Жыныстық би – тізеге отырып билеу — Мақалалармен ағылшынша

Кіріспе

Эротикалық бидің түрі

Күлкі биі (немесе контактілік би) – көптеген стриптиз клубтарында ұсынылатын эротикалық бидің түрі, онда биші әдетте отырған клиентпен дене жақындастығында болады. Күлкі биі, денемен жанасусыз, отырған клиентке жақын билейтін үстел биінен ерекшеленеді. Балама терминдердің бірі – диван биі, ол клиент диванда отырып билейтін күлкі биінің бір түрі. Толық контактілі күлкі биінде биші клиентпен жыныстық қатынасқа ұқсас, бірақ енусіз әрекеттер жасай алады, мысалы, денесін клиентке қарсы «үкеді» немесе «тверк» биін орындайды. Жергілікті заңнама мен қоғамдық нормаларға байланысты, күлкі биіне қатысушыларға бір-біріне қол тигізуге немесе тигісуге рұқсат етуі мүмкін. Кейбір клубтарда клиенттердің қол тигізуіне тыйым салынады. Ал басқаларында клубтың бақылауы болмайды және қатысушылар арасындағы жақындасу деңгейі келісім бойынша айқындалады. Клубтар ережелерді қатаң сақтау тұрғысынан әртүрлі, кейбіреулері ереже бұзушылықтарға көз жұмады. Күлкі биінде екі қатысушы да шамалы дәрежеде киінген болуы мүмкін, немесе жалаңаш, немесе биші жартылай немесе толық жалаңаш болуы мүмкін, бұл заңдар мен клуб саясатына байланысты. Кейбір заңнамалар жалаңаштыққа рұқсат берілген жағдайда алкогольге тыйым салуды талап етеді. Басқа заңнамаларда биші мен клиент арасында терімен тікелей жанасу болмаса ғана жалаңаштыққа рұқсат беріледі, яғни олардың кем дегенде біреуі киім киюі керек. Егер мекемеге проституцияға рұқсат беруге арнайы лицензия болса, киім талаптары да сол лицензияға байланысты болуы мүмкін. Биші көбінесе клиентке қарағанда кем киінгендіктен, күлкі биі бишінің бағынушылық әрекеті ретінде қарастырылуы мүмкін. Кейбір орындарда күлкі билерінің «блок сессиясын» (әдетте жарты сағаттан бір сағатқа дейін) «шампан бөлмесінде» немесе «VIP бөлмесінде» брондауға болады, бұл әдетте клубтың арт жағында орналасқан жеке бөлме. Көптеген клубтарда күлкі биінің ұзақтығы клубтың ди-джейі ойнатып жатқан әннің ұзақтығымен өлшенеді. Күлкі биінің құны айтарлықтай өзгеруі мүмкін.

A lap dance (or contact dance) is a type of erotic dance performance offered in many strip clubs in which the dancer typically has body contact with a seated patron. Lap dancing is different from table dancing, in which the dancer is close to a seated patron, but without body contact. Variant terms include couch dance, which is a lap dance where the customer is seated on a couch. With full contact lap dances, the dancer may engage in non penetrative sexual contact with the patron, such as "grinding" or "twerking" their body against the patron. Depending on the local jurisdiction and community standards, the participants in lap dancing are sometimes allowed to touch or be touched by each other. In some clubs any touching by the patron is forbidden. In others there is no oversight by the club and various levels of contact are negotiable between the participants. Clubs vary widely with regard to their enforcement of rules, and some turn a blind eye to any violations. Lap dancing usually occurs with both participants being either clothed to more or less the same degree, or naked, or the dancer being partially or fully naked, depending on the laws of the jurisdiction and the club's policies. Some jurisdictions require a prohibition on alcohol if various degrees of nudity are allowed. In other jurisdictions nudity is only allowed where skin contact does not occur between the dancer and the patron, requiring at least one of them to wear clothing. Where specific licensing exists for an establishment to allow prostitution, the dress requirements may also be dependent on that licensing. As the dancer is rarely dressed to a greater degree than the patron, lap dancing is sometimes seen as a submissive act by the dancer. In some places, a "block session" of lap dances (usually half an hour to an hour) can be booked in a "champagne room" or "VIP room", which is a private room usually located in the back of a club. In many clubs, the duration of a lap dance is measured by the length of the song being played by the club's DJ. Charges for lap dances vary significantly.

Дау

Ұяда билеу – ойын-сауық па, әлде жыныстық қызметтің бір түрі ме деген пікірталас бар. Ұяда билеуді сынаушылар кейбір клуб иелерінің қараңғы жеке бөлмелер құрып, бишілерден би сахнасы үшін қымбат ақы талап ету арқылы клиенттер мен бишілер арасындағы жыныстық актілерді жасырын түрде ынталандырып, оған көз жұмбалыдайтынын айтады. Бұл, мысалы, Ұлыбританияда клубтың жыныстық орын лицензиясы емес, қоғамдық ойын-сауық лицензиясы болған жағдайда, сондай-ақ бордельдерге тыйым салынған елдерде алаңдаушылық тудыруы мүмкін. Ұлыбританияның либералды "Гардиан" газетінің мәліметінше: "Зерттеулер көрсеткендей, көптеген әйелдер кедейлік пен басқа баламаның болмауы салдарынан биші болады".

Тарих және құқықтық мәселелер

Лэп-данс клубтары – бұрынғы стриптиз клубтарының кейінгі дамуы, онда стриптизерлер сахнада билейтін және жалақы алатын. 1970 жылдары Нью-Йорктегі «Мелоди» театры көрермендердің қатысуын енгізіп, оны «Марди Гра» деп атады. «Мелоди» театры «Гармония» театры болып өзгеріп, Манхэттендегі екі жерде 20 жылдан астам уақыт жұмыс істеді, содан кейін 1998 жылы жабылды. Сонымен қатар, 1970 жылдары ересектер фильмдерін жасаған Джим мен Арти Митчелл Сан-Францискода өз фильмдерін көрсету үшін «О'Фаррелл» театры деп аталатын ересектер кинотеатрын ашты. Бірақ 1970 жылдардың екінші жартысында бейнекассетаның ойдағыдай табылуымен және бейнекассеталарды жалға беруші дүкендердің көбеюімен ересектер кинотеатрларына деген сұраныс күрт төмендеді. Ғимараты үшін жаңа бизнес-модель қажет екенін түсінген Митчелл ағайындары менеджер Винс Станишты секс-клубтардағы клиенттермен байланыс шоуларын зерттеу үшін елдің әр жеріне жіберді. «Копенгаген» шоуларында жиырмаға жуық ер адам бар кішкентай бөлмеде екі жалаңаш әйел өнер көрсетті. Алайда, клубтың ең табысты жаңа орны «New York Live» болды, ол кабаре стиліндегі стриптиз клубы еді, онда әйелдер сахнада үш әнді билейтін, ал әдетте соңғы әнге толығымен жалаңаш болатын. Билемейтін стриптизерлердің көпшілігі клиенттердің құшағында жалаңаш отырып, сыйлықтар алатын. Сыйлықтардың сомасы жылдам өсті, содан кейін ол «жасыл би» деп сатылды, ал оның танымалдығы театр есігінің сыртында ер адамдардың үнемі тұруына себеп болды. Митчеллдер сұранысқа сай жаңа бишілерді мүмкіндігінше жылдам жалдады және оларға халықаралық деңгейде танымалдылық әкелген және кино бизнесінен гөрі көбірек ақша тапқан тағы бір секс-шоу инновациясын жасады. Кейін 2004 жылы Сан-Францисконың аудандық прокуроры қаладағы жаяу бишілерге қатысты жезөкшелік айыбын алып тастау туралы шешім қабылдады, бұл Сан-Францисконың жыныстық мәдениетін өзгертті және «басқа қалалардың саясатына әсер етуі мүмкін». АҚШ пен Канаданың кейбір аймақтарында жергілікті билік жаяу биге қарсы күресті күшейтті, себебі кейбір клубтар жаяу би кезінде клиенттерге жыныстық қатынасқа немесе басқа жыныстық әрекеттерге қатысуға рұқсат бергені туралы хабарлар тарады. Әртүрлі стриптиз клубтарының клиенттер стриптизерлермен қалай қарым-қатынас жасауы керек екеніне қатысты әртүрлі ережелері бар.

Lap dancing clubs are a later development of earlier strip clubs, where strippers danced on stage and were paid a wage. In the 1970s, New York's Melody Theater introduced audience participation and called it "Mardi Gras". The Melody Theater became the Harmony Theater and operated in two locations in Manhattan for over 20 years until it was closed down in 1998. Also during the 1970s, adult film makers Jim and Artie Mitchell had been running an adult movie house, called the O'Farrell Theatre, in San Francisco to feature their films. But in the second half of the 1970s, with the invention of the videocassette recorder and a proliferation of video cassette rental stores, the demand for adult movie theaters began to plummet. Realizing that they needed a new business model for their building, the Mitchell brothers sent manager Vince Stanich around the country to explore customer contact shows in sex clubs. The Kopenhagen's shows were performed by a pair of naked women in a small room with about twenty men. However the club's most profitable new venue was New York Live, which was a cabaret style strip club act with women dancing three song sets upon a stage, while usually being totally nude for the final song. Most of the strippers who were not dancing were sitting naked on customers' laps for tips. The amount of tipping rapidly increased and was then marketed as a "lap dance", and its popularity caused lines of men to regularly appear outside the theater's doors. The Mitchells hired new dancers as fast as they could to keep up with demand, and had created another sex show innovation which gained them international notoriety and generated more money than their film business. Later in 2004, a San Francisco District Attorney's decision to drop prostitution charges against lap dancers in the city changed the sexual culture of San Francisco and "has the potential to influence the policies of other cities". In some areas of the U. S. and Canada, local authorities began cracking down on lap dancing after reports that some clubs allowed customers to engage in sexual intercourse or other sexual activity with dancers during lap dance sessions. Various strip clubs have wide ranging rules on how customers should interact with strippers.

Канада

1973 жылы Ванкувердегі "Гарри Тейлордың шоу-салоны" деп аталатын жоғары деңгейдегі барда шоу-қыздар мен стриптизерлер қызмет көрсетті, олар әр сусынға тегін би биледі. Клуб полиция тарапынан әдепсіздік туралы заңдарды пайдаланып тіншіктелді, бірақ 1974 жылы судья Джек МакГиверн бишілердің жалаңаш болуы әдепсіздік емес деп шешті, бұл баларда жалаңаш билеу үрдісін бастады. Клубта бишілер мен клиенттер арасында тікелей байланысқа рұқсат етілмеді, бірақ Гарри Тейлордың бокс рингі болды, онда қыздар киімін шешіп, ақылға сыймас акробатикалық трюктар көрсетіп, содан кейін сыйлық ақша алды. Вашингтон штатынан келген американдықтар сол кезде қатаң заңдар болған АҚШ-тан осы клубқа сапар жасады. 1994 жылы Пат Мара мен Аллан Ист (Cheaters Tavern мейрамханасының иесі және менеджері) ісі бойынша маңызды шешімде судья Э. Гордон Хачборн жаяу билеуді заңды түрде анықтады және оның Канаданың қоғамдық әдеп нормаларына қайшы келмейтінін шешті. Келесі жылдары бірнеше қайшы шешімдер шығарылды, соның ішінде клубтың ішінде жыныстық актілер орын алған белгілі бір барларды жабу туралы шешімдер, сондай-ақ клиенттерге бишілерге қол тигізуге рұқсат берілген, бірақ нағыз жыныстық акті болмаған жағдайлардағы шешімдер. Бұл Канададағы стриптиз клубтары мен үстел үстінде билейтін клубтардың жаяу билейтін клубтармен ығыстырылуына әкелді. 2005 жылы Канада Жоғарғы Сотының екі шешімі (R. v. Labaye және R. v. Kouri) Канададағы жеке жыныстық клубтарды қылмыстан босатып жіберді. 2013 жылдың 20 желтоқсанында (Bedford v. Canada ісінде) Канада Жоғарғы Соты бордельдерге, жезөкшелік мақсатында жария ортада хабарласуға және жезөкшеліктен түскен табысқа тікелей байланысты өмір сүруге тыйым салатын заңдарды конституцияға қайшы деп тапты. Бұл шешім Канада Парламентіне Канаданың жезөкшелік заңдарын қайта жазуға он екі ай уақыт берді, ал осы уақыт аралығында қолданыстағы жезөкшелікке қарсы заңдар күшіне енгізіле берді. 2014 жылы Канадада қабылданған жезөкшелік туралы заңдар жыныстық қызметтерді (жаяу билеуді қоса алғанда) сатып алуды қылмыс деп есептейді, бірақ оларды сатуға рұқсат береді.

Ирландия

2000-жылдардың басында Ирландия Республикасында жаяу билеу кеңінен тарады, бұл қолданыстағы стриптиз-баб индустриясының дамуына негіз болды. Дублинде, соның ішінде ағылшын түнгі клуб иесі Питер Стрингфеллоу ашқан бірнеше жаяу би клубы ашылды. Лап-данс клубтары елдің басқа да аймақтарында да ашылды. 2008 жылы нашарлаған экономикалық жағдай және Ирландияның лицензиялау заңдарына енгізілген өзгерістер нәтижесінде Ирландияның көптеген жаяу би клубтары жабылды. Ирландияның жаяу би клубтарының төмендеуіне репутациялық мәселелер де ықпал етті. 2003 жылы полиция "Quest" операциясы аясында қылмыстық қызметтерді іздеу үшін ирландтық жаяу би клубтарына рейдтер жүргізді. Ирландиядағы жаяу билеуді сексуалдық индустриядан алшақтатуға жасалған күш-жігер 2010 жылы Ұлыбританияның жаяу би клубтарын секс-мекемелер ретінде тану туралы шешімімен қиындыққа тап болды. Ирландияның жаяу би клубтары шетелдегі бәсекелестеріне қарағанда қымбатқа түсетін және ұсынылатын ойын-сауықтары шектеулі болып саналды. 2012 жылға қарай Дублинде бес-алты клуб, Галвейде біреу және Коркте біреу жұмыс істеді. Ирландиядағы жаяу би клубтарының көпшілігі қол тигізбеу ережесін сақтайды және әдетте бишілерден "үй ақысын" талап етпейді, оның орнына бишінің табысының бір бөлігін алады.

Ұлыбритания

Ұлыбританиядағы тұңғыш лап-данс клубы 1995 жылы ашылды. 2000-ші жылдары жаяу би индустриясы жылдам өркендеді, ал 2003 жылғы Лицензиялау туралы заң Англия мен Уэльстегі жаяу би клубтарын реттейтін жалғыз заң болды. 2008 жылы ресми түрде іске қосылды және мүшелері үшін әрекет кодексін енгізді. BBC-дің мәліметінше, 2008 жылдың қараша айында қауымдастық индустриядағы клубтардың шамамен үштен бірін білдірді. Мүшелеріне For Your Eyes Only, Spearmint Rhino, Bandit Queen және Candy Bar кірді. 2008 жылы клубтар аптасына шамамен біреуден ашылды. 2009 жылы үш депутат ЛДА шақыруымен Лондонның жаяу би клубына барып, жағдайды зерделеді. Қауымдастық 2009 жылғы Полиция және Қылмыс туралы заңның ережелеріне қарсы шықты, ол Англия мен Уэльстегі жаяу би клубтарын "ойын-сауық орындары" емес, "жыныстық ойын-сауық орындары" деп қайта жіктеді, клубтарға лицензия беру жүйесін енгізді және жергілікті билік органдарына өз аймақтарындағы жаяу би клубтарының саны мен орналасқан жерін анықтауға мүмкіндік берді. ЛДА төрағасының орынбасары Крис Найт 2010 жылдан бастап жаяу би клубын ашу үшін қажетті қосымша лицензияның құны көптеген бизнеске әсер етуі мүмкін екенін айтты және жергілікті билік органдарының "эмоционалды және моральдық негізде" лицензия беру туралы шешім қабылдау құқығына күмән келтірді. 2010 мен 2015 жылдар аралығында Англия мен Уэльсте жыныстық ойын-сауық орындарына лицензия беруден шамамен қырық бес рет бас тартты, көбінесе жердің қолайсыздығына байланысты. Заңнамада мұндай бас тартуларға шағымдану құқығы қарастырылмаған, тек комитеттер дұрыс рәсімді сақтамаған жағдайда ғана. Лицензиядан бас тартудың көптігі және лицензия алуға кеткен шығындар 2010 жылдан бері жаңа бизнес ашуды қиындатты, нәтижесінде клубтардың жалпы саны азайды, себебі бірқатар жергілікті билік органдары жаңа клубтарға "шешімді нөлге" дейін төмендетті. 2014 жылдың ақпан айында Фиона Мактаггарт (Слоу депутаты) Еңбек және зейнетақы жөніндегі мемлекеттік хатшы Иэн Дункан Смиттен "жасөспірімдерді ересектерге арналған ойын-сауық орындарында көмекші жұмысшылар ретінде жұмысқа орналастыру үшін жұмыс ақысын төлемеу саясатын қабылдамауын" сұрады. Оның сұрағы ересектерге арналған ойын-сауық индустриясындағы жұмыс берушілерге жұмыс және зейнетақы департаментінен 18-24 жас аралығындағы әрбір жұмыссыз жасты жұмысқа алғандары үшін 2000 фунт стерлингтен астам көмек ұсынылып жатыр. Жұмыспен қамту жөніндегі мемлекеттік министр Эстер Маквей: "2012 жылғы әлеуметтік реформа туралы заң бойынша жыныстық қатынасқа қатысы бар бос орындар туралы жарнаманы мемлекеттік веб-сайттарда жариялауға тыйым салынды және орындаушылар мен қосалқы жұмысшылар арасында айырмашылық жасау үшін заңда нақты ережелер енгізілді" деді. Линда Костелло Бейкер басқарған жұмыс тобы академиктерден, заңгерлерден және саясаткерлерден құралды. Олар нарық зерттеу ұйымы Ipsos MORI-ге ересектерге арналған ойын-сауыққа қатысты халықтың пікірін зерттеуді тапсырды, объектілерді аралап көрді және түрлі куәгерлерден мәліметтер жинады. Топтың кеңесуіне Шотландия шіркеуі де қатысты. Топ 2006 жылдың 25 сәуірінде Шотландия министрлеріне есеп берді. Топтың қорытындысына сәйкес, жаяу би орындары "порнографияны, интернеттегі секс чаттарын, секс телефон желілерін, эскорт қызметтерін, жезөкшелікті, жезөкшелік үшін сауда жасауды, пип-шоуларды, жаяу билерді, таған билерін, үстел билерін және стриптиздерді қамтитын коммерциялық жыныстық пайдаланудың бір түрі" болып табылады. Олар жаяу би орындарының лицензияларын қайта қарауды және орындаушылардың клиенттерге тиісуіне немесе оларға қол тигізуіне жол бермеу, іс-шаралардың әрқашан көрінетінін қамтамасыз ету және қатысушылардың барлығы үшін ең төменгі жасты 18 жасқа дейін көтеру туралы ұлттық ережелерді ұсынды. Жаяу биге тыйым салуға қарсылық білдірген танымал биші Вероника Денев мұндай заңнаманы жасау үшін стриптиз қауымдастығын пікір алысуға тартуға тырысты. Халықаралық секс-жұмысшылар одағы "ұсыныстар қате және бұл саланың жұмысшылары мен операторларына зиян келтіреді" деді. Шотландия үкіметі бірқатар ұсыныстарды қабылдады, бірақ лицензиялық комиссиялардың белгілі бір жерлерде толық жалаңаштықтың орындылығын анықтауға құқық беру идеясын қабылдамады. Олар сондай-ақ бишілер мен клиенттер арасында бір метрлік міндетті тиісу аймағын құру идеясын қабылдамады, себебі оны орындау қиын болар еді. Алайда, олар лицензиялық комиссияларға жалаңаш би орындарын жеке категория ретінде қарауға мүмкіндік беруді ұсынды. 2013 жылы Шотландия үкіметі "жыныстық ойын-сауық орындарын" реттеу туралы кеңесу жүргізді.

The first lap dancing club in the UK was opened in 1995. During the 2000s the lap dancing industry grew quickly, with the Licensing Act 2003 as the only legislation in England and Wales regulating lap dancing clubs. and officially launched in 2008. It operated a code of practice for its members. According to a BBC report, as of November 2008, the association represented roughly one third of the industry's clubs. Members included For Your Eyes Only, Spearmint Rhino, Bandit Queen and Candy Bar. In 2008, clubs were being opened at a rate of about one per week. and For Your Eyes Only and who was the president of the LDA In 2009, Three MPs undertook a fact finding visit to a London lap dancing club at the invitation of the LDA. The association opposed the provisions of the subsequent Policing and Crime Act 2009 which reclassified lap dancing clubs in England and Wales as "sexual entertainment venues" instead of "entertainment venues", introduced a licensing system for clubs and allowed local authorities to decide the number and location of lap dancing clubs in their area. Chris Knight, vice chairman of the LDA, said that the cost of the additional licence required to run a lap dancing club from 2010 could affect many businesses and questioned the right of local authorities to make licensing decisions on "emotive and moralistic grounds". Between 2010 and 2015, there were approximately forty five refusals of licences for sexual entertainment venues in England and Wales, mainly on the grounds that the locality was unsuitable. The legislation provides for no right of appeal against such refusals, except on the grounds that committees have not followed correct procedure. The number of refusals, together with the costs of licence application, means that there have been few new businesses opened since 2010, with the overall number of clubs declining over time as a number of local authorities implemented a "nil limit" for new clubs. In February 2014, Fiona Mactaggart (MP for Slough) asked the Secretary of State for Work and Pensions, Iain Duncan Smith, if he would "make it his policy not to offer job subsidies for employing teenagers as auxiliary workers in adult entertainment establishments". Her question related to employers in the adult entertainment industry being offered an incentive of over £2,000 from the Department for Work and Pensions for every unemployed young person (aged 18–24) that they hired. Esther McVey, the Minister of State for Employment, stated that: "The Welfare Reform Act 2012 ensured that vacancies which involve performing sexual activities were banned from being advertised on Government websites and a distinction was made in law to differentiate between performers and ancillary workers." The working group, headed by Linda Costelloe Baker, consisted of academics, lawyers and politicians, and had a working period from April 2005 until April 2006. It commissioned the market research organisation Ipsos MORI to examine the public's attitudes towards adult entertainment, completed site visits and took evidence from a variety of witnesses. Respondents to the group's consultation included the Church of Scotland. The group reported to Scottish ministers on 25 April 2006. The group concluded that lap dancing venues are a form of "commercial sexual exploitation which encompasses pornography, internet sex chat rooms, sex phone lines, escort services, prostitution, trafficking for prostitution, peep shows, lap dancing, pole dancing, table dancing and stripping". It recommended reviewing the licensing of lap dancing venues and proposed national guidelines to prevent performers from touching or being touched by customers, ensuring that activities are visible at all times, and introducing a minimum age of 18 for everyone involved. A prominent voice of opposition to a lap dancing ban was exotic dancer Veronica Deneuve who set out to try to involve the stripping community in the discussion to inform such legislation. The International Union of Sex Workers said that the "recommendations are flawed and would be extremely detrimental to workers and operators in the industry". The Scottish Government accepted a number of the recommendations, but it rejected the idea that licensing boards should be able to determine whether full nudity is appropriate in given locales. It also rejected the idea of a compulsory one metre no touching zone between dancer and customer, suggesting that this would be unenforceable. It did, however, propose to enable licensing boards to consider nude dance venues as a separate class of venue. In 2013 the Scottish Government and carried out a consultation on the regulation of "sexual entertainment venues".

Солтүстік Ирландия

Солтүстік Ирландияның алғашқы жаяу би клубын Донегал кәсіпкері Джером Бреннан ашты, ол Ирландия Республикасындағы Дундалк және Лимерик қалаларында жаяу би клубтарына ие болған, көбінесе Ресей мен Балтық елдерінен бишілерді пайдаланған. 2002 жылы Бреннан Белфаст қаласында "Мюви Стар Кафе" атты жаяу би клубын ашып, Белфаст пен Англиядан бишілер шақырды. Белфаст клубы Солтүстік Ирландияның лицензиялау заңдарын айналып өту үшін ресми түрде мейрамхана ретінде ашылды. Клубтың ашылуына Rev. Дэвид МакИлвин, Ұлстердің еркін пресвитериан шіркеуінің пасторы қарсылық білдірді. 2003 жылы Белфаст қалалық кеңесінің кеңесшілері клубтың лицензиясын жаңарудан бас тарту ниеттерін білдірді.

Бірнеше жыл өткен соң Солтүстік Ирландия кәсіпкері Лоуренс Джон Hooters барында жаяу би ұйымдастырды, одан кейін 2007 жылы Белфаст қаласында құпия жаяу би клубы ашты. 2008 жылы BBC Солтүстік Ирландияның Spotlight телебағдарламасында бұл клубта имитациялық лесбияндық секс-шоулар өткізілгені туралы хабарлама тарады.

Америка Құрама Штаттары

АҚШ-тың кейбір штаттарында жаяу билеуге тыйым салынады және билеуші мен клиент арасындағы ең аз қашықтық талап етіледі. Сиэтл қаласында 2006 жылдың қараша айында осындай ең аз қашықтық туралы қаулы халық референдумы арқылы жойылды. Сол 2006 жылы, жыныстық шабуылдар мен заңсыз сахна төлемақы туралы хабарларға алаңдаған Сан-Франциско қаласының Әйелдер мәртебесі жөніндегі комиссиясы ересектер клубтарындағы жеке бөлмелер мен кабиналарға тыйым салуды ұсынды. Бірақ Комиссия мен Сан-Франциско қадағалау кеңесінің отырыстарында көптеген билеушілер бұл әрекетке қарсылық білдірді, өйткені олар табыстарын жоғалтудан қорқып, бұл бөлмелердің басқа орындарға қарағанда қауіпсіз екенін айтты. Соның салдарынан Комиссия ұсынған тыйым қабылданылған жоқ. Алайда, Детройттың қарсы жағында орналасқан Канаданың Онтарио штатындағы Уиндзор қаласында жаяу билеуге рұқсат берілді, тіпті алкоголь сатылатын орындарда да, сонымен қатар Уиндзорда секс-клубтар да заңды болды. 2012 жылы Нью-Йорк апелляциялық соты жаяу билеудің өнер емес екенін және сату салығына жататынын шешті.

Еңбек мәселелері және жұмыс жағдайлары

Клуб қызметкерлері ретінде бишілердің экономикалық жағдайы да өзгерді. Уақыт өте келе, стриптиз клубтарының көпшілігі бишілерге жалақы төлеуді тоқтатты. Сахнадағы би бишілердің денелерін көрсетуге арналған жарнама құралына айналды, олардың табысы клубқа байланысты, клиенттер билеу үшін берген сыйлықтарынан немесе стандартты төлемдерден түсті. Көптеген клубтарда бишілерден түнігі табысының белгілі бір пайызы ғана алынады. Алайда, Ұлыбритания, АҚШ және Канада сияқты көптеген елдердегі соңғы жағдайлар бойынша, көптеген клубтар бишілерден "сахналық төлем" немесе "жақсылық" алады, яғни бишінің белгілі бір түнді жұмыс істеуі үшін клубқа (әдетте алдын ала) төлеуі қажет. Бишілер "үй аналарына" (бишілерді қолдау және көмектесу үшін стриптиз клубында жұмыс істейтін әйелдер) және диджейлерге сыйлық беруі күтіледі. Бишілер клубта болу құқығы үшін төлем жасағанын ескеретін болсақ, кейбір клубтар мүмкіндігінше көп бишіні бір түндік ауысымға қабылдауға тырысады, бұл бишілер арасындағы бәсекелестікті күшейтеді. Сонымен қатар, клубтардың көпшілігі кеш сұрық болған жағдайда да бұл төлемнен бас тартпайды. Нәтижесінде биші ауысымын пайдасыз аяқтайды немесе клубқа қарызға түседі. Бишілердің көтерген мәселелеріне клиенттердің оларды қудалауы, жыныстық мүшелерін көрсетуі, шалбарларына эякуляция жасауы, олардың келісімінсіз жыныстық қатынасқа түсуге тырысуы немесе жыныстық зорлық-зомбылық жасауы жатады. Кейбір лап-данс клубтары бишілердің қауіпсіздігі үшін "шампан бөлмелерінде" CCTV камераларын орнатқан. АҚШ-та көптеген клубтар бишілерді тәуелсіз мердігерлер ретінде қарастырады, осылайша ең төменгі жалақыны, үстеме ақыны, табыс салығын және заңмен талап етілетін басқа да жеңілдіктерді төлеуден жалтарады. Бұл мәртебеге кейбір бишілер бірнеше рет қарсылық білдірді. Еңбек комиссиялары мен соттар көбінесе экзотикалық бишілерді қызметкерлер деп санайды және оларға төленбеген жалақы мен сахналық төлемдерді өтеуге лайық деп шешім шығарады. Ұлыбританияда жаяу би туралы жүргізілген зерттеуде, сауалнамаға қатысқандардың басым көпшілігі жұмысына қанағаттанғанын білдірді, себебі олар өз жұмыс уақытын таңдай алады, бірден төленеді, басқа жұмыстарға қарағанда көбірек ақша табады және "қыздыру мен жұмысты" үйлестіру мүмкіндігіне ие (мысалы, басқа бишілермен және клиенттермен әлеуметтесу). Сонымен қатар, сол зерттеуде жаяу би жұмысының түрлі кемшіліктері анықталды, мысалы: әйелдер апта сайын қанша ақша табатынын білмейді; әйелдер жұмысын достары мен отбасынан жасыруға тырысады; әйелдер кейбір өрескел және қорлаушы клиенттермен бетпе-бет келеді. Сонымен қатар, көпшілігі өзін қауіпсіз сезінгенмен, бишілердің жартысына жуығы клиенттерден жиі тілмен қорлау мен қолымен тигізуге тап болған. Бишілер көтерген тағы бір мәселе - жұмыс орнында еңбек құқықтарының жоқтығы және жоғары шығындар – үй төлемдері (немесе сахналық төлемдер), комиссиялар, айыппұлдар (клуб басшылығына тікелей төленеді немесе төленбейді) және диджейлер мен күзетшілерге сыйлық беру (немесе табысының бір бөлігін төлеу). Зерттеуде "[з]ерттеулер көрсеткендей, көптеген әйелдер кедейлік пен таңдаудың болмауы салдарынан биші болады" деп айтылған. Алайда, кейбір адамдар бишіні секс-қызметкер деп атаудың қате екенін айтады, өйткені әдеттегі би кезінде ешқандай жыныстық акті жасалмайды. Ұлыбританиядағы клуб иелері жаяу биді секс-жұмысы деп атауға болмайды деп санайды. Екінші жағынан, бір биші, Мэри Джейн, репортерге өзі және басқа бишілер клиенттермен "қосымша қызметтер" ("құпия мәзір" деп аталатын) туралы келіссөздер жүргізеді, мысалы "қол жұмысы" (еркек мастурбациясы) немесе жыныстық қатынас, олар үшін қосымша төлем алынады. Бұл зерттеу авторларына 2008 жылы экономика саласындағы Иг Нобель сыйлығы (ғылыми зерттеулердегі ерекше немесе тривиальды жетістіктері үшін берілетін Нобель сыйлығының пародисы) табыс етті. Клиенттер бишіге оның рұқсатымен кез келген жерге тие алады, жыныстық мүшелерін қоспағанда. Бұл кейбір жалаңаш стриптиз клубтарында баға белгілеу стратегиясына әкелді, онда стандартты би тек жоғарғы жағынсыз, ешқандай контактісіз болып саналады, бірақ толық жалаңаштық немесе қосымша төлеммен тигізуге жаңарту жасауға болады.

The economic position of lap dancers, as employees of the clubs, has also changed. Over time, most strip clubs have stopped paying wages to the dancers. Stage dancing became a showcase to advertise the bodies of the dancers, whose money came from the tips or standard charges, depending on the club, that the patrons gave them for lap dancing. In the majority of clubs, dancers are simply charged a percentage of their nightly takings. However, the latest development in many countries, including Great Britain, the United States and Canada, is that many clubs charge dancers a "stage fee" or "tip out", which is an amount that a dancer needs to pay a club (usually in advance) in order to work on a given night, per shift. The lapdancers are expected to tip the "house mothers" (women who work in a strip club to support and assist the dancers) and DJs. Given that dancers are basically paying for the privilege to be at a club, some clubs allow as many dancers as possible to appear on any given night, increasing competition among the dancers. Also, the vast majority of clubs will not waive this charge if a night happens to be slow. Consequently, the dancer either leaves her shift without any profit or builds a debt to the club. Concerns raised by lapdancers include patrons stalking them, exposing their penis, ejaculating in their pants, attempting to have sex with the dancers without their consent, or committing sexual assault. Some lapdance clubs have CCTV cameras in the "champagne rooms" for the safety of the dancers. In the U. S., most clubs treat dancers as independent contractors, thereby avoiding the need to pay minimum wages, overtime pay, income taxes and other benefits required by law. This status has repeatedly been challenged by some dancers. While labor commissions and the courts have, for the most part, ruled that exotic dancers are employees and deserving of reimbursement for back pay and stage fees,

A UK study on lap dancing found that the overwhelming majority of those surveyed were satisfied with their work, because they got to choose their own hours, got paid instantly, got more money than in other available jobs, and had the opportunity to combine "fun and work" (e. g., socializing with other dancers and patrons). At the same time, the same study revealed various disadvantages to lap dancing work, such as: the women never knew how much they would earn each week; the women had to try to keep their job secret from friends and family; the women had to face some rude and abusive customers. As well, while most felt safe, almost half of the dancers had faced frequent verbal harassment and unwanted touching from patrons. Another issue raised by the dancers was their lack of labour rights in the workplace and the high overhead costs – house fees (or stage fees), commissions, fines (whether paid directly to the club's management or not), and tipping out (or paying a portion of their income) to DJs and bouncers. It stated that "[r]esearch shows that the majority of women become lap dancers through poverty and lack of choice," However, others contend that it is a misnomer to call a lap dancer a sex worker, because no sexual act is technically performed during a typical lap dance. Club owners in the UK argue that lap dancing should not be labelled as sex work. On the other hand, one lapdancer, Mary Jane, told a reporter that she and other lapdancers negotiate “extras" (nicknamed the "secret menu") with clients, such as a "hand job" (male masturbation) or sexual intercourse, for additional payment. This finding earned its authors the 2008 Ig Nobel Prize (a parody of the Nobel Prize given for unusual or trivial achievements in scientific research) in Economics. Patrons may legally touch the dancer anywhere she will permit, excluding the genitals. This has led to a pricing strategy in some all nude strip clubs, in which a standard lap dance is considered to be just topless with no contact, but can be upgraded to include full nudity or touching with additional payment.

Фильмде

1995: «Шоу-қыздар» фильмінде Зак Кэри (Кайл МакЛаклан) Номи Малоуннан (Элизабет Беркли) жаяу би билейді. 1999: «Go» фильмінде Маркус (Тей Диггс) және оның досы Лас-Вегаста жаяу би билейді, бірақ би билеушіге қол тигізгеннен кейін күзетшінің шабуылынан соң зорлық-зомбылық орын алады. 2001: Питер Сарсгард пен Молли Паркердің қатысуымен режиссер Уэйн Ванның «Әлем орталығы» фильмінде бай интернет кәсіпкері жаяу би билеушіге құмар болады. 2007: Квентин Тарантиноның «Өлім дәлелі» фильмінде Бабочка каскадер Майкқа The Coasters тобының «Мексикада төмен» әнінің аясында жаяу би билейді. «Гриндхаус» екі фильмінде сахна күлкілі түрде кенеттен «өткіріп жіберілді». 2010: Джеймс Гандольфини мен Кристен Стюарттың қатысуымен түсірілген «Райлилерге қош келдіңіз» фильмінде эмоционалды түрде ауырған адам бағыты жоғалған жаяу би билеушіге көмектесуге тырысады. 2014: Кармен Электраның «Жаяу би» фильмінде актриса күйеуімен келісім жасап, қатерлі ісіктен зардап шеккен әкесін күту үшін жаяу би билеуші болып жұмыс істейді.