Француз революциясының қайғылы тағдыры: Луи Пьер Мануэль өмірі

Кіріспе

Француз жазушысы, полицияның қалалық әкімшісі және мемлекеттік прокуроры Луи Пьер Мануэль (1751 жылдың шілдесі – 1793 жылдың 14 қарашасы) – француз революциясы кезінде тұтқындалып, сотталып, гильотинаға алынған француз жазушысы, полицияның қалалық әкімшісі және мемлекеттік прокуроры.

Революциялық

Ол Монтаргисте (Лоир) дүниеге келді және Христиандық доктрина қауымына қосылды, Париж банкирінің ұлына ұстаз болды. 1783 жылы оның құпия памфлеті "Эссеи историки, критика, литерари, и философики" оның Бастилияда тұтқындалуына себеп болды. Мануэль революциялық идеяларды ынтамен қабылдады, Бастилияға шабуылдан кейін Париждің уақытша муниципалитетінің мүшесі болып, Ұлттық гвардияны және жандармды басқарды. 1791 жылдың желтоқсан айының басында ол коммуна прокуроры болып сайланды, оған қылмысты тергеу және қудалау, сондай-ақ корольдік биліктің өкілі болу міндеті жүктелді. Вето құқығы (заңды белгілі бір мерзімге немесе шарт орындалғанша тоқтата тұру құқығы) туралы пікір алмасу кезінде ол якобиндерге патриот ретінде корольді ұнатпаса да, оның кетіп қалуға немесе тақтан бас тартуға құқығы болуы керек екенін айтты. Мануэль Парижден болмағандықтан халықтың құрметінен айырылды. 1792 жылдың 24 ақпанында Мануэль коммуна прокуроры болып тағайындалды және анархияға қарсы ескерту жасады. Ол ғимарат ішінде ілінген епископтардың портреттерін сатуды ұсынды. Мануэль 1792 жылдың 20 маусымындағы демонстрацияға қатысты, онда ол жеке тұлға ретінде болды. Кейін ол және мэр Петион де Вильнёв 6 шілдеде Conseil Général-дан босатылып, 23 шілдеде Ассамблеямен қайта тағайындалды. 10 тамызда Тюильри сарайына шабуыл жасалған кезде ол түн бойы ояу болды және көтерілісші Париж Коммунасының құрылуына қатысты, бұл шабуылдың сәтті аяқталуын қамтамасыз етті (Hôtel de Ville-ді басып алудан басталды). 12 тамызда Робеспьер мен Мануэль патша отбасының қауіпсіздігін тексеру үшін Темпл түрмесіне барды. Мануэль мен Петион олардың қамауда ұсталуына қарсы болды. Айдың соңында және шейіт болу сезімімен, Мануэль немесе Робеспьер бөлімдерге өз орындарында тұруға және қажет болса, өлгенге бұйрық берген сияқты. 28 тамызда ол мадам де Стальға көмектесіп, оның бірнеше достарын босатты. Ол Бомаршестің өмірін сақтап қалды ма, жоқ па, белгісіз. Ол 23-і күні түрмеге қамалып, бір аптадан кейін босатылды, ал түрмедегі қырғынға үш күн қалғанда. Мануэль Плейс-Дофинде тұрды және қыркүйек қырғынының алғашқы күні жақын маңдағы Аббай түрмесінде болды. Есік жабылды, бірақ Мануэльмен болған қызу пікір алмасудан кейін, халық әділдігі және судьялардың әлсіздігі туралы талқылаудан кейін өлтіру қайта басталды. Мануэль коммунаның бас кеңесі (Conseil général) тарапынан жанашырлық сұраған делегация құрамына кірді. Олар қорланды және аман-есен қашып кетті. Кешкі уақытта мадам де Сталь Мануэльтің сүйемелдемесімен үйіне жеткізілді. Ол анасының арқасында гувернантка мадам Турзельдің өмірін сақтап қалды. 1792 жылдың 7 қыркүйегінде ол Парижден Ұлттық конвенцияға депутат болып сайланды. 3 қарашада ол Якобин клубының галереясында "қыркүйектегі қырғын халықтың Сент-Бартоломей күні болды, олар патша сияқты зұлым екенін көрсетті және бүкіл Париж осы кісі өлтірулерге кінәлі" деді. Ол "адамның киіміне дақ" деп атаған Сент-Луи кресінің орнатылуын тоқтатты, Конвенттің бірінші президенті Петион де Вильнёвтің Тюильри сарайында орналасуын сұрады және Версаль сарайын сатуды талап етті.

He was born at Montargis, Loiret, and entered the Confraternity of Christian Doctrine, becoming tutor to the son of a Paris banker. In 1783 his clandestine pamphlet, Essais historiques, critiques, littéraires, et philosophiques, resulted in his being imprisoned in the Bastille. Manuel, a man of letters passionately embraced the revolutionary ideas, and after the storming of the Bastille became a member of the provisional municipality of Paris, administrating the Garde Nationale and gendarme. Early December 1791 he was elected as procureur public of the commune, charged with both the investigation and prosecution of crime and representing the King. In a discussion about the right of veto (to suspend a law for a period or until the fulfillment of a condition) he told the Jacobins as a patriot he did not like the King, but he should have the right to leave or to abdicate. As Manuel was not from Paris he lost popularity. On 24 February 1792 Manuel was installed as procureur of the commune, gave a speech warning against anarchy. He proposed to sell the portraits of bishops hanging inside the building. Manuel was associated with the Demonstration of 20 June 1792, which he visited as a private person. Afterwards he and Pétion de Villeneuve, the mayor were dismissed on 6 July by the Conseil Général, but reappointed on 23 July by the Assembly. During the 10 August storming of the Tuileries Palace, he was up all night and played a part in the formation of the insurrectionary Paris Commune which assured the success of the latter attack (begun by the taking of the Hôtel de Ville). On 12 August Robespierre and Manuel visited the Temple prison to check on the security of the royal family. Manuel and Pétion were against their imprisonment. At the end of the month and with a sense of martyrdom, Manuel or Robespierre seem to have ordered the sections to maintain their posts and die if necessary. On 28 August he helped Madame de Stael and released some of her friends. It is not clear if he saved the life of Beaumarchais who was jailed on the 23rd and released a week later, only three days before a massacre took place in the prison where he had been detained. Manuel lived at Place Dauphine and was present at the nearby Abbaye Prison on the first day of the September Massacres. The door was closed, but the killing was resumed after an intense discussion with Manuel, on people's justice and failing judges. Manuel belonged to a deputation sent by the general council (Conseil général) of the commune to ask for compassion. They were insulted and escaped with their lives. Late in the evening, Madame de Stael was conveyed home, escorted by Manuel. He saved the life of governess Madame Tourzel, because of her mother. On 7 September 1792, he was elected one of the deputies from Paris to the National Convention. On 3 November, he declared in the gallery of the Jacobin Club that "the massacres of September had been the Saint Bartholomew's Day of the people, who had shown themselves to be as wicked as a king, and that the whole of Paris was guilty of having suffered these assassinations. He suppressed the decoration of the Cross of Saint Louis, which he called "a stain on a man's coat", requested that Pétion de Villeneuve, the first president of Convention to be housed in the palace of the Tuileries, and demanded the sale of the Palace of Versailles.

Тәуелсіз саясат және орындау

1792 жылы ол 1777-1780 жылдар аралығында түрмеде Оноре Габриэль Рикети, Мирабо графы жазған "Софи де Руффиге хаттардың" төрт томдығын жариялағаны үшін сотталды, бірақ ақталды. Мануэль Петион мен Бриссотиндермен байланысы арқылы король Людовик XVI туралы пікірін өзгертті; ол бұрынғы егеменді өлтіруге дауыс беруден бас тартты. Конвент бұрын ешқашан сот сияқты болған емес. Ол "Тауды" анархистер мен кісі өлтірушілер деп айыптады. Осыдан кейін ол депутаттық қызметінен кетті, ал Фукье Тинвилл бас прокурор болып тағайындалды. Ол Монтаргиске көшіп, 1793 жылғы 14 наурызда үйіне халық шабуыл жасады. Ауыр жарақат алып, ол азаттық ағашына жеткізіліп, тұтқындалды және жартылай жалаңаш күйі түрмеге қамалды. Тамыз айының соңында ол Аббая түрмесіне, ал 13 қарашада Консьержерьеге ауыстырылды. Сотта Фукье Тинвилл оны "қыркүйекшілерге" шарап ұсынғандығы, ақша ұрлағандығы және біртұтас республикаға қарсы құлпынаюды ұйымдастырғандығы айыбымен кінәлады. Ол сол күні, 24 Брумерде, гильотинаға алынды.