Кіріспе

Электрлік орган түрі Тельгармоний (Динамофон деп те аталады) – 1896 жылы Таддеус Кахилл жасаған және 1897 жылы патенттелген электрлік орган. Тельгармонияның электр сигналы сымдар арқылы беріліп, қабылдау жағында «созық» динамиктер арқылы естілетін. Кейінгі Хаммонд органы сияқты, Тельгармония да музыкалық дыбыстарды аддитивті синтез арқылы электрлік сигнал ретінде шығару үшін тон дөңгелектерін пайдаланды. 1893 жылы венгр Тивадар Пушкас ‘Telefonhírmondó’ немесе ‘Телефон хабаршысы’ құралын жасады. "Кахилл идеяны ойлағанда Конгресске көмекші болып жұмыс істеді".

Соңғы нұсқасы, 1897 жылы патенттелген, электр толқындарын жасау үшін он екі бөлек айнымалы ток генераторынан тұрды, бұл музыкалық гамманың негізгі он екі тонын шығаруға мүмкіндік берді. Бұл генераторлар пернетақта арқылы басқарылып, телефондық қабылдағыш арқылы естілетін. Кахилл үш нұсқасын жасады. 1906 жылғы модельде 145 жеке электр генераторы болды. Mark II-нің салмағы шамамен 200 тоннаға жетеді, ұзындығы 60 фут, бірнеше пернетақтасы мен басқару құралдары болды және кем дегенде екі музыкант қажет болды. "Қоңыраусыз телеграфпен танымал доктор Ли ДеФорест Тельгармония музыкалық тогымен бірнеше сәтті сынақтар жасады, Тельгармония залындағы концерттің таңдауын сымсыз, шақырымдар қашықтықтағы тыңдаушыларға анық естірте білді". – Passaic Daily News, Пасаик, Нью-Джерси, 16 наурыз 1907 жыл, 6-бет.

1911 жылғы, соңғы Тельгармония, Mark III, салмағы шамамен 200 тоннаға жетеді, ұзындығы 60 фут, бірнеше пернетақтасы мен басқару құралдары болды және кем дегенде екі музыкант қажет болды, Нью-Йорктегі арнайы орындалу залына орнатылды. Осындай қойылымдарда музыкант аспапты басқару үшін консольде отыратын. Аспаптың өзі соншалықты үлкен болғандықтан, бүкіл бөлмені алып жатты; басқару консолінен келетін сымдар аудитория еденіндегі тесіктер арқылы жасырын түрде төмендегі аспаптар бөлмесіне өткізілді. Тельгармония қазіргі заманғы электронды музыкалық құралдарының алға басушысы болды. Мысалы, оның дыбыс шығаруы үлкен қағаз конустарға қосылған қарапайым телефондық қабылдағыштар арқылы жүзеге асырылды – бұл дыбыс шығарудың алғашқы түрі. Кахилл электромагниттік диафрагмалардың оның ерекше дыбысын шығарудың ең қолайлы тәсілі екенін айтты. Оның музыкасының жазбалары сақталмаған. Тельгармонияны Кахилл 200 мың долларға сатты. Тельгармонияның құлдырауына бірнеше себеп болды. Аспаптың көлемі мен салмағы өте үлкен болды. Вакуумдық түтікшелер ойлап табылғанға дейінгі заманда, жеткілікті күшті дыбыс сигналдарын жасау үшін үлкен электр динамолары қажет болды, олар көп мөлшерде қуатты тұтынды. Сонымен қатар, Тельгармония музыкасын телефон арқылы тарату кезінде кедергілер туындап, телефон пайдаланушылары күтпеген электронды музыкамен тоқтатылып қалды. 1912 жылға қарай осы революциялық құралға қызығушылық азайды, ал 1914 жылы Кахиллдің компаниясы табыссыз деп жарияланды. Тельгармонияның дыбыстары «таза және анық» деп сипатталды.

Мұра

Ферруччо Бусони машинаның ең танымал кезеңінде одан шабыттанды және 1907 жылы "Музыканың жаңа эстетикасының эскизін" жазды, ол Эдгард Варезе және Луиджи Руссоло сияқты электрондық композиторлардың жаңа буыны үшін шақыру қағазы мен шабыт көзіне айналды.