Уэльс ругбисының тұңғыш жұлдызы – Артур Джозеф "Monkey" Гульд

Кіріспе

Уэльс халықаралық регби одағының ойыншысы

Артур Джозеф "Монки" Гулд (10 қазан 1864 – 2 қаңтар 1919) – Уэльс құрамасының регби одағындағы орталық және фулбэк позицияларында ойнаған, бірақ ең көбінесе «Ньюпорт» регби футбол клубымен байланыстырылатын ойыншы. Ол Уэльс құрамасы сапында 27 матч өткізді, соның 18-і капитан ретінде, және сыншылар оны уэльс регбиінің алғашқы жұлдызы деп есептейді. Көп қабілетті ойыншы және спринтке шебер, Гулд екі аяғымен де тапқыр пас беруге және соққы беруге қабілетті болды. Ол дене шынықтыруын және дағдыларын жетілдіру үшін үздіксіз жаттығулар жасады, ал қайтыс болғанда оны «өзінің буынының ең шебер ойыншысы» деп сипаттады. «Ньюпорт» RFC тұрақты фулбэгінен айырылғаннан кейін, Гулд 1882 жылы, 18 жасында алғаш рет құрамаға шақырылды. Одан кейін ол командадан ешқашан шығарылмады және 1898 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін үнемі ойнады. Гулд «Ньюпорттың» 1891–92 жылғы «жеңіссіз» маусымында ойнады, олар бірде-бір матчта жеңіліс танытпады, және «Ньюпорттың» 1893–94 жылғы 24 матчында рекордтық 37 эсселік гол соқты, бұл клубтың әлі күнге дейін сақталған рекорды. Гулд жұмысының талабына орай жиі саяхаттап тұрды, сондықтан мансабында «Ричмонд» және «Лондон Уэльс» секілді бірнеше клубтар мен Миддлсекс округінің құрамасы үшін де ойнады. Гулд 1885 жылы Англияға қарсы матчта Уэльс құрамасына алғаш рет шақырылды, онда ол фулбэк ретінде ойнады. 1889 жылы ол капитандыққа тағайындалды, ол кезде орталық позициясында ойнады және Уэльсті 1893 жылы алғашқы Ұлттар Чемпионаты мен Ұш Жүздік жүлдесіне жетеледі; сол турнирдегі Англияға қарсы матч Гулдты ұлы ойыншы және капитан ретінде бекітті. Гулд зейнеткерлікке шыққан кезде ол Уэльстің ең көп матч өткізген орталық ойыншысы болды, бұл рекордын 1980 жылға дейін сақтап келді, ол осы позицияда 25 матч өткізді. Ол 1897 жылдың 9 қаңтарында Англияға қарсы матчта халықаралық карьерасын аяқтады. «Родни Парадта» 17 000 жанкүйердің алдында өткен бұл матч Гулдтың Уэльс құрамасының капитаны ретінде 18-ші ойыны болды – бұл рекордты 1994 жылы Иуан Эванс жаңартты. Мансабының соңында Гулд «Гулд ісі» деп белгілі болған даудың ортасында болды, оның салдарынан Уэльс бір жылға халықаралық регбиден шеттетілді. Дау-дамай Уэльс Футбол Одағының (WFU) Гулдтың зейнеткерлікке шығқан кезде оған арналған мақтау айтуына қолдау көрсетуіне байланысты болды. Англияның Регби Футбол Одағы мен Халықаралық Регби Футбол Кеңесі (IRFB) мақтау айтуының кәсібилік екенін және спорт ережелерін бұзғанын мәлімдеді. WFU наразылық білдіріп IRFB-ден шықты, бір жылдан кейін IRFB-нің Гулд енді Уэльстің құрамына кірмеуі керек деген шартымен қайта қосылды. Ол регбиден зейнеткерлікке шыққаннан кейін сыра зауытының өкілі болып жұмыс істеді және 1919 жылы 54 жасында ішкі қан кетуден қайтыс болды.

Arthur Joseph "Monkey" Gould (10 October 1864 – 2 January 1919) was a Welsh international rugby union centre and fullback who was most associated as a club player with Newport Rugby Football Club. He won 27 caps for Wales, 18 as captain, and critics consider him the first superstar of Welsh rugby. A talented all round player and champion sprinter, Gould could side step and kick expertly with either foot. He never ceased practising to develop his fitness and skills, and on his death was described as "the most accomplished player of his generation". Following the withdrawal of their regular fullback, Newport RFC first selected Gould in 1882, when he was 18. He was never dropped from the side thereafter and played regularly until he retired in 1898. Gould played for Newport during their "invincible" season of 1891–92, when they did not lose a match, and scored a record 37 tries in Newport's 24 game 1893–94 season, a club record that still stands. Gould frequently travelled due to his job as a public contractor, and consequently turned out for a number of other sides during his career, including the clubs Richmond and London Welsh, and the county side Middlesex. Gould was first selected for Wales in 1885 when he played at fullback against England. He was awarded the captaincy in 1889, by which time he was playing at centre, and led Wales to their first Home Nations Championship and Triple Crown titles in 1893; that tournament's match against England established Gould as a great player and captain. By the time Gould retired he was the most capped Welsh centre, a record he held until 1980, with 25 caps in the position. He ended his international career against England on 9 January 1897. The game, played in front of 17,000 supporters at Rodney Parade, was Gould's 18th as Wales captain – a record eventually broken by Ieuan Evans in 1994. Towards the end of his career, Gould was at the centre of a controversy known as the "Gould affair" that saw Wales withdraw from international rugby for a year. The controversy centred on the support of the Welsh Football Union (WFU) for a testimonial for Gould on his retirement. The English Rugby Football Union and International Rugby Football Board (IRFB) argued that the testimonial constituted professionalism – which they claimed breached the sport's by laws. The WFU withdrew from the IRFB in protest, rejoining a year later under the IRFB imposed condition that Gould would not represent Wales again. He worked as a brewery representative after retiring from rugby, and died of an internal haemorrhage in 1919 at the age of 54.

Отбасы және ерте жылдары

Артур Джозеф Гулд 1864 жылғы 10 қазанда Уэльстің Ньюпорт қаласында спортшы отбасында дүниеге келді. Оның әкесі, Оксфордтан (Англия), жұмыс іздеу үшін Ньюпортқа көшіп келіп, жез құю зауырын ашты. Джозеф сондай-ақ белсенді спортшы болды және жергілікті крикет командасы үшін ойнады. Гулдтың бес ағасының барлығы да көрнекті регбишілер мен спортшылар болды. Оның ағасы Боб 1886–87 маусымда Ньюпорт регби футбол клубы үшін 136 рет ойнаған шабуылшы болды және сол маусымда команданың капитаны болды. Боб 1882 және 1887 жылдар аралығында Уэльс құрамасы үшін 11 рет ойнады және 1887 жылы Шотландияға қарсы өткен матчта елдің капитаны болды. Кіші ағасы Берт – орталық ойыншы, Уэльс құрамасы үшін үш рет ойнады – ол 1893 жылы Уэльс құрамасының сапында Гулдпен бірге Triple Crown жеңісіне қол жеткізді. Оның Гарри, Гас және Уайатт ағаларының барлығы да Ньюпорт үшін регби ойнады. Уайатт 1905–06 жылдары Ньюпорттың капитаны болды, ал Гарри 1875–76 жылдардағы алғашқы маусымда олар үшін өнер көрсетті. Ньюпорт RFC құрылғаннан бері өткен алғашқы 29 маусымның ішінде командада әрқашан кем дегенде бір Гулд ағайындысы болды. Уайатт 1907 жылға дейін клуб үшін ойнады; сондай-ақ ол 1908 жылғы жазғы Олимпиада ойындарында Ұлыбритания үшін 400 метрлік кедергілерден жүгірді. Жас Гулд көбінесе ағаштарға шығып, бала кезінде "Монки" деген лақап атқа ие болды, бірақ көп ұзамай көпшілік оны "Монк" деп атады. Ағасы Уайатт сияқты, ол да белсенді спортшы болды және регбиші болып ойнаған жылдарында жеңіл атлетика жарыстарына қатысып 1000 фунт стерлинг табыс тапты. Округтік спринт және кедергілер бойынша чемпион Гулд 1887 және 1893 жылдары Аматорлық Атлетика Ассоциациясының 120 ярдтық кедергілер бәсекесінде үшінші орынды иеленді.

188589

Гулд Уэльс құрамасына алғаш рет 1885 жылы Англияға қарсы өткен матчта қатысты. Ол ағасы Бобпен бірге алаңға шықты және сол кездегі сүйікті позициясында – фулбек ретінде ойнады. Ньюпорт командасының капитаны Чарли Ньюман басшылығымен өткен бұл матч Уэльстің халықаралық аренадағы сегізінші және Англиямен төртінші кездесуі болды. Уэльс бір гол мен бір ұпаймен 1:4 есебімен жеңілді. Лондон Уэльш клубының қанат шегіндегі ойыншысы Мартин Джордан Уэльс үшін екі ұпайды да соқты, ал соңғысы голға айналдырылды. Кейбір деректерде бұл голды Чарльз Тейлор соққандығы айтылса, қазіргі таңда ол Гулдқа жатқызылады. Гулд турнирдің екінші матчына, Шотландияға қарсы ойынға да шақырылды, онда екі команда да ағайындыларын алаңға шығарды: Шотландия үшін Джордж және Ричард Мэтландтар, ал Уэльс үшін Артур мен Боб Гулдтар. 1886 жылға қарай төрт үштен бір жүйе бүкіл Уэльске тарады. 1884 жылы Кардифф RFC клубы алғаш рет енгізген бұл жүйе Кардиффтің орталық ойыншылары Фрэнк Хэнкок пен Том Уильямсқа бір уақытта ойнауға мүмкіндік беру үшін жасалды және екінші орталықты қосу мақсатында тоғызыншы шабуылшыны алмастыруды көздеді. Ньюпорт бұл ойын стилін қабылдауға асықпады, себебі Гулдтың керемет допты тепкілеу және қорғау қабілеттері клубқа қосымша шабуылшының артықшылығын сақтап қалуға мүмкіндік берді. 1885-86 маусымда Гулд Ньюпорттағы фулбек позициясынан орталыққа ауысты; бұл тактика Уэльс құрамасында да қолданылды және Гулд 1886 жылы Англияға қарсы өткен матчта Кардиффтің Хэнкогын орталықта алмастырды. Бұл матчта Уэльс жеңіліске ұшырады. Уэльстің Шотландияға қарсы өткен келесі матчында Уэльс төрт үштен бір жүйені сынақтан өткізген алғашқы ел болды. Олар бұл үшін Хэнкокты капитан ретінде қайта шақырып, оны Гулдпен бірге орталықта ойнатты. Бұл тәжірибе тактикалық сәтсіздікке ұшырады – сегіз уэльстік шабуылшы тоғыз шотланд шабуылшысына қарсы тұра алмады. Хэнкок ойынның бірінші жартысынан кейін команданы қайта құрап, стандартты формацияға оралды, Гарри Боуэнды фулбек позициясынан шабуылшылар қатарына қосты және Гулдты орталықтан Боуэннің орнына итермеледі. Уэльс екі голмен 0:2 есебімен жеңілді, жүйе сәтсіздікке ұшырады және Хэнкок енді Уэльс құрамасына қайта оралмады. Бұл оқиға Гулдқа кері әсер етті, ол бастапқыда бұл стратегияны ұнатпады және "төрт үштен бір жүйеге қарсымын" деді. Гулд тіпті Уэльс іріктеушілерін ескі формацияға оралуға көндірді. Уэльс бұл жүйені келесі рет 1888 жылы Жаңа Зеландия құрамасына қарсы өткен матчта сынады, бірақ сол матчта Гулд ойнауға мүмкіндік алған жоқ. Келесі маусымда Уэльс алғашқы толық Отандық чемпионатын аяқтады; Гулд барлық үш матчта жалғыз орталық ретінде ойнады. Бұл чемпионат уэльстіктер үшін сәтті болды, бір тең ойын, бір жеңіс және бір жеңіліс нәтижесінде олар кестеде екінші орынды иеленді. Серия барысында Боб Гулдтың Шотландияға қарсы өткен екінші матчта капитандық еткені және Гулдтың халықаралық аренадағы алғашқы ұпайсыз голы ерекше аталып өтті, бұл Уэльске Ирландияны жеңуге және Англиямен тең ойнаған матчта бір метр қашықтықта ұпайсыз гол соғуға мүмкіндік берді. Жұмыс істеуге байланысты Гулд 1888 жылғы Отандық чемпионатта Уэльстің екі матчының біреуінде ғана ойнады, ол Шотландияға қарсы өткен Уэльстің алғашқы жеңісі болды, бұл Томас Прайс Дженкинстің бір ғана әрекетінің нәтижесінде болды. Екінші матчта, Ирландияға қарсы өткен ойында, Джордж Боуэнге Уэльстің үш үштен бір жүйемен ойнайтын соңғы матчында орталық позиция берілді. Содан кейін Гулд Уэльстің шетелдік құрамаға қарсы алғашқы халықаралық матчында алаңға шықпады, онда Жаңа Зеландия құрамасы Свонсидегі Сент-Хеленде жеңіліске ұшырады, және екі айдан кейін 1889 жылғы чемпионаттың ашылу матчында да қатыса алмады. Гулд Ирландиямен өткен матчқа уақытында оралды, онда оған капитандық берілді және Ланнеллидің орталық ойыншысы Том Морганмен бірге ойнады. Гулд капитан ретінде алғашқы матчын жеңіліспен аяқтады, үйінде 0:2 есебімен жеңілді – бұл оның өз елін басқарып алған 18 матчтың алғашқысы болды.

Gould was first capped for Wales against England in the opening game of the 1885 Home Nations Championship. He joined his brother Bob in the side, and played at fullback, his preferred position at the time. Played under the captaincy of Newport teammate Charlie Newman, this was Wales' eighth ever international and fourth encounter with England. The Welsh lost by a goal and a try to a goal and four tries. Wing Martyn Jordan of London Welsh scored both Welsh tries, with one successfully converted into a goal. Some accounts award the conversion to Charles Taylor, though it is now generally credited to Gould. Gould was selected for the second game of the tournament, an away draw to Scotland, in which both teams played a pair of brothers; George and Richard Maitland for Scotland, and Arthur and Bob Gould for Wales. By 1886 the four threequarter system had spread throughout Wales. First instituted by Cardiff RFC in 1884, the system was designed to allow Cardiff centres Frank Hancock and Tom Williams to play at the same time, and involved dropping the ninth forward to include a second centre. Newport were reluctant to adopt this style of play, mainly due to Gould's excellent kicking and covering abilities, which allowed the club to continue with the advantage of the extra forward. For the 1885–86 season Gould switched from fullback at Newport to the centre position; this tactic was adopted by Wales and Gould replaced Cardiff's Hancock at centre for their first match of the 1886 Home Nations Championship against England. The match resulted in a Welsh loss. In Wales' next game, against Scotland, Wales became the first country to trial the four threequarter system. They did this by bringing back Hancock as captain and having him play at centre alongside Gould. The experiment was a tactical disaster – the eight Welsh forwards struggled against the nine Scottish forwards. Hancock duly regrouped the team at half time and readopted the standard formation, bringing Harry Bowen from fullback into the pack, and pushing Gould from centre into Bowen's vacant position. Wales lost by two goals to nil, the system was deemed a failure and Hancock never represented Wales again. The whole affair had a negative effect on Gould, who initially disliked the strategy, stating that he was "prejudiced against the four three quarters." Gould even went as far as persuading the Welsh selectors to revert to the old formation. The next time Wales trialled the system was in the 1888 encounter with the touring New Zealand Natives, a match in which Gould was unavailable to play. In the next season, Wales completed their first full Home Nations Championship; Gould played as the lone centre in all three games. It was a fairly successful Championship for the Welsh, with a draw, a win and a loss, leaving them second in the table. Of note during the series was Bob Gould's captaincy in the second match, against Scotland, and Gould's first ever international dropped goal – which gave Wales a win over Ireland and made up for him missing a dropped goal by just a yard in their draw against England. Due to work commitments, Gould only played one of the two Wales games of the 1888 Home Nations Championship, in the country's first victory over Scotland, thanks to a single try from Thomas Pryce Jenkins. In the second game, played away to Ireland, George Bowen was given the centre position in the last match Wales would play with a three threequarter system. Gould then missed the first Welsh international against an overseas touring side, when the New Zealand Natives were beaten at St. Helen's in Swansea, and was still absent two months later for the opening game of the 1889 Championship. Gould returned in time for the clash with Ireland where he was given the captaincy and played alongside Llanelli centre Tom Morgan. Gould lost his first match as captain, losing by two tries to nil at home – this was the first of 18 caps he earned leading his country.

1890-93 жылдар

Гулд 1890 жылғы Отандық чемпионаттың Уэльстің үш матчында ойнады, онда ол ортада Дикки Гарреттпен бірге шықты. Гулд команда капитанының бірінші матхта Франк Хиллге ұтылып, Уэльс Шотландияға 5–1 есебімен жеңіліске ұшырады, бірақ Гулд өзінің алғашқы халықаралық әрекетін жасады. Бұл матч Суонсидің жан-жақты спортшысы Билли Банкрофттың алғашқы ойынымен де ерекшеленеді, ол Гулд зейнетке шыққаннан кейін капитандыққа ие болады. Банкрофт Гулдтың келесі 18 халықаралық матчында фулбэк болды. Гулд келесі матчта, Дьюсберидегі Crown Flatt стадионында Англиямен кездесуде капитандыққа қайта оралды және содан бері Уэльс құрамасында өнер көрсеткен сайын капитандыққа ие болды. Бұл кездесу Уэльс үшін тарихи күн болды, өйткені ел Англияны алғаш рет жеңді, Буллер Стэдденнің бір әрекеті Уэльске жеңіс сыйлады. Науқан Ирландиямен өткен матчта көңіл көншіліксіз аяқталды, онда Том Грэм, Newport командасының шабуылшысы, 1891–92 жылғы «жеңілмейтін» маусымда Гулдтың клуб капитаны болды. Гулд 1891 жылғы науқанның барлығын өткізіп алды, өйткені ол және оның інісі Боб азаматтық инженериялық жұмыстарды жүргізу үшін Батыс Индияға сапар шекті. Гулд 1892 жылғы Отандық чемпионатқа оралғанда халықаралық және капитандық орнын қайта иеленді. Турнир Уэльс үшін сәтсіз аяқталды, команда үш матчтың барлығында жеңіліске ұшырады. Гулдтың ортада тұрақтылығы болмады, әр матчта үш түрлі орталық жұптары ойнады: Гарретт Англияға қарсы, Конвей Рис Шотландияға қарсы және Ирландиямен өткен матчта Гулдтың кіші інісі Берт. 1892 жылғы чемпионат Сент-Хеленде (Суонси) өткен Уэльс–Шотландия матчынан кейін нашарлады. Уэльс 7–2 есебімен жеңілгеннен кейін, Джек Ходжсонның төрешілік қызметіне ашуланған көрермендер оған шабуыл жасады. Шабуылдаушылар полициядан өтіп, төрешіні Уэльс командасының мүшелері құтқаруға мәжбүр болды. Күрес кезінде Гулдтің иегіне соққы тиді, ал Ходжсон Макворт қонақ үйіне Гулд оны көлікпен бірге сүйемелдегеннен кейін ғана жеткені хабарланды. Гулдтың 1893 жылғы Отандық чемпионаттағы өнері алдыңғы жылмен салыстырғанда өте ерекше болды. Гулдтың басшылығымен Уэльс алғаш рет Чемпионатты және Үштік тәжді жеңіп алды. Науқанның алғашқы матчы Англияға қарсы Кардифф Армс Парк стадионында өтті. Бұрынғы түнде алаңды мұздан сақтау үшін алаңға 500-дей жалын шашушы орналастырылды. Бұл қатты желдің әсерінен ойынға кедергі келтіретін сырғанақ алаңға әкелді. Англиялықтар бірінші таймды желдің бағытында ойнап, тоғыз адамнан тұратын командасы кішігірім уэльстік командаға басымдық берді. Тайм соңында Уэльс Фредерик Лохден мен Говард Маршаллдың әрекеттерінен кейін 7–0 есебімен жеңіліске ұшырады, ал Англия капитаны Эндрю Стоддарт бір әрекетті жүзеге асырды. Екінші тайм Уэльс үшін жақсы басталған жоқ, Маршалл ағылшын шабуылшыларының тамаша қысымынан кейін екінші әрекетін соқты. Ойын көп ұзамай өзгере бастады: ағылшын шабуылшылары ойынның бірінші жартысында көрсеткен қарқынды ұстай алмады және баяулай бастады. Содан кейін уэльстік шабуылшы Чарльз Николл допты сызықтан бұзып, оны Ханнанға берді, ол Гулдқа жартылай сызықта пас берді. Гулд Эдвин Филдтен озып, бағананың астынан ұтып алды. Банкрофт қайтадан жүзеге асырды. Осыған ұқсас әрекет Конвей Рис Кардифф қанаты Норман Биггсті босатқанда, ол жартылай сызықтан ұшып ұтып алды, бірақ бұл жолы жүзеге асырылмады. Уэльстің қақпашылары ағылшындықтар қолданатын үш үшкварталдық жүйені қайта-қайта ашып берді, өйткені уэльстік қақпалары топқа енгеннен кейін, қашып кету ұпайларын болдырмау үшін қорғаныс жағынан аз ғана қорғаныс болды. Есеп 9–7 Англияның пайдасына болғанда, Маршалл матчтағы үшінші әрекетін соқты. Бұл Англияға 11–7 есебімен басымдық берді, ал матч аяқталуға он минут қалғанда. Ойын Перси Филлипстің допты жылдам қабылдап, Гулдқа пас бергенінен кейін қайта өзгере бастады. Гулд ағылшын қорғанысын бұзып, гол соқты, бірақ Банкрофт қайтадан жүзеге асыруды жіберді. Уэльстің одан әрі қысымымен Уэльске Англияның 25 ярдтық сызығында, бірақ кең бұрышта айыппұл тағайындалды. Көрсеткіштер әртүрлі: кейбіреулер Гулд Банкрофтың орнына допты салуға тырысқанын, бірақ мұздаған жерде сәтсіз болғанын айтады, ал басқалары Банкрофт капитанына қарсы шығып, айыппұлды соққы ретінде қабылдады, ал басқалары Банкрофт пен Гулдтың Банкрофтың әрекеті алдында алаңда дауласып жатқанын айтады. Дегенмен, Банкрофт пенальтиді соқты, бұл халықаралық матчта ұпай жиналған алғашқы пенальти болды. Бұл ойынның соңғы есебі болды және Уэльс 12–11 есебімен жеңіске жетті. Соңғы сыбызғыда Уэльстің жанкүйерлері алаңға кіріп, Гулдті иықпен көтеріп алып, Angel қонақ үйіне алып барды. Бұл Уэльстің ойын стилі үшін маңызды сәт болды. Англия келесі жылы төрт үшкварталдық жүйені қабылдады. Гулд Шотландияны жеңген кезде Уэльс командасының капитаны болып қалды, әрекеттер Берт Гулд, Биггс және Уильям МакКютчеон жасады, бәрі де қақпашылардың нақты пас беруінің нәтижесі болды. Бұл Уэльстің үштік тәжді жеңуіне шешім берген Страдей Паркте (Лланелли) Ирландиямен өткен соңғы матчты шешті. Уэльстің сенімсіз ойынына қарамастан, 20 000-ға жуық көрермендер елдің жеңіске жеткенін және осылайша титулға ие болғанын көрді, шешім Берт Гулдтың бір әрекетімен қабылданды.

Gould appeared in Wales' three matches of the 1890 Home Nations Championship where he partnered Dickie Garrett, a coal tipper who played for Penarth, at centre. Gould lost the team captaincy for the first match to Frank Hill, a game which Wales lost to Scotland 5–1, though Gould did score his first international try. The game is also notable for featuring the first appearance of Billy Bancroft, the Swansea all round sportsman who would take over the captaincy from Gould on his retirement. Bancroft was fullback in Gould's next 18 international games. Gould regained the captaincy for the next game, an encounter with England at Crown Flatt in Dewsbury, and from that point held the captaincy whenever he represented Wales. The encounter was an historic day for Wales, with the country's first win over England, a single try from Buller Stadden giving Wales the victory. The campaign ended in a disappointing away draw with Ireland, which saw the introduction of Tom Graham, a Newport forward who would become Gould's club captain during the 1891–92 "invincible" season. Gould missed the entire 1891 campaign as he and his brother Bob had travelled to the West Indies to conduct civil engineering work. Gould regained his international place and the captaincy on his return for the 1892 Home Nations Championship. The tournament was a failure for Wales; the team lost all three of their matches. There was little consistency for Gould at centre, with three different centre pairings in each of the matches; Garrett against England, Conway Rees at home to Scotland and in the Irish encounter, Gould's younger brother Bert. The 1892 Championship was soured by the aftermath of the Wales–Scotland encounter, which was played in Swansea at St. Helen's. After Wales lost the game 7–2, members of the crowd, angered by Jack Hodgson's refereeing of the game, attacked him. The assailants by passed the police and the referee had to be rescued by members of the Welsh team. In the struggle, Gould was struck on the chin, and it was reported that Hodgson only reached the Mackworth Hotel because Gould accompanied him on the coach. The Welsh performance during the 1893 Home Nations Championship was in stark contrast to the previous year. Under the captaincy of Gould, Wales not only won the Championship for the first time, but also the Triple Crown. The first match of the campaign was against England, and played at the Cardiff Arms Park. The pitch had been kept from freezing over the night before by 500 braziers dispersed across the playing field. This led to a slippery ground, with play further hampered by a strong wind. The English played the first half with the wind behind them and their nine man scrum dominated the smaller Welsh pack. At half time Wales were 7–0 down following tries from Frederick Lohden and Howard Marshall and a conversion from England captain Andrew Stoddart. The second half started poorly for Wales when Marshall scored a second try following excellent English forward pressure. The game turned not long after: the English forwards could not maintain the pace they had set in the first half of the game, and began to slow. Then Welsh forward Charles Nicholl broke through a line out with the ball, transferred it to Hannan, who passed to Gould at the halfway line. Gould evaded both Alderson and Lockwood before outpacing Edwin Field to score beneath the posts. Bancroft converted. A near identical move resulted in Conway Rees then releasing Cardiff wing Norman Biggs who scored with a run from the half way line, though this time the conversion missed. The Welsh backs repeatedly exposed the three threequarter system used by the English, as once the Welsh backs broke through the pack there was little defensive cover to prevent run away scores. With the score at 9–7 to England, Marshall extended the lead with his third try of the match. This gave England an 11–7 lead with only ten minutes remaining. The game swung again when Percy Phillips received ball quickly before passing to Gould. Gould broke through the English defence and scored, though again Bancroft missed the conversion. With further Welsh pressure, a penalty was awarded to Wales on the English 25 yard line, but at a wide angle. Accounts differ as to what happened; some say that Gould tried to place the ball for Bancroft, but failed on the frozen ground, another states that Bancroft defied his captain to take the penalty as a drop kick, while other accounts mention Bancroft and Gould arguing on the pitch before Bancroft's attempt. Regardless, Bancroft kicked the penalty, the first penalty to be scored in an international match. It was the final score of the game and Wales were victorious, 12–11. At the final whistle the pitch was invaded by Welsh fans and Gould was carried shoulder high back to the Angel Hotel, cheered all the way. It was a defining moment for the Welsh style of play. England adopted the four threequarter system the following year. Gould continued to captain the Wales team through victory over Scotland, with tries coming from Bert Gould, Biggs and William McCutcheon; all the result of precision handling from the backs. This left the final encounter with Ireland, played at Stradey Park in Llanelli, as the deciding match for a Welsh Triple Crown. Despite an unconvincing Welsh display, an enthusiastic crowd of 20,000 watched their country win the game and with it the title, decided by a single try from Bert Gould.

1894 97

1894 жылғы Чемпионат Англияға қарсы өткен ойында, Уэльстің күресі нәтижеге әсер еткен қорғаудағы чемпиондардың жеңілісімен басталды. Ойын алдында Гулд шабуылшыларын допты шұңқырдан жылдам шығаруға нұсқады, осылайша доп жылдам қорғаушыларға жетіп, ағылшындарға қарсы шабуылдауға мүмкіндік береді. Фрэнк Хилл мұны дұрыс шешім деп санамады және бар күшін шұңқырларды бұруға жұмсады, бұл капитанның тілегін орындауға тырысқан Джим Ханнанның күш-жігеріне қарсы келді. Келесі матчта Гулд Шотландияны жеңген Дай Фицджеральдпен бірге ойнады, бірақ Ирландиямен болған ойынға қатыса алмады және оның орнына Кардифф RFC-ден Джек Эллиотт шықты. 1895 жылы 1893 жылғы Чемпионатты жеңген командадан қалған жалғыз қорғаушылар Бэнкрофт пен Гулд болды. Гулд енді Оуэн Бэджермен серіктес болды, ол бүкіл турнир бойында өз орнын сақтап қалды. Басқа командалар Уэльстің ойын стилін қабылдағанда, Уэльс өзінің артықшылығын жоғалтты; жандарағы ағылшын шабуылшылары уэльстік қарсыластарын басып өтіп, Англияға 1895 жылғы Чемпионаттың ашылу ойынында жеңіс сыйлады. Бұған Рейберн-Плейсте Шотландияға шамалы есебімен жеңіліс және Кардифф Армс-паркте Ирландияға тартысты жеңіс ілесіп келді. 1896 жыл Гулдтың халықаралық аренадағы соңғы толыққанды турнирі болды. Чемпионат Уэльс үшін Англиядан ауыр жеңіліспен басталды, осы кезде Уэльс Баджердің алғашқы 15 минутта жаға сүйегін сындыруынан кейін 14 ойыншыға дейін азайды. Екінші ойында Уэльс Шотландияны 6:0 есебімен жеңді, Гулд пен Клифф Боуэннан бір ұпайдан. Чемпионаттың соңғы ойынында Гулд өзінің соңғы халықаралық ұпайларын соққан голмен Ирландияға жеңіліс тапты. 1896 жылдың соңында Гулд регбиден зейнетке шығуға шешім қабылдады. 1897 жылы Гулд соңғы Чемпионат үшін зейнеттен қайта шақырылды. Осы кезде Гулд бүкіл Ұлыбританияда өзінің тұлғасымен және сұлу келбетімен, сондай-ақ керемет орталық ойынымен танымал болды; оған құрмет көрсету үшін қоғамдық жинаулар жасалды. Бұл басқа Ұлттық Одақтардың арасында алағайлық тудырды, олар мұны Гулдқа ойнағаны үшін ақы төлеу әрекеті деп қарады, бұл кәсібилік болып есептеледі. Пікірталас жалғасқанда, Гулд өзінің соңғы халықаралық ойынын ойнады, ол қаңтар айының басында Англияны 11:0 есебімен жеңді. Уэльс сол маусымда басқа матчтар өткізбеді, өйткені Гулдтың құрмет көрсету қорына байланысты Уэльс Халықаралық Регби Футбол Федерациясынан (IRFB) шығып кетті, бұл жағдай қазір "Гулд ісі" деп аталады.

The 1894 Championship began with a loss for the defending champions against England, during a game in which Welsh in fighting affected the result. Before the game, Gould instructed his forwards to heel the ball from the scrums swiftly, so it would get to the backs quickly and allow them to run at the English. Frank Hill decided that this was the wrong option and put all his might into wheeling the scrums instead, which worked against the efforts of Jim Hannan, who was trying to follow his captain's wishes. In the next match Gould was partnered by Dai Fitzgerald in a win over Scotland, but was unavailable for the encounter with Ireland and was replaced by Jack Elliott from Cardiff RFC. By 1895 the only backs remaining from the 1893 Championship winning team were Bancroft and Gould. Gould was now partnered with Owen Badger, who kept his place for the whole campaign. As the other teams adopted the Welsh style of play, Wales lost their advantage; the livelier English forwards outplayed their Welsh counterparts to give England victory in the opening game of the 1895 Championship. This was followed by a close loss to Scotland at Raeburn Place and then a narrow win over Ireland at the Cardiff Arms Park. 1896 was Gould's last full international tournament. The Championship started badly for Wales with a heavy defeat by England, during which Wales were reduced to 14 men after Badger broke his collar bone in the first 15 minutes. In the second game Wales beat Scotland 6–0, with a try each for Gould and Cliff Bowen. The final game of the Championship was an away loss to Ireland, in which Gould scored his last international points with a dropped goal. At the end of 1896 Gould decided to retire from rugby. In 1897, Gould was enticed out of retirement for one last Championship. By now Gould was a household name throughout Britain, as much due to his personality and good looks as his brilliant centre play; a testimonial fund had been started with contributions being made by the public. This caused a stir among the other Home Unions, who viewed this as an effort to pay Gould for playing, which would constitute professionalism. As the arguments continued, Gould played his final international game, a solid 11–0 win over England in early January. Wales played no further matches that season after the events behind Gould's testimonial fund caused Wales to leave the International Rugby Football Board (IRFB), in a situation now referred to as the "Gould affair".

Гулд ісі

1896 жылға қарай Гулд басқа кез келген ойыншыдан көбірек бірінші сыныпты матчтарда ойнаған, көбірек ұпай жинаған және көбірек гол соққан. Бұл Оңтүстік Уэльс Аргус газетінің журналисі У. Дж. Таунсенд Коллинсті газетте былай деп жазуға итерді: «Артур Гулд футболда W. G. Грейс крикеттегідей ерекше болғандықтан, Уэльстің футбол жанкүйерлері оның ойынға қосқан үлесін ұлттық құрметпен мойындауы мүмкін». Уэльстік кеме брокері В. Дж. Ордерс Кардифф көмір биржасының еденінде ақша жинау науқанын ұйымдастырды және бір шиллингтік қоғамдық құрмет көрсетуді жариялады. Ұлттық жауап күшті болды және бірнеше апта ішінде жиналған сома жүздеген фунт стерлингке жетті. Бұл Уэльс футбол одағын (WFU) IRFB-мен қақтығысқа түсірді, себебі кәсіпқойлыққа қатысты 2-қағида бойынша, ешбір ойыншы өз клубынан немесе оның мүшесінен футболға көрсеткен қызметі үшін ақша ала алмайтын. Бұл қор Гулдқа кәсіби төлем ретінде қарастырылуы мүмкін еді, осылайша оны ел үшін ойнауға жарамсыз ететін. WFU жиналған ақшаны клуб берген жоқ, керісінше, Уэльс халқының ұлттық батырына деген алғысын білдірудің нәтижесі екенін мәлімдеді. 1896 жылдың сәуір айында Уэльс футбол одағы Гулдтың құрметіне 1000 шиллингтік жарнаны мақұлдады. Регби футбол одағы (RFU) наразылық білдірді, ал IRFB WFU-ға Гулдқа жүз фунт стерлингке дейін құны бар сыйлық беруге болатынын, ал қалған қаражат қайырымдылыққа берілуі керек екенін хабарлады, әйтпесе Уэльс халықаралық матчтарын өткізе алмайды. WFU бас тартып, жарнасын қайтарып алды. Уэльстегі реакция ашуға толы болды, адамдар WFU ағылшын қысымына мойынсұнып, халықтың тілегіне қарсы шешім қабылдауға мәжбүр болды деп ойлады. Әлеуметтік тарихшы Дэвид Смит бұл әрекетті «жарақаттанған мақтаныш» деп сипаттады, бірақ сонымен қатар Уэльс жанкүйерлерін жұбату маневрі ретінде, 1897 жылдың ақпанында WFU IRFB-ге хат жазып, мүшелігінен бас тартты. WFU бұл мәселе бойынша біржақты билікке ие екенін мәлімдеді, себебі IRFB-де әуесқойлыққа қатысты ешқандай ереже болған жоқ. Содан кейін WFU Гулдқа жарнаны қайтаруға келісті және 1897 жылғы Пасха дүйсенбісінде Гулдтың құрметіне Ньюпорттағы Дрилл залында банкет ұйымдастырылды. Көптеген қоғамдық және спорт қайырымдары WFU президенті сэр Джон Льюэллиннің Гулдқа сыйлық үйінің құжаттарын табыстауына куә болды. 250 қонақ, оның ішінде Дэвид А. Томас, қамыстан жасалған және ішекті аспаптардан тұратын оркестрге, Оңтүстік Уэльс шекаралық полкінің төртінші батальонының оркестріне және жұртшылықтың мүшелерімен толған галереяларға қосылды. IRFB, RFU қолдауымен, WFU-ны 1898 жылдың ақпанында ұйымға қайта қабылдауды ұсынғанға дейін Уэльс халықаралық команданы шығармады. WFU болашақта IRFB-нің барлық заңдарын сақтауға және Гулдқа болашақта халықаралық матчтарда ойнауға рұқсат берілмейтініне келісті. Гулд бұл шешімді қабылдады, бірақ регбиге төреші және Уэльс халықаралық құрамасын іріктеуші ретінде оралды. Бұл келісім спорттағы ұзақ мерзімді бөлінудің алдын алды, ал 1901 жылы IRFB осы мәселе бойынша өз билігін нақтылау үшін кәсіпқойлықты тыйым салатын заңдарды ойынға қосты.

By 1896 Gould had played more first class matches, scored more tries and dropped more goals than any other player on record. This led to South Wales Argus journalist W. J. Townsend Collins, to write in the paper: " as Arthur Gould is as pre eminent in football as W. G. Grace is in cricket, the footballing enthusiasts of Wales might recognise his services to the game by some national testimonial." A Welsh shipbroker, W. J. Orders, organised a collection fund on the floor of the Cardiff Coal Exchange and floated a public testimonial of one shilling. The national response was considerable and within weeks the total was into hundreds of pounds. This drew the Welsh Football Union (WFU) into a confrontation with the IRFB, as rule 2 on professionalism stated that no player was allowed to receive money from his club, or any member of his club, for services rendered to football. The fund could have been seen as a professional fee to Gould, henceforth making him ineligible to play for his country. The WFU argued that the money raised was not given by the club, but rather an outpouring of thanks from the Welsh public to a national hero. By April 1896 the Welsh Football Union had sanctioned a subscription of 1,000 shillings to be contributed to the Gould testimonial. The Rugby Football Union (RFU) complained and the IRFB reacted by informing the WFU that only a plate up to the value of a hundred pounds sterling could be given to Gould, and that the remaining funds should be donated to charity; otherwise Wales would lose their international fixtures. The WFU stood down and withdrew their subscription. The reaction in Wales was one of anger, with the people feeling that the WFU had bowed to English pressure, and had been bullied into a decision against the people's wishes. In a move that was described as an act of hurt pride by social historian David Smith, but also as a manoeuvre to appease the Welsh supporters, in February 1897 the WFU wrote to the IRFB and withdrew their membership. The WFU claimed that they alone had authority over the matter because the IRFB did not have any rules regarding amateurism. The WFU then reinstated their subscription to Gould, and on Easter Monday 1897 a banquet was arranged at Drill Hall in Newport in Gould's honour. Many civic and sporting worthies were in attendance to witness the WFU president Sir John Llewellyn present Gould with the title deeds of a gift house. The 250 guests, including David A. Thomas, were joined by a reed and string orchestra, the band of the Fourth Battalion of the South Wales Borderers, and galleries packed by members of the public. Wales did not field an international team until the IRFB, supported by the RFU, recommended that the WFU be readmitted into the organisation in February 1898. The WFU agreed that they would in future abide by all IRFB by laws, and that Gould not be allowed to play in any future internationals. Gould accepted the ruling but returned to rugby as a referee and Welsh international selector. The compromise prevented a long term split in the sport, and by 1901 the IRFB added laws to the game banning professionalism to clarify their authority on the issue.

Кейінгі өмірі мен мұрасы

Регбиден зейнеткерлікке шыққаннан кейін Гулд Ньюпорт маңындағы сыра зауыдының өкілі болды. Ол әлі де өте танымал болды және жұмыста жүргенде жанкүйерлер оны іздеп келетін. Оның суреті әлі де құнды болды, темекі карточкалары мен спичегің қораптары сияқты тауарларда пайда болды. Гулд 1919 жылы 54 жасында қайтыс болды. 2 қаңтарда жұмыста ауырып қалғаннан кейін дереу үйіне жеткізілді, сол күні ішкі қан кетуден көз жұмды. Оның қосылуы Уэльсте осы уақытқа дейін өткен ең ірі қосылу болды; үш онжылдықтан кейін бұрынғы британ премьер-министрі Дэвид Ллойд Джордждың қосылуымен теңестірілді. Гулд Ньюпорттағы Сент-Вулос зиратына жерленді. Оның өлімі туралы хабарлаған «Таймс» газеті былай деді:

1923 жылы Гулдтың атына ескерткіш қоры құрылды, жиналған қаражат Ньюпорттағы Корольдік Гвент ауруханасына берілді. Аурухана бұл сыйлықты «Артур Гулд – регби футболының ең ұлы ойыншысы» деген жазуы бар Артур Гулд ескерткіш төсегімен құрметтеді. Бірақ аурухананың бір бөлігі бұзылғанда төсек жоғалып кетті. Ескерткіш үшін бүкіл әлемнен 1525 фунт стерлинг жиналды, сондай-ақ қаржы жинау үшін бірнеше матчтар өткізілді, оның ішінде Ньюпорт пен Кардифф арасындағы ойын. Регби тарихшысы Терри Годвин Гулдты өз спортының алғашқы жұлдызы деп сипаттады, ал Дэвид Смит Уэльс регби одағының ресми тарихында оны ұлттық деңгейден асып, «халықаралық» атанған алғашқы ойыншы деп атады. Уэльс академиясының «Уэльс энциклопедиясы», оның қайтысынан 90 жылдан астам уақыт өткен соң, Гулдты «Уэльс регбиінің алғашқы жұлдызы» деп жазды, ал 1919 жылғы некролог оны «өз буынының ең талантты ойыншысы» деп сипаттады. Ол ел үшін бірнеше ұзақ мерзімді рекордтарды орнатты, оның ішінде Уэльсті 18 рет капитандыққа тағайындалды, бұл көрсеткіш 1994 жылы Иуан Эванспен басылды. Гулд Уэльс құрамасы сапындағы орталық позицияда 25 матч өткізді, бұл рекорд 1980 жылы Стив Фенвик бұзғанша сақталды. Зейнеткерлік кезінде ол 27 ойынмен Уэльстің ең көп ойын өткізген ойыншысы болды. Гулд 2007 жылдың маусымында Уэльс спорттық даңқ залына енгізілді, оның немересі Мэри Хейлз басқа отбасы мүшелерімен бірге қатысты. 2012 жылы Ньюпорт RFC өз даңқ залын құрғанда, Гулд алғашқы құрметті тұлға атанды. Гулд 2016 жылдың қарашасында Дүниежүзілік регби даңқ залына енгізілді.