Ирландиялық ұлтшылдар мен республикашылардың 1913 ж. құрған әскери ұйымы – Ирландия еріктілері. Мақсаты – Ирландияның құқықтарын қорғау, өздік басқару. Тарихы, мақсаты туралы оқыңыз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бұрынғы ирландиялық жартылай әскери ұйым
18 ғасырдың соңындағы еріктілер
Former Irish paramilitary organisation
the late 18th century Volunteers
Ирландиялық еріктілер (Óglaigh na hÉireann), сондай-ақ Ирландиялық еріктілер күштері немесе Ирландиялық еріктілер армиясы деп аталатын, 1913 жылы Ирландияда ұлтшылдар мен республикашылар құрған жартылай әскери ұйым. Ол 1912 жылы құрылған ирландиялық одақтас/лоялист әріптесі Ольстер еріктілеріне жауап ретінде құрылды және оның жарияланған негізгі мақсаты – "Барлық Ирландия халқына ортақ құқықтар мен бостандықтарды қамтамасыз ету және сақтау" болды. Оның қатарына Conradh na Gaeilge, Ancient Order of Hibernians, Sinn Féin және Ирландиялық республикалық бауырластықтың мүшелері кірді. 1914 жылдың ортасына қарай шамамен 200 000 адамға дейін тез өсіп, сол жылдың қыркүйек айында Джон Редмондтың Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде британдық соғыс күшін қолдауына байланысты бөлінді. Редмондтың шешіміне қарсы болған кішігірім топ "Ирландиялық еріктілер" атауын сақтап қалды.
The Irish Volunteers (Óglaigh na hÉireann), also known as the Irish Volunteer Force or the Irish Volunteer Army, was a paramilitary organisation established in 1913 by nationalists and republicans in Ireland. It was ostensibly formed in response to the formation of its Irish unionist/loyalist counterpart the Ulster Volunteers in 1912, and its declared primary aim was "to secure and maintain the rights and liberties common to the whole people of Ireland". Its ranks included members of the Conradh na Gaeilge, Ancient Order of Hibernians, Sinn Féin and the Irish Republican Brotherhood. Increasing rapidly to a strength of nearly 200,000 by mid 1914, it split in September of that year over John Redmond's support for the British war effort during World War I, with the smaller group opposed to Redmond's decision retaining the name "Irish Volunteers".
Өмірбаян
Ирландияның үй билігі қозғалысы 1886 жылы премьер-министр Уильям Эварт Гладстон Ирландияға өзін-өзі басқару мен ұлттық тәуелсіздік беруге бағытталған алғашқы үй билігі заң жобасын ұсынғаннан бері Британ аралдарындағы саяси пікірталасқа басымдық берді, бірақ оны Ұлыбританияның Өкілдер палатасы қабылдамады. Екінші үй билігі заң жобасы жеті жылдан кейін Өкілдер палатасынан өтті, бірақ Лордтар палатасы оған вето қойды. 1912 жылы ұсынылған үшінші үй билігі заң жобасы Ирландиядағы католиктер мен, көбінесе ұлтшыл болған, Ольстердегі унионистер арасындағы дағдарысқа әкелді. 1912 жылдың 28 қыркүйегінде Белфаст қалалық әкімдігінде 450 000-нан астам унионист үй билігін беруге қарсы тұру үшін Ольстер келісіміне қол қойды. 1913 жылдың қаңтарында қажет болған жағдайда заң жобасын қабылдау мен іске асыруға күшпен қарсы тұру үшін ересек ерлерден құралған Ольстер еріктілері құрылды. Ұлтшыл саясаткер Эойн МакНилл Ольстер еріктілерінің құрылуын Консервативтік партия мүшелері бастап, мақұлдап, қаржыландырғанын мәлімдеді; МакНилл сондай-ақ Либералдық партияның "бұл әрекетке тым көп алаңдамағанын" айтты.
The Irish Home Rule movement dominated political debate in the British Isles since Prime Minister William Ewart Gladstone introduced the first Home Rule Bill in 1886, intended to grant a measure of self government and national autonomy to Ireland, but which was rejected by the House of Commons of the United Kingdom. The second Home Rule Bill, seven years later having passed the House of Commons, was vetoed by the House of Lords. It would be the third Home Rule Bill, introduced in 1912, which would lead to the crisis in Ireland between the Irish Catholics, most of whom were nationalists, and Unionists in Ulster. On 28 September 1912 at Belfast City Hall just over 450,000 Unionists signed the Ulster Covenant to resist the granting of Home Rule. This was followed in January 1913 with the formation of the Ulster Volunteers composed of adult male Unionists to oppose the passage and implementation of the bill by force of arms if necessary. Nationalist politician Eoin MacNeill claimed that the establishment of the Ulster Volunteers was instigated, approved, and financed by members of Conservative Party; MacNeill further claimed that the Liberal Party was not "terribly distressed by that proceeding."
Бастама
Ирландиялық еріктілердің ресми ашылуына дейін өткізілетін кездесулер сериясын ұйымдастыру бастамасы Ирландиялық республикалық бауырластығынан (IRB) шықты. Республикалық скауттар Фианна Эйреннің негізін қалаушысы және Ирландиялық республикалық бауырластығының мүшесі Булмер Хобсон, IRB-нің «Ольстер еріктілерінің» құрылуын «Ирландиялық ерікті күшін құруға халықты көндіруге тырысу үшін» сылтау ретінде пайдалануы керек деп санады. IRB өздері ерікті күш бағытында қозғала алмады, себебі физикалық күш қолдануды жақтаушылардың мұндай әрекеттері басып тасталар еді, тіпті «Ольстер еріктілері» жасаған прецедентке қарамастан. Сондықтан олар ұлтшылдардың да Ирландияны қорғау үшін ерікті күштерді ұйымдастыруы керек деген пікірді қолдаумен шектелді. 1913 жылдың шілдесінен бастап Дублинде осы пікірдің қалыптасуын бақылайтын шағын комитет үнемі жинала бастады. Алайда, олар «конституциялық» жақтан бастама күтіп, Ольстердегі прецедент орнағанша ешқандай әрекет жасаудан аулақ болды. Оқу-жаттығуларын Стрич Фианна Эйрен мүшелерімен бірлесіп жүргізді. Олар Гарри Боланд басқаратын Дублин гельдік спорт қауымдастығымен байланысты аз санды IRB мүшелерін жаттығудан бастады.
The initiative for a series of meetings leading up to the public inauguration of the Irish Volunteers came from the Irish Republican Brotherhood (IRB). Bulmer Hobson, co founder of the republican boy scouts, Fianna Éireann, and member of the Irish Republican Brotherhood, believed the IRB should use the formation of the Ulster Volunteers as an "excuse to try to persuade the public to form an Irish volunteer force". The IRB could not move in the direction of a volunteer force themselves, as any such action by known proponents of physical force would be suppressed, despite the precedent established by the Ulster Volunteers. They therefore confined themselves to encouraging the view that nationalists also ought to organise a volunteer force for the defence of Ireland. A small committee then began to meet regularly in Dublin from July 1913, who watched the growth of this opinion. They refrained however from any action until the precedent of Ulster should have first been established while waiting for the lead to come from a "constitutional" quarter. The drilling was conducted by Stritch together with members of Fianna Éireann. They began by drilling a small number of IRB associated with the Dublin Gaelic Athletic Association, led by Harry Boland.
"Солтүстік басталды"
IRB олардың бақылауының шынайылығын жасыратын, көпшілік алдындағы беделді тұлға қажет екенін білді. IRB Дублин университетінің колледжінде ерте және ортағасырлық тарих профессоры Эойн МакНиллді идеалды кандидат деп тапты. МакНиллдің академиялық біліктілігі мен адалдық және саяси ұстамдылыққа беделділігі кеңінен танымал болды. Гейл лигасының An Claidheamh Soluis газетінің редакторының көмекшісі және таралым менеджері О’Райли МакНиллге газетке арналған жаңа мақалалар сериясының бірінші саны үшін мақала жазуға шақырды. О’Райли МакНиллге тек галликалық ізденістермен ғана шектелмей, кең тақырыпты қарастыруды ұсынды. Осы ұсыныс "The North Began" (Солтүстік басталды) атты мақаланың тууына себеп болды, ол Ирландиялық еріктілерге қоғамдық бастама берді. 1 қарашада МакНиллдің Ирландиялық еріктілер күшін құруды ұсынған мақаласы жарияланды. МакНилл былай деп жазды: «Ирландияны «Империя үшін» ұстап тұру үшін қалған 28 округтің азаматтық күш шақыруына ештеңе кедергі келтірмейді». Дәл осы мақсатпен 1782 жылғы еріктілер тіркелді және олар Ирландияның өзін-өзі басқаруын құру құралына айналды. Мақала жарияланғаннан кейін Хобсон О’Райлиден МакНиллмен кездесіп, жаңа қозғалысты ресми түрде бастау үшін келісімдер жасау үшін конференция шақыруды ұсынуын сұрады. Бұл мақала «ұлтшылдарды Ольстер одағының көрсеткен жолымен ілесуге шақырды». МакНилл фондық егжей-тегжейлі жоспарлар туралы хабарсыз болды, бірақ Хобсонның саяси көзқарастарын білді. Ол не үшін таңдалғанын білді, бірақ ол құыршаққа айналуға бел буған жоқ.
The IRB knew they would need a highly regarded figure as a public front that would conceal the reality of their control. The IRB found in Eoin MacNeill, Professor of Early and Medieval History at University College Dublin, the ideal candidate. McNeill's academic credentials and reputation for integrity and political moderation had widespread appeal. The O'Rahilly, assistant editor and circulation manager of the Gaelic League newspaper An Claidheamh Soluis, encouraged MacNeill to write an article for the first issue of a new series of articles for the paper. The O'Rahilly suggested to MacNeill that it should be on some wider subject than mere Gaelic pursuits. It was this suggestion which gave rise to the article entitled The North Began, giving the Irish Volunteers its public origins. On 1 November, MacNeill's article suggesting the formation of an Irish volunteer force was published. MacNeill wrote,There is nothing to prevent the other twenty eight counties from calling into existence citizen forces to hold Ireland "for the Empire". It was precisely with this object that the Volunteers of 1782 were enrolled, and they became the instrument of establishing Irish self government. After the article was published, Hobson asked The O'Rahilly to see MacNeill, to suggest to him that a conference should be called to make arrangements for publicly starting the new movement. The article "threw down the gauntlet to nationalists to follow the lead given by Ulster unionists." MacNeill was unaware of the detailed planning which was going on in the background, but was aware of Hobson's political leanings. He knew the purpose as to why he was chosen, but he was determined not to be a puppet.
Іске қосу
МакНилл қатысуға дайын болғандықтан, О'Райли мен Хобсон 11 қарашада Дублиннің Эбби-стриттегі Уинн қонақ үйінде өткен алғашқы жиынға шақырулар жіберді. Хобсонның өзі бұл жиынға қатыспады, өйткені оның "радикал ұлтшыл" репутациясы қиындық тудыруы мүмкін деп ойлады. Көп ұзамай бірнеше жиын өтті, көрнекті ұлтшылдар МакНилл басшылығымен Волонтерлер ұйымын құруды жоспарлады. IRB барлық тараптарды шақырған бұл жиынды ұйымдастырды және тарату үшін 5000 тізім бланкысын әкелді, олар әрбір стюардқа жүзден кітапшалар түрінде берілді. Стюардтар мен шенеуніктердің барлығы лапелінде ортасы ақ, бір жағы жасыл, екінші жағы қызғылт сары түсті кішкентай жібек лента тағып жүрді, бұл түстер Ирландия Республикалық Бауырластығының ұлттық туы ретінде ұзақ жылдар бойы танылған еді. Зал 4000 адамға дейін толып, тағы 3000 адам сыртқа ағылды. Митингте МакНилл, Патрик Пирс және Жер лигасының сол аттас негізін қалаушысының ұлы Майкл Дэвитт сөз сөйледі. Келесі айларда бұл қозғалыс ел бойынша тарады, әр апта сайын мыңдаған жаңа адамдар қосылды.
With MacNeill willing to take part, O'Rahilly and Hobson sent out invitations for the first meeting at Wynn's Hotel in Abbey Street, Dublin, on 11 November. Hobson himself did not attend this meeting, believing his standing as an "extreme nationalist" might prove problematical. Several others meetings were soon to follow, as prominent nationalists planned the formation of the Volunteers, under the leadership of MacNeill. The IRB organised this meeting to which all parties were invited, and brought 5000 enlistment blanks for distribution and handed out in books of one hundred each to each of the stewards. Every one of the stewards and officials wore on their lapel a small silken bow the centre of which was white, while on one side was green and on the other side orange and had long been recognised as the colours which the Irish Republican Brotherhood had adopted as the Irish national banner. The hall was filled to its 4,000 person capacity, with a further 3,000 spilling onto the grounds outside. Speakers at the rally included MacNeill, Patrick Pearse, and Michael Davitt, son of the Land League founder of the same name. Over the course of the following months the movement spread throughout the country, with thousands more joining every week.
Джон Редмонд және Ирландия парламенттік партиясы
ИЖБ еріктілерді құруда маңызды рөл атқарғанымен, олар ешқашан ұйымды толық бақылауға ала алмады. Бұл, Ирландия парламенттік партиясының жетекшісі Джон Редмондтың белсенді түрде араласуынан кейін одан әрі күшейді. Редмондтың бірқатар белгілі жақтастары еріктілер қатарына қосылса да, Редмонд пен партияның көзқарасы көбінесе қарсылықты білдірді. Алайда 1914 жылдың жазында ИПП-ның еріктілерді бақылауға алу қажеттігі анық болды, әйтпесе олар партияның беделіне қауіп төндіретін еді. IV мүшелерінің көпшілігі, жалпы ұлт сияқты, Редмондты қолдады (бірақ бұл ұйым жетекшілеріне қатысты емес еді), және осы мәліметті пайдаланып, Редмонд ИПП-ның ықпалын, тіпті еріктілерді толық бақылауға алмаса да, күшейтуге тырысты. МакНейл мен Редмондтың оның болашақ рөлі туралы келіссөздері бірнеше апта бойы нәтижесіз аяқталды. 9 маусымда Редмонд баспасөз арқылы ультиматум жариялап, Уақытша комитеттен 25 ИПП кандидаттарын қосуды талап етті. Комитетте бұдан бұрыннан ИПП мүшелері мен олардың жақтастары болғандықтан, бұл оларға көпшілік орындарды және тиімді бақылауды беретін еді. Еріктілердің Уақытша комитетінің орташа мүшелері бұл идеяны және оның ұсынылу жолын ұнатпады, бірақ Редмондтың қарсы ұйым құруына жол бермеу үшін оған келісуге дайын болды, себебі бұл олардың көптеген қолдаушыларын тартып алатын еді. IRB Редмондтың талаптарына толығымен қарсы болды, өйткені бұл олардың еріктілерді бақылау мүмкіндігін жоятын еді. IRB және еріктілер екеуінің де басшылық қызметтерін атқаратын Хобсон, Редмондтың талаптарына қарсылық білдірген IRB мүшелерінің бірі болды, бұл IRB басшыларымен, әсіресе Том Кларкпен келіспеушілікке әкелді. Ақырында Комитет Редмондтың талаптарын 18 дауысқа 9 қарсы қабылдады, көптеген қарсы дауыстар IRB мүшелерінен болды. Комитетке жаңадан қосылған ИПП мүшелеріне депутат Джозеф Девлин және Редмондтың ұлы Уильям кірді, бірақ олардың көпшілігі маңызды емес тұлғалардан тұрды, олар партиялық адалдығы үшін марапат ретінде тағайындалған деп есептелді. Олардың саны көп болғанымен, олар ұйымды бақылауға ала алмады, ол негізінен бұрынғы лауазымдарында қалды. Қаржы толығымен қазынашы О'Рахили, оның көмекшісі Эамонн Ценнт және төрағалық лауазымын сақтап қалған МакНиллдің өзінің қолында болды, бұл ИПП-ның ықпалын одан әрі азайтты. 1914 жылдың сәуір айында Ольстер еріктілері Ларн қару-жарақ әкелу іс-шарасында 24 000 мылтық сәтті әкелді. Ирландия еріктілері де олардың қатарына қосылуы керек екенін түсінді, егер оларды күшті күш ретінде қарастыруға ниеттенсе. Шын мәнінде, сол кездегі көптеген бақылаушылар "лоялды" ульстерліктердің қаруланып, британ үкіметіне күшпен қарсы тұруға қауіптенгенінің ирониясына назар аударды. Патрик Пирс "Қолында мылтығы бар оранжман, қарусыз ұлтшылдан гөрі күлкілі емес" деп атақты түрде жауап берді. Осылайша О'Рахили, сэр Роджер Касмент және Булмер Хобсон Дублиннің солтүстігіндегі Хаутқа күндізгі қару-жарақ әкелу экспедициясын үйлестіру үшін бірлесіп жұмыс істеді. Жоспар сәтті аяқталды, 26 шілдеде Эрскин Чайлдерс Германиядан сатып алынған 1000-ға жуық мылтықты гаваньға әкеліп, күтіп тұрған еріктілерге биліктің араласуынсыз таратты. Германиядан Ирландия еріктілері үшін контрабандалық жолмен әкелінген қарудың қалған бөлігін бір аптадан кейін сэр Томас Майлс Килкулге түсірді. Алайда еріктілер Хауттан Дублинге қайтып бара жатқанда, Дублин қалалық полициясының және Корольдің Шотландия шекарашыларының үлкен патрулімен кездесті. Еріктілер көп зардап шекпестен қашып кетті, бірақ шекарашылар Дублинге оралғанда, Бакалаврлар аллеясында оларды ұнатпаған қарусыз азаматтар тобымен қақтығысқа түсті. Бұйрық берілмесе де, солдаттар бейбіт тұрғындарға оқ атып, 4 адамды өлтіріп, 37-сін жарақаттады. Бұл халықты ашуландырып, еріктілер қатарына жазылулар күрт өсті.
While the IRB was instrumental in the establishment of the Volunteers, they were never able to gain complete control of the organisation. This was compounded after John Redmond, leader of the Irish Parliamentary Party, took an active interest. Though some well known Redmond supporters had joined the Volunteers, the attitude of Redmond and the Party was largely one of opposition, though by the Summer of 1914, it was clear the IPP needed to control the Volunteers if they were not to be a threat to their authority. The majority of the IV members, like the nation as a whole, were supporters of Redmond (though this was not necessarily true of the organisation's leadership), and, armed with this knowledge, Redmond sought IPP influence, if not outright control of the Volunteers. Negotiations between MacNeil and Redmond over the latter's future role continued inconclusively for several weeks, until on 9 June Redmond issued an ultimatum, through the press, demanding the Provisional Committee co opt twenty five IPP nominees. With several IPP members and their supporters on the committee already, this would give them a majority of seats, and effective control. The more moderate members of the Volunteers' Provisional Committee did not like the idea, nor the way it was presented, but they were largely prepared to go along with it to prevent Redmond from forming a rival organisation, which would draw away most of their support. The IRB was completely opposed to Redmond's demands, as this would end any chance they had of controlling the Volunteers. Hobson, who simultaneously served in leadership roles in both the IRB and the Volunteers, was one of a few IRB members to reluctantly submit to Redmond's demands, leading to a falling out with the IRB leaders, notably Tom Clarke. In the end the Committee accepted Redmond's demands, by a vote of 18 to 9, most of the votes of dissent coming from members of the IRB. The new IPP members of the committee included MP Joseph Devlin and Redmond's son William, but were mostly composed of insignificant figures, believed to have been appointed as a reward for party loyalty. Despite their numbers, they were never able to exert control over the organisation, which largely remained with its earlier officers. Finances remained fully in the hands of the treasurer, The O'Rahilly, his assistant, Éamonn Ceannt, and MacNeill himself, who retained his position as chairman, further diminishing the IPP's influence. Then in April 1914 the Ulster Volunteers successfully imported 24,000 rifles in the Larne Gun Running event. The Irish Volunteers realised that it too would have to follow suit if they were to be taken as a serious force. Indeed, many contemporary observers commented on the irony of "loyal" Ulstermen arming themselves and threatening to defy the British government by force. Patrick Pearse famously replied that "the Orangeman with a gun is not as laughable as the nationalist without one." Thus O'Rahilly, Sir Roger Casement and Bulmer Hobson worked together to co ordinate a daylight gun running expedition to Howth, just north of Dublin. The plan worked, and Erskine Childers brought nearly 1,000 rifles, purchased from Germany, to the harbour on 26 July and distributed them to the waiting Volunteers, without interference from the authorities. The remainder of the guns smuggled from Germany for the Irish Volunteers were landed at Kilcoole a week later by Sir Thomas Myles. As the Volunteers marched from Howth back to Dublin, however, they were met by a large patrol of the Dublin Metropolitan Police and the King's Own Scottish Borderers. The Volunteers escaped largely unscathed, but when the Borderers returned to Dublin they clashed with a group of unarmed civilians who had been heckling them at Bachelors Walk. Though no order was given, the soldiers fired on the civilians, killing four and further wounding 37. This enraged the populace, and during the outcry enlistments in the Volunteers soared.
Бөлік
1914 жылдың тамызында Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, ұйымдағы күрт жікке бөліну орын алды. Редмонд, 1914 жылғы «Үй билігі туралы» заңның қабылдануын қамтамасыз ету мақсатында, еріктілерді британдықтар мен одақтастардың соғысқа қатысуын қолдауға және британдық жаңа армия дивизияларының ирландтық полктеріне қосылуға ынталандырды. Бұл әрекет ұйымды құрған мүшелерді ашуландырды. Соғыс қысқа болады деген кең пікірге байланысты, көпшілік соғыс күшін қолдады және Еуропа құрлығында «кіші ұлттардың бостандығын» қалпына келтіруге шақырылды. Олар Ұлттық еріктілерді құру үшін кетіп қалды, олардың кейбіреуі 10-шы және 16-шы (ирландтық) дивизияларда, 36-шы (Ульстер) дивизиясының Ульстер еріктілерімен бірге шайқасты. Азғын топ одақтастардың соғыс себептерін ақтау үшін қолданылған принциптерді ең алдымен бір кішкентай елге еркіндікті қайтару үшін қолдануға болатынына сенді. Олар «Ирландиялық еріктілер» деген атауын сақтап, МакНилл басшылығымен ирландтық бейтараптықты жариялады. Ұлттық еріктілер шамамен 175 000 мүшесін сақтап қалды, ал Ирландиялық еріктілерде шамамен 13 500 адам қалды. Алайда Ұлттық еріктілер тез төмендеді және қалған мүшелері 1917 жылдың қазан айында Ирландиялық еріктілермен қайта бірікті. Бұл жік IRB-ге тиімді болды, ол енді ұйымды бақылауға мүмкіндік алды. Бөлінуден кейін Ирландиялық еріктілердің қалдықтары жиі, және дұрыс емес, «Sinn Féin еріктілері» деп, ал британдық баспасөз Артур Гриффиттің саяси ұйымы Sinn Féin-нен кейін оларды қынжырлы түрде «Шиннерлер» деп атады. Екі ұйымның мүшелерінің арасында кейбір ортақ белгілер болғанымен, Гриффиттің сол кездегі орташа Sinn Féin мен еріктілер арасында ресми байланыс болған жоқ. Қалған еріктілердің саяси ұстанымы әрдайым қолдау тапқан жоқ, ал Пирс басқарылған 1000 адамнан тұратын шеру 1915 жылғы Уит жексенбісінде Лимерик қаласының гарнизоны арқылы өткен кезде жаушыл халық тарапынан қоқыспен лақтырылды. Пирс 1915 жылдың мамырында жаңа күш құру себебін былай түсіндірді: Егер Ирландияға әскери міндеттілік күштеп енгізілсе не болады? Егер британдық министрлік немесе коалициялық үкімет «Үй билігі туралы» заңнан бас тартса не болады? Егер Ирландияны бөлуге бел буса не болады? Болашақта осы және басқа да мүмкіндіктер көп. Редмонд пен оның жақтастары кеткеннен кейін еріктілер конституцияны қабылдады, оны бұрынғы уақытша комитет әзірлеген және 1914 жылдың 25 қазанында 160 делегаттан тұратын съезде бекітілген. Онда ай сайын отыратын 50 мүшеден тұратын бас кеңес, сондай-ақ президенттен және сегіз сайланған мүшеден тұратын басқару органы қарастырылды. Желтоқсан айында штаб басшылығы тағайындалды, оның құрамында Эойн МакНилл – штаб бастығы, О’Рахили – қару-жарақ директоры, Томас МакДонаг – оқу директоры, Патрик Пирс – әскери ұйым директоры, Булмер Хобсон – квартирмейстер және Джозеф Планкетт – әскери операциялар директоры болды. Келесі жылы оларға Эамонн Ценнт – байланыс директоры және Дж. Дж. О’Коннелл – инспекция бастығы қосылды. Бұл қайта ұйымдастыру IRB-ді күшейте түсті, өйткені төрт маңызды әскери лауазымды (оқу директоры, әскери ұйым директоры, әскери операциялар директоры және байланыс директоры) IRB-нің мүшелері болған немесе жақын арада мүше болатын адамдар, ал кейіннен Пасхалық жариянамаға қол қойған жеті адамның төртеуі атқаратын болды. (Хобсон да IRB мүшесі болды, бірақ ол Редмондтың уақытша кеңеске тағайындалғандарын қолдағаннан кейін басшылықпен келіспей қалды, сондықтан ол IRB-де аз рөл атқарды.)
The outbreak of World War I in August 1914 provoked a serious split in the organisation. Redmond, in the interest of ensuring the enactment of the Home Rule Act 1914 then on the statute books, encouraged the Volunteers to support the British and Allied war commitment and join Irish regiments of the British New Army divisions, an action which angered the founding members. Given the wide expectation that the war was going to be a short one, the majority however supported the war effort and the call to restore the "freedom of small nations" on the European continent. They left to form the National Volunteers, some of whose members fought in the 10th and 16th (Irish) Division, side by side with their Ulster Volunteer counterparts from the 36th (Ulster) Division. A minority believed that the principles used to justify the Allied war cause were best applied in restoring the freedom to one small country in particular. They retained the name "Irish Volunteers", were led by MacNeill and called for Irish neutrality. The National Volunteers kept some 175,000 members, leaving the Irish Volunteers with an estimated 13,500. However, the National Volunteers declined rapidly, and the few remaining members reunited with the Irish Volunteers in October 1917. The split proved advantageous to the IRB, which was now back in a position to control the organisation. Following the split, the remnants of the Irish Volunteers were often, and erroneously, referred to as the "Sinn Féin Volunteers", or, by the British press, derisively as "Shinners", after Arthur Griffith's political organisation Sinn Féin. Although the two organisations had some overlapping membership, there was no official connection between Griffith's then moderate Sinn Féin and the Volunteers. The political stance of the remaining Volunteers was not always popular, and a 1,000 strong march led by Pearse through the garrison city of Limerick on Whit Sunday, 1915, was pelted with rubbish by a hostile crowd. Pearse explained the reason for the establishment of the new force when he said in May 1915: What if conscription be enforced on Ireland? What if a Unionist or a Coalition British Ministry repudiates the Home Rule Act? What if it be determined to dismember Ireland? The future is big with these and other possibilities. After the departure of Redmond and his followers, the Volunteers adopted a constitution, which had been drawn up by the earlier provisional committee, and was ratified by a convention of 160 delegates on 25 October 1914. It called for general council of fifty members to meet monthly, as well as an executive of the president and eight elected members. In December a headquarters staff was appointed, consisting of Eoin MacNeill as chief of staff, The O'Rahilly as director of arms, Thomas MacDonagh as director of training, Patrick Pearse as director of military organisation, Bulmer Hobson as quartermaster, and Joseph Plunkett as director of military operations. The following year they were joined by Éamonn Ceannt as director of communications and J. J. O'Connell as chief of inspection. This reorganisation put the IRB is a stronger position, as four important military positions (director of training, director of military organisation, director of military operations, and director of communications) were held by men who were, or would soon be, members of the IRB, and who later become four of the seven signatories of the Easter Proclamation. (Hobson was also an IRB member, but had a falling out with the leadership after he supported Redmond's appointees to the provisional council, and hence played little role in the IRB thereafter.)
1916 жылғы Пасхалық көтеріліс
Ирландиялық еріктілердің ресми ұстанымы бойынша, егер Дублин қамалының әкімшілігі еріктілерді қарусыздандыруға, олардың басшыларын тұтқындауға немесе Ирландияға әскери шақыруды енгізуге тырысса ғана іс-қимылға көшілетін еді. Алайда, IRB Ұлыбритания Бірінші дүниежүзілік соғыспен айналысқанда еріктілерді шабуылдық мақсатта пайдалануға бейім болды. Олардың жоспары МакНиллдің бұйрығын айналып өтіп, көтеріліс бастап, көтеріліс фактісіне айналғаннан кейін МакНиллді оған қосу болды. Пирс үш күндік шерулер мен жаттығулар туралы бұйрық берді, бұл жасырын түрде жалпы көтеріліс бұйрығы еді. МакНилл бұйрықтардың нағыз мақсатын біліп, еріктілердің барлық әрекеттерін тоқтатуға тырысты. Ол көтерілісті бір күнге кейінге шегерді және оны Дублиндегі шамамен 1000 белсенді қатысушымен және басқа жерлердегі өте шектеулі әрекеттермен шектеуге қол жеткізді. Соғыс әрекеттерінің басым бөлігі Дублинде болды, бірақ еріктілер Мит округіндегі Ашборн қаласындағы RIC бекеттеріне шабуылдарға қатысты. Ирландиялық азамат армиясы Дублин науқаны үшін 200-ден астам адамды ұсынды.
The official stance of the Irish Volunteers was that action would only be taken if the Dublin Castle administration attempted to disarm the Volunteers, arrest their leaders, or introduce conscription to Ireland. The IRB, however, was determined to use the Volunteers for offensive action while Britain was tied up in the First World War. Their plan was to circumvent MacNeill's command, instigating a Rising, and to get MacNeill on board once the rising was a fait accompli. Pearse issued orders for three days of parades and manoeuvres, a thinly disguised order for a general insurrection. MacNeill soon discovered the real intent behind the orders and attempted to stop all actions by the Volunteers. He succeeded only in putting the Rising off for a day, and limiting it to about 1,000 active participants within Dublin and a very limited action elsewhere. Almost all of the fighting was confined to Dublin though the Volunteers were involved in engagements against RIC barracks in Ashbourne, County Meath, The Irish Citizen Army supplied slightly more than 200 personnel for the Dublin campaign.
Қайта ұйымдастыру
1917 жылы ирландиялық еріктілерді қайта ұйымдастыру шаралары қабылданды және 1917 жылдың 27 қазанында Дублинде съезд өтті. Бұл съезд «Синн Фэйн» партиясының конференциясымен бірге ұйымдастырылды. Съездге 250-ге жуық адам қатысты, ал тағы көптеген адамдар қамауға алынуына байланысты қатыса алмады. Корольдік ирландия полициясы (RIC) елде 162 еріктілер тобының белсенді екенін хабарлады, бірақ басқа дереккөздер 390-ды көрсетіп тұр. Шараға өткен күні «Синн Фэйн» партиясының президенті болып сайланған Эмон де Валера төрағалық етті. Сондай-ақ, платформада Катал Бруга және соңғы бірнеше айда еріктілерді қайта ұйымдастыруда көзге түскен көптеген адамдар болды, олардың көпшілігі бұрынғы тұтқындар еді. Де Валера президент болып сайланды. Сонымен қатар, елдің барлық аймақтарынан өкілдер құрамына ие ұлттық атқару комитеті сайланды. Бұдан өзге, IRA-ның түрлі бөлімдерін басқаруға бірнеше директор сайланды. Сайланғандар: Майкл Коллинз (Ұйымдастыру директоры); Ричард Малкахи (Оқу директоры); Диармуид Линч (Байланыс директоры); Майкл Стейнс (Жеткізу директоры); Рори О’Коннор (Инженерлік директор). Сеан МакГарри бас хатшы болып сайланды, ал Катал Бруга тұрақты атқару комитетінің төрағасы болды, ол, тиісінше, Бас штаб бастығы қызметін атқарды. Басқа сайланған мүшелер: М. У. О’Райли (Дублин); Остин Стак (Керри); Кон Коллинз (Лимерик); Сеан МакЭнти (Белфаст); Джозеф О’Доэрти (Донегал); Пол Галлиган (Каван); Эойн О’Дуффи (Монахан); Сеамус Дойл (Вексфорд); Педар Брэкен (Оффали); Ларри Ларднер (Галвей); Ричард Уолш (Майо) және Коннахттан тағы бір мүше. Директорлар өздерінің қатарынан тағайындалған кезде толық құрамын құрайтын алты қосымша мүше болды. Бұл алты мүше де дублиндер: Эамонн Дуган; Гейройд О’Салливан; Финтан Мерфи; Диармуид О’Хегарти; Дик Макки және Пэдди Райан. Сайланған 26 адамның 6-сы «Синн Фэйн» партиясының Ұлттық атқару комитетінің мүшелері болды, ал Эмон де Валера екеуінің де президенті болды. 26 сайланғанның 11-і 1918 жылғы жалпы сайлауда Teachta Dála (Дэйлдің мүшесі) болып сайланды, ал 13-і 1921 жылғы мамыр айындағы сайлауда сайланды.
Steps towards reorganising the Irish Volunteers were taken during 1917, and on 27 October 1917 a convention was held in Dublin. This convention was called to coincide with the Sinn Féin party conference. Nearly 250 people attended the convention; internment prevented many more from attending. The Royal Irish Constabulary (RIC) estimated that 162 companies of volunteers were active in the country, although other sources suggest a figure of 390. The proceedings were presided over by Éamon de Valera, who had been elected President of Sinn Féin the previous day. Also on the platform were Cathal Brugha and many others who were prominent in the reorganising of the Volunteers in the previous few months, many of them ex prisoners. De Valera was elected president. A national executive was also elected, composed of representatives of all parts of the country. In addition, a number of directors were elected to head the various IRA departments. Those elected were: Michael Collins (Director for Organisation); Richard Mulcahy (Director of Training); Diarmuid Lynch (Director for Communications); Michael Staines (Director for Supply); Rory O'Connor (Director of Engineering). Seán McGarry was voted general secretary, while Cathal Brugha was made Chairman of the Resident Executive, which in effect made him Chief of Staff. The other elected members were: M. W. O'Reilly (Dublin); Austin Stack (Kerry); Con Collins (Limerick); Seán MacEntee (Belfast); Joseph O'Doherty (Donegal); Paul Galligan (Cavan); Eoin O'Duffy (Monaghan); Séamus Doyle (Wexford); Peadar Bracken (Offaly); Larry Lardner (Galway); Richard Walsh (Mayo) and another member from Connacht. There were six co options to make up the full number when the directors were named from within their ranks. The six were all Dublin men: Eamonn Duggan; Gearóid O'Sullivan; Fintan Murphy; Diarmuid O'Hegarty; Dick McKee and Paddy Ryan. Of the 26 elected, six were also members of the Sinn Féin National Executive, with Éamon de Valera president of both. Eleven of the 26 were elected Teachta Dála (members of the Dáil) in the 1918 general election and 13 in the May 1921 election.
Мұра
Өздерін IRA деп атаған барлық ұйымдар, сондай-ақ Ирландия қорғаныс күштері Ирландиялық еріктілерден бастау алады. Еріктілердің ирландша атауы, Óglaigh na hÉireann, ағылшынша атауы өзгергенде сақталды және Қорғаныс күштерінің, сондай-ақ түрлі IRA-лардың ресми ирландша атауы болып табылады. 1928 жылы құрылған және Үндістанда британдық үстемдікке қарсы күрескен Бенгал еріктілері атты үнді революциялық ұйымының аты осы ирландтық ұйымнан шабыттанған болуы мүмкін.
All organisations calling themselves the IRA, as well as the Irish Defence Forces, have their origins in the Irish Volunteers. The Irish name of the Volunteers, Óglaigh na hÉireann, was retained when the English name changed, and is the official Irish name of the Defence Forces, as well as the various IRAs. The name of the Bengal Volunteers, an Indian revolutionary organization founded in 1928 and active against British rule in India, may have been inspired by the Irish organization.