Джон Эрлихман: Никсонның кеңесшісі және Уотергейт ісінің күйкісі
John Ehrlichman
Жон Дэниел Эрлихман: Никсонның кеңесшісі, Уотергейт дауының күйкісі, жазушы. Қылмыс, кедергі келтіру және жалған куәлік беруден сотталды. Өмірі мен қызметі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық заңгер, Уотергейт ісіне қатысқан және жазушы (1925–1999)
American lawyer, Watergate co conspirator, and writer (1925–1999)
Джон Дэниел Эрлихман (20 наурыз 1925 – 14 ақпан 1999) – АҚШ президенті Ричард Никсонның әкімдігінде Ақ үйдің кеңесшісі және ішкі саясат жөніндегі президенттің көмекшісі болған американдық саяси қайраткер. Эрлихман Никсонның ішкі саясатына зор ықпал етіп, оны түрлі мәселелер бойынша баулыды және экологиялық бастамаларды қолдауға жұмылдырды. Эрлихман Уотергейт бұзушылығына және одан кейін туған Уотергейт дауына әкелген оқиғалардың негізгі тұлғасы болды. Ол қастандық жасау, әділетке кедергі келтіру және жалған куәлік беруде айыпталып, бір жарым жыл түрмеде жазасын өтеді.
John Daniel Ehrlichman ('/ɜːr//l//ɪ//k//m//ə//n/; March 20, 1925 – February 14, 1999) was an American political aide who served as White House Counsel and Assistant to the President for Domestic Affairs under President Richard Nixon. Ehrlichman was an important influence on Nixon's domestic policy, coaching him on issues and enlisting his support for environmental initiatives. Ehrlichman was a key figure in events leading to the Watergate break in and the ensuing Watergate scandal, for which he was convicted of conspiracy, obstruction of justice, and perjury, and served a year and a half in prison.
Ерте өмір және білім
Эрлихман Вашингтон штатының Такома қаласында Лилиан Кэтрин (туған есімі Дэниелсон) мен Рудольф Ирвин Эрлихманның ұлы болып дүниеге келді. Оның отбасы христиан ғылымын ұстанды (оның әкесі иудаизмнен ауысқан). 1931 жылы отбасы Оңтүстік Калифорнияға көшіп барды. 1942 жылы Санта-Моника орта мектебін бітірді, әскери қызметке шақырылуға дейін бір жыл Калифорния университетінде оқыды.
Ehrlichman was born in Tacoma, Washington, the son of Lillian Catherine (née Danielson) and Rudolph Irwin Ehrlichman. His family practiced Christian Science (his father was a convert from Judaism). In 1931, the family moved to southern California. graduated from Santa Monica High School in 1942, and attended the University of California, Los Angeles, for a year prior to his military service.
Әскери қызмет және ерте мансап
1943 жылы 18 жасында ол АҚШ Әскери-әуе күштеріне қатарына қосылды. Екінші дүниежүзілік соғыста Эрихман Сегізінші әуе күшінде B-24 ұшағының бас навигаторы ретінде "Ерекше ұшқыштық кресімен" марапатталды. "GI заңын" пайдаланып, Эрихман UCLA-ға оралып, 1948 жылы саяси ғылым бакалавры (B.A.) дәрежесін алды; ол 1951 жылы Стенфорд құқық мектебін бітірді.
At age 18 in 1943, he enlisted in the U. S. Army Air Forces. In World War II, Ehrlichman received the Distinguished Flying Cross as a lead B 24 navigator in the Eighth Air Force. Taking advantage of the G. I. Bill, Ehrlichman returned to UCLA and graduated in 1948 with a B. A. in political science; he graduated from Stanford Law School in 1951.
Саяси өмір
Ерлихман Никсонның 1960 жылғы президенттік науқанында және 1962 жылғы Калифорния штатының губернаторы сайлауында жұмыс істеді. Ол 1968 жылғы Никсонның президенттік науқанында алдын ала дайындық жұмыстарын атқарды. Никсон жеңіске жеткеннен кейін Эрлихман Ақ үйдің кеңесшісі болды (оның орнын Джон Дин басады). Эрлихман Никсонның бас ішкі саясат жөніндегі кеңесшісі болғанға дейін шамамен бір жыл кеңесші қызметін атқарды. Осы кезде ол Никсонның жақын шеңберінің мүшесіне айналды. Ол және оның жақын досы Х.Р. Холдеман, оны ол UCLA университетінде танысқан, Ақ үй қызметкерлері тарапынан олардың неміс тілінде естілетін тегі және Никсонды басқа кеңесшілерден, сондай-ақ онымен кездесуге тырысатын адамдардан оқшаулауға бейімділігіне байланысты бірлесіп "Берлин қабырғасы" деп аталды. Эрлихман "Уотергейт" даулы ісінің ортасында болған "Жұмысшылар" тобын құрды және 1971 жылы Пентагон құжаттары жарияланғаннан кейін құпия ақпараттың жария болуын тоқтатуға бағытталған оның жұмысын бақылау үшін өзінің көмекшісі Эгиль Крогты тағайындады. Генри Полсон 1972 және 1973 жылдары Эрлихманның көмекшісі болды. 1973 жылы "Уотергейт" ісі бойынша тергеу басталғаннан кейін Эрлихман ФБР директоры лауазымына Л. Патрик Грейді бекітуді қасақана кешіктіруге тырысты. Ол растау тыңдауларының бұқаралық ақпарат құралдарының назарын "Уотергейт" ісінен аударғанын және Грейдінің "желде бірте-бірте, бірте-бірте" қиналуына рұқсат берудің жақсырақ екенін айтты. Ақ үйдің кеңесшісі Джон Дин Эрлихман мен Холдеманның "Берлин қабырғасын" Ақ үйдегі оның шектеулілік сезімінің күшеюіне себеп болған факторлардың бірі деп атады. Бұл шектеулілік оны "Уотергейт" ісіндегі кінәлі ешкіге айналуына және ақырында "Уотергейт" прокурорларымен ынтымақтасуға итермеледі. 1973 жылдың 30 сәуірінде Никсон Динды жұмыстан босатты. Эрлихман мен Холдеман отставкаға шықты.
Ehrlichman worked on Nixon's unsuccessful 1960 presidential campaign and his unsuccessful 1962 California gubernatorial election campaign. He was an advance man for Nixon's 1968 presidential campaign. Following Nixon's victory, Ehrlichman became White House Counsel (John Dean would succeed him). Ehrlichman was Counsel for about a year before becoming Chief Domestic Advisor for Nixon. It was then that he became a member of Nixon's inner circle. He and close friend H. R. Haldeman, whom he had met at UCLA, were referred to jointly as "The Berlin Wall" by White House staffers because of their German sounding family names and penchant for isolating Nixon from other advisors and anyone seeking an audience with him. Ehrlichman created "The Plumbers", the group at the center of the Watergate scandal, and appointed his assistant Egil Krogh to oversee its operations, focusing on stopping leaks of confidential information after the release of the Pentagon Papers in 1971. Henry Paulson was Ehrlichman's assistant in 1972 and 1973. After the start of the Watergate investigations in 1973, Ehrlichman lobbied for an intentional delay in the confirmation of L. Patrick Gray as Director of the FBI. He argued that the confirmation hearings were deflecting media attention from Watergate and that it would be better for Gray to be left "twisting, slowly, slowly in the wind." White House Counsel John Dean cited the "Berlin Wall" of Ehrlichman and Haldeman as one of the reasons for his growing sense of alienation in the White House. This alienation led him to believe he was to become the Watergate scapegoat and to his eventual cooperation with Watergate prosecutors. On April 30, 1973, Nixon fired Dean. Ehrlichman and Haldeman resigned.
Түрме
Эрихманды Уотергейт ісінде Эндрю С. Холл қорғады, ол 1975 жылдың 1 қаңтарында (Джон Н. Митчелл және Холдеманмен бірге) қастандық жасау, әділетке кедергі келтіру, жалған куәлік беру және басқа да қылмыстар үшін сотталды. Үшеуіне де бастапқыда екі жарым жылдан сегіз жылға дейін түрме жазасы берілді. 1977 жылы жаза мерзімі бір жылдан төрт жылға дейін қысқартылды. Өзге сотталушылардан өзгеше, Эрлихман апелляциялық шаралары аяқталмас бұрын өз еркімен түрмеге баруға келісті. Ол барлығы 18 ай өтегеннен кейін Саффорд федералдық түзеу мекемесінен босатылды. 1987 жылы Эрлихман президент Рейганнан кешірім сұрады.
Ehrlichman was defended by Andrew C. Hall during the Watergate trials, in which he was convicted of conspiracy, obstruction of justice, perjury, and other charges on January 1, 1975 (along with John N. Mitchell and Haldeman). All three men were initially sentenced to between two and a half and eight years in prison. In 1977, the sentences were commuted to one to four years. Unlike his co defendants, Ehrlichman voluntarily entered prison before his appeals were exhausted. He was released from the Federal Correctional Institution, Safford, after serving a total of 18 months. Ehrlichman applied for a pardon from President Reagan in 1987.
Саяси өмірден кейінгі өмір
Түрмеден босағаннан кейін Эрлихман бірнеше жұмыс істеді, бастапқыда сапаны бақылау фирмасында, содан кейін жазушы, суретші және комментатор болып жұмыс істеді. Эрлихман бірнеше роман жазды, оның ішінде «Компания» романы 1977 жылғы «Вашингтон: Жабық есіктердің артында» телесериалының негізі болды. Ол Атлантадағы қауіпті материалдармен айналысатын фирманың атқарушы вице-президенті қызметін атқарды. 1981 жылғы сұхбатында Эрлихман Никсонды «Америка тарихындағы өте қайғылы тұлға» деп сипаттады. Никсон әкімшілігіндегі тәжірибесі 1982 жылы жарық көрген «Билікке куәгер» кітабында баяндалды. Кітап Никсонды өте жағымсыз жарықтан көрсетеді және оның 1974 жылы қызметтен кеткенінен бұрын Никсоннан кешірім алмауына байланысты наразылығының шегі деп есептеледі. Өліміне аз уақыт қалғанда Эрлихман бестселлер жазушы Том Клэнсипен бірлесіп үш сағаттық «Уотергейт» деректі фильмін жасады, түсірді және жүргізді, оның атауы – «Джон Эрлихман: Дауылдың ортасында». Аяқталған, бірақ көрсетілмеген деректі фильм, оған қоса берілген құжаттар мен бейнематериалдар (жобаның бір бөлігі ретінде Боб Вудвардпен Эрлихманның сұхбаты да бар) Афинадағы Джорджия университетінің Ричард Б. Расселл саяси зерттеулер мен оқу кітапханасында сақталады. 1987 жылы Dreyer's Grand Ice Cream компаниясы Эрлихманды олардың жеңіл балмұздағы үшін телереклама жасауға шақырды, бұл компанияның «сенімсіз өнім үшін сенімсіз өкілдер» деп атаған жарнамалар сериясының бөлігі болды. Тұтынушылардың наразылықтарынан кейін компания жарнаманы дереу тоқтатты. Эрлихман 1999 жылы Атлантада диализтен бас тартқаннан кейін қант диабетінің асқынуынан қайтыс болды.
Following his release from prison, Ehrlichman held a number of jobs, first for a quality control firm, then writer, artist and commentator. Ehrlichman wrote several novels, including The Company, which served as the basis for the 1977 television miniseries Washington: Behind Closed Doors. He served as the executive vice president of an Atlanta hazardous materials firm. In a 1981 interview, Ehrlichman referred to Nixon as a "very pathetic figure in American history." His experiences in the Nixon administration were published in his 1982 book, Witness To Power. The book portrays Nixon in a very negative light, and is considered to be the culmination of his frustration at not being pardoned by Nixon before his own 1974 resignation. Shortly before his death, Ehrlichman teamed with best selling novelist Tom Clancy to write, produce, and co host a three hour Watergate documentary, John Ehrlichman: In the Eye of the Storm. The completed but never broadcast documentary, along with associated papers and videotape elements (including an interview Ehrlichman did with Bob Woodward as part of the project), is housed at the Richard B. Russell Library for Political Research and Studies at the University of Georgia in Athens, Georgia. In 1987, Dreyer's Grand Ice Cream hired Ehrlichman to do a television commercial for a light ice cream sold by the company, as part of a series of commercials featuring what the company called "unbelievable spokespeople for an unbelievable product." After complaints from consumers, the company quickly pulled the ad. Ehrlichman died of complications from diabetes in Atlanta in 1999, after discontinuing dialysis treatments.
БАҚ-та
Джон Эрлихман «Никсон» фильмінде Дж.Т. Уолш, ал «Марк Фелт: Ақ үйді құлатқан адам» фильмінде Уэйн Пере рөлінде сомдалды.
John Ehrlichman was portrayed by J. T. Walsh in the film Nixon, and by Wayne Péré in Mark Felt: The Man Who Brought Down the White House.