Бэрри Джон (1945-2024) – Уэльс регбиші. Llanelli клубындағы дебюті, қалыпты голдармен көзге түсуі, Swansea командасына қарсы ойындары туралы ақпарат. Регби тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уэльстік регбиші (1945–2024)
Welsh rugby union player (1945–2024)
Джон сол кезде Лланнеллидің солтүстігіндегі Гвендрает аңғарындағы Гвендрает грамматикалық мектебінде білім алды, ал жасөспірім кезінде 1964 жылғы 4 қаңтарда Мозлимен болған кездесуде Лланнелли үшін алғашқы регби ойынын өткізді. Лланнелли кездесуде жеңіліске ұшыраса да, Джон бір ойындық ұпал соғып, оны жүзеге асырды. Ол Тринити колледжінде (Кармартен) оқып жүргенде Лланнелли атынан ойнауын жалғастырды және құлаған голдарды орындауға бейімділігімен белгілі болған ұшқыш жартылай ойыншы ретінде танылды. Келесі маусымда Джонға көбірек назар аударылды. "Лланнелли Стар" газеті "Суонсиге" қарсы жеңісті "Барри Джонның генийі" деп сипаттады. Ол Тринити колледжіндегі студенттерімен болған екінші кездесуде "Свонсиге" қарсы шығу мүмкіндігінен айырыла жаздады, өйткені олар оны "азаттыққа" алды. Лланнелли клубының төрағасы Элвет Джонс колледжге "қағаз жинауға" үлес қосатынын уәделегенде ғана ол босатылды. 1966/67 маусымда Джон тағы да Уэльс құрамасына іріктеуге қатысты. Іріктеулердің бірі оны 1966 жылғы 12 қарашада өткен маусымның екінші "Суонсиге" қарсы ойынын өткізіп жіберуге мәжбүр етті; Лланнелли командасындағы орны Феллинфоел клубының жас ойыншысы Фил Беннетке берілді. Беннетт Уэльс өкілдігіндегі ең үздік ұшқыш жартылай ойыншылардың бірі болды, бірақ Джонның қатысуымен оның карьерасының басында Уэльс құрамасына іліге алмады. 1966 жылы Джон Уэльс құрамасы сапындағы алғашқы халықаралық матчын өткізді, Уоткинстің орнына ұшқыш жартылай ретінде Австралияға қарсы матчқа қатысты. Бұл Уэльс регби одағының іріктеушілері үшін күтпеген шешім болды, өйткені Уоткинс жақында Британ арыстандарының турынан оралды, онда ол команда капитаны болған еді. Бірінші халықаралық матчында жеңіліске ұшырағанына қарамастан, Джон бір айдан кейін Страдей Паркте Лланнеллиге қарсы матчта Австралиядан кек алды. Лланнелли "Уоллабизді" 11:0 есебімен жеңді. Джон сияқты Эдвардс та 1967 жылғы бес ұлттың чемпионатының соңғы екі матчында Уоткинспен бірге ойнап, екі халықаралық матчқа қатысты. Уоткинс бір ай бұрын кәсіби регби лигасына ауысқаннан кейін Джон халықаралық орнын қайта иеленді, ол клубтың рекордтық 16 000 фунт стерлингіне "Сальфордқа" қосылды. Уэльс құрамасының капитаны Норман Гейл жеребе тастап, бірінші жартыны дауылға қарсы ойнауға шешім қабылдады және жартысын 8:0 есебімен аяқтады. Ойын 13:6 есебімен Жаңа Зеландияның пайдасына шешілді, Эдвардс бойын ыңғайсыз сезінді, ал Джонның тепкілері дұрыс болмады, бұл екеуінің регби тарихындағы ең жақсы жартылай қорғаушылар жұбы болатынын көрсетпеді. Жаңа Зеландияның "All Blacks" командасы матч бойы қысымға ұшырады, Джон қарсыластардың алдыңғы қатарынан терең және алыс тепкіледі, бұл оның командасына "All Blacks" қорғанысына шабуыл жасауға мүмкіндік берді. Жаңа Зеландиялықтар теңдікпен құтылып, бірде-бір жекпе-жектен айырылмай турды аяқтады. Бірінші жартының нәтижесі 3:3 "Варварлардың" алдындағы көрсеткішін көрсетті, бірақ команда екінші жартының басында Джонның бұрышқа дұрыс қисаюы Англияның Боб Ллойдтың ойындық ұпалын әкелген кезде көшбасшылыққа ие болды. Шотландияны жеңгеннен кейін Уэльс Ирландияға және Чемпионаттың жеңімпазы Францияға жеңіліске ұшырады. Клуб деңгейінде Джон маусымды Кардифф үшін тоғыз ойындық ұпал және тоғыз құлаған голмен аяқтады.
John was then educated at Gwendraeth Grammar School in the Gwendraeth Valley, north of Llanelli and while still a teenager he made his first top flight rugby appearance for Llanelli, on 4 January 1964, in an encounter with Moseley. Although Llanelli lost the encounter, John scored a try and converted it, He continued to represent Llanelli while at Trinity College, Carmarthen, and gained a reputation as a kicking fly half with a penchant for putting over dropped goals. John gained more attention the following season. A win over Swansea, where he scored two dropped goals, was described by the Llanelli Star as being down to the "genius of one player, Barry John". He almost missed the second away encounter of the season with Swansea when he was 'held to ransom' by his fellow students at Trinity College. He was only released when Llanelli's club chairman, Elvet Jones, promised to make a donation to the college "rag". During the 1966/67 season, John was again chosen to trial for Wales. One of the trials forced him to miss the second Swansea encounter of the season, played away on 12 November 1966; his place in the Llanelli team was given to a youth debutant from the Felinfoel club, Phil Bennett. Bennett became one of the greatest fly halves produced by Wales, but he was kept from the Wales squad in his early career by the presence of John. In 1966, John was awarded his first international cap for Wales, taking Watkins' place at fly half for the match against the touring Australia team. This was seen as a surprise move by the Welsh Rugby Union selectors, as Watkins had recently returned from a British Lions tour where he was team captain. Although experiencing defeat in his first international, John managed to gain revenge over Australia just over a month later when the same team faced Llanelli at Stradey Park. Llanelli beat the Wallabies 11–0 after a bruising forward contest. Edwards, like John, had two international games to his name, paired with Watkins in the final two matches of the 1967 Five Nations Championship. John regained his international place after Watkins had switched to professional rugby league just the month before, joining Salford for a club record fee of £16,000. Wales captain Norman Gale won the toss and chose to play the first half into the gale, and finished the half 8–0 down. The game ended 13–6 to New Zealand, with Edwards looking uncomfortable throughout, and John's kicking inaccurate, there was little to suggest the pair would become one of the great half back pairings in rugby history. The New Zealand 'All Blacks' were under pressure throughout the match, with John kicking from deep and away from the opposing forwards, allowing his team to make rushes on the 'All Black' defence. The New Zealanders were glad to escape with the draw and finished the tour without losing a single match. The half time result of 3–3 flattered the Barbarians, who were out played in the forward positions, but the team took the lead early in the second half when a perfect diagonal kick to the corner by John resulted in a try by England's Bob Lloyd. After a home win over Scotland, Wales lost to both Ireland and, eventual Championship winners, France. At club level, John finished the season with a total of nine tries and nine dropped goals for Cardiff.
1968 жылғы Британдық Арыстар, 1969 жылғы Үштік Тажы мен Уэльс турнесі
Джон 1968 жылы Оңтүстік Африкаға жасаған турнеде Британдық Арыстандар құрамына шақырылды, бірақ жарақат алғаннан кейін үйге оралуға мәжбүр болғанға дейін тек төрт ойында ғана қатысты. Ол үш матчта аудандық командаларға қарсы ойнады – Батыс провинциясы, Оңтүстік-Батыс аудандары және, барлығы да туристер үшін жеңіспен аяқталды. Содан кейін ол Оңтүстік Африка құрамасына қарсы Йоханнесбургте өткен бірінші тестіге шақырылды. Джонның Британдық Арыстандары үшін алғашқы тестісі он бес минутқа созылды, ол қақпаға қарай жүгіргенде Ян Эллис тарапынан тоқтатылды, ал Джон қатты жерге түскенде жағалау сүйегін сындырды. Джон 1968/69 маусымда Кардифф үшін сирек ойнады, барлығы 14 матчқа қатысты. Дегенмен ол 1969 жылғы Бес Ұлттар Чемпионатының барлық матчтарына қатысты, әр матчта Эдвардспен бірге ойнады. Уэльс құрамасы өткен чемпионаттан бес ойыншыны шығарды, ал 1 ақпанда Мюррейфилдте Шотландияға қарсы өткен матчтағы көзге түсетін жаңа ойыншылар – Дж. П. Р. Уильямс және Мервин Дэвис болды. Джон бұл кездесуде қарсыластың соққысын тойтарып, жылдамдықпен алға шығып, тұңғыш халықаралық әрекетін жасады. Наурыз айында Ирландия Кардифф Армс Паркіне келгенде команда жеті матчтан бері жеңіліс көрмеген еді және Англия, Франция және Шотландияны жеңгеннен кейін Ұлы Дулығаны жеңуге үміттене бастады. Сондықтан Уэльс командасының оңай жеңіске жеткеніне барлығы таң қалды. Уэльс 24–11 есебімен жеңіске жетті, Дэй Моррис Уэльстің үздік ойыншысы атанды, бірақ Джон да өзінің ең жақсы матчтарының бірін өткізді, ұзақ соққылармен ирландтарға қысым жасап, соққымен гол соқты. Маусым соңында Джон Кардифф үшін өзінің бірінші және жалғыз жетілік турниріне қатысып, 1969 жылғы Снеллинг жетілігіне қатысты. Кардифф финалға өтті, онда Джонның бұрынғы клубы Лланеллиді жеңді. Жеңіске қоса Джон «Билл Эверсон – Турнирдің үздік ойыншысы» сыйлығын жеңіп алды. 1968/69 маусымы аяқталғаннан кейін Уэльс регби одағы команданы Жаңа Зеландия мен Австралияға турнеге жіберді. Жартылай қорғаушы позициясында Уэльс Джон, Эдвардс, Фил Беннетт және Чико Хопкинсті жіберді, бірақ Жаңа Зеландияның «All Blacks» құрамасына қарсы өткен екі және Австралияға қарсы өткен бір матчта Уэльс жаттықтырушысы Клайв Роулендс Джон мен Эдвардсқа сенім артты. Уэльс командасы «All Blacks» командасынан толық жеңіліске ұшырады, екі матчты да 0–19 және 12–33 есебімен ұтылды. Роулендс тактиканы өзгертіп, Джеральд Дэвисті оң қанатқа ауыстырды, бұл Уэльске Австралияны жеңуге мүмкіндік берді, ал Фиджиге қарсы алты әрекетпен жеңіске жетті (онда Джонның орнын Беннетт басты), бұл команданың Ұлыбританияға оралғанда жылы қарсы алуына көмектесті.
John was selected for the British Lions in their tour of South Africa in 1968, but played in just four games before an injury forced him to return home. He played in three matches against district teams, Western Province, South Western Districts and , all wins for the tourists. He was then selected for the First Test, played at Johannesburg, against the South Africa national team. John's first Test for the British Lions lasted for only fifteen minutes, when after running for the line he was tackled by Jan Ellis, and John broke his collarbone on landing on the hard ground. John played infrequently for Cardiff during the 1968/69 season, making just 14 appearances. Despite this he was available for all matches in the 1969 Five Nations Championship, again playing in each match paired with Edwards. The Welsh selectors had dropped five players from the previous Championship, and notable debutants in the team to face Scotland at Murrayfield on 1 February 1969 were J. P. R. Williams and Mervyn Davies. John scored his first international try in the encounter after charging down a kick and dummying his way over. When Ireland came to Cardiff Arms Park in March the team was on a seven match unbeaten run, and were looking at taking the Grand Slam after defeating England, France and Scotland. It therefore came as a surprise at the ease with which the Welsh pack dominated. Wales won 24–11, with Dai Morris the stand out Welsh player, though John also had one of his best matches, keeping pressure on the Irish with long touch kicks and scoring with a dropped goal. Before the end of the season, John took part in his one and only seven a side tournament for Cardiff when he participated in the 1969 Snelling Sevens tournament. Cardiff progressed to the final, where they succeeded in beating John's former club Llanelli. As well as the title, John won the "Bill Everson – Player of the Tournament" award. With the end of the 1968/69 season, the Welsh Rugby Union sent a team to tour New Zealand and Australia. At half back, Wales sent John, Edwards, Phil Bennett and Chico Hopkins, but in all three Tests, two against the New Zealand "All Blacks" and one against Australia, Welsh coach Clive Rowlands kept faith with John and Edwards. The Welsh team were completely overwhelmed by the All Blacks, losing both Tests, 0–19 and 12–33. A change of tactics by Rowlands, by switching Gerald Davies to the right wing, gave Wales a victory over Australia, and a six try victory over Fiji (in which John was replaced by Bennett), helped the team gain a warm reception on their return to Britain.
Оңтүстік Африка, 1970 жылғы Чемпионат және 1971 жылғы Гранд Слем
1969 жылдың 13 желтоқсанында Кардифф қаласы Оңтүстік Африка командасының алтыншы турын қабылдады. Бұл тур команданы ұстап қуған апартеидке қарсы наразылықтармен есте қалды, ал матчтан бұрын 1,500 наразылық білдіруші Уэльс астанасынан шеру тартты. Джон он бір күн бұрын Оксфорд университетінің бұрынғы және қазіргі құрамасына қарсы «Барбарийлер» үшін ойнағанда қабырғасын сындырғандықтан бұл кездесуге қатыса алмады. Оның орнын Беверли Дэвис басты, ал Кардифф 17-3 есебімен жеңілді. Ойын қатты лайлы жағдайда өтті, ал Эдвардстың соңғы минуттағы тырысы 6-6 есебімен тең түсті. Джон мен Эдвардс сол күні күтілгендей ойын көрсетпеді, бірақ жеңілістен аулақ болу үшін ойынның соңғы сәтінде жақсы жұмыстанды. Бір аптадан кейін, 31 қаңтарда Джон мен Эдвардс тағы да Оңтүстік Африкалықтармен кездесті, бұл жолы «Барбарийлер» құрамында. Оңтүстік Африкалықтар турдағы ең жақсы ойынын көрсетіп, 21-12 есебімен жеңіске жетті. 1970 жылдың 7 ақпанында Кардиффтің екі жартылай қорғаушысы 1970 жылғы Бес Ұлттар Чемпионатының алғашқы матчы үшін Уэльс құрамасына қайта шақырылды, Кардифф Армс Паркте Шотландияға қарсы өткен матчта. Шотландия бір кезде 9-0 есебімен алда болса да, Уэльс бастаманы қолға алып, төрт тырыс соғып, 18-9 есебімен жеңіске жетті. Англиямен болған матч Джон мен Эдвардстың Уэльс құрамасымен өткізген 15-ші халықаралық матчы болды, бұл 1908 жылдан бері Англияда Уэльс командасының ең көп тырыс соққан матчы рекордын тіркеді. Джон бір тырыс соқты, сонымен қатар бір гол соқты. Эдвардстың жарақатынан кейін Джон ойынды Чико Хопкинспен аяқтады. Уэльс үштік тәжді жеңуге жақын болғанда, Ирландия ғана қарсы тұрды, үміттер жоғары болды, бірақ Ирландия Джон мен Эдвардсты 14-0 есебімен жеңіліске ұшыратты. Джон Франциямен өткен турнирдің соңғы матчына қатыса алмады, оның орнын Фил Беннет басты. Уэльс Францияны жеңіп, чемпионатты француздармен бөлісті. 1971 жылғы Бес Ұлттар Чемпионаты Уэльс регбиі үшін жаңа дәуір болды. Жаңа Ұлттық стадион аяқталды, ал команда екінші алтын дәуіріне енді, олар тәжірибелі де талантты болды. Джон мен Эдвардс төрт матчтың бәрінде де ойнады, Англияны жеңіспен бастады. Уэльс 22-6 есебімен жеңіске жетті, Джон екі голдан алты ұпай жинады. Чемпионаттың Шотландияға қарсы екінші матчында Уэльс 19-18 есебімен жеңіске жетті, Джеральд Дэвистің тырысын Джон Тейлор жеңіске жеткізді. Барри Джон Уэльс үшін сегіз ұпай жинады, тырыс, айыппұл және гол соқты; толық жиынтықты аяқтау үшін оның танымал голы ғана жетіспеді. Джон келесі матчта, Ирландияға қарсы өткен матчта Шотландиядағы көрсеткішін басып өтті, гол, гол және екі айыппұлдан 11 ұпай жинады. Уэльстің ең сәтті жеңістерінің бірі саналған 23-0 есебімен жеңіс командаға үштік тәжді сыйлады және Франциямен Үлкен шлемге жол ашты. Нәтижесі төмен болғанымен, 27 наурызда «Стаде Коломбс» стадионында Францияға қарсы 9-5 есебімен жеңіске жеткен матч жоғары деңгейде өтті. Эдвардс пен Джон кездесудегі барлық ұпайларды жинады, Эдвардс бір тырыс, ал Джон бір тырыс және айыппұл соқты. Бұл Уэльстің 1952 жылдан бергі алғашқы Үлкен шлемі болды, ал 1971 жылғы құрама Уэльстің ең ұлы құрамасы деп есептеледі.
On 13 December 1969, Cardiff played host to the sixth touring South Africa team. The tour is remembered for the anti apartheid protests that followed the team, and before the match 1,500 protesters had marched through the Welsh capital. John was unavailable for the encounter having fractured a rib while playing for the Barbarians against an Oxford University Past and Present team eleven days earlier. His place was taken by Beverley Davies and Cardiff lost 17–3. The game was played in atrocious muddy conditions, and a last minute try from Edwards snatched a 6–6 draw. Both John and Edwards had a substandard game that day, but they combined well in the last move of the game to avoid defeat. A week later on 31 January, John and Edwards faced the South Africans again, this time as part of the Barbarians. The South Africans produced their best play of the tour to come from behind to win 21–12. There was little rest for the two Cardiff half backs when on 7 February 1970, they were called back into the Wales team for the first match of the 1970 Five Nations Championship, a home encounter at Cardiff Arms Park against Scotland. Despite Scotland being 9–0 ahead at one point, Wales took the initiative and scored four tries without reply, winning 18–9. The England game was John and Edwards' 15th Wales international together, in an away match which recorded the largest haul of tries for the Welsh team in England since 1908. John scored one of the tries along with a dropped goal. Due to an injury to Edwards, John finished the game alongside Chico Hopkins. With only Ireland standing in front of a Welsh Triple Crown win, hopes were high, but Ireland, made John and Edwards look ordinary in a 14–0 defeat. John was unavailable for the final game of the tournament to France, his place taken by Phil Bennett. Wales beat France and shared the Championship with the French. The 1971 Five Nations Championship was a new dawn for Welsh rugby. The new National Stadium was completed, and the team now into their Second Golden era were both experienced and talented. John and Edwards played in all four games, starting with an easy win over England. Wales won 22–6, with John scoring six points from two dropped goals. The second game of the Championship, played against Scotland, was a close encounter, won by Wales 19–18 thanks to a late Gerald Davies try converted by John Taylor. Barry John scored eight of Wales' points, with a try, penalty goal and a conversion; missing only his trademark drop goal to complete a full house of scores. John surpassed his Scotland tally in the next match, a home game against Ireland, scoring 11 points with a dropped goal, conversion and two penalty goals. Seen as one of Wales' more accomplished victories, the 23–0 win gave the team a Triple Crown title, and set up a Grand Slam encounter with France. Despite the low score, the 9–5 win over France at Stade Colombes on 27 March was a match of the highest quality. Edwards and John scored all the points in the encounter, Edwards with a try, John a try and a penalty goal. This was Wales' first Grand Slam since 1952 and the 1971 squad is seen as the greatest ever to be fielded by Wales.
Сыни қабылдау
Уэльс регби одағының ресми тарихының авторлары Дэвид Смит пен Гарет Уильямс Джон туралы былай деп жазды: Оның жеткен стилін түсінудің кілті – ол өзгелерді өздеріне қалай әсер етуге мәжбүр ете алатындығында. Допты лақтыру, айналып ұшқан траекториясымен алысқа домалатуы немесе нақты соққылары, немесе жылдам грабберлер – бұл ұзақ қашықтықтағы бақылау еді. Бірақ оның жүгіруі – епті, салмақты, сындыруға дайын, бірақ көбінесе сынбайтын, нәзік иллюзия, ұшқыш жартылайдың ең қиын өнері еді. Ол – құрттың ұрып-соғу тіршілігіндегі шырыны. Джон уақыт пен кеңістіктің басқа бір өлшемінде қозғалды. Оның қарсыластары оның шатасқан тұтқынынан қашу жолдарын жабатын әйнек қабырғаларға соқтығысты. Ол ауыздарды және артқы қатарларды таң қалдырып ашық қалдырды. Гарет Эдвардс 1978 жылғы өмірбаянында Джон туралы былай деп жазды: «Оның ойлау қабілеті керемет жеңіл болды, ол мәселелерді ең қарапайым түріне дейін жеткізе білді және әрдайым өз талантына сенді. Бір жетістік екіншісіне жол ашты, көп ұзамай ол өзгелерге де тараған салқын үстемдікке ие болды. Ол дене бітімі жағынан осы жұмысқа толыққанды сай келді, жамбасынан аяқтарына дейін күшті, ал белден иығына дейін жіңішке болды». Дж. П. Р. Уильямс Джонды «Еш күмәні жоқ, мен ойнаған ең ұлы ойыншы» деп атады. Джеральд Дэвис, Джонмен бірге Уэльс және Британдық арыстандары құрамасында ойнаған, 1971 жылғы өмірбаянында Эдвардсты «отты және импульсивті» деп сипаттады, бірақ Джон «әділ, оқшау және бөлек еді. Оның айналасындағы әрекет-қимылдар мен дау-дамаздар басталғанда, ол өзінен оларды алшақтатып, эмоцияларын бақылап, айналадағы жағдайға абайлап тосқауыл қойды. Ойын оның қалауынша жүретін, ешкімнің емес».
As the authors of the official history of the Welsh Rugby Union, David Smith and Gareth Williams wrote of John: The clue to an understanding of his achieved style lies in what he could make others do to themselves. The kicking, whether spinning trajectories that rolled away or precise chips or scudding grubbers, was a long range control, but his running, deft, poised, a fragile illusion that one wrong instant could crack, yet rarely did, was the art of the fly half at its most testing. He was the dragonfly on the anvil of destruction. John ran in another dimension of time and space. His opponents ran into the glass walls which covered his escape routes from their bewildered clutches. He left mouths, and back rows, agape. Gareth Edwards, in his 1978 autobiography, when describing John, wrote: He had this marvellous easiness in the mind, reducing problems to their simplest form, backing his own talent all the time. One success on the field bred another and soon he gave off a cool superiority which spread to others in the side. Physically he was perfectly made for the job, good and strong from the hips down and firm but slender from the waist to the shoulders. J. P. R. Williams regarded John as "“Without doubt, the greatest player I played with." Gerald Davies, who played with John for Wales and the British Lions, in his 1971 autobiography described Edwards as "fiery and impulsive", but John was "fairer, aloof and apart. Whilst the hustle and bustle went on around him he could divorce himself from it all; he kept his emotions in check and a careful rein on the surrounding action. The game would go according to his will and no one else's "
Родни Уэбб, 1967 мен 1972 жылдар аралығында Англия құрамасында ойнаған, «Барри Джонның допты лақтыруы керемет еді. Ол допты бір тиыннің үстіне түсіре алатын, және ол әрқашан солай істейтін» деді. Қазіргі регби допын жасаған Уэбб Джонды қазіргі заманғы ойыншылармен салыстыруға болмайды деп санайды, себебі «қазіргі доп ламинатпен қапталған, бетіне шұңқырлар жасалған, көзге түспейтін баулармен және көп панельдерден тұрады. Ал 1970-ші жылдары доптар суға толып, барлық жаққа бұрылып, қақпаға соққы бергенде саз бен лайға мазақтайтын». Ол 1997 жылы Халықаралық регби даңқы залының алғашқы мүшелерінің бірі болды, ал 1999 жылы Уэльс спорт даңқы залына енгізілді. 2015 жылы ол Дүниежүзілік регби даңқы залына қосылды.
Rodney Webb, who represented England between 1967 and 1972, is quoted as saying "Barry John's punting was phenomenal. He could drop the ball on a sixpence and he could do it every time". Webb, who developed the modern rugby ball, believes that John cannot be compared to modern kickers because "the modern ball is coated in a laminate, has dimpled surfaces, unobtrusive lacing and multi panels. In the seventies the balls soaked up water, swerved all over the place and were placed in the mud and slime when kicking for goal". He was one of the inaugural inductees of the International Rugby Hall of Fame in 1997 and in 1999 was inducted into the Welsh Sports Hall of Fame. In 2015 he was inducted into the World Rugby Hall of Fame.
Әуесқойлық
Джон регбидің әуесқой ойыншысы болғандықтан, клубтық немесе халықаралық деңгейде регби ойнағаны үшін жалақы алған жоқ. Ойын үшін ақша алу кәсібилік актісі деп есептеліп, басқарушы одақтардың бірі шара қолданып, көбінесе дисквалификацияға немесе ойынға тыйым салуға әкелген болар еді. Ойыншылардың кәсіби регби лигасына өтуіне жол бермеу үшін, клубтары мен демеушілері оларға «бут ақшасы» берді, бұл әдет олардың буттеріне ақша салып беруден бастау алған. 2011 жылы жарық көрген «Appy» кітабында кәсіпкер және футбол менеджері Мейрион Апплтон 1970-ші жылдары Джон мен Гарет Эдвардсқа заңсыз төлемдер жасағанын мәлімдеді. Апплтон халықаралық матчтар алдында екі ойыншыға да спорттық киім өндіруші Adidas компаниясынан ақша салынған конверттер бергенін айтты. Джонның карьерасы барысында заңсыз төлем алғаны үшін ешқашан айыпталған жоқ.
As an amateur rugby union player, John was not paid to play rugby at club or international level. To receive money for playing would have been recognised as an act of professionalism and would have resulted in action from one of the governing unions, normally suspension or a ban. To prevent players switching to professional rugby league, players were given boot money by their clubs or sponsors, named after the early practice of placing money in the players' boots. In his 2011 book Appy, businessman and football manager Meirion Appleton said that in the 1970s he made illegal payments to both John and Gareth Edwards. Appleton said that before an international match he gave both players envelopes containing money from sportswear manufacturer Adidas. John was never charged with taking illegal payments during his career.
Жеке өмір
Джон Уэльстің Кармартеншир округіндегі Кефнейтендегі шағын шаруашылықта дүниеге келді. Ол Уильям мен Вими Джонның екінші баласы еді; оның ағасы Делвилл одан үш жас үлкен болған. Джонның тағы төрт бауыры болды: Алан, Клайв, Мадора және Диана. Отбасы Джон туылғаннан кейін көп ұзамай Фоелгастеллге, бір туысы мен туысқан әйеліне қонаққа барды, бірақ Джон екі жасқа толғанда Кефнейтенге қайтып келді. 18 жасында ол грамматикалық мектепті бітіріп, Кармартендегі Тринити колледжіне мұғалім болуға түсті. Ол дене шынықтыру, кіші ғылымдар және бағбандалықты оқыды. 1967 жылдың жазында Тринитиді бітіріп, Кардиффтегі Монктон Хаус мектебінде дене шынықтыру мұғалімі болып жұмысқа орналасты. Джон Кардиффке көшіп, бірнеше регбишімен, оның ішінде бұрынғы Лланнелли командаласы Джеральд Дэвиспен бірге тұрды. Джон 1968 жылы Оңтүстік Африкаға сапарға шыққанда Монктон Хаустағы жұмысынан кетіп, енді ешқашан сабақ бермеді. Африкадан оралғаннан кейін Джон Сефнейтендегі отбасының үйіне қайтып келді. Ол алты апта жұмыссыз жүрді, осы кезеңде кәсіби регби лигасына өтуді ойлады, тіпті «Сент-Хеленс» клубымен келісімге жақындады. BBC-нің Sportsnight бағдарламасында Дэвид Коулманмен сұхбаттасқаннан кейін, оның жұмыссыз жағдайы талқыланғанда, Джонға Кардиффтегі Forward Trust қаржы компаниясында жұмыс ұсынылды. 1972 жылы Джон регбиді доғарумен бірге қаржы өкілі лауазымынан да кетіп, Daily Express үшін апталық баған жазу және маңызды матчтарды жабу туралы келісімге келді. Ол сондай-ақ Уэльс және Батыс Англияның коммерциялық телекомпаниясы HTV ұсынған спорттық бағдарламаларға қатысуға келісім жасады. Джон мен Янның төрт баласы болды, бірақ кейін олар ажырасып кетті. 2001 жылы Джон Кардиффтегі «Миллениум» стадионының жанындағы қытай мейрамханасын ашты. 2009 жылы ол регбиден алған естелік заттарын, оның ішінде Уэльс құрамасының бас киімдерін сатуға шешім қабылдады, ол бұл заттарға ностальгия сезінбейтінін және Уэльс үшін ойнаудың құрметі ең бастысы екенін айтты. Отбасы мәлімдемесінде: «Барри Джон бүгін Уэльс университетінің ауруханасында сүйікті әйелі мен төрт баласының қамқорлығында бейбіт түрде қайтыс болды. Ол 11 немересіне сүйікті Dadcu [ата] және көптеген жақындарының ішінде өте жақын бауыр болды».
John was born at Low land, a smallholding at Cefneithin in Carmarthenshire, Wales. He was the second child of William and Vimy John; his brother Delville was three years his senior. John had a further four siblings, Alan, Clive, Madora and Diane. The family went to live at Foelgastell, staying with an uncle and aunt, shortly after John's birth but returned to Cefneithin when John was two. At the age of 18, he left grammar school and was awarded a place at Trinity College, Carmarthen, with ambitions of becoming a teacher. He studied physical education, junior science and horticulture. He left Trinity in the summer of 1967, and took up a post as a physical education teacher at Monkton House School in Cardiff, a private school for boys between the ages of eight and sixteen. John moved to Cardiff and shared a house with several other rugby players, including former Llanelli team mate Gerald Davies. John quit his position at Monkton House when he toured South Africa in 1968 and never taught again. On his return from Africa, John moved back to his family home at Cefneithin. He spent six weeks unemployed and during this period he considered turning to professional rugby league, almost signing for St Helens. Following an interview with David Coleman for the BBC programme, Sportsnight, in which his jobless situation was discussed, John was offered a job working for Forward Trust, a finance company in Cardiff. When John quit playing rugby in 1972, he also left his job as a finance representative, signing a contract to write a weekly column and cover important matches for the Daily Express. He was also signed to take part in sport programmes presented by HTV, the Wales and West of England commercial television company. John and Jan had four children; they later separated. In 2001, John ran a Chinese restaurant near Cardiff's Millennium Stadium. In 2009, he decided to sell his rugby memorabilia, including his Wales caps, stating that he felt no nostalgia towards the items, and the honour of playing for Wales was all that mattered. A family statement read: "Barry John died peacefully today at the University Hospital of Wales surrounded by his loving wife and four children. He was a loving Dadcu [grandfather] to 11 grandchildren and a much loved brother."