте тұтқындалды, онда ол мас күйінде бейбітшілікті бұзу үшін сотталып, ақталды. Алайда ол екі рет шабуыл жасағаны үшін айыппұл төлейтінін мойындамай, 1200 доллар айыппұл төледі. 1987 жылдың желтоқсан айында артық салмақпен ауыратын және гитпен ауыратын Рид алкоголизмнің салдарынан бүйрек проблемаларымен ауыр ауырып, дәрігердің кеңесі бойынша бір жылдан астам уақыт бойы ішімдік ішпеуге мәжбүр болды. Ренни Харлиннің "Сараңдық арал" фильмінің түсірілімі кезінде (1995), ол Мордехай саусақтары ретінде камео рөлінде ойнаған. Оның айтарлықтай мас күйінде келгендігіне байланысты, бардағы ұрыс-керіс үшін қиындыққа тап болған, ал кейін актриса Гена Дэвиске "өзін ашуға" тырысқан, ол жұмыстан шығарылды және оның орнына британдық кейіпкер актері Джордж Мерселл келді. Рид өзінің соңғы жылдары Ирландияда өмір сүрген кезде, ол 13 ғасырдағы зиратқа жақын жердегі Черчтаундағы О'Брайеннің барында тұрақты қонақ болған.

Reed was known for his alcoholism and binge drinking. Numerous anecdotes exist, such as Reed and 36 friends drinking, in one evening: 60 gallons of beer, 32 bottles of scotch, 17 bottles of gin, four crates of wine, and a bottle of Babycham. Reed subsequently revised the story, claiming he drank 106 pints of beer on a two day binge before marrying Josephine Burge: 'The event that was reported actually took place during an arm wrestling competition in Guernsey, about 15 years ago; it was highly exaggerated.' In the late 1970s, Steve McQueen told the story that, in 1973, he flew to the UK to discuss a film project with Reed, who suggested that the two of them visit a London nightclub. Reed became a close friend and drinking partner of the Who's drummer Keith Moon in 1974, while working together on the film version of Tommy. With their reckless lifestyles, Reed and Moon had much in common, and both cited the hard drinking actor Robert Newton as a role model. Sir Christopher Lee, a friend and colleague of Reed, commented on his alcoholism in 2014: 'when he started, after [drink] number eight, he became a complete monster. It was awful to see.' Reed was often irritated that his appearances on television chat shows concentrated on his drinking feats rather than his acting career and latest films. On 26 September 1975, while Reed was interviewed by Johnny Carson on The Tonight Show, Shelley Winters, angered by derogatory comments Reed had made about feminists and women's liberation, poured a cup of whiskey over his head on camera. Reed was held partly responsible for the demise of BBC1's Sin on Saturday after some typically forthright comments on the subject of lust, the sin featured on the first programme. The series had many other issues, and a fellow guest revealed that Reed recognised this when he arrived, and virtually had to be dragged in front of the cameras. Near the end of his life, he was brought onto some television series specifically for his drinking; for example, The Word put bottles of vodka in his dressing room so he could be secretly filmed getting drunk. According to Reed the whole thing was a stunt ("I knew all about the "secret" camera, and the vodka was water"), and that he was paid to "act drunk". Reed left the set of the Channel 4 television discussion programme After Dark after arriving drunk and attempting to kiss feminist writer Kate Millett, uttering the phrase, 'Give us a kiss, big tits.' However, Evil Spirits, a biography of Reed that was written by Cliff Goodwin, offered the theory that Reed was not always as drunk on chat shows as he appeared to be, but rather was acting the part of an uncontrollably sodden former star to liven things up, at the producers' behests. In October 1981, Reed was arrested in Vermont, where he was tried and acquitted of disturbing the peace while drunk. However, he pleaded no contest to two assault charges and was fined $1,200. In December 1987, Reed, who was overweight and already suffered from gout, became seriously ill with kidney problems as a result of his alcoholism, and had to abstain from drinking for over a year, on the advice of his doctor. During the filming of Renny Harlin's Cutthroat Island (1995), he was cast in a cameo role as Mordechai Fingers. Due to his arriving extremely intoxicated, having already been in trouble for a bar fight, before attempting to "expose himself" to lead actress Geena Davis, he was fired and replaced with British character actor George Murcell. In his final years, when he lived in Ireland, Reed was a regular in the one roomed O'Brien's Bar in Churchtown, County Cork, close to the 13th century cemetery in the heart of the village where he would be buried.

Өлім

Рид 1999 жылғы 2 мамырда түстен кейін Валеттада, Мальтада "Гладиатор" фильмін түсіруден үзіліс жасағанда жүрек талмасынан қайтыс болды. "Гладиатор" сценарийін жазған Дэвид Франзонидің айтуынша, Рид жағажайда демалыста болған Корольдік теңіз күштерінің HMS Cumberland фрегатынан келген бір топ теңізшілермен кездесіп, оларды ішімдікке төзе білуге шақырған. Рид бәйге кезінде ауырып, құлап қалды; достары жан сақтауға тырысқанына қарамастан, ол ауруханаға жеткізіліп бара жатқанда жедел жәрдемде көз жұмды. Ол 61 жаста болды. Ридли Скоттқа түсірілімге дейін көп уәде берген, оның ішінде түсірілім барысында ішімдік ішпеуге сөз берген Рид, бұл уәдені орындау үшін тек демалыс күндері ішіп отырды. Ко-жұлдыз Дэвид Хеммингс Ридтің көп жылдық досы болды (олар 1964 жылы "Система" фильмінде бірге ойнаған), ал 2020 жылы Скотт: "Дэвид Хеммингс (Кассий) оны бақылауға уәде берді және оның өлімінен кейін маған: "Шын ниетіммен кешірім сұраймын, дос" деді". Ридтің қоштасу рәсімі Ирландияда, ол өмірінің соңғы жылдарында тұрған Черчтаун қаласында өтті. Оның денесі сол жердегі Брухенни зиратында жерленді. Оның қабір тасында: "Ол ауаны қимылға келтірді" деп жазылған.

Салдары

Оның қазасынан кейін Ридтің "Гладиатор" фильміндегі қалған эпизодтары денесінің көмекшісі мен компьютерлік графика (CGI) технологияларын пайдалану арқылы аяқталды. Бұл тұрғысынан қарағанда, ол қайтыс болғаннан соң BAFTA сыйлығының "Ең үздік екінші рөлдегі актер" номинациясына ие болды.