Шотландия ақыны, аудармашы және епископы Гавин Дуглас
Gavin Douglas
Гавин Дуглас – шотланд ақыны, аудармашы, епископ. Виргилийдің «Энеидасын» шотланд тіліне аударған тұңғыш қаламгер. Өлеңдері, саяси мансабы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шотланд епископы, мақар және аудармашы – осы псевдонимді қолданған шотланд ақыны.
Scottish bishop, makar and translator
the Scottish poet who used this as a pseudonym
Гавин Дуглас (шамамен 1474 – қыркүйек 1522) – шотланд епископы, мақар және аудармашы болған. Саяси мансабында маңызды рөл атқарғанымен, ол негізінен поэзиясымен есте қалады. Оның маңызды жаңашылдығы – Вергилийдің «Энеидасын» шотланд тіліне толық және адал аударған «Энеадос» шығармасы. Бұл ағылшын тілдерінің біріндегі осындай жанрдағы алғашқы табысты үлгі болды. Оның басқа да сақталған өлеңдерінің ішінде «Құрмет сарайы» және, мүмкін, «Король Харт» бар.
Gavin Douglas (c. 1474 – September 1522) was a Scottish bishop, makar and translator. Although he had an important political career, he is chiefly remembered for his poetry. His main pioneering achievement was the Eneados, a full and faithful vernacular translation of the Aeneid of Virgil into Scots, and the first successful example of its kind in any Anglic language. Other extant poetry of his includes Palice of Honour, and possibly King Hart.
Ерте өмір
Гавин (немесе Гавин, Гауэйн, Гауайн) Дуглас 1474–76 жылдары Шығыс Лотиандағы Тандалон қамалында, Арчибальдтың бесінші графының Елизабет Бойдтан болған үшінші ұлы ретінде дүниеге келді. Ватикан тізілімінде Гавин Дугластың 1489 жылы 13 жаста болғаны көрсетілген, бұл оның 1476 жылы туғанын меңзейді. Гавинге шіркеу канониясын немесе пребендті иелену және одан табыс алу құқығын беру үшін өтініш берілген. 1495 жылдың ақпан айында Римге шіркеу тағайындауларына қатысты келіп түскен тағы бір өтініште оның жасы 20 деп айтылған. Ол 1489–94 жылдары Сент-Эндрюс университетінде, содан кейін, болжам бойынша, Парижде оқыды. Ол негізінен Аристотельдің «Логика», «Физика», «Табиғаттану» және «Метафизика» еңбектерін оқыды. 1492 жылы бакалавр дәрежесін алды, ал 1496 жылы Лиценциаттар, яғни өнер магистрлерінің қатарына енді, ол сол кезде жоғары академиялық дәреже саналды.
Gavin (or Gawin, Gawane, Gawain) Douglas was born c. 1474–76, at Tantallon Castle, East Lothian, the third son of Archibald, 5th Earl of Angus by his second wife Elizabeth Boyd. A Vatican register records that Gavin Douglas was 13 in 1489, suggesting he was born in 1476. An application had been lodged to award Gavin the right to hold a Church canonry or prebend and enjoy its income. Another appeal to Rome concerning church appointments made in February 1495 states his age as 20. He was a student at St Andrews University in 1489–94, and thereafter, it is supposed, at Paris. He chiefly studied Aristotle's Logic, Physics, Natural Philosophy, and Metaphysics. in 1492 he received his bachelor's degree, and in 1496 was named among the Licentiati, or Masters of Arts, which was regarded at the time as an advanced academic degree.
Ерте мансап
1513 жылдың қыркүйек айында Флодден шайқасына дейін Гавин Дуглас діни қызметтерімен және әдеби еңбектерімен айналысқан сияқты. Әсіресе, оның ақын және аудармашы ретінде танылуына себеп болған барлық қолда бар жазбалары осы кезеңге жатады. Флоддендегі апаттан кейін ол толығымен қоғамдық істерге берілді. 1513 жылғы дағдарысқа дейін Дуглас өзінің замандастарының көптеген әйгілі халықаралық тұлғаларымен достық және хат алмасуда болды, олардың ішінде Полидор Вергиль, Джон Мейджор, кардинал Вулси және Генри, 3-ші лорд Синклер есімдері бар. Оның күшті туыстық байланыстары мен жоғары қоғамдық өмірдегі рөлінің арқасында ол Шотландияның ерте макарларының ең толық зерттелгені болып табылады. Шындығында, одан бұрынғы Британ аралдарындағы ақындардың өмірбаяны тек Чосердің ғана осы деңгейде толыққанды зерттелген және түсінілген. Оның барлық әдеби шығармалары 40 жасқа дейін, Эдинбургтегі Сент-Джайлз шіркеуінің провосты қызметін атқарып жүргенде жазылған. Дугластың әдеби еңбектері жоғары деңгейде өңделген орта шотланд тілінде, көбінесе алтынмен әшекейленген стильде жазылған. «Энеадос» туындысынан кейін ол тағы өлең жазғаны белгісіз, бірақ ол 1513 жылы, Флодден шайқасынан алты апта бұрын оны аяқтаған кезде өнердегі шегіне жеткен. Оның төрттен аспайтын туындысы белгілі: «Құрмет сарайы», «Ар-ождан», «Энеадос» аудармасы және мүмкін «Король Харт». Сент-Джайлздің провосты ретінде, 1510 жылы Гавин Рим папасынан шіркеу шектеген туысқандық байланыстағы жұптардың некелерін қиюға рұқсат сұрады. Гавин мұндай некелер Шотландиядағы бейбітшілікті нығайтуға көмектеседі деп мәлімдеді, ал әрбір жағдайда Римнен рұқсат алудағы ұзақ кешігу, формальды рәсім болғанымен, ыңғайсыз және қажетсіз болды. Гавин төрт жыл ішінде ондай некелерді қиюға рұқсат беруді сұрады.
Until the Battle of Flodden in September 1513, Gavin Douglas appears to have been occupied with his ecclesiastical duties and literary work. Indeed, all the extant writings by which he has earned his place as a poet and translator belong to this period. After the disaster at Flodden he was completely absorbed in public business. Before the crisis of 1513, Douglas was a friend and correspondent of many of the internationally renowned men of his age, including Polydore Vergil, John Major, Cardinal Wolsey and Henry, 3rd Lord Sinclair. Because of his powerful family connections and role in high public life, he is the best documented of the early Scottish makars. Indeed, of poets in the British Isles before him, only the biography of Chaucer is as well documented or understood. All his literary work was composed before his 40th year while he was Provost of St Giles in Edinburgh. Douglas's literary work was composed in a highly polished Middle Scots, often aureate in style. After the Eneados he is not known to have produced any further poetry, despite being at the height of his artistic powers when it was completed in 1513, six weeks before the Battle of Flodden. No more than four of works by him are known to exist; The Palice of Honour, Conscience, his major translation the Eneados, and possibly King Hart. While Provost of St Giles, in 1510 Gavin applied to the Pope for permission to celebrate the marriages of couples who were related within the limits and degrees proscribed by the Church. Gavin argued that these marriages helped to make peace in Scotland, and the long delay in receiving a dispensation from Rome in each case, which was a formality, was inconvenient and unnecessary. Gavin asked to be allowed to conduct ten such marriages over four years.
Джеймс V-нің кішігірім кезінде мансап
Флодден шайқасынан кейін, Шотландияның V Джеймс патшасының кәмелетке толмаған кезінде, Дуглас әулеті қоғамдық істерде шешуші рөл атқарды. Флодден шайқасынан үш апта өткен соң, әлі де Сент-Джайлздың провосты болған Гавин Дуглас Эдинбургтің қала тұрғыны болып қабылданды. Оның әкесі, "Ұлы граф", сол кезде астананың азаматтық басшысы болды. Ол 1514 жылғы қаңтарда Вигтонширде қайтыс болды. Ұлы Флодден шайқасында қаза болғандықтан, мұрагерлік Гавиннің жүйесі Арчибальд Дугласқа, 6-шы Ангус графына тиді. Жас Ангус графының Джеймс IV-нің жесірі Маргарет Тюдормен 1514 жылғы 6 тамызда жасаған некесі Дугластарды Шотландиядағы ағылшын партиясымен байланыстырды, ал француз партиясының басшысы Албани герцогына қарсы болды, сонымен қатар оның ағасы Гавиннің саяси мансабын анықтады. Шайқастан кейін патшайымның қайғысының алғашқы апталарында Гавин кеңестегі бір-екі әріптесімен жеке кеңесші ретінде әрекет етті және жас графтың талаптарын қолдады деп есептеуге болады. Флодден шайқасында жоғары дін қызметкерлерінің көптеген адамдары қаза болғандықтан, оның өзінің жоғары лауазымға ие болу үміті күшейді. Гавин үшін жаңа отбасылық байланыстың алғашқы нәтижесі – королева регенттің Абербротвик аббаттығына тағайындауы болды, Маргарет Тюдор үйленуінен бұрын, шамамен 1514 жылғы маусымда. Ангус Маргаретқа үйленгеннен кейін көп ұзамай, ол оны Уильям Эльфинстонның орнына Сент-Эндрюс архиепискобы етіп тағайындады. Бірақ Сент-Эндрюс преоры Джон Хепберн, бүліктің дауысын алып, оны қуып шықты, ал оның орнына Папа тағайындаған Моррей епискобы Эндрю Форман оны қуып шықты. Осы аралықта Дугластың Абербротвик құқықтары Глазго архиепискобы Джеймс Битонға берілді, ал ол енді лауазым мен иелікке ие болмады. Королева партиясы мен Албанидің арасындағы алшақтық кеңейді, королеваның кеңесшілері Англиямен құпия келісімдер жасады, корольдың жесірі мен оның жас ұлы Генрихтің сарайына көшірілуі үшін. Осы мәселелерді талқылауда Гавин Дуглас белсенді қатысты, және осы себепті оның тағайындалуына қарсы сәтті күресті күшейтті. Гавин Дуглас мемлекеттік істерге белсенді араласты, Кеңес Лордтарының бірі ретінде үстемдік етуге тырысты және Шотландия жеңілісінің салдарынан бос қалған көптеген шіркеулердің бірін, соның ішінде Сент-Эндрюс архиепископтығын алуға ұмтылды. Ақыры, 1516 жылы ол Дункельд епископтығына ие болды, бірақ бұл үшін қатал күрес жүргізуге тура келді. 1517 жылы, өзінің орнықты қоғамдық лауазымында, Дуглас Франциск I-ге Руан шартын келіскен елшіліктің жетекші мүшелерінің бірі болды, бірақ оның осы кезеңдегі саяси саясаттағы рөлі, негізінен Джеймс V-нің кәмелетке толмауына бақылау жасауға бағытталған, өте даулы болды. 1517 жылдың соңында ол бұрынғы одақтасы болған Королева Ананың жаушылығына ие болды және кейінгі жылдары Албани регентіне қарсы саяси маневрлерге қатысты. Сонымен қатар, ол 1521 жылы тағы да бос қалған Сент-Эндрюс архиепископтығына үміттенді. Оның мансабы Лондонға сүргінге айдалған шақта кенеттен қайтыс болған кезде тоқталды.
After the Battle of Flodden, during the minority of James V of Scotland, the Douglas family assumed a pivotal role in public affairs. Three weeks after the Battle of Flodden Gavin Douglas, still Provost of St Giles, was admitted a burgess of Edinburgh. His father, the "Great Earl", was then the civil provost of the capital. The Earl died soon afterwards in January 1514 in Wigtownshire, where he had gone as justiciar. As his son had been killed at Flodden, the succession fell to Gavin's nephew, Archibald Douglas, 6th Earl of Angus. The marriage of the young Earl of Angus to James IV's widow, Margaret Tudor, on 6 August 1514 did much to identify the Douglases with the English party in Scotland, as against the French party led by the Duke of Albany, and incidentally to determine the political career of his uncle Gavin. During the first weeks of the Queen's sorrow after the battle, Gavin, with one or two colleagues of the council, acted as personal adviser, and it may be taken for granted that he supported the pretensions of the young earl. His own hopes of preferment had been strengthened by the death of many of the higher clergy at Flodden. The first outcome for Gavin from the new family connection was his appointment to the Abbacy of Aberbrothwick by the Queen Regent, as Margaret Tudor was before her marriage, probably in June 1514. Soon after the marriage of Angus to Margaret she nominated him Archbishop of St Andrews, in succession to William Elphinstone, archbishop designate. But John Hepburn, prior of St Andrews, having obtained the vote of the chapter, expelled him, and was himself in turn expelled by Andrew Forman, Bishop of Moray, who had been nominated by the Pope. In the interval, Douglas's rights in Aberbrothwick had been transferred to James Beaton, Archbishop of Glasgow, and he was now without title or temporality. The breach between the Queen's party and Albany's had widened, and the Queen's advisers had begun an intrigue with England, to the end that the royal widow and her young son should be removed to Henry's court. In those deliberations Gavin Douglas took an active part, and for this reason stimulated the opposition which successfully thwarted his preferment. Gavin Douglas became heavily involved in affairs of state, seeking a dominant role as one of the Lords of Council and bidding to attain one or more of the many sees, including the archbishopric of St Andrews, left vacant in the destructive aftermath of the Scottish defeat. He finally obtained the bishopric of Dunkeld in 1516, but only after a bitter struggle. In 1517, in his more settled public position, Douglas was one of the leading members of the embassy to Francis I which negotiated the Treaty of Rouen, but his role in the volatile politics of the period, mainly centring on control over the minority of James V, was deeply contentious. By late 1517 he had managed to earn the enduring hostility of the Queen Mother, a former ally, and in subsequent years became manifestly involved in political manœuvring against the Regent Albany. At the same time he remained ambitious for the St Andrews archbishopric, which fell vacant once again in 1521. His career was cut short when he died suddenly during a brief period in exile in London.
Дункельд епискобы
1515 жылдың қаңтарында Дункельд епискобы Джордж Браунның қайтысы Дугластың үмітін қайта жақтандырды. Патшайым оны бос қалған лауазымға ұсынды, оны ол қиындықтармен болса да қолға алды. Джон Стюарт, Атоллдың 2-графы, өзінің інісі Эндрю Стюартты Крейг пребендариі етіп, епископ сарайын иеленуге мәжбүр еткен еді. Патшайым Папаға жүгінді, оған Англиядағы ағасы қолдау көрсетті, нәтижесінде 1515 жылдың 18 ақпанында Папаның санкциясы алынды. Осы мәмілеге қатысты Дуглас пен оның достарының бірнеше хаттары ұсталды. Олбэн Франциядан келіп, регенттікке ие болғаннан кейін, бұл құжаттар және Римнен заңға қайшы түрде епископтық "сатып алу" Дугласқа қарсы шабуылдың негізі болды. Ол Эдинбург қамалында, содан кейін Сент-Эндрюс қамалында (ескі қарсыласы, Преор Хепберннің басшылығымен), кейін Данбар қамалында және тағы да Эдинбургте тұтқынға алынды. Папаның араласуы оның шамамен бір жылдық түрмеден кейін босатылуына әкелді. Королева, сондай-ақ, Англияға кетіп қалды. 1516 жылдың шілдесінен кейін Дуглас өзінің епископтығына ие болып, Олбэнмен дипломатиялық келісімге келгендей көрінеді. 1517 жылдың 17 мамырында Дункельд епискобы Руан шартына әкелген келіссөздерді жүргізу үшін Олбэнмен бірге Францияға аттанды. Ол маусым айының соңында Шотландияға оралды. Олбэннің Францияда ұзақ болмауы ақсүйектердің фракциялық топтарына Арранның 1-графы Джеймс Гамильтонның королеваның күйеуі Ангус графына қол салу жоспарына бас қосуға мүмкіндік берді. Бұл жоспардың нәтижесінде "Косвейді тазарту" деп белгілі болған айқас болды, онда Гэвин Дугластың рөлі ерекше көзге түсті. Гамильтондарға қарсы жеңіс Ангус графына әсер етті. Ол королеваның кірісімен еркін жұмсады және лорд Тракуайрдың қызын ұрлап әкетті. Королева ажырасуға кірісіп, күйеуінің билігін жою үшін Олбаннің қайтаруын пайдаланды. 1521 жылдың қарашасында көптеген француз әскерлерімен бірге Олбэннің келуі Ангусты, епископты және басқаларды шекараға қашуға мәжбүр етті. Осы қашқаннан Гэвин Дугласты граф ағылшын сарайына француздық партияға және регенттің сүйіктісі деп есептелетін королеваға қарсы көмек сұрау үшін жіберді. Осы уақыт аралығында Дуглас епископтығынан айырылып, қауіпсіздігі үшін Англияда қалуға мәжбүр болды, онда ол өзінің немере інісінің мүддесі үшін ешқандай іс істемеді. Англияның Франко-шотланд келіссөздеріне жауап ретінде Шотландияға қарсы соғыс жариялауы оның оралуына кедері келтірді. Оның жағдайы Джеймс Битонның, Глазго архиепискобының (оның өмірін "Косвейді тазарту" оқиғасында сақтап қалған), өзінің беделін арттыруға және Форманның қайтысынан бос қалған Сент-Эндрюс архиепископтығына сайлауда Дугласты жеңіске жеткізбеуге тырысқан жалақорлық ниетімен одан әрі қиындады.
In January 1515 on the death of George Brown, Bishop of Dunkeld, Douglas's hopes revived. The queen nominated him to the now vacant seat, which he ultimately obtained, though not without trouble. For John Stewart, 2nd Earl of Atholl had forced his brother, Andrew Stewart, prebendary of Craig, upon the chapter, and had put him in possession of the bishop's palace. The queen appealed to the pope and was seconded by her brother of England, with the result that the Pope's sanction was obtained on 18 February 1515. Some of the correspondence of Douglas and his friends incident to this transaction was intercepted. When Albany came from France and assumed the regency, these documents and the "purchase" of the bishopric from Rome contrary to statute were made the basis of an attack on Douglas, who was imprisoned in Edinburgh Castle, thereafter in St Andrews Castle (under the charge of his old opponent, Prior Hepburn), and later in Dunbar Castle, and again in Edinburgh. Papal intervention procured his release after nearly a year's imprisonment. The Queen, meanwhile, had retired to England. After July 1516 Douglas appears to have been in possession of his see and to have patched up a diplomatic peace with Albany. On 17 May 1517 the Bishop of Dunkeld proceeded with Albany to France to conduct the negotiations which ended in the Treaty of Rouen. He was back in Scotland towards the end of June. Albany's longer absence in France permitted the party faction of the nobles to come to a head in a plot by James Hamilton, 1st Earl of Arran to seize the Earl of Angus, the Queen's husband. The issue of this plot was the well known fight of Cleanse the Causeway, in which Gavin Douglas's part stands out in picturesque relief. The triumph over the Hamiltons had an unsettling effect upon the Earl of Angus. He made free with the Queen's rents and abducted Lord Traquair's daughter. The Queen set about obtaining a divorce and used her influence for the return of Albany as a means of undoing her husband's power. Albany's arrival in November 1521, with a large body of French men at arms, compelled Angus, with the bishop and others, to flee to the Borders. From this retreat Gavin Douglas was sent by the earl to the English court, to ask for aid against the French party and against the Queen, who was reported to be the mistress of the Regent. Meanwhile, Douglas was deprived of his bishopric and forced, for safety, to remain in England, where he effected nothing in the interests of his nephew. The declaration of war by England against Scotland, in answer to the recent Franco Scottish negotiations, prevented his return. His case was further complicated by the libellous animosity of James Beaton, Archbishop of Glasgow (whose life he had saved in the "Cleanse the Causeway" incident), who was anxious to put himself forward and thwart Douglas in the election to the archbishopric of St Andrews, left vacant by the death of Forman.
Өлім
1522 жылы Дуглас Лондонда қызыл ішекпен ауырып, досы лорд Декрдің үйінде қайтыс болды. Шет елдегі соңғы жылдары ол тарихшы Полидор Вергильмен жақын қарым-қатынаста болды, ал оның соңғы істерінің бірі – Полидорға Майордың шотландиялық мәселелер туралы есебінің түзетілген нұсқасын тапсыруды ұйымдастыру болды. Дуглас Савой шіркеуіне жерленді, ондағы ескерткіштік мыс (1864 жылғы өрттен кейін бастапқы орнынан алынып тасталған) оның өлімі мен жерленуін әлі де көрсетеді. Дугластың өмірі мен қызметі туралы қоғамдық құжаттар мен жалпы тарихтардан өзге, Томас Руддиман басылымындағы Джон Сейджтің өмірбаяны және Джон Смоллдың "Гэвин Дугластың поэзиялық туындылары" (1874) басылымының бірінші томында толық ақпарат бар.
In 1522 Douglas was stricken by the plague which raged in London, and died at the house of his friend Lord Dacre. During the closing years of exile he was on intimate terms with the historian Polydore Vergil, and one of his last acts was to arrange to give Polydore a corrected version of Major's account of Scottish affairs. Douglas was buried in the church of the Savoy, where a monumental brass (removed from its proper site after the fire in 1864) still records his death and interment. For Douglas's career see, in addition to the public records and general histories, John Sage's Life in Thomas Ruddiman's edition, and that by John Small in the first volume of his edition The Poetical Works of Gavin Douglas (1874).
Ескерткіштер
Эдинбургтегі Сент-Джайлс соборында (оңтүстік бағаналарының біріне орналасқан) Дугласқа арналған Виктория дәуіріндегі мыс тақташа сақталған. Глазгодағы Куинс-паркте Гавин Дугласты еске алу үшін ескерткіш орнатылған.
A Victorian brass plaque to Douglas exists in St Giles Cathedral in Edinburgh (placed on one of the southern columns). There is a bin commemorating Gavin Douglas in Queen's Park, Glasgow.
Құрмет сарайы
1501 жылы жазылған "Құрмет сарайы" – 2000 жолдан астам құрайтын арман-аллегория, тоғыз жолдан тұратын өлең жолдарынан құралған. Бұл оның ең алғашқы туындысы. Сарайға қарай жол тартқан түрлі соттардың сипаттамаларында және ақынның басынан өткен оқиғаларда – біріншіден, ол Венера сотын ойсыратып жамандағанда, ал кейіннен кешірілген соң шеруге қосылып, сарайдың сұлулығын тамашалауға аттанады. Бұл поэма махаббат сотының әдеби дәстүрлерін жалғастырады, бұл "Гүлдің романы" және "Даңқ үйі" еңбектерінде ерекше көзге түседі. Поэма Джеймс IV-ке арналған, сонымен қатар ізгілік пен құрметті мақтауға арналған нақыл сөздер де бар. Поэманың қолжазбасы қазірге дейін табылған жоқ. Ең ерте сақталған басылымы (шамамен 1553 жылғы) Лондонда Уильям Копленд (1569 жылы қайтыс болған) баспасынан жарық көрген. 1579 жылы Генри Чартеристің (1599 жылы қайтыс болған) баспасынан Эдинбург басылымы шыққан. Кейбір деректерге және Дэвид Лэйнг тапқан жеке парақтарға сүйенсек, бұрынғы Эдинбург басылымы болған деген қорытындыға келді, ол Томас Дэвидсон баспасына жатқызылып, шамамен 1540 жылға дараланған.
The Palice of Honour, dated 1501, is a dream allegory extending to over 2000 lines, composed in nine line stanzas. It is his earliest work. In its descriptions of the various courts on their way to the palace, and of the poet's adventures – first, when he incautiously slanders the court of Venus, and later when after his pardon he joins in the procession and passes to see the glories of the palace – the poem carries on the literary traditions of the courts of love, as shown especially in the "Romaunt of the Rose" and "The Hous of Fame". The poem is dedicated to James IV, not without some lesson in commendation of virtue and honour. No manuscript of the poem is extant. The earliest surviving edition (c. 1553) was printed at London by William Copland (died 1569). An Edinburgh edition, from the press of Henry Charteris (died 1599), followed in 1579. From certain indications in the latter and the evidence of some odd leaves discovered by David Laing, it has been concluded that there was an earlier Edinburgh edition, which has been ascribed to Thomas Davidson, printer, and dated c. 1540.
Энеадос
Дугластың ең маңызды әдеби жетістігі – «Энеадос», Виргилийдің «Энеидасының» шотланд тіліне жасалған аудармасы. Ол 1513 жылы аяқталды және классикалық антик заманнан кез келген қазіргі герман тіліне үлкен поэманың толық аудармасы болды. Оның аудармасына Мафеус Вегиус жазған 13-ші кітап та кіреді. 13 кітаптың әрқайсысы түпнұсқа өлеңді кіріспемен басталады. Бұл кіріспелер әртүрлі мәселелерді қамтиды, кейде жартылай автобиографиялық сипатта болады және әртүрлі стильдерде жазылған.
Douglas's major literary achievement is the Eneados, a Scots translation of Virgil's Aeneid, completed in 1513, and the first full translation of a major poem from classical antiquity into any modern Germanic language. His translation, which is faithful throughout, includes the 13th book by Mapheus Vegius. Each of the 13 books is introduced additionally by an original verse prologue. These deal with various matters, sometimes semi autobiographical, in a variety of styles.
Басқа да аккредиттелген жұмыстар
Гавин Дугласқа "Король Харт" және "Консистенция" деп есептелген тағы екі өлең жатады. "Консистенция" – төрт шумақты қысқа өлең. Оның тақырыбы – адамдар алдымен "консистенция" сөзінен "con" бөлігін алып тастап, "ғылым" және "на майр" қалдырған, кейін "sci" жоғалтып, "ens" –тен басқа ештеңе қалмаған деген ой. Бұл – байлық пен зәулімдікке құмарлық. "Король Харт" поэмасының авторлығы күмәнді. "Құрмет сарайы" сияқты, ол да кейінірек жазылған аллегория, сондықтан жоғары көркемдік деңгейге ие. Оның тақырыбы – король Харт (Жүрек) өзінің бес қызметшісімен (сезімдермен), королевасымен, Ылқыммен, Алғырлықпен және басқа да сарайлықтармен қоршалған сарайдағы адам өмірінің аллегориясы. Поэма 900-ден астам жолдан тұрады және сегіз жолдық шумақтарда жазылған. Мәтін Кембридж университетінің Пепсиан кітапханасындағы Мейтленд фолио қолжазбасында сақталған. 1786 жылға дейін Пинкертонның "Ежелгі шотланд поэмалары" жинағында жарияланғандығы белгісіз.
Two other poems are accredited to Gavin Douglas, King Hart and Conscience. Conscience is a short four stanza poem. Its subject is the "conceit" that men first clipped away the "con" from "conscience" to leave "science" and "na mair"; then they lost "sci" and had nothing but "ens": that schrew, Riches and geir. King Hart is a poem of doubtful accreditation. Like The Palice of Honor, it is a later allegory, and as such, of high literary merit. Its subject is human life told in the allegory of King Hart (Heart) in his castle, surrounded by his five servitors (the senses), Queen, Plesance, Foresight and other courtiers. The poem runs to over 900 lines and is written in eight line stanzas. The text is preserved in the Maitland folio manuscript in the Pepysian library, Cambridge. It is not known to have been printed before 1786, when it appeared in Pinkerton's Ancient Scottish Poems.