Кіріспе

Тимоти Лиридің философиялық тұжырымы

Тимоти Лиридің сана моделі

Сегіз контурлы сана моделі – бұл Тимоти Лиридің «Нейрологика» (1973) және «Экзопсихология» (1977) кітаптарында, бастапқыда психологиялық философия ретінде ұсынған (қысқаша «псифи») холистикалық модель. Кейіннен Роберт Антон Уилсон «Космикалық триггер» (1977) және «Прометейдің көтерілуі» (1983) кітаптарында, ал Антеро Алли «Angel Tech» (1985) және «Сегіз контурлы ми» (2009) кітаптарында кеңейтілді. Модельде «сегіз кезеңді [контурларды]» ұсынады. Басқа авторлардың айтуынша, сегіз контур немесе «ми» адамның жүйке жүйесінде жұмыс істейді. Әрқайсысы өзінің жекелей бейімделуімен және шындыққа қатысты субъективті тәжірибесімен байланысты. Лири мен Алли әр контур үшін үш кезеңді қамтиды, әр сана деңгейінің даму нүктелерін егжей-тегжейлі сипаттайды. Модель ғылыми тұрғыдан сенімді емес және академиялық ортада көбінесе назардан тыс қалған. 1960 жылдардың соңы мен 1970 жылдардың басында Лири осы сегіз контурлы сана моделін жазушы Брайан Барритпен бірлесіп жасады. «Құдайдың жеті тілі» атты мақаласында адам миында жеті контур бар екені, олар жеті сана деңгейін тудыратыны айтылған. Кейіннен бұл жеті контур Лиридің 1973 жылы түрмеде жазған «Нейрологика» атты монографиясында пайда болды. Сегіз контурлық идея Лири мен Роберт Антон Уилсонның «Экзопсихология» және «Космикалық триггер» еңбектерін жариялағанға дейін толыққанды тұжырымдалмаған. Уилсон 1970 жылдардың басында Лиримен дос болғаннан кейін модельге үлес қосты және оны «Прометейдің көтерілуі» кітабында және басқа да еңбектерінде одан әрі дамыту үшін негіз ретінде пайдаланды.

Шолу

Бұл сана моделіндегі сегіз схеманың алғашқы төртеуі Жердегі өмірге және адамзаттың күрделі болуына қатысты. Соңғы төрт схема жерден тысқары және адам түрінің эволюциясына, атап айтқанда сананың өзгерген күйлері, рухани ояну, мистикалық тәжірибелер, психоделикалық сана жағдайлары және паранормальдық қабілеттер арқылы қатысты. Ұсыныста бұл өзгерген сана күйлері жақында ғана анықталғаны, бірақ кеңінен қолданылмағаны айтылады. Лири алғашқы төртеуін жердегі адам қоғамында тірі қалу және жұмыс істеу үшін қажетті "дербес схемалар" деп сипаттады және жерден тыс схемалар болашақ адамдар үшін пайдалы болады деп болжады, олар алдын ала белгіленген жоспар бойынша сыртқы ғарышқа көшуге және жерден тыс өмір сүруге ұмтылады. Лири, Уилсон және Алли бұл идеяны терең зерттеді, әр схеманың жеке адамдардың өмірінде де, қоғамдар мен өркениеттерде де қалай жұмыс істейтінін анықтауға тырысты. "Схема" термині мидың компьютерлік жабдыққа, ал мидың байланыстары тізбектерге теңелетін метафора болып табылады. Лири адам түрінің эволюциясын, жеке тұлғаның дамуын және барлық тіршіліктің биологиялық эволюциясын түсіндіру үшін сегіз схеманы рекапитуляция теориясымен бірге қолданды.

Сын

Көптеген зерттеушілер Лиридің өзінің тұжырымдамаларын ғылыми дәлелдермен жеткізуде нашар екенін айтты. Психоделикалық заттармен жұмыс ілеуге кіріспес бұрын, ол деректерді жинаушы емес, көбінесе теоретик ретінде белгілі болды. Оның психоделикалық препараттарға дейінгі ең маңызды жұмысы – «Тұлғааралық диагностика» еді. «Британдық медициналық журналының» рецензенты Х.Дж. Эйзенк Лиридің психиатриялық жағдайларды бағалау үшін түсініксіз және тым кең өлшемдер жасағанын жазды. «Кітаптың ең үлкен кемшілігі, диагностикалық жүйенің дұрыстығы мен сенімділігін растайтын ешқандай дәлел келтірмеуі болуы мүмкін», - деп жазды Эйзенк. «Жүйенің дәлдігін клиникалық тәжірибеде оқырман өзі тексеруге болады» деу жеткіліксіз. 1965 жылы Лири «Психоделикалық оқырман» атты жинақтың редакторы болды. Пенсильвания штатының психолог-зерттеушісі Джером Э. Сингер кітапты қарап, «алаяқтықтардың қосындысынан» тұратын еңбектегі ең жаман кінәлі ретінде Лириді атады. ЛСД-нің әсері туралы ғылыми деректердің орнына Лири «галактикалардың жарық жылдамдығынан асып айналуы» және ми қабығының «әлдеқайда жоғары кернеуге қосылуы» туралы метафораларды пайдаланды.