Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Уолдо патенті, сонымен қатар Мусконг патенті немесе Линкольншир патенті деп те аталатын, қазіргі АҚШ-тың Мэн штатындағы 93 шаршы шақырымдық (36 шаршы миль) жерге меншік құқығын берген құжат болды. Ол патенттің иесі болған кәсіпкер Сэмюэл Уолдоның атымен немесе гранттың шекараларының бірі болған Мусконгус өзенінің атымен байланыстырылады.
The Waldo Patent, a letters patent also known as the Muscongus Patent or the Lincolnshire Patent, was a document granting title to 36 square miles (93 km2) of land in what is now the U. S. state of Maine. It is named variously for businessman Samuel Waldo, who eventually gained control of the patent, and for the Muscongus River, one of the grant's boundaries.
Тарих
1630 жылдың наурыз айында Лондондағы Джон Биушамп пен Бостондық Томас Леверет Англия үкіметінің өкілеттігімен жұмыс істейтін компаниядан жер грантын алды. Бұл грант батыс шекараның бір бөлігін құрайтын Мусконг өзенінің атымен Мусконг патенті деп аталды. Теңіз жағалауынан солтүстікке қарай Penobscot шығанағы мен Penobscot өзенінің арасында, батысқа қарай Muscongus өзені бойында, Хэмпден, Ньюбург және Диксмонд қалаларының қазіргі оңтүстік шекарасын құрайтын сызыққа дейін созылды. Бұл грант немесе патент тек Американың түпкілікті халықтарымен – болжам бойынша Пенобскот немесе Абенаки тайпаларымен – эксклюзивті сауда құқығын берді. Осы мақсатта сауда үйі салынды және табысты сауда үшін қажетті айырбастау тауарларымен жабдықталды. Сауда-саттық 1675 жылы алғашқы Үнді соғыстары басталарша, 45 жыл бойы еуропалық американдық қоныс жайлаушылар мен түпкілікті халықтардың өзара тиесілі пайдасына үздірілмей жалғасты. 1675 жылдан кейін патент 1719 жылға дейін тоқтатылды, содан кейін Левереттің шөбересі, Гарвард колледжінің президенті Джон Леверет ежелгі талапты қайта жаңғыртты және Линкольншир меншік иелерін құрды, сонымен қатар он меншік иелері деп аталды, себебі әрбір мүшеге он үлес бөлінді. 1729 жылы Бостондық Сэмюэл Уолдо патенттің басым үлесін сатып алды, содан бері ол Уолдо патенті деп белгілі болды. Генерал Сэмюэл Уолдо Уолдо патентінің иесі болды. Ол Еуропаға неміс иммигранттарын тарту үшін барған дегенді айтады, олар оның 576,000 акр (2,331 км²) жерін қоныстандыруға келісім берді, оған қазіргі Уолдо, Пенобскот және Линкольн округтерінің бөліктері, Мэн штатының Нокс округі және оның шекарасынан үш миль қашықтықтағы аралдар кірді. 1759 жылы Уолдо Массачусетс шығанағының губернаторы Томас Поуналл мен оның 400 адамымен бірге осы жерді құруға көмектесті. Пенобскот өзені аймағын қоныстандыру үшін губернатор Стоктон-Спрингстегі Форт-Пойнтті таңдап, бекініс және блокгауз салдырды. Форт Поуналл деп аталған бұл бекіністе сауда посттары да болды. Бірақ Уолдо 23 мамырда қазіргі Бангор маңында, өзінің меншігінің солтүстік бөлігін зерттеу кезінде қайтыс болды. Ол Форт-Пойнтте ескерткішсіз жерленді. Уолдо патентінің меншігі содан кейін оның мұрагерлеріне, соның ішінде Бостондық Флюкерлерге көшті. Люси Флюкер американдық революциялық соғыста генерал болған Генри Ноксқа үйленді, ал Нокстар ақырында патенттің көп бөлігін иеленді. Олардың жерлерінің көп бөлігі ақырында Уильям Бингемге сатылды, осылайша бұл жерлер Бингем сатып алуы деп аталды.
In March 1630, John Beauchamp of London, England, and Thomas Leverett of Boston, England, obtained a grant of land from a company acting under the authority of the government of England. This grant was first known as the Muscongus Patent from the Muscongus River that formed a part of the western boundary. From the seacoast, it extended northerly between Penobscot Bay and the Penobscot River on the east, and the Muscongus River on the west, to the line that now constitutes the southern boundary of the towns Hampden, Newburgh and Dixmont. This grant or patent conveyed nothing but the right of exclusive trade with the Native Americans—perhaps the Penobscot or Abenaki peoples—for which a trading house was built and supplied with such articles of exchange as were necessary to successful traffic. Trade was carried on without interruption to the mutual advantage of the European American settlers and natives until the opening of the first Indian Wars in 1675, a period of 45 years. After 1675, the patent lay dormant until 1719 when Leverett's great grandson, John Leverett, President of Harvard College, revived the ancient claim and formed the Lincolnshire Proprietors, also known as the Ten Proprietors, so named for the ten shares distributed, one to each member. Samuel Waldo of Boston acquired a controlling interest in the patent in 1729 and it henceforward become known as the Waldo Patent. General Samuel Waldo was proprietor of the Waldo Patent. He is said to have gone to Europe to recruit German immigrants to settle his 576,000 acre (2,331 km2) grant, which included parts of what are now Waldo, Penobscot and Lincoln counties and all of Knox County, Maine, along with the islands within three miles of its border. In 1759, Waldo accompanied the governor of the Province of Massachusetts Bay, Thomas Pownall, and his 400 men to help establish this site. To open the Penobscot River area to settlement, the governor selected Fort Point in Stockton Springs to build a breastwork and blockhouse. Called Fort Pownall, the fort included a trading post. But Waldo died on May 23 near present day Bangor while exploring the northern reaches of his property. He was buried without monument at Fort Point. Ownership of the Waldo Patent then transferred to his heirs, who included the Fluckers of Boston. Lucy Flucker married Henry Knox, who served as a general in the American Revolutionary War, and the Knoxes eventually acquired most of the patent. Much of their land was eventually sold to William Bingham, leading those lands to become known as the Bingham Purchase.