Кіріспе
Edison Inc. компаниясы 1912 жылдан 1929 жылға дейін шығарған фонограф пластинкасының түрі. Edison Diamond Disc Record – Томас А. Эдисон, Inc. компаниясының 1912 жылдан 1929 жылға дейін Edison Record лейблінде сатқан фонограф пластинкасының түрі. Олар алмаз дискілер деп аталды, себебі олармен үйлесімді Эдисон Диск Фонографы оларды ойнату үшін тұрақты конустық алмаз стилусымен жабдықталған. Алмаз дискілер бүйірлік шұңқырлы пластинка ойнатқыштармен (мысалы, Victor Victrola) үйлесімсіз болды, олардың бір рет қолданылатын болат инелері пластинкаға зиян келтіріп, дыбысты нашар шығаратын. Ерекшелігі, олардың қалыңдығы 1/4 дюймге жуық. Эдисон бұрын тек фонограф цилиндрлерін жасаған, бірақ бәсекелес Victor Talking Machine Company сияқты компаниялардың шеллак пластинкаларының (кейіннен минутына айналымдар санына байланысты 78 айналымды пластинкалар деп аталды) үстемдігіне байланысты өнімдер қатарына диск форматын қосуды шешті. Victor және көптеген өндірушілер дыбысты пластинка шұңқырындағы стилустің бүйірлік қозғалысы арқылы жазып, ойнатса, Эдисон жүйесінде қозғалыс тік – жоғары және төмен болды, бұл цилиндрлік жазбаларда қолданылатын тік жазу деп аталды. Эдисон Диск Фонографы репродуктордың диафрагмасы пластинка бетіне параллель орналасуымен ерекшеленеді. Ал бүйірлік пластинкаларды ойнатуға арналған репродуктордың диафрагмасы бетке перпендикуляр болады. 1929 жылдың жаз соңы мен күз басында Эдисон стандартты пластинка ойнатқыштарда пайдалануға арналған, жоғары сапалы, электрлік жазбасы бар, бүйірлік кесілген "Инелік тип" дискілік пластинкалар сериясын қысқа мерзімге шығарды.
The Edison Diamond Disc Record is a type of phonograph record marketed by Thomas A. Edison, Inc. on their Edison Record label from 1912 to 1929. They were named Diamond Discs because the matching Edison Disc Phonograph was fitted with a permanent conical diamond stylus for playing them. Diamond Discs were incompatible with lateral groove disc record players, e. g. the Victor Victrola, the disposable steel needles of which would damage them while extracting hardly any sound. Uniquely, they are just under 1/4 in thick. Edison had previously made only phonograph cylinders but decided to add a disc format to the product line because of the increasingly dominant market share of the shellac disc records (later called 78s because of their typical rotational speed in revolutions per minute) made by competitors such as the Victor Talking Machine Company. Victor and most other makers recorded and played sound by a lateral or side to side motion of the stylus in the record groove, while in the Edison system the motion was vertical or up and down, known as vertical recording, as used for cylinder records. An Edison Disc Phonograph is distinguished by the diaphragm of the reproducer being parallel to the surface of the record. The diaphragm of a reproducer used for playing lateral records is at a right angle to the surface. In the late summer and early fall of 1929 Edison also briefly produced a high quality series of thin electrically recorded lateral cut "Needle Type" disc records for use on standard record players.
Тарихи негіздер
1889 жылы жазылған балауыз цилиндрлік пластинкаларды өте аз көлемде кәсіби өндірумен жазба индустриясы басталды. Бастапқыда оларды ойнату үшін қымбат, электрмен жұмыс істейтін, құрғақ элементті батареялары бар аппараттар қажет болды, ал тұтынушылар базасы тек ойын автоматтарында, таверналарда және басқа да қоғамдық орындарда ақша табуға тырысатын кәсіпкерлерден тұрды. Біраз уақыттан кейін, қымбат ойыншықтарды алуға шамасы жететін бай адамдар да клиенттерге айналды. 1890 жылдардың соңына қарай салыстырмалы түрде арзан серіппелі фонографтар қолжетімді болды және орта таптың үйлерінде кеңінен таралды. Жазба индустриясы қарқынды дамыды. Сонымен қатар, Берлинер граммофон компаниясы алғашқы қарапайым дискілерді сатты, оларды өндіру оңай және арзан, сақтауға ыңғайлы, балауыз цилиндрлерінен әлдеқайда берік және дыбыспен күштірек болды, бірақ дыбыс сапасы айтарлықтай нашар болды. Олардың сапасы жақын арада жақсартылды, ал 1910 жылға қарай цилиндрлер осы алғашқы форматтық бәсекеде жеңіліске ұшырады. 1912 жылы бұрын тек цилиндрлер шығарған Томас Эдисон «Диамантты дискілі фонограф» жүйесімен дискілер нарығына енді, ол басқа өндірушілердің дискілерімен және ойнатқыштарымен үйлесімсіз болды.
Әдеттегі емес сипаттамалары
Цилиндрлік пластинкалар сияқты, Diamond Disc пластинкасының саңылауындағы дыбыс тік әдіспен жазылды, саңылау тереңдігінің өзгеруі арқылы. Сол кезде, Pathé Records пластинкалары басқа үйлесімсіз форматты қолданғаннан басқа, дискілердің саңылаулары әдетте тұрақты тереңдікте және бүйірге қарай модуляцияланған. Тік формат ең жақсы нәтижелер үшін мінсіз тегіс бет қажет етті, сондықтан Эдисон өзінің Diamond Disc пластинкаларын шамамен 6 мм қалыңдықпен жасады. Олар қысылған ағаш ұнынан жасалған ядроға фенол шайырының жұқа қабатынан тұрады, ол дерлік бакелитпен бірдей, кейіннен қытай балшығы, түсі үшін қара күйе және бәрі қоян терісінен жасалған желімде ұсталған. Brunswick Ultona, Sonora және пианино өндіруші Bush and Lane компаниясы жасаған қымбат "Duo Vox" фонографтары – Diamond Disc пластинкаларын, Victor және басқа да "инелі" пластинкаларды ойнатуға жабдықталған, Эдисоннан басқа жалғыз машиналар болды, сондай-ақ Pathé пластинкаларының сапфир доппен жабдықталған, тік саңылаулы және U тәрізді қималы форматтарын ойната алды. Эдисон мұндай баламаларды кейбір пластинка қаптамаларында ескерту жасау арқылы қанағаттандырмады: "Бұл "Ре Креация" пластинкасын "Эдисон Даймонд Диск" фонографы мен "Эдисон Даймонд Диск" репродукторынан басқа аспаптарда ойнауға болмайды, егер бұл ескертуді елемесеңіз, кез келген зиян үшін жауапкершілік алмаймыз". Мұндай шаралардың себебі Diamond Disc саңылауларының тым тар және нәзік болуында еді, олар дыбыс шығару құрылымын пластинка бетімен жылжытуға мүмкіндік бермейді, бұл бүйірлік машиналардың істеу принципі болды; Диск фонографындағы Эдисонның дәл механикалық жүйесі, салмақты "қозғалатын" репродукторы үшін, оның пластинкаларына түсетін бұл күшті алмастырды.
Көтерілу және түсу
Алмаз дискілер 1910-шы жылдардың ортасынан 1920-шы жылдардың басына дейін ең үлкен коммерциялық табысқа ие болды, сатылым 1920 жылы ең жоғары деңгейге жетті. Олардың дыбыс сапасы жақсы болғанымен, басқа өндірушілердің өнімдеріне қарағанда қымбатқа түсіп, үйлесімсіздік тудырды және нәтижесінде нарықта сәтсіздікке ұшырады. Олардың құлдырауына себеп болған факторлардың бірі – Томас Эдисонның өзінің музыкалық талғамын каталогқа таңуға жасаған әрекеттері болды. Қарлы шақтағы адам болғандықтан, ол ескі әндерді ("жүрек" әндері) жақсы көріп, орындаушылық шеберлік туралы ерекше пікірлері болды. 1920-шы жылдардың джаз дәуірі басталғанда, ол көптеген жазба сатып алушылармен байланысын жоғалтты. Он жылдан кейін ғана ол өзінің ұлдарына басқаруды асығыс тапсырды. 1926 жылы Эдисон пластинкаларына деген қызығушылықты қайта жандандыру үшін ұзақ ойналатын Diamond Disc ұсынылды. Бұл дискілер әлі де минутына 80 рет айналып, бірақ стандартты иектің енін үш есеге арттырып, дюйкке 450 иек орналастырды (ұлпақ иек). Оларды ойнату үшін арнайы репродуктор және өзгертілген иектің бұрандалы механизмі қажет болды. Олардың дыбысы нашар болды (қалыпты Diamond Disc-терге қарағанда 40%-ға төмен), иектерден секіріп кету, иек қабырғасының бұзылуы және форматтың мүмкіндіктерін толық пайдаланбау сияқты мәселелер болды, сондықтан дискілердің саны шектеулі болды. Өндіріс тоқтатылғанға дейін барлығы 14 түрлі Edison Long Play дискісі шығарылды. 1927 жылдың тамызында электрлік жазу басталды, бұл Эдисонды осы технологияны қабылдаған соңғы ірі жазба компаниясы етіп белгіледі. Victor Records, Columbia Records және Brunswick Records бұл технологияны екі жылдан астам бұрын қолданған болатын. Сату көлемі азайды, бірақ компания 1929 жылдың қазан айының соңында жазба бизнесінен шыққанға дейін дилерлерден Edison Diamond Disc-терді алуға болады. Соңғы тік кесілген түпнұсқалар сол жылдың жазында жазылды. Басымдық қарапайым диктофондармен үйлесімді жаңа Edison жақтық немесе "Игл" типті жұқа шелак дискілерін енгізуге ауыстырылды. Олардың дыбыс сапасы өте жақсы болғанымен, коммерциялық талаптарға мойын бұру бұл әрекет Эдисон фонографы мен жазбалар бөлімінің 1929 жылғы қор нарығының құлдырауынан бір күн бұрын тарауына кедері келтіре алмады.