Кіріспе
Чарльз Остин Берд (27 қараша 1874 – 1 қыркүйек 1948) – американдық тарихшы және профессор, негізінен 20-шы ғасырдың бірінші жартысында еңбек еткен. Колумбия университетінің тарих профессоры Бердтің ықпалы, негізінен тарих және саясаттану салаларындағы жарияланымдарымен байланысты. Оның еңбектері АҚШ-тың негізін қалаушы әкелерін түбегейлі қайта қарастыруды қамтиды, олардың философиялық принциптерге қарағанда экономикалық мүдделерге көбірек ұмтылғанын айтқан. Бердтің ең әсерлі кітабы – «Америка Құрама Штаттары Конституциясының экономикалық тұрғыдан түсіндірілуі» (1913) жарық көргеннен бері қызу дауларды тудырып келеді. Әдістемесі мен қорытындылары жиі сынға ұшырағанымен, ол ерте американдық тарихты кең ауқымда қайта түсіндіруге ықпал етті. Тарихи интерпретацияның прогрессивті мектебінің көрнекті өкілі, оның беделі Суық соғыс кезеңінде, көптеген американдық тарихшылар экономикалық таптық қақтығыс туралы ұғымды бас тартқанда төмендеді. Бірлескен тарихшы Ричард Хофстадтер 1968 жылы: «Бүгінде американдық тарихшылықта Бердтің беделі құлаған ғимарат сияқты көрінеді. Бұрын провинциядағы ең сәнді үй болған, енді қираған қалдықтарға айналды», – деген қорытынды жасады. Дегенмен Хофстадтер Бердті «өзінің және кез келген буынның американдық тарихшылары арасында пайдалы өткенді іздеудегі ең біріншісі» деп бағалады.
Charles Austin Beard (November 27, 1874 – September 1, 1948) was an American historian and professor, who wrote primarily during the first half of the 20th century. A history professor at Columbia University, Beard's influence is primarily due to his publications in the fields of history and political science. His works included a radical re evaluation of the Founding Fathers of the United States, whom he believed to be more motivated by economics than by philosophical principles. Beard's most influential book, An Economic Interpretation of the Constitution of the United States (1913), has been the subject of great controversy ever since its publication. While it has been frequently criticized for its methodology and conclusions, it was responsible for a wide ranging reinterpretation of early American history. An icon of the progressive school of historical interpretation, his reputation suffered during the Cold War when the assumption of economic class conflict was dropped by most American historians. The consensus historian Richard Hofstadter concluded in 1968, "Today Beard's reputation stands like an imposing ruin in the landscape of American historiography. What was once the grandest house in the province is now a ravaged survival." Hofstadter nevertheless praised Beard by saying he was "foremost among the American historians of his or any generation in the search for a usable past."
Балалық шақ
Чарльз Остин Берд 1874 жылғы 27 қарашада Индиана штатының Найтстаун қаласында, дәнді дақылдар өсірілетін аймақта дүниеге келді. Оның әкесі Уильям Генри Харрисон Берд фермер, мердігер, қосымша банкир және жылжымайтын мүлікке салым салушы болған. Жастық шағында Чарльз отбасылық шаруашылықта жұмыс істеді және жергілікті квакер мектебі – Спицеланд академиясында оқыды. Ол нақты себептері белгісіз болғандықтан мектептен қуылды, бірақ 1891 жылы Найтстаун орта мектебін бітірді. Келесі бірнеше жыл бойы Чарльз және оның інісі Кларенс жергілікті газетті басқарды. Олардың редакциялық позициясы, әкесі сияқты, консервативті болды. Олар Республикалық партияны қолдады және тыйым салуды жақтады, және Чарльз кейінірек осы мәселе бойынша лекциялар оқыды. Берд жақын жердегі методист колледжі – ДеПау университетінде оқып, 1898 жылы бітірді. Ол университет газетінің редакторы болды және дебаттарға белсенді қатысты.
Білім
Берд 1899 жылы Фредерик Йорк Пауэлл басшылығымен Оксфорд университетінде аспирантурада оқыды. Ол Уолтер Вруманмен бірлесіп жұмысшы адамдарға қолжетімді болу үшін Раскин Холл мектебін құрды. Оқу ақысын төмендету үшін студенттер мектептің түрлі кәсіпорындарында жұмыс істеді. Беард алғаш рет Раскин Холлда сабақ берді және Раскин Холлды насихаттау және хат арқылы оқу курстарына тіркелуге шақыру мақсатымен өнеркәсіптік қалалардағы жұмысшыларға дәріс оқыды. 1902 жылы ол Америка Құрама Штаттарына қайтып келді, онда Чарльз Колумбия университетінде тарих бойынша аспирантураны аяқтады. 1904 жылы докторлық диссертациясын қорғап, бірден факультетке лектор болып орналасты. Бэрд 1900 жылы өзімен бірге оқыған Мэри Риттерге үйленді. Тарихшы ретінде оның ғылыми қызығушылықтары феминизм және еңбек одақтары қозғалысына қатысты (Тарихтағы күш ретінде әйел, 1946). Олар көптеген оқулықтарды бірлесіп жазды.
Колумбия университеті
Колумбия университетінен докторлық дәрежесін алғаннан кейін ол факультетке лекциятор болып қосылды. Ол студенттеріне табу қиын болған көптеген оқу материалдарын ұсынды. Ол эсселер мен үзінділердің ірі жинағын бір томға біріктірді: «Ағылшын тарихшыларына кіріспе» (1906), сол кездегі инновациялық жинақ. Beard ғылыми кітаптар, оқулықтар және саяси журналдардағы мақалалардың өте белсенді авторы болды, оның мансабы гүлденді. Ол тарих факультетінен қоғамдық құқық факультетіне, содан кейін саясат және үкімет кафедрасына ауысты. Ол сонымен қатар Барнард колледжінде американдық тарихтан дәріс берді. Дәріс берумен қатар, ол дебат командасын жаттықтырды және қоғамдық мәселелер, әсіресе қалалық реформа туралы жазды. Колумбиядағы жылдары жариялаған көптеген еңбектерінің ішінде ең көп дау тудырғаны – «АҚШ Конституциясының экономикалық интерпретациясы» (1913) болды, ол Конституциялық конвент мүшелерінің экономикалық мүдделері олардың дауыс беруіне қалай әсер еткенін түсіндірді. Ол аграрлық және бизнес мүдделері арасындағы қақтығысты баса көрсетті. Академиктер мен саясаткерлер бұл кітапты сынады, бірақ 1950 жылдарға дейін ғалымдар оны жоғары бағалады.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
Бард Американың Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысуын қатты қолдады. Ол 1917 жылғы 8 қазанда Колумбия университетінен «Университет шын мәнінде білім саласында беделі жоқ, саясатта реакциялық және көрегендіксіз, дінде тар көзқарасты және ортағасырлық сенімді ұстанатын шағын, белсенді басқарушылар тобының бақылауында» деген айыптамамен отставкаға кетті. «Колумбия университетінің басқарушыларынан жалақы алып тұрғанда Германия империясына қарсы әділ соғысты қолдау үшін қоғамдық пікірді тиімді жақтау мүмкін емес деп сенемін». Академиялық еркіндік мәселесіне байланысты Колумбия университетінен бірнеше оқытушының кеткенінен кейін, оның досы Джеймс Харви Робинсон да 1919 жылдың мамырында Колумбия университетінен кетіп, Әлеуметтік зерттеулер жөніндегі жаңа мектептің негізін қалаушылардың бірі болды және оның алғашқы директоры қызметін атқарды. Ол Америка тарихи қауымдастығының мүшесі болды және 1933 жылы оның президенті болып сайланды. 1936 жылы Америка философиялық қоғамына сайланды. Саяси ғылымда ол оқулықтарымен, Конституцияны зерттеуімен, қалалық зерттеу бюроларын құруымен және қалалардағы мемлекеттік басқаруды зерттеуімен танымал болды. Бард сонымен қатар Бруквуд Еңбек колледжінде тарихтан сабақ берді. Бард «Жаңа саясаттың» (New Deal) либералды жақтаушысы және прогрессивті қозғалыстың интеллектуалдық көшбасшысы болды. Алайда, Бард прогрессивті көшбасшылардың көпшілігі қолдаған демократияның көпшілікке негізделген көзқарасын қатты сынады. Шындығында, «Бард реформаның жоспасы ретінде тікелей демократиялық шараларды қолдаудан бас тартып, керісінше, саяси партиялар мен мүдделі топтарды ашық түрде қосу үшін американдық үкімет жүйесін оңайлатуға баса назар аударды».
Екінші дүниежүзілік соғыс
Бард президент Франклин Рузвельттің сыртқы саясатына қарсы болды. Бэрдтің квакерлік тамырларына сәйкес, ол араласпаушылықты қолдаған және Американың Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысуын болдырмауға тырысқан жетекші жақтаушылардың бірі болды. Ол "Америкалық континентализмді" балама ретінде ұсынды және Америка Құрама Штаттарының Еуропада мүдделі болуының қажеті жоқ екенін, ал шетелдегі соғыс ішкі диктатураға алып келуі мүмкін екенін айтты. Ол осы позициясын Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін де сақтап қалды. Оның соңғы екі кітабы – "Америкалық сыртқы саясаттың қалыптасуы: 1932–1940" (1946) және "Президент Рузвельт және соғыстың жақындауы" (1948) есімдерімен шықты. Бэрд Рузвельтті американ халқын соғысқа итермелеу үшін жалғандықты қолданды деп айыптады, бірақ кейбір тарихшылар мен саясаттанушылар бұл тұжырымға қарсы шықты. Оның көзқарастары үшін оны оқшауланғандыққа айыптады. Оның өмірінің соңғы он жылдығында ұстанған пікірлері көптеген замандас тарихшылар мен саясаттанушылар тарапынан дауға түсті. Дегенмен, оның "Президент Рузвельт және соғыстың жақындауы" кітабындағы кейбір аргументтері 1960 жылдары Уильям Апплман Уильямс, Габриэль Колко және Джеймс Вайнштейн сияқты "Висконсин мектебінің" және Жаңа солшыл тарихшылардың ойларына әсер етті. Оңшылдар арасында Бэрдтің сыртқы саясатқа қатысты көзқарастары Пат Бьюкенен сияқты "палеоконсерваторлардың" арасында танымал болды. Оның пікірлерінің кейбірі, әсіресе араласпаушылық сыртқы саясатты қолдауы, 2001 жылдан бері еркіндік идеологиясын зерттейтін бірқатар ғалымдардың арасында қайта жанданды. Мысалы, Бостон университетінің дипломатиялық тарихшысы Эндрю Басевич өзінің "Америкалық империя" (2004) еңбегінде АҚШ сыртқы саясатын сынау үшін Бэрдтің қарулы күштерді шетелге жөнелтуге қатысты күмәнді көзқарасын бастапқы нүкте ретінде келтірді. Бэрд 1948 жылдың 1 қыркүйегінде Нью-Хейвенде қайтыс болды. Ол Нью-Йорк штатының Вестчестер округіндегі Хартсдейл қаласындағы Фернклиф зиратында жерленді, ал оның әйелі Мэри он жылдан кейін оның қасына қойылды.
Прогрессивті тарихнама
1950 жылдары Бердтің тарихты экономикалық тұрғыдан түсіндіруі құлдырады; Америка тарихындағы басты қозғаушы күш ретінде сыныптық қақтығысты қарастырған Говард К. Биль және С. Ванн Вудвард сияқты тек бірнеше белгілі тарихшылар ғана оның көзқарасын ұстанды. Дегенмен, "прогрессивті тарихшылардың" немесе "прогрессивті тарихнаманың" жетекшісі ретінде Берд Конституцияны қабылдау және Азамат соғысының салдарына қатысты экономикалық мүдделер мен экономикалық қақтығыстар тақырыбын енгізді. Осылайша, ол Солтүстік-Шығыстағы өнеркәсіпшілер, Орта Батыстағы фермерлер және Оңтүстіктегі плантаторлар арасындағы ұзақ мерзімді қақтығысты Азамат соғысының себебі деп есептеді. Оның АҚШ Конституциясын жасаушылардың қаржылық мүдделерін зерттеген еңбегі ("Конституцияның экономикалық интерпретациясы") 1913 жылы радикалды болып көрінді, себебі ол оны экономикалық детерминизмге негізделген жер иеленуші аталардың туындысы деп ұсынды. Ол идеологияны экономикалық мүдделердің нәтижесі деп қарады.
Конституция
Тарихшы Карл Л. Беккердің 1760–1776 жылдардағы Нью-Йорк провинциясындағы саяси партиялар тарихы (1909) американ революциясының прогрессивті түсіндірмесін қалыптастырды. Ол екі революция болғанын айтты: бірі – Ұлыбританияға қарсы, тәуелсіздік алу үшін, екіншісі – ел ішінде кім билік ететінін анықтау үшін. Беард Беккердің тезисін сыныптар арасындағы қақтығыс тұрғысынан кеңейтіп, «АҚШ Конституциясының экономикалық түсіндірмесі» (1913) және «Джефферсон демократиясының экономикалық түсіндірмесі» (1915) еңбектерінде жазды. Беард үшін Конституция – бай облигация иелері («мүліктік иеленушілер», себебі облигациялар – «жеке мүлік») құрған қарсы революция болды, шаруалар мен плантаторларға («жер иеленушілер», себебі жер – «нақты мүлік») қарсы. Беард Конституцияның революция салдарынан халық арасында, әсіресе шаруалар мен борышкерлер арасында пайда болған радикалды демократиялық тенденцияларды кері қайтару үшін жасалғанын айтты. 1800 жылы, Беардтың айтуынша, плантация құл иелері бастаған шаруалар мен борышкерлер капиталистерді құлатып, Джефферсон демократиясын орнатты. Басқа тарихшылар сыныптық қақтығысты түсіндіруді қолдап, мемлекеттердің лоялистердің үлкен жартылай феодалдық жерлерін тәркілеп, оларды қарапайым шаруаларға шағын бөліктерге бөлгенін атап өтті. Уильям Говард Тафт сияқты консерваторлар прогрессивті түсіндірмеден қорқып, ол Конституцияны төмендетіп көрсетеді деп ойлады. Алайда көптеген ғалымдар ақырында Беардтың тезисін қабылдады және 1930 жылға қарай ол дәуірдің стандартты түсіндірмесіне айналды. 1950 жылдар шамасында тарихшылар прогрессивті түсіндірудің фактілерге сәйкес келмейтінін, сайлаушылардың екі экономикалық бағыт бойынша бөлініспегенін айта бастады. Тарихшылардың алдында Чарльз А. Баркер, Филип Кроул, Ричард П. МакКормик, Уильям Пулл, Роберт Томас, Джон Манро, Роберт Э. Браун және Б. Кэтрин Браун, әсіресе Форрест Макдональд тұрды. Форрест Макдональдтың «Біз халық: Конституцияның экономикалық шығу тегі» (1958) еңбегінде Беард Конституцияны жазудағы экономикалық мүдделерді дұрыс түсінбегенін айтты. Екі қарама-қайшы мүдделердің орнына – жер иелері мен саудагерлер, Макдональд үштен астам экономикалық мүдделерді анықтады, олар өзара қарама-қайшы мақсаттарда жұмыс істеді, бұл делегаттарды келісімге келуге мәжбүр етті. Тарихнамалық пікірталасты бағалай отырып, Питер Новик былай деп қорытындылады: «1960 жылдардың басында тарихшылар арасында Беардтың Конституцияны жасаудың прогрессивті нұсқасы толығымен жоққа шығарылды. Америка тарихшылары Конституцияны жасағандардың жеке мүдделерді ойлап емес, саяси бірлік, ұлттық экономикалық даму және дипломатиялық қауіпсіздікті ойлап жасағанын түсінді». Беардтың өмірбаянын жазған Эллен Нор оның Конституцияны түсіндіруі соңғы және күрделі талдаулар нәтижесінде құлдырап кеткенін айтады. Бұл көзқарас, белгілі бір мағынада, Беард әрқашан сынға алған ұстанымды қайта растауды білдіреді, яғни партиялар өз мүдделеріне қарай риторикалық идеалдарды ауыстыруға бейім. Беардтың экономикалық детерминизмі негізінен интеллектуалды тарих әдісімен алмастырылды, ол идеялардың, әсіресе республикашылдықтың, революцияны ынталандырудағы күшін атап өтті. Алайда, американдық тарихи тұлғалардың экономикалық мүдделерін зерттеу мұрасы әлі де 21-ғасырда кездеседі. Жақында, «Күшерек кемелді одақ құру: АҚШ Конституциясының жаңа экономикалық түсіндірмесі» (2003) кітабында Роберт МакГайр күрделі статистикалық талдауға сүйене отырып, Конституцияны жасауға экономикалық мүдделердің әсері туралы Беардтың негізгі тезисінен алыс емес екенін айтады.
Азамат соғысы мен қайта құру
Беардтың Азамат соғысы жөніндегі түсіндіруі 1927 жылы жарық көргеннен бастап 1950 жылдардың соңына дейінгі Азаматтық құқықтар дәуіріне дейін тарихшылар мен жалпы жұртшылық арасында зор ықпалға ие болды. Беард құлдық, күшін жою және моральдық мәселелерді екінші деңгейге түсірді. Ол штаттардың құқықтары сияқты конституциялық мәселелерді, тіпті соғыста жеңіске жеткізген күш ретінде американдық ұлтшылдықты да назарға алмады. Шындығында, қаһарлы шайқас та тек уақытша құбылыс ретінде қарастырылды. Чарльз Рамсделлдің айтуынша, Беард Азамат соғысының себебі экономикалық мәселелер екенін, және ол негізінен құлдықтың дұрыстығы немесе бұрыстығы туралы емес екенін баса көрсетті. Томас Пресли Беардтың «әлеуметтік, экономикалық, мәдени және идеологиялық айырмашылықтарға негізделген, өзара қарама-қарсылықтағы ұлттардың арасындағы қақтығыс» деп бейнелеген ұлтшылдық түсінікке қарсы күрескенін айтты. Пресли Беардтың оның орнына «бір-бірінен өзгеше материалдық мүдделерге негізделген екі экономикалық жүйенің арасындағы күресті» көрсеткенін мәлімдеді. Сыныптық қайшылықтың есебі одан да маңыздырақ болды. Беард Азамат соғысының іс жүзінде «капиталистердің, жұмысшылардың және Солтүстік пен Батыстың шаруаларының ұлттық үкіметтегі биліктен Оңтүстіктің плантациялық аристократиясын қуған әлеуметтік катаклизм» екенін жариялады, бұл оқиғалардың екінші американ революциясы екенін дәлелдеді. Ол соғыстан кейінгі кезеңге ерекше қызығушылық танытты, өйткені Солтүстік-Шығыстағы өнеркәсіпшілер мен Батыстағы шаруалар Оңтүстік аристократиясынан үлкен жеңіске жетті. Хофстадтер Беардтың пікірін қайталап, Солтүстіктегі капиталистер жеңіске жетіп, экономикалық бағдарламаларын жүзеге асыра алды, тарифтер, банк ісі, жер иелігі және иммиграция салаларындағы бірқатар шараларды қабылдады, бұл олардың экономикалық даму жоспарларының табысқа жеткенін қамтамасыз етті. Бостандыққа қолдау көрсету Солтүстік саясатында маңызды рөл атқармады. Негрлерге азаматтық құқықтар берген Он төртінші түзетуді Беард корпорацияларға қолайлы жағдай жасау үшін қарапайым заңды жасыру үшін корпорацияларға жақын бірнеше заң шығарушылардың құрылған қастандығының нәтижесі деп санады. Қайта құру дәуірі мен Алтын ғасырға қатысты Беардтың шәкірттері, Говард Бил мен К. Ванн Вудвард ашкөздік пен экономикалық себептерге назар аударды және сыбайлас жемқорлықтың орталық рөлін атап өтті. Олар тең құқықтар туралы риториканың шын мотивацияны жасыру үшін қолданылғанын, ол Солтүстік-Шығыстағы өнеркәсіпшілердің мүдделерін ілгерілету болғанын айтты. Негізгі кемшілік – бірыңғай бизнес саясаты бар деген болжам болды. Беардтың экономикалық көзқарасы 1950 жылдардан кейін қабылданбады, өйткені нақты кіші топтарды зерттеген консервативті ғалымдар бизнесмендердің саясатта біртілді екені туралы Беардтың болжамындағы терең қателерді анықтады. Шындығында, бизнесмендер ақша-кредиттік немесе тарифтік саясат бойынша кеңінен келіспеді. Пенсильваниядағы бизнесмендер жоғары тарифтерді қаласа, басқа штаттардағылар қаламайтын. Темір жолдар көп мөлшерде сатып алатын болатқа тарифтерден зиян шекті.
the Northern capitalists were able to impose their economic program, quickly passing a series of measures on tariffs, banking, homesteads, and immigration that guaranteed the success of their plans for economic development. Solicitude for the Freedman had little to do with northern policies. The Fourteenth Amendment, which gave the Negro his citizenship, Beard found significant primarily as a result of a conspiracy of a few legislative draftsman friendly to corporations to use the supposed elevation of the blacks as a cover for a fundamental law giving strong protection to business corporations against regulation by state government. Dealing with the Reconstruction Era and the Gilded Age, disciples of Beard, such as Howard Beale and C. Vann Woodward, focused on greed and economic causation and emphasized the centrality of corruption. They argued that the rhetoric of equal rights was a smokescreen to hide the true motivation, which was to promote the interests of industrialists in the Northeast. The basic flaw was the assumption that there was a unified business policy. Beard's economic approach was rejected after the 1950s, as conservative scholars who researched specific subgroups discovered deep flaws in Beard's assumption that businessmen were united on policy. In fact, businessmen were widely divergent on monetary or tariff policy. Pennsylvania businessmen wanted high tariffs, but those in other states did not. The railroads were hurt by the tariffs on steel, which they purchased in large quantities.