Ruined castle in Monmouthshire, Wales
the castle in Wales
Ақ қамал (Castell Gwyn), тарихи түрде Лантилио қамалы деп те белгілі, Уэльстегі Монмутширдегі Лантилио Кроссенни ауылының жанында орналасқан қираған қамал. Бұл нығайтылма 1066 жылы Англияға жасалған шабуылдан кейін, Уэльстен Херефордқа созылған жолды қорғау үшін нормандықтармен салынды. Бәлкім, Херефорд графы Уильям Фиц Осберн тапсырыс берген, ол ағаш қорғаныстары бар үш ірі топырақ үйімінен тұрады. 1135 жылы ірі Уэльс көтерілісі болды, жауап ретінде король Стефан Ақ қамал мен оның Grosmont және Skenfrith қамалдарымен біріктіріп, "Үш қамал" деп аталатын иелік құрды, ол бірнеше ғасыр бойы аймақты Уэльс шабуылынан қорғауда маңызды рөл атқарды. 1201 жылы король Джон қаланы қуатты патшалық шенеунік Хьюберт де Бурге тапсырды. Келесі он жылдықтарда ол бірнеше иелер арасында ауысып тұрды, себебі Хуберт, қарсылас де Брауз әулеті және Таж мүлікті өз бақылауына алды. Осы кезеңде Ақ қамал қайта жаңартылды, оның ішінде тас қабырғалар, қабырғалық мұнаралар және қақпа үйлері салынды, бұл тарихшы Пол Ремфринің пікірінше, "әскери инженерлік шедевр" болып табылады. 1267 жылы ол Ланкастер графы Эдмундқа берілді және 1825 жылға дейін Ланкастер графтығының, кейіннен герцогтығының қолында болды. 1282 жылы I Эдуардтың Уэльсті бағындыруы Ақ қамалдың әскери маңыздылығын азайтты, ал 16 ғасырға қарай ол қолданыстан шығып, қирады. Қамал 1922 жылы мемлекеттік қамқорлыққа алынды және қазір Уэльс мұра агенттігі Cadw басқарады.
White Castle (Castell Gwyn), also known historically as Llantilio Castle, is a ruined castle near the village of Llantilio Crossenny in Monmouthshire, Wales. The fortification was established by the Normans in the wake of the invasion of England in 1066, to protect the route from Wales to Hereford. Possibly commissioned by William fitz Osbern, the Earl of Hereford, it comprised three large earthworks with timber defences. In 1135, a major Welsh revolt took place and in response King Stephen brought together White Castle and its sister fortifications of Grosmont and Skenfrith to form a lordship known as the "Three Castles", which continued to play a role in defending the region from Welsh attack for several centuries. King John gave the castle to a powerful royal official, Hubert de Burgh, in 1201. Over the next few decades, it passed back and forth between several owners, as Hubert, the rival de Braose family, and the Crown took control of the property. During this period, White Castle was substantially rebuilt, with stone curtain walls, mural towers and gatehouses, forming what the historian Paul Remfry considers to be "a masterpiece of military engineering". In 1267 it was granted to Edmund, the Earl of Lancaster, and remained in the hands of the earldom, and later duchy, of Lancaster until 1825. Edward I's conquest of Wales in 1282 removed much of White Castle's military utility, and by the 16th century it had fallen into disuse and ruin. The castle was placed into the care of the state in 1922, and is now managed by Cadw, the Welsh heritage agency.
11-12 ғасырлар
Ақ қамал 1066 жылы Англияға нормандық шапқынынан кейін салынды. Шапқыннан кейін көп ұзамай нормандықтар Уэльс шебіне еніп кірді, онда Жеңімпаз Уильям Уильям Фиц Осбернді Херефорд графы етіп тағайындады; граф Уильям Монмут және Чепстоу қалаларын басып алып, жаңа жерлерін кеңейтті. Нормандықтар уэльстіктерді бағындыру, жаңа елді мекендер құру және аймақтарға билік ету үшін қамалдарды кеңінен пайдаланды. Бастапқыда Лантилио қамалы деп аталған Ақ қамал, Монноу аңғарында шамамен бір уақытта, мүмкін граф Уильямның өзі Уэльстен Херефордқа дейінгі жолды қорғау үшін салған үш бекіністің бірі болды. Бұл жердегі алғашқы қамал жер мен ағаштан тұрғызылды, үш үлкен топырақ жұмысы ішкі және сыртқы аулаларды құрады, ал оңтүстік жағындағы басты кіреберісті қорғайтын мүйіздік бөлік болды. Ұлы Трехьюде қамал гарнизоны үшін астық ұнтақтауға арналған диірмен салынды. 1075 жылы Уильямның ұлы Роджер де Бретейльдің тәжге қарсы көтерілісінен кейін аймақтағы графтық жерлер бірте-бірте бөлініп кетті. 1135 жылы ірі уэльстік көтеріліс болды, жауап ретінде король Стефан шептің осы бөлігіндегі жерлерді қайта құрылымдап, Ақ қамал мен оның Гросмонт және Скенфриттегі бауырлас бекіністерін тәждің бақылауына қайтарды, осылайша «Үш қамал» деп белгіленген билік құрылды. Оған жауап ретінде тәж қамалға шабуылға қарсы дайындық жүргізді, 1184 және 1186 жылдар аралығында корольдік шенеунік Ральф Гросмонт 128 фунт стерлинг жұмсады, бұл ішкі ауланың айналасына тас қабырға салу және қорғанысқа кішкентай тас мұнарасын қосу үшін жасалған болуы мүмкін.
White Castle was built in the wake of the Norman invasion of England in 1066. Shortly after the invasion, the Normans pushed into the Welsh Marches, where William the Conqueror made William fitz Osbern the Earl of Hereford; Earl William added to his new lands by capturing the towns of Monmouth and Chepstow. The Normans used castles extensively to subdue the Welsh, establish new settlements and exert their claims of lordship over the territories. Originally called Llantilio Castle, White Castle was one of three fortifications built in the Monnow valley around the same time, possibly by Earl William himself, to protect the route from Wales to Hereford, and overlooked the manor of Llantilio Crossenny and the River Monnow. The first castle on the site was built from earth and timber, with three large earthworks forming an inner and outer ward, and a hornwork protecting the main entrance to the south. A mill was constructed at Great Trerhew to grind corn for the castle garrison. The earldom's landholdings in the region were slowly broken up after William's son, Roger de Breteuil, rebelled against the Crown in 1075. In 1135, a major Welsh revolt took place, and in response King Stephen restructured the landholdings along this section of the Marches, bringing White Castle and its sister fortifications of Grosmont and Skenfrith back under the control of the Crown to form a lordship known as the "Three Castles". In response, the Crown readied the castle to face an attack and, between 1184 and 1186, work costing £128 was carried out by Ralph of Grosmont, a royal official, probably to build a stone curtain wall around the inner ward and to add a small stone keep to the defences.
13-17 ғасырлар
1201 жылы король Джон Үш қаланы Хубер де Бурге берді. Хуберт – шағын жер иесі болған, ол ханзада кезінде Джонның үй шаруашылығының камерарийі қызметін атқарған, ал Джон таққа отырғаннан кейін патшаның ықпалды чиновнигіне айналды. Осы кезде Ақ қамал негізінен әскери бекініс болып саналды, онда гарнизон және жебелер мен арбалет оқтары сақталды. Қамал ауа-райына нашар төзіп, ең жақсы жағдайда қарапайым тұрғын үйлерге ие болған. Тарихшы Кэткарт Кинг қамалдың жағдайын «азапты», «лас» және «жағымсыз» деп сипаттаған. Хуберт жаңа қамалдарды жаңартуға кірісіп, алдымен Гросмонттан бастады, бірақ Франциядағы шайқаста тұтқынға түсті. Бостандыққа шыққаннан кейін Хуберт қайтадан билікті қолға алып, патшалық сот судьясы болды және Кент графы атанды. 1219 жылы король Генрих III билік құрған кезде Үш қаланы толығымен қайта алды. 1244 жылы Валерунд қамалға жаңа зал, майхана және кладовка салды. 1254 жылы Ақ қамал мен оның туысқан бекіністері король Генрихтің үлкен ұлына, кейін король болған принц Эдуардқа берілді. Пол Ремфри бұл жұмыстар Хуберттің кезінде, 1229–1231 және 1234–1239 жылдар аралығында екі кезеңде жүргізілгенін айтады. Король Эдуард I 1282 жылы Уэльсті жаулап алғаннан кейін Ақ қамалдың әскери маңызы азайды, бірақ ол айналасындағы жерді басқару және әскери жиын өткізу үшін қолданыла берді. Бекіністе одан әрі жұмыс жүргізілмеді, бірақ бірде-бір қақпа мұнарасы жөнделді, ал король Генрих VI тұсында шапель мұнарасы мен қақпаға жөндеу жұмыстары жасалды. 1538 жылы Ақ қамал қолданыстан шығып, қирады; 1613 жылғы сипаттамада ол «бұзылып, шіріген» деп жазылған. 1902 жылы 9-шы герцог Генри Сомерсет Ақ қаланы сэр Генри Мэтер Джексонға сатты. 1922 жылы қамал мемлекеттік қамқорлыққа берілді.
In 1201, King John gave the Three Castles to Hubert de Burgh. Hubert was a minor landowner who had become John's household chamberlain when he was still a prince, and went on to become an increasingly powerful royal official once John inherited the throne. At this time, White Castle was primarily a military fortification, holding a garrison and stores of arrows and crossbow bolts. It was relatively exposed to the elements and had, at best, only basic accommodation; the historian Cathcart King describes the conditions in the castle as likely to have been "miserable", "squalid" and "unpleasant". Hubert began to upgrade his new castles, starting with Grosmont, but was captured while fighting in France. Once released, Hubert regained his grip on power, becoming the royal justiciar and being made the Earl of Kent, before finally recovering the Three Castles in 1219 during the reign of King Henry III. Walerund built a new hall, buttery and pantry at the castle in 1244. In 1254, White Castle and its sister fortifications were granted to King Henry's eldest son, and later King, Prince Edward. Paul Remfry argues that the work occurred somewhat earlier during Hubert's tenure, being carried out in two waves between 1229–1231 and 1234–1239. King Edward I's conquest of Wales in 1282 removed much of White Castle's military utility, although it continued to be used in the administration of the surrounding manor, and for mustering military levies. Little further work was carried out on the fortification, although one of the gatehouse towers was repaired at some point, and repairs were carried out to the chapel tower and gatehouse under King Henry VI. By 1538, White Castle had fallen into disuse and then into ruin; a 1613 description noted that it was "ruynous and decayed". In 1902, Henry Somerset, the 9th Duke, sold White Castle to Sir Henry Mather Jackson. The castle was placed into the care of the state in 1922.
Сәулет
Ақ қамал Лантилио Кроссенни ауылының жанындағы төбеде орналасқан, айналасындағы ландшафтқа көрініс ашады. Қала негізінен 13 ғасырға дейін салынған және орталық ішкі ауладан, оңтүстікке қарай ай тәрізді мүйізден және солтүстікке қарай сыртқы ауладан тұрады. Оның қабырғалары қызыл құмтастан тұрғызылған. Сыртқы аула бастапқыда әлдеқайда кеңірек болған, қамалдың шығыс жағына қарай созылған, бірақ оның жер жұмыстарының тек шектеулі іздері ғана сақталған. Қақпа мұнарасының биіктігі сақталған бөлігімен бірге, бастапқыда қорғағыш тор және көтергіш көпірге ие болған. Мұнаралардың үшi дөңгелек, ал біреуі тіктөртбұрышты болып салынған, ол үй шаруашылығының қызметкеріне арналған жатақ ретінде пайдаланылған. Ауланың солтүстік-батыс жиегінде, кішкентай ғимараттар тобымен қатар, үлкен ғимарат – мүмкін, астық сақтауға арналған қойма болған, бірақ олардың бәрі уақыт өте келе жоғалып кеткен. Қабырғада төрт дөңгелек, төрт қабатты мұнара және қақпа мұнарасы бар, ал қорғаныстың ішкі жағына қарай тұрғын үйлер орналасқан. Төрт қабатты қақпа мұнарасының екі жағында дөңгелек мұнаралар орналасқан, және ол бастапқыда қорғағыш тор мен көтергіш көпірге ие болған. Оны қамалдың констеблі немесе басқарушысы пайдаланған. Қақпа мұнарасынан шығысқа қарай қамалдың залы, констебльдің тұрғын бөлмесі, шіркеу орналасқан – оның қалдықтары бұрынғы мұнаралардың бірінде сақталған, сондай-ақ қызметтік ғимараттар мен ас үй блогы да бар. Осы ғимараттардың тек іргетасы ғана сақталған. Ішкі ауладағы екінші қақпа оңтүстік мүйізді аулаға апарады, ол бастапқыда ағаштан жасалған көпірмен байланыстырылған, ағаш қоршаулармен және мұнаралармен қорғалған, кейін тас қосылған, оның іздері ғана қалған. Ақ қамалдың ерекшелігі – садақ тесіктерінің құрылысы, олардың әдеттегі кесілген пішіні тік оспен ығысқан, сондықтан бір жағы екіншісінен жоғары орналасқан. Тарихшылардың осы құрылымның тиімділігі туралы әртүрлі пікірлері бар: бұл қорғаушыларға қамалдың төңірегіндегі беткейлерге оқ атуға мүмкіндік берген немесе келіп жатқан оқтардан жақсы қорғаныс ұсынған болуы мүмкін. Алайда, 1980 жылы жасалған сынақтар олардың келіп жатқан оқтарға өте осал екенін көрсетті.
White Castle occupies a hill near the village of Llantilio Crossenny, overlooking the surrounding landscape. The castle dates mainly from the 13th century and is made up of a central inner ward, a crescent shaped hornwork to the south, and an outer ward to the north, with its stonework constructed from red sandstone. The outer ward was originally much larger, extending around the castle further to the east, but only limited traces of these earthworks survive. The gatehouse, which survives up to in height, originally had a portcullis and a drawbridge. Three of the towers were circular in design, but one was rectangular and would have been used as lodgings for a household official. There was a large building, probably a barn, across, on the north western edge of the ward, alongside a group of smaller buildings, but all have since been lost. The curtain wall has four circular, four storey towers and a gatehouse, with domestic buildings reaching around the insides of the defences. The four storey gatehouse is flanked by two circular towers and would originally have had a portcullis and a drawbridge. It would originally have been used by the castle's constable or steward. Stretching eastwards from the gatehouse are the castle's hall, the constable's living quarters, the chapel – partially contained in one of the towers the remains of the earlier keep, service buildings and the kitchen block. Only the foundations of these buildings survive. A postern gate in the inner ward leads through to the southern hornwork, which would originally have been linked by a wooden bridge, protected by timber defences and towers, with later stone additions, of which only traces remain. White Castle has unusual arrow loops, with the two arms of a conventional cross shaped loop offset vertically, so that one side is higher than the other. Historians have contrasting views of the effectiveness of this design; they might have been a sensible way to ensure that the defenders could shoot down the slopes around the castle, or to give better protection from incoming shot, although tests in 1980 showed them to have been extremely vulnerable to incoming shots.