Лингаятизм – 12 ғасырда пайда болған, кастаға қарсы тұратын және әлеуметтік теңдікті қолдайтын индуизм ағымы. Қайака, Дасоха, Вачаналар туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шейвизм ағымы 12 ғасырда құрылған.
Shaivism sect founded in 12th century
Лингятизм – Шейвизм негізінде құрылған индуизм дінінің бір саласы. Лингятизмнің ерекшелігі – қатаң түрде касталық жүйеге қарсылығы және әлеуметтік теңдікті қолдауы, сол заманғы қоғамдық нормаларға күшті қарсылық білдіруі. Оның философиялық қағидалары Вачаналар деп аталатын діни өлеңдерде қамтылған. Бұл дәстүрде Каяка (еңбек) және Дасоха (қызмет) құдайға сыйынбаудың бір түрі ретінде ерекше аталады, бұл еңбектің қадірлілігін және басқаларға қызмет етудің маңыздылығын көрсетеді. Басты индуизмнен айырмашылығы, лингятизм Веда мен Пураналардың діни мәртебесін, ритуалдық амалдарды және жаңадан туу концепциясын мойындамайды, сонымен қатар, құдаймен тікелей және жеке тәжірибе алуға шақырады. Лингятизм көбінесе индуизмнің бір тармағы ретінде қарастырылады. Лингятизмнің өз зиярат орындары, храмдары, қасиетті жерлері және Шиваға арналған діни поэзиясы бар. Бүгінде лингаяттар, Шива-Сиддханта жақтастары, Наттар, Пашупаталар, Капаликалар және басқа да адамдар Шивалық халықты құрайды. Лингяят термині лингаяттардың екі жынысының күміс қорапшада сақталатын және мойынға тағылатын іштілікті (ишталинга) әрдайым киюіне негізделген. Іштіліктің өзі – Парашиваның, абсолютті шындықтың және олардың рухани бейнесінің символы болып табылатын сопақ пішіндес белгі. Верашаива философиясы лингятизмді жайндарды Шиваға табынуға көндіруге мүмкіндік берді. Лингятизмнің брахмандарға қарсы екендігі ерте Верашаива әдебиетіндегі брахмандарға қарсы пікір-таластар арқылы дәлелденеді. Басавадан кейін қалыптасқан дәстүр бойынша, Верашаивизмді бес Панчачарья – Ренукачарья, Дарукачарья, Экорама, Пандитарадхья және Вишвесвара жеткізген, ал Ренукачарья алғаш рет Веданың көрушісі Агастьяға үйреткен. Верашаивтар «Сиддханта Шикхамани» Басавадан бұрын жазылған деп есептесе де, ол шындығында 13 немесе 14 ғасырларда, Басавадан кейін жазылған болуы мүмкін. Вирасаива әулеті Наяка билеушілері лингятизмнің 16-18 ғасырлардағы маңызды храмдарын және семинарияларын салған, индуистік және джайнистік храмдарды жөндеп, жаңаларын салған, Адвайта Срингери матасы сияқты ірі индуистік монастырларды демеушілік еткен, сондай-ақ Читрадургадағы бекіністер мен храмдарды салған.
Lingayatism is a Hindu denomination based on Shaivism. A radical feature of Lingayatism is its staunch opposition to the caste system and advocacy for social equality, challenging societal norms of the time. Its philosophical tenets are encapsulated in Vachanas, a form of devotional poetry. The tradition also emphasizes Kayaka (work) and Dasoha (service) as forms of worship, underscoring the sanctity of labor and service to others. Unlike mainstream Hinduism, Lingayatism rejects scriptural authority of vedas and puranas, ritualistic practices, and the concept of rebirth, promoting a direct, personal experience of the divine. Lingayatism is generally considered a Hindu sect Lingayatism has its own pilgrimage places, temples, shrines and religious poetry based on Shiva. Today, Lingayats, along with Shaiva Siddhanta followers, Naths, Pashupatas, Kapalikas and others constitute the Shaivite population. The term Lingayat is based on the practice of both genders of Lingayats wearing an iṣṭaliṅga contained inside a silver box with a necklace all the time. The istalinga is an oval shaped emblem symbolising Parashiva, the absolute reality and icon of their spirituality. The Veerashaiva philosophy enabled Lingayats to "win over the Jains to Shiva worship". The Lingayats were also anti Brahmin as evidenced by the polemics against the Brahmins in early Veerashaiva literature. According to a tradition which developed after Basava's time, Veerashaivism was transmitted by five Panchacharyas, namely Renukacharya, Darukacharya, Ekorama, Panditharadhya, and Vishweswara, and first taught by Renukacharya to sage Agasthya, a Vedic seer. While Veerashaivas regard the Siddhanta Shikhamani to predate Basava, it may actually have been composed in the 13th or 14th century, post dating Basava. The Virasaiva dynasty Nayaka rulers built major 16th to 18th century shrines and seminaries of Lingayatism, repaired and built new Hindu and Jain temples, sponsored major Hindu monasteries such as the Advaita Sringeri matha as well as forts and temples such as at Chitradurga.
Варна статусы туралы пікірталастар (19-20 ғасыр)
XIX ғасырдың алғашқы онжылдықтарында Лингаяттарды Фрэнсис Бьюкенен сияқты британдық шенеуніктер индуистік касталардың әртүрлілігі зор жиынтығы және барлық әлеуметтік топтар мен діндерден жаңа мүшелерді қабылдайтын, теңдікке негізделген, әр түрлі идеяларды біріктіретін әлеуметтік жүйе ретінде сипаттады. Дегенмен, британдық шенеуніктер көптеген Лингаяттардың іштен үйлену дәстүрі мен мұрагерлік кәсіптері оларды жіктеуді қиындатқанын атап өтті. 1871 және 1881 жылдарғы Британдық Үндістанның отарлық санағында Лингаяттар шудралар тізіміне енгізілді. С. М. Жамдардың сөзінше, ол "2017/2018 жылдары Лингаяттарды жеке дін ретінде тану туралы талапты көтерген" жетекші, ал М. Б. Патил, Чандан Гоуда да "Лингаяттар алғаш рет 1881 жылғы Майсур штатында өткізілген санақта индуизм дінінің құрамындағы каста ретінде тіркелді" деп мәлімдейді. Шринивас, теңдікке ұмтылған Лингаяттар каннада тілінде (Карнатака) және айналасындағы аймақтарды санскриттеуде маңызды рөл атқарды, бірақ элитаризмге қарсы тұрды.
In early decades of the 19th century, the Lingayats were described by British officials such as Francis Buchanan as a conglomeration of Hindu castes with enormous diversity and eclectic, egalitarian social system that accepted converts from all social strata and religions. However, the British officials also noted the endogamous tradition and hereditary occupations of many Lingayats, which made their classification difficult. In the 1871 and the 1881 colonial era census of British India, Lingayats were listed as shudras. refn|group=note|According to S. M. Jamdar, "who is spearheading the demand" in 2017/2018 for recognition of Lingayats as a separate religion, and M. B. Patil, Chandan Gowda also claims that "the Lingayats were recorded as a caste within the Hindu religion for the first time in the 1881 census done in Mysore state." The egalitarian Lingayats, states Srinivas, had been a major force in Sanskritization of Kannada speaking (Karnataka) and nearby regions but against elitism.
Сипаттамалары
Лингваизм көбінесе индуизмнің бір саласы ретінде қарастырылады.
Lingayatism is often considered a Hindu sect.
Мұқты
Олар жанның көшуі (метемпсихоз, реинкарнация) тұжырымын қабылдаса да, лингаяттардың соңғы өмірін басынан өткеріп жатқанына және линга киіп, өлгеннен кейін Шивамен қайта қосылатынына сенеді. Лингяттарды өртемейді, керісінше, "олар тік отырып, медитациялық күйде, оң қолында жеке лингаларын ұстап жерленеді". Индолог Ф. Отто Шредер лингаят мәтіндерін және олардың метемпсихозға қатысты ұстанымын зерттеген алғашқы ғалымдардың бірі болды. Шредердің сөзіне қарағанда, лингаятизм метемпсихозды – яғни, адам немесе жануар жаны өлгеннен кейін жаңа денеге көшіп өтеді деген сенімді жоққа шығарады деп алғаш айтқан Аббе Дюбуа болды. Шредердің мәлімдеуінше, "қайта туылмауға қарсылық" туралы бұл пікірді басқалар да қайталап, лингаятизмнің индуизм сияқты басқа үнді діндерінен ерекшеленетін балама дін ме деген сұрақ тудырды, онда метемпсихоз және қайта туу – негізгі қағидалар болып табылады. Шредердің пікірінше, Дюбуа жаңылысқан, ал Вирамахешваракара самграха, Анади вирасаивасара самграха, Сивататва ратнакара (Басаваның еңбегі) және Лингвит Парамесвара Агам сияқты лингаят мәтіндері метемпсихоздың лингаятизмнің негізгі тұжырымы екенін растайды. Шредердің айтуынша, лингаяттар ізгілікпен өмір сүрсе, бұл олардың соңғы өмірі болады және олар Шиваға бірігіп кетеді деп сенеді, осы сенім олардың қайта тууға сенбейтіні туралы жаңылыс түсінік тудырды. Р. Блейк Майклдың сөзіне сәйкес, Басава, Аллама Прабху, Сиддхарамшавар және лингаятизмнің басқа да діни тұлғалары қайта туу және одан қалай құтылуға болатыны туралы кеңінен талқылаған.
While they accept the concept of transmigration of soul (metempsychosis, reincarnation), they believe that Lingayats are in their last lifetime, and believe that will be reunited with Shiva after their death by wearing the lingam. Lingayats are not cremated, but "are buried in a sitting, meditative position, holding their personal linga in the right hand." Indologist F. Otto Schrader was among early scholars who studied Lingayat texts and its stand on metempsychosis. According to Schrader, it was Abbe Dubois who first remarked that Lingayatism rejects metempsychosis – the belief that the soul of a human being or animal transmigrates into a new body after death. This remark about "rejecting rebirth" was repeated by others, states Schrader, and it led to the question whether Lingayatism is a religion distinct from other Indian religions such as Hinduism where metempsychosis and rebirth is a fundamental premise. According to Schrader, Dubois was incorrect and Lingayat texts such as Viramahesvaracara samgraha, Anadi virasaivasara samgraha, Sivatattva ratnakara (by Basava), and Lingait Paramesvara Agama confirm that metempsychosis is a fundamental premise of Lingayatism. According to Schrader, Lingayats believe that if they live an ethical life then this will be their last life, and they will merge into Shiva, a belief that has fed the confusion that they do not believe in rebirth. According to R. Blake Michael, rebirth and ways to end rebirth was extensively discussed by Basava, Allama Prabhu, Siddharameshawar and other religious saints of Lingayatism.
Біліктіліксіз дуализм
Шунья, каннада тіліндегі бірнеше мәтіндерде, Вирашаива ұғымындағы Жоғарғы күшке теңестіріледі. Атап айтқанда, Шунья Сампадхане мәтіндері Аллама Прабхудың ойларын диалог түрінде ұсынады, онда шунья – рухани жол іздеушінің толтыруға және жоюға тырысатын кеңістік пен айырмашылықтар. Бұл – жанның шексіз Шивамен бірігуі, құтты мокшаның күйі. Бұл лингаят түсінігі вайшнавизмнің кейбір мәтіндерінде, әсіресе Одияда, мысалы, поэтикалық Панчасакхаларда кездесетін шунья Брахма түсінігімен ұқсас. Ол Ведантаның Ниргуна Брахман идеясын, яғни мәңгілік өзгермейтін метафизикалық шындықты «тұлғаланған кеңістік» ретінде түсіндіреді. Индуизмнің бұл ұғымының баламалы атауларына кейбір мәтіндерде шунья пуруша және Джаганнатха жатады. Дегенмен, лингаятизмде де, вайшнавизмнің Махима Дхарма сияқты түрлі бағыттарында да Шунья идеясы буддизмнің Шүнйата ұғымына қарағанда индуистік метафизикалық Брахман ұғымына жақын. Бірақ, Бхима Бхойдың еңбектеріндегідей, кейбір ортақ белгілер де бар. Шрипати, Вирашаива ғалымы, Шрикара Бхашьяда лингаятизм философиясын Веданта терминдерінде түсіндірді, лингаятизмді білікті емес дуализмнің бір түрі деп атады, онда жеке Атман (жан) – Құдайдың денесі, ал Шива мен Атман (өзі, жан) арасында ешқандай айырмашылық жоқ, Шива – адамның Атманы, ал оның Атманы – Шива. Шрипатидің талдауы лингаятизмді 11 ғасырғы Вишиштадвайта философы Рамануджаға, Адвайта философы Ади Шанкараға қарағанда жақын деп санайды.
Shunya, in a series of Kannada language texts, is equated with the Virashaiva concept of the Supreme. In particular, the Shunya Sampadane texts present the ideas of Allama Prabhu in a form of dialogue, where shunya is that void and distinctions which a spiritual journey seeks to fill and eliminate. It is the described as state of union of one's soul with the infinite Shiva, the state of blissful moksha. This Lingayat concept is similar to shunya Brahma concept found in certain texts of Vaishnavism, particularly in Odiya, such as the poetic Panchasakhas. It explains the Nirguna Brahman idea of Vedanta, that is the eternal unchanging metaphysical reality as "personified void". Alternate names for this concept of Hinduism, include shunya purusha and Jagannatha in certain texts. However, both in Lingayatism and various flavors of Vaishnavism such as Mahima Dharma, the idea of Shunya is closer to the Hindu concept of metaphysical Brahman, rather than to the Śūnyatā concept of Buddhism. However, there is some overlap, such as in the works of Bhima Bhoi. Sripati, a Veerashaiva scholar, explained Lingayatism philosophy in Srikara Bhashya, in Vedanta terms, stating Lingayatism to be a form of qualified non dualism, wherein the individual Atman (soul) is the body of God, and that there is no difference between Shiva and Atman (self, soul), Shiva is one's Atman, one's Atman is Shiva. Sripati's analysis places Lingayatism in a form closer to the 11th century Vishishtadvaita philosopher Ramanuja, than to Advaita philosopher Adi Shankara.
Білікті монизм
Басқа ғалымдар лингаяттықтың Верашаива ғалымы Шрипатидің сипаттамасынан гөрі күрделірек екенін айтады. Ол Басава дәуірінде әртүрлі рухани ағымдарды біріктірді. Ян Петер Шютен лингаяттықтың Шиваны құдай ретінде қабылдағанмен, бірқатар монотеизмге бейім екенін, бірақ сонымен бірге Жоғары Шындықтың моноистік бірлігін терең сезінетінін айтады. Шютен мұны Рамануджаның Вишиштадвайтасы мен Шанкараның Адвайта дәстүрлерінің синтезі деп атайды, оны Шакти Вишиштадвайта деп атап, ол – Шакти нанымдарымен біріктірілген монизм. Бірақ Басаваның көзқарасы Ади Шанкарадан өзгеше, дейді Шютен, себебі Басава бағыныштылық жолына баса назар бөлген, ал Шанкара білім жолына баса назар бөлген – Басаваның заманында Карнатакада кеңінен талқыланған монистік Адвайта философиясының жүйесі.
Other scholars state that Lingayatism is more complex than the description of the Veerashaiva scholar Sripati. It united diverse spiritual trends during Basava's era. Jan Peter Schouten states that it tends towards monotheism with Shiva as the godhead, but with a strong awareness of the monistic unity of the Ultimate Reality. Schouten calls this as a synthesis of Ramanuja's Vishishtadvaita and Shankara's Advaita traditions, naming it Shakti Vishishtadvaita, that is monism fused with Shakti beliefs. But Basava's approach is different than Adi Shankara, states Schouten, in that Basava emphasises the path of devotion, compared to Shankara's emphasis on the path of knowledge—a system of monistic Advaita philosophy widely discussed in Karnataka in the time of Basava.
Қаякава Кайласа ілімі мен карма
Қаяқ аве калайса – Верашаивтіліктегі ұран. Ол «жұмыс – жұмақ» немесе «жұмыс істеу [қаякаве] – Иенің патшалығында [кайласада] болу» дегенді білдіреді. Кейбір ғалымдар «қаяка» сөзін «ғибадат, рәсім» деп аударса, енді біреулері оны «жұмыс, еңбек» деп аударады. Бұл ұран Басаваға жатқызылады және көбінесе барлық әлеуметтік топтар үшін еңбек этикасын көрсетеді. Лингаят ақындары карма ұғымын қабылдап, Шива поэзиясында оны жиі қайталап айтады. Мысалы, Раманужан айтуынша, Махадевиякка карма және Шиваға деген бақытпен тоқтатылған қайта туу тізбегі туралы айтады. Лингаятизмде карма мен дхарма ұғымдары бар, бірақ лингаятизмнің карма ілімі тағдырға және жазуға байланысты емес. Лингаяттар «қаяка» (жұмыс) және «адамның қазіргі уақыттағы еңбегінің» өзгерткіш күшіне сенеді. Шутэннің сөзіне қарағанда, Сиддхарама мен Аллама карма ілімін еңбек пен лайықтылық заңы ретінде талқылаған, бірақ Аллама Сиддхараманы мұндай лайықтылықтың төменгі деңгейдегі механизм екендігіне көндірген, ал нағыз мистикалық жетістік «іс-қимыл мен сыйақы аймағынан» асып, жеке мүддеден құтылады. Шутэннің айтуынша, бұл идеялар Бхагавад-гитадағы «іс нәтижеге байланыссыз орындалуы керек» деген тұжырымға ұқсас.
Kayakave kailasa is a slogan in Veerashaivism. It means "work is heaven" or "to work [Kayakave] is to be in the Lord's Kingdom [Kailasa]". Some scholars translate Kayaka as "worship, ritual", while others translate it as "work, labour". The slogan is attributed to Basava, and generally interpreted to signify a work ethic for all social classes. Lingayat poet saints accepted the concept of karma and repeatedly mention it in their Shiva poetry. For example, states Ramanujan, Mahadeviyakka mentions karma and resulting chain of rebirths that are cut short by bhakti to Shiva. Lingayatism has the concepts of karma and dharma, but the Lingayatism doctrine of karma is not one of fate and destiny. Lingayats believe in kayaka (work) and the transformative potential of "one's work in the here and now". According to Schouten, Siddharama and Allama debated the doctrine of karma as the law of work and merit, but Allama persuaded Siddharama that such merit is a low level mechanism, and real mystical achievement transcends "the sphere of works and rewards" and is void of self interest. These ideas, states Schouten, are similar to those found in Bhagavad Gita which teaches "work must be done without any attachment to the results".
Дасоха ілімі
Дасоха – лингаятизмдегі Каякава Кайласаның мақсаты және нәтижесі. Дасоха «қызмет» дегенді білдіреді, және одан да нақтырақ айтқанда, Джангаманы қоса, басқа лингаяттарға қызмет етуді білдіреді. Кез келген мамандық иесі лингаятизм өз уақытының, күш-жігерінің және табысының бір бөлігін өз қауымына және діни кешіп жүретіндерге беруді және сыйлауды ұсынады. Вирасайвизм бойынша, еңбек ету және кемсітусіз өз қауымына қызмет ету – құдайды сезінудің жолы, және бұл сезім бүгінгі күні де Вирасайвалар тарапынан құрметтеледі. Ян Петер Шоутеннің сөзіне қарағанда, бұл доктрина философиялық тұрғыдан Шиваға байланысты ежелгі «Сохам» санскрит бірлік мантрасына қатысты, ол «Мен Олмын» дегенді білдіреді. Бұл әлеуметтік этика Оңтүстік Үндістанның басқа да индуист қауымдарында да кездеседі, оған азық-түлікпен қамтамасыз ету және басқа да қажетті заттарды, әсіресе қоғамның мұқтаж мүшелерімен және табиғи немесе басқа да апаттардан зардап шеккендермен бөлісу кіреді.
Dasoha is the purpose and result of Kāyakavē Kailāsa in Lingayatism. Dasoha means "service", and more specifically "service to other Lingayats" including the Jangama. Regardless of one's vocation, Lingayatism suggests giving and donating a part of one's time, effort and income to one's community and to religious mendicants. According to Virasaivism, skilful work and service to one's community, without discrimination, is a means to experiencing the divine, a sentiment that continues to be revered in present day Virasaivas. According to Jan Peter Schouten, this doctrine is philosophically rooted in the more ancient So'ham Sanskrit oneness mantra related to Shiva, and which means "I am He". This social ethic is also found among other Hindu communities of South India, and includes community provisioning of grains and sharing other essentials particularly with poorer members of society and those affected by natural or other disasters.
Лингадхаран
Линггадаране – лингаяттар арасындағы бастама рәсімі. Линг-адхаране кез келген жаста орындалуы мүмкін, бірақ көбінесе жүктіліктің 7-8 айында жасалады. Отбасылық гуру пуджа өткізеді және анаға ышталинганы табыс етеді, ол туғанға дейін оны өз ышталингасына байлайды. Бала туғаннан кейін анасы жаңа ышталинганы баласына бекітеді. 8-11 жасқа келгенде бала отбасылық гурудан ышталингаға дұрыс құрбандық шалу тәртібін білу үшін дикша алады. Бала туғаннан өліміне дейін линганы үнемі киеді және оған жеке ышталинга ретінде табынады. Линга кішкентай күміс және ағаш қорапқа салынған матаға оралған. Оны жүрек үстіне, яғни жүректің ішіндегі құдай орнына кию керек. Кейбір адамдар оны көкірекке немесе денеге жіп арқылы жабыстырып киеді.
Lingadharane is the ceremony of initiation among Lingayats. Though lingadharane can be performed at any age, it is usually performed when a fetus in the womb is 7–8 months old. The family Guru performs pooja and provides the ishtalinga to the mother, who then ties it to her own ishtalinga until birth. At birth the mother secures the new ishtalinga to her child. Upon attaining the age of 8–11 years, the child receives Diksha from the family Guru to know the proper procedure to perform pooja of ishtalinga. From birth to death, the child wears the Linga at all times and it is worshipped as a personal ishtalinga. The Linga is wrapped in a cloth housed in a small silver and wooden box. It is to be worn on the chest, over the seat of the indwelling deity within the heart. Some people wear it on the chest or around the body using a thread.
Вегетариандық
Лингвалар қатаң вегетариандық өмір салтын ұстанады. Иманды лингалар балықты қоса, ешқандай ет жемейді. Арақ ішуге тыйым салынған. Карнатаканың кейбір аймақтарында бұл ғибадатханалар лингаят әулиелерінің самадхилары болып табылады, ал Белгави қаласындағы Веерабхадра ғибадатханасы сияқты басқалары – лингалар үшін маңызды қасиетті орындардың бірі, сондай-ақ тарихи ғибадатханаларда Шива ғибадатханасын лингаят дін қызметкерлері басқарып, күтіп ұстайды. Көптеген ауылдық лингаят қауымдары тойға шақыру қағаздарында Шива, Парвати және Ганешаның суреттерін қолданады, ал Ганеша мерекесі Карнатаканың көптеген аймақтарында ауылдық және қалалық лингалардың барлығы тарапынан тойланады.
Lingayats are strict vegetarians. Devout Lingayats do not consume meat of any kind including fish. The drinking of liquor is prohibited. In some parts of Karnataka, these temples are samadhis of Lingayat saints, in others such as the Veerabhadra temple of Belgavi – one of the important pilgrimage sites for Lingayats, and other historic temples, the Shiva temple is operated and maintained by Lingayat priests. Many rural Lingayat communities include the images of Shiva, Parvati and Ganesha in their wedding invitations, while Ganesha festivities are observed by both rural and urban Lingayats in many parts of Karnataka.
Ведалар мен шастралар
Лингяят (Верашаива) ойшылдары Брахмандардың Ведалар мен шастраларға қатысты бақылауын жоққа шығарды, бірақ Ведалық білімді толығымен мойын бұрмады. Мысалы, 13 ғасырдағы Телугу Вирашаива ақыны Палкурики Соманатта, "Басава Пурана" авторы – Верашаивалардың қасиетті кітабы, "Вирашаивизм Ведалар мен шастраларға толық сәйкес келеді" деп мәлімдеді. Соманатта өзінің "төрт Веданы білетін ғалым" екенін бірнеше рет айтқан. Лингяят Ведаларды құрал ретінде қарастырады, бірақ қасиетті мақсат ретінде емес. Ол түрлі ритуалдарды және Ведаларды қоса алғанда, кез келген мәтінді сұрақсыз қабылдауды жобады.
Lingayat (Veerashaiva) thinkers rejected the custodial hold of Brahmins over the Vedas and the shastras, but they did not outright reject the Vedic knowledge. The 13th century Telugu Virashaiva poet Palkuriki Somanatha, author of Basava Purana—a scripture of Veerashaivas, for example asserted, "Virashaivism fully conformed to the Vedas and the shastras." Somanatha repeatedly stated that "he was a scholar of the four Vedas". Lingayatism considers the Vedas as a means, but not the sanctimonious end. It rejected various forms of ritualism and the uncritical adherence to any text including the Vedas.
Анубхава Мантапа
Анубхава Мантапа сөзбе-сөз "рухани тәжірибе залы" дегенді білдіреді. Басава заманынан бері лингаят институты болып табылады, мистикалықтар, әулиелер және ақын-философтардың рухани және күнделікті өмірдің мәселелерін ашық түрде талқылайтын академиясы ретінде қызмет етті. Бұл Лингьятаға қатысты барлық діни және философиялық ойлардың бастауы болды. Оған мистик Алламапрабху төрағалық етті, және бүкіл Карнатакадан және Үндістанның басқа аймақтарынан келген көптеген шараналар қатысты. Бұл институт лингаяттық діни және философиялық ойларды таратуға да көмектесті. Акка Махадеви, Чаннабасаванна және Басаваннаның өзі Анубхава Мантапаға қатысты.
The Anubhava Mantapa literally means the "hall of spiritual experience". It has been a Lingayat institution since the time of Basava, serving as an academy of mystics, saints and poet philosophers for discussion of spiritual and mundane questions of life, in open. It was the fountainhead of all religious and philosophical thought pertaining to the Lingayata. It was presided over by the mystic Allamaprabhu, and numerous sharanas from all over Karnataka and other parts of India were participants. This institution also helped propagate Lingayatism religious and philosophical thought. Akka Mahadevi, Channabasavanna and Basavanna himself were participants in the Anubhava Mantapa.
Демография
Қазіргі уақытта лингаиттер негізінен Карнатака штатында, әсіресе Солтүстік және Орталық Карнатакада кездеседі, сонымен қатар Оңтүстік Карнатакада да көптеген лингаиттер тұрады. Лингяттардың Карнатака халқының шамамен 16%-ын және Махараштра халқының шамамен 6,7%-ын құрайтыны естіміз. Лингва диаспорасы әлемнің көптеген елдерінде, әсіресе АҚШ, Ұлыбритания және Австралияда таралған. Сондай-ақ, қазіргі таңда Орталық үкімет лингаиттердің 16 кастасына басқа да артықшылықты топтар (ОБС) мәртебесін берді. Телангана штатында да лингаиттер бар.
Lingayats today are found predominantly in the state of Karnataka, especially in North and Central Karnataka with a sizeable population native to South Karnataka. Lingayats have been estimated to be about 16% of Karnataka's population and about 6 7% of Maharashtra's population. The Lingayat diaspora can be found in countries around the world, particularly the United States, Britain and Australia. and SC. Currently, 16 castes of Lingayats have been accorded the OBC status by the Central Government. and Telangana.