Кіріспе
Анкастер – Канаданың Онтарио штатындағы Гамильтон қаласында, Ниагара жартасында орналасқан тарихи қала. 1793 жылы қала ретінде құрылған ол, 18 ғасырдың аяғында құрылған алғашқы маңызды және ықпалды британдық Жоғарғы Канада қауымдастықтарының біріне айналды, соңынан 2001 жылы Гамильтон қаласымен біріктірілді. 1823 жылға қарай, қолжетімді су қуаты мен ежелгі жергілікті сауда жолдарының тоғысында орналасқандықтан, Анкастер Жоғарғы Канаданың ең ірі өнеркәсіптік және коммерциялық орталығына айналды. Бұл ретте, Анкастер сол кезде Жоғарғы Канадада екінші ең көп халқы бар (1681 адам) қала болды, ол тек Кингстоннан (2500 адам) қалып қойды, бірақ жақын орналасқан Торонтодан (1376 адам) және Гамильтоннан (1000 адам) басып өтті. 18 ғасырдың аяғындағы алғашқы өркендеу кезеңінен кейін, 19 ғасырдың басындағы су және теміржол көлігінің күрт дамуы Анкастердің Көлі жағасына жақын орналасқан көрші қалаларына көбірек пайда әкелді. 19 ғасырда қарқынды дамыған өнеркәсіптер үшін пайдаланылған стационарлық бу машиналары, Анкастердің су қуатымен жұмыс істейтін өнеркәсіптерін азайтып, маңызсыз етті. Осының салдарынан, 1820 жылдардан кейін Анкастердің ықпалы 19 ғасырдың қалған бөлігінде төмендеді. 19 ғасырдың аяғынан бастап Анкастер халқы 1946 жылға дейін өзгеріссіз қалды, ол кезде ауылдың маңында жаңа шағын аудандар салынды. Халық саны 1968 жылы Гамильтон-Анкастер тас жолының 403-ші бөлігінің құрылысы аяқталғаннан кейін және 1974 жылы кәріз жүйелері енгізілгеннен кейін одан әрі өсті. 1970 жылдан бері халқы 15 000 тұрғыннан қазіргі 40 557 адамға дейін тұрақты түрде өсіп келеді.
География, экономика және халық
Анкастердің географиясы адам қоныстану үлгілеріне оның ежелгі тарихы мен қазіргі уақытта зор әсер етті. Ниагара жарлығы – қазіргі Нью-Йорк штатынан Онтарио арқылы Иллинойсқа дейін созылып жатқан, ежелгі, қазбаланған теңіз организмдерінен пайда болған әктас тастан тұратын, аса маңызды географиялық құрылым. Бұл жарлық 1700 жылдардың соңында алғашқы еуропалық қоныс салушыларды осы аймаққа тартуға мүмкіндік берген су энергиясын жасады. Бірақ, егер бұл жарлықтан өтуге болмағанда, бұл энергия көзі қолжетімді болмас еді. Бұл ұзын, ирек жер бедері мыңдаған жылдар бойы бұрынғы жергілікті халықтар үшін көлікке қиындық тудырды. Дегенмен, осы жарлықтағы табиғи жарық, болашақта Анкастер ауылы болар жерде мыңдаған жылдар бойы адамдарға жарлықтан жоғары да, төмен де жүруге мүмкіндік берді, соның арқасында көл басынан жарлықтың айналасындағы жерлерге және керісінше, салыстырмалы түрде оңай қозғалуға болатын жер көлігі жолы пайда болды. Бұрынғы муниципалитет 2006 жылғы халық санауы бойынша 33 232 адамды құрады, бұл 2001 жылғы санаудағы 27 485 адамнан едәуір көп. Тарихи ауылдың дамуы қатаң бақылауда. Қазіргі халық санының өсуі мен құрылыс шарықталуы негізінен 403 тас жолының шығыс жағында, Power Centre сияқты қалалық коммерциялық дамулар мен Meadowlands сияқты тұрғын үйлерде жүзеге асуда. Ол 905 аймақтық кодында оның құрылған сәтінен бері орналасқан, ал телефондық кодтары 648 және 304, олардың көпшілігі 648.
Тарих
1791 жылғы Ұлыбритания Парламентінің Конституциялық актісі арқылы Квебек провинциясының (1763–1791) бөлінуінен Жоғарғы және Төменгі Канада провинцияларының (колониялар) құрылуы Анкастердің негізі қаланған уақытына шешуші әсер етті. Бастапқыда Жоғарғы Канада сирек қоныстанған (төменгі Канадамен салыстырғанда), және оның жері іріктеліп зерттелмеген. Сондықтан, Жоғарғы Канаданың сол кездегі лейтенант-губернаторы Джон Грейвс Симкоу, әскери жолдар салу және заңсыз жерді иеленуге жол бермеу үшін осы жаңа және салыстырмалы түрде шөлейтті провинцияны зерттеуді жеделдетуге тырысты. Бірақ, Жоғарғы Канадаға дейін, 18 ғасырдың ортасында Анкастер болашақта айналатын жерді тазалаған алғашқы еуропалық қоныс салушылардың көпшілігі американдық фермерлерден тұратын жабайы қоғам болды, олар өңделетін жер іздеп солтүстікке қарай сапар шекті. Сондай-ақ, француз тілінде сөйлейтін тері саудагерлері және оңтүстікке қарай көшіп келген британдық иммигранттар да болды. 1787 жылға қарай, 1776 жылғы Америка Тәуелсіздік соғысынан кейін АҚШ-тан қашқан, британдық тәжге адал Ұлыбритания империясының лоялистері де арзан жер алу мүмкіндігімен осы аймаққа көптеп келді. Ұлыбританияның тегін жер беруге уәдесі оңтүстік және шығыстан көптеген адамдарды әкелді, олар лоялистердей патшаға адал болған жоқ. Бұл 1812 жылғы соғыс кезінде көптеген дезертирлік, айыптаулар мен сатқындық әрекеттеріне әкелді, нәтижесінде 1814 жылғы қанды сот өтті, ол Канада тарихындағы ең ірі жаппай асылулардың бірі болды және Анкастерде 1814 жылы өтті. 1812 жылғы соғыс кезінде АҚШ Жоғарғы Канадаға басып кірген кезде, оның тұрғындарының көпшілігі американдық текті болды. Бірақ, соғыс аяқталғаннан кейін провинция британдықтардың күшті ықпалына ие болды. Бу машинасы пайда болмас бұрын, Анкастерге айналатын жабайы жердің экономикалық артықшылығы Ниагара жартасының табиғи үзілісінің ортасында орналасқандығында болды. Сондықтан, оның аз су ресурстары да оңай қол жетімді болғандықтан құнды болды. Анкастердің жылдам дамуына әсер еткен маңызды фактор – оның екі маңызды тарихи алғашқы халықтар жолына қолжетімділігі болды. Бұл аймаққа аяқ басқан алғашқы еуропалық қоныс салушылар Ирокез жолы мен Мохок жолының Анкастер ауылы болашақта орналасатын жерде қиылысқанын көрді. Бұл жол Жоғарғы Канададағы ең маңызды көлік артериясы болды. Ол болашақ Анкастерден Гамильтон, Онтариоға, содан кейін қазіргі Нью-Йорк штатының Льюистонына қарай, Нью-Йорктегі ұқсас алғашқы халықтар жолдарымен байланысты. Басқа бағытта Ирокез жолы қазіргі Анкастерден Брантфорд қаласына дейін, Онтариоға дейін созылды, онда жол Детройт жолы мен Лонг-Пойнт жолына бөлінді. 1770 жылға қарай 80 шақырымдық Мохок жолы көл жағалауындағы Ирокез жолының жарлық сүйемелдеуіне айналды. Мохок жолы Ирокез жолымен қатар жүрді. Ол қазіргі Квинстон, Онтариодағы Ирокез жолынан басталып, одан бөлініп, ақырында қазіргі Анкастердегі Руссо және Уилсон көшелерінің қиылысында Ирокез жолымен аяқталып, қайта қосылды. Екі жол Мохок жолының 80 шақырымдық бағыты бойындағы төрт жерде, жардың жағдайларына байланысты өзара байланысты болды. 1785 жылға қарай, қазіргі Анкастерден өтетін Ирокез жолы ат пен арба қозғалысын қамтамасыз ету үшін кеңейтілді. Мохок жолына Анкастер ауылына өте жақын орналасқан тағы бір маңызды жол – жиырма мильдік жол, ол жиырма мильдік сағадан қазіргі Смитвиллге дейін, Онтариоға дейін және одан да алысқа созылды. Анкастердің құнарлы топырағы мен тұщы судың мол болуы да осы аймаққа алғашқы қоныс салушыларды жерді тазартуға және өмірленуге қажетті егін егуге ынталандырды. Анкастер 1792 жылы ресми түрде құрылды, бірақ қазіргі Анкастер ауылы деп аталатын аймақты жергілікті тұрғындар Вильсонның диірмендері деп әдемі атады. Бұл ұнтақ дайындаушы Джеймс Уилсонға сілтеме, ол бай тері саудагері, кәсіпкер және бизнес серіктесі Ричард Бизлимен бірге Анкастер ауылын құрған негізін қалаушылардың бірі болды. Бизлидің қаржылық қолдауымен Уилсон 1791 жылы ұн тартатын диірмен және 1792 жылы ағаш кесетін диірмен салды, ол көптеген жылдар бойы Гримсбидің батысындағы жалғыз диірмендер болды. Диірмендеріне жұмысшыларды тарту үшін Уилсон сол кездегі оқшауланған шекаралық орман болған жердің әлеуметтік жайлылығын және коммерциялық инфрақұрылымын қамтамасыз етуі керек еді. Сол кезде бұл аймақта тек алғашқы халықтар мен жабайы шаруалар ғана қоныстанған. Бизлидің қаржылық көмегімен Уилсон жалпы дүкен, ұстахана, дистилляциялық завод және таверна салып, қауымдастық құруға мүмкіндік берді. Нәтижесінде, Уилсонның жаңадан келген қызметкерлері жұмыс орнына жақын үйлер салып, Вильсонның диірмендері қауымдастығының гүлденуіне қажетті жағдайлар жасалды. Уилсонның үйі мектеп, судья кеңсесі және шелек жасау шеберханасы ретінде де пайдаланылды. Бүгінгі күнге дейін тарихи Анкастер ауылынан өтетін басты көше, бұрынғы алғашқы халықтардың Ирокез жолының бөлігі болған, Уилсонның есімін сақтап қалған. 1793 жылға қарай Вильсонның диірмендерін қамтитын аймақ тексеріліп, Джон Грейвс Симкоу таңдаған Анкастер округі болып ресми түрде танылды. Симкоу осы атауды таңдаудағы шабытты Линкөлншир графтығындағы Анкастер және Кестевеннің 3-ші герцогы, Перегрин Бертиден алған. Осылайша, Вильсонның диірмендері тікелей емес жолмен Англиядағы тарихи ауылдың атымен Анкастер деп аталды. 1794 жылы Уилсон ұн тартатын диірмен мен ағаш кесетін диірмен бизнесінің жартысын Монреальде туған тері саудагері, аудармашы, бизнесмен, милиция офицері және кеңсе иесі Жан Руссоға "Сент-Джон" сатты, ол бұдан бұрын Уилсон көшесінде үйі мен жалпы дүкені болған. Руссоның Анкастердегі жалпы дүкені Джозеф Бранттың мохоктарымен және Гранд-Риверде орналасқан Алты ұлт конфедерациясының басқа да ирокездерімен жиі сауда жасады. Руссо 1797 жылы Бизлидің диірмендердегі қалған үлесін сатып алды. Руссо сонымен қатар губернатор Симкоудың ресми алғашқы халықтар мен француз тіліндегі аудармашысы болды және сонымен қатар алғашқы халықтардың басшысы Джозеф Бранттың жақын достасы және кеңесшісі болды. Джеймс Уилсон бұл кезде кетіп қалды және 1795 жылға қарай жергілікті тұрғындар Вильсонның диірмендері қауымдастығын Анкастер ауылы деп атады. Қызығы, Джеймс Уилсонның кеткеннен кейінгі орналасқан жері немесе іс-әрекеттері жақсы құжатталмаған. Уилсонның 1755 жылға дейін туғандығы, әйелі мен үш баласы болғандығы туралы мәліметтер бар, бірақ оның жерленген орны белгісіз. Осы бизнес мәмілесінен түскен пайдамен Руссо 1797 жылы Уилсон көшесінде Юнион қонақүйін салды, ол 1812 жылғы соғыс кезінде 1814 жылғы қанды соттың өту орны ретінде есте қалады. Уилсон көшесіне қонақүйін салған Руссо Мохок жолында ғана салу үрдісін тоқтатты. 1794 және 1797 жылдары Руссо жалпы дүкен, пиво қайнату зауыды және дистилляциялық заводты салған, сонымен қатар Анкастердің алғашқы мұғалімін жұмысқа алған. Оның жетістіктеріне округтің алғашқы салық салушысы, салық жинаушысы, судьясы және милицияның алғашқы лейтенант полковнигі кіреді. Руссо сонымен қатар үлкен жер иесіне айналды, алғашқы халықтармен қарым-қатынасқа көмектесті және француз және ағылшын мәдениеттерін табысты біріктірді...
In the latter half of the 19th century, Ancaster became an unimposing gristmill hamlet and police village. Ancaster's many derelict, burnt down, or abandoned factories, such as the gutted four story knitting mill and the ruined tannery littered its surroundings in that era like modern ruins that shouted at a former glory. The economic reality was that these former Ancaster factories would be rebuilt elsewhere. Ancaster would not have access to a modern transportation system until the Brantford and Hamilton Electric Railway intersected Ancaster Village in 1907, thus making fresh milk and other perishable foods, general supplies and mail easily deliverable daily for the first time. The arrival of the B&H radial line corresponded with the inevitable process of change that Ancaster was undergoing that is recognizable today from that of a former prominent industrial and highly influential self sufficient village to its current status as a bedroom community of Hamilton. The evidence for this radial train is still easily visible in Ancaster village by a well maintained gravel path behind St. John's Anglican Church on Wilson Street. Walkers and cyclists can still follow this old radial line path down the escarpment (behind Meadowlands Shopping Centre) to the Hamilton Chedoke Golf Course. The radial line was dismantled in 1931 as a condition of sale from the Cataract Company. With the advent of competition from the automobile and bus companies in North America at the turn of the 20th century, generally, only publicly owned streetcar companies had the financial means to survive into the 1950s. At the end of the 19th century, the townsfolk of Ancaster were indeed conscious that their town had once been a glowing star in Upper Canada that had quickly lost its lustre during the Victorian age despite its second successful wave of industrialization in the 1820s. In 1897, local author Alma Dick Lauder, writing about Ancaster in the Hamilton Spectator using the colourful language of that time, lamented that:
So who can say that new life may not once more flow to the aged village, now high and dry on old time's sand banks, bringing back her bright meridian bloom and vigour of 70 years ago? Fanned by the breath of electricity to spring like a Phoenix from her bed of ashes ashes, understand, being principally the matter choking up the old place with a fire record unequalled since the days of Sodom, making her an object of terror to her friend, derision to her foes and a hoo doo to the guileless insurance agent. It is rather melancholy, on a summer's day, to stand on the high bridge and watch the waters slouching by like a gang of crystal dwarfs out of a job, idling and playing and painting the 'beautiful, waving hair of the dead' grass green among the fallen ruins, which a few years ago were instinct with the hum of industry, pouring forth at stated hours, with jangle of bells, a cheerful, clattering stream of bread winners, giving life and animation to the scene, in contrast to the occasional man who now meets the casual glance up street in the sunny noon hours. Alma Dick Lauder was referring to the fact that by 1897, although Ancaster Township had a population of 4,000, the solitary industry remained Egleston's gristmill. The "fire record" that Alma was referring to include the burning of the following: John J. Ryckman's store in 1841, St. Johns Church in 1868, The Ancaster Knitting Factory in 1875, the Morris S. Lowrey Hotel in 1881, Egleston's foundry in 1883, Thuresson's Foundry in 1884 and finally the Ancaster Carriage Factory in 1885. By Alma's expression of the 'meridian bloom of 70 years ago', she was referring to the fact that in 1820, Job Lodor had purchased the Union Mills and, in so doing, had instantly transformed Ancaster's industrial centre to the point where it was once again, albeit temporarily, the unrivalled commercial and industrial hub of the Gore district. At the time of Alma's 1897 newspaper article, Ancaster had gone from having three schools in 1835 to just one remaining school but had developed cultural institutions such as an orchestra, a literary society, and an enclosed curling rink. Job Lodor, as well as many other prominent as well as lesser known early Ancaster settlers, left behind sometimes still legible tombstones and grave markers in the cemeteries belonging to St. John's Anglican and St. Andrew's Presbyterian Churches located on Wilson Street. The Ancaster Fair has been an annual agricultural and social event since 1850, except for 1937, when it was cancelled due to a case of infantile paralysis and 2020, when it was cancelled due to the COVID 19 pandemic. Initially, the fair was held at Wilson and Academy Streets in the Village core. In 1894, it moved to Wilson and Cameron Drive driving park, where it remained until its centennial year in 1950 when it moved to Garner Road. After nearly 60 years at the Garner Road site, in 2009, the Ancaster Fair moved to 630 Trinity Road. In 1976, an Ancaster Town Council vote reversed a long standing policy that would finally allow Ancaster restaurants to apply for liquor licences. Other than the LCBO and Brewers Retail outlets that were established in Ancaster in the 1950s, the village had, up to that point, been 'dry,' presumably since Prohibition in Canada. Ancaster's earlier pioneers, however, experienced an entirely different social environment. Again, according to Dick Lauder writing in 1897, "Ancaster saw plenty of life during the rebellion of 1837 when it was quite a frequent thing for all the inns, five in number, and many of the private houses to be full overnight of redcoats passing towards the west." During this period, Ancaster Township was attached variously to Nassau District, Home District, York County (West Riding) and Halton County. When Halton County and Wentworth County joined temporarily from 1850 to 1854, Ancaster remained permanently attached to Wentworth County, where it remains today in the Regional Municipality of Hamilton Wentworth
The Hermitage is a popular site in Ancaster. This historic house was once the property of Reverend George Sheed in 1830. Since then, the house had changed ownership many times before burning to the ground in 1934. The last owner of The Hermitage was, in fact, local author Alma Dick Lauder, who has been referenced above. The fire that eventually consumed The Hermitage occurred directly from a party she had been hosting. The shell of the old house and surrounding buildings can still be visited today. One of the main draws of this old property is the legend of the property being haunted. "Ghost tours" run throughout the summer, with the tour guides telling haunted stories of the land and the surrounding county. Griffin House is a historic house associated with the Underground Railroad.
Үкімет
1974 жылы Гамильтон-Вентворт аймақтық муниципалитетіне қосылғанда Анкастер қаласы Анкастер ауданын (Джерсивилл, Линден және Альбертон сияқты басқа да шағын елді мекендерді қоса алғанда) өз құрамына қосты. Жаңа қаланың аймақтық кеңесте екі өкілі болды, кеңестің жалпы саны (Аймақ төрағасымен бірге) шамамен 20 адамды құрады. 2001 жылы бұл қала жақын орналасқан Гамильтон қаласымен біріктірілді. Бұл бірігуге қала тұрғындары мен көршілес аймақтар (мысалы, Дундас, Фламборо және Гланбрук) қарсы шықты, әсіресе прогрессивті консерваторлар партиясының депутаты Тони Скарица соңғы сайлауда бірігу болмайды деп уәде берген болатын. Скарица наразылық білдіріп, қызметтен кетті, ал Фламбороның жергілікті мэрі Тед Макмикин бірігуге қарсы күресті жетектеп, Либералдық партиядан кандидаттыққа түсіп, бірігуге қарсы бағдарламамен қосымша сайлауда жеңіске жетті. Бірақ, Харрис үкіметі бұл бірігуді кері қайтарған жоқ. 2015 жылғы сайлаудан бері бұл аймақ Канада Либералдық партиясынан Филомена Тассинің өкілдік ететін Гамильтон-Батыс-Анкастер-Дундас федералды сайлау округінде және Онтарио Жаңа демократиялық партиясынан Сэнди Шоудың өкілдік ететін Гамильтон-Батыс-Анкастер-Дундас провинциялық сайлау округіне кіреді.
Білім
Анкастер өзі құрылғаннан бастап Вентворт округінің білім беру кеңесінің құрамына кірді және 1998 жылы құрылған Гамильтон-Вентворт аудандық мектеп кеңесімен басқарылды. Қаладағы жалғыз мемлекеттік орта білім беру мекемесі 2005 жылға дейін Анкастер орта мектебі болды. Бүгінде ол кәсіптік білім беретін мектеп ретінде жіктелмейді; оның ресми атауы – Анкастер орта мектебі. Анкастердегі басқа орта білім беретін мектептер – Гамильтон-Вентворт католиктік аудандық мектеп кеңесіне қарасты Епископ Тонос орта мектебі және 1989 жылы Анкастерге көшіп келген тәуелсіз христиандық Хамильтон аудандық христиандық орта мектебі. Анкастердегі мемлекеттік бастауыш мектептерге Франк Панабеккер (бұрынғы Фессенден), Руссо және Спринг Вэлли (бұрынғы С. Х. Брей) кіреді. 2020 жылы осы мектептерде балабақшадан 8-сыныпқа дейінгі оқушылар білім алды. Бұрынғы Анкастер аға мемлекеттік мектебі, 7-8 сыныптарға арналған мектеп, содан кейін Франк Панабеккер бастауыш мектебінің Солтүстік кампусына айналды. Дегенмен, мектептің шығысындағы көше "Сеньор драйв" атауын сақтап қалды. Католиктік бастауыш мектептеріндегі Сент-Энн, Сент-Жоаким, Марияның қасиетті аты және Кемелсіз Тұйысу оқушылары (балабақшадан 8-сыныпқа дейін) көбінесе Епископ Тонос орта мектебіне түседі. Жоғары білім беруге тек Redeemer University-де мүмкіндік бар, ол христиандық мекеме және Христиандық реформаланған шіркеумен тығыз байланысты. Ол 1980 жылы құрылып, екі жылдан кейін Гамильтонда сабақтарды бастады. 1986 жылы Анкастерде кампус салынды, онда алғашқы түлектер бітірді. Ол Макмастер университетімен ынтымақтастық орнатып, кейбір оқытушылар мен ортақ курстарды ұсынды. 2000 жылға қарай қазіргі атауын алып, оның түлектері Христиандық зерттеулер бакалаврының орнына ғылым және өнер бакалавры дәрежесін алды. Анкастер қалалық кітапханасы, Гамильтон қалалық кітапхана жүйесінің бөлімшесі, 1955 жылы Онтарио кітапхана жүйесінің мүшесі ретінде құрылды. Бірнеше жылдар көшіп-қоныстан кейін, ол 1967 жылы 300 Вильсон көшесінің шығысына, жүз жылдық жоба ретінде көшірілді. Кітапхана 2006 жылғы 27 қарашада, кітапхананы ғимараттың бірінші қабатының барлық бөлігін қамтуға дейін кеңейткен толыққанды жөндеуден кейін қайта ашылды.
Табиғат
Гамильтонның табиғатты қорғау басқармасы (кейде Гамильтон қаласымен бірлесіп) Анкастерде бірнеше нысанды басқарады. Филдкотт ескеретін паркі мен мұражайы жергілікті тарихты (соның ішінде аймақтың Жер асты жолына қатысуын), көркем өнерді, бақтарды және серуендеу жолдарын көрсетеді. Брюс жолы Куинстон мен Тоберморині байланыстыра отырып, Анкастер арқылы өтеді. Серуендеу жолы Дундас аңғарының қорғалатын аймағының бір бөлігінен өтіп, Гамильтон-Брантфорд теміржол трассасын кесіп өтеді.