Америкалық астроном Салли Луиз Балиунас өмірі мен ғылыми еңбектері
Sallie Baliunas
Салли Луиза Балиунас – американдық астрофизик, Гарвард және Смитсониан орталығында жұмыс істеген, Маунт-Уилсон обсерваториясының экс-директоры. Ғылыми біогрфиясы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық астроном Салли Луиза Балиунас (23 ақпан 1953 жылы туған) – зейнеткер астрофизик. Ол бұрын Гарвард-Смитсониан астрофизика орталығында жұмыс істеді және 1991 жылдан 2003 жылға дейін Маунт-Уилсон обсерваториясының директорының орынбасары қызметін атқарды.
American astronomer
Sallie Louise Baliunas (born February 23, 1953) is a retired astrophysicist. She formerly worked at the Center for Astrophysics Harvard & Smithsonian and was the Deputy Director of the Mount Wilson Observatory from 1991 to 2003.
Ерте өмір және білім
Балиунас Нью-Йорк қаласында және оның маңындағы аймақтарда туып өскен. Ол Нью-Йорк қаласы ауданындағы мемлекеттік мектептерде және Нью-Джерси штатындағы орта мектепте білім алды. 1974 жылы Вилланова университетінен астрофизика бакалавры (BS) дәрежесін, ал 1975 және 1980 жылдары Гарвард университетінен астрофизика магистрі (AM) және докторы (PhD) ғылыми дәрежелерін алды. Оның докторлық диссертациясының тақырыбы: «Ламбда Андромеда және басқа да кейінгі типтегі жұлдыздардың жұлдыздық хромосфераларын оптикалық және ультракүлгін сәулелер арқылы зерттеу».
Baliunas was born and grew up in New York City and its suburbs. She attended public schools in the New York City area and high school in New Jersey. She received a BS in astrophysics from Villanova University in 1974, and an AM and a PhD in astrophysics from Harvard University in 1975 and 1980. Her doctoral thesis was titled, Optical and ultraviolet studies of stellar chromospheres of Lambda Andromedae and other late type stars.
Мансап
Балиунас 1980 жылы Гарвард колледжі обсерваториясының ғылыми қызметкері болды және 1989 жылы Гарвард-Смитсондар астрофизика орталығындағы Смитсондар астрофизикалық обсерваториясының астрофизигі атанды. Ол Америка астрономиялық қоғамының, Америка геофизикалық одағының, Америка физикалық қоғамының, Тынық мұхиты астрономиялық қоғамының, Халықаралық астрономиялық одақтың және Сигма XI-нің мүшесі болды. Сонымен қатар, ол бұрынғы консервативті саяси орталықтың мүшесі еді.
Baliunas was a research associate of the Harvard College Observatory in 1980 and became an astrophysicist in the Smithsonian Astrophysical Observatory at the Center for Astrophysics Harvard & Smithsonian in 1989. She has been a member of the American Astronomical Society, American Geophysical Union, American Physical Society, Astronomical Society of the Pacific, International Astronomical Union, and Sigma XI. a now defunct conservative think tank.
Астрофизика
Балиунас бастапқыда астрофизикалық зерттеулерге негізгі назар аударды. Ол жұлдыздардың көрінетін және ультракүлгін спектроскопиясын, салқын жұлдыздардың құрылымын, өзгеруін және активтілігін, жұлдыздық бұрыштық импульстің эволюциясын, Күннің өзгеруін және жаһандық өзгерістерді, адаптивті оптиканы, Күнге ұқсас жұлдыздардың экзопланеталарын зерттеді. Ол соңғы жылдары аз жариялаған, 2010 жылдан бері тек екі рецензияланған астрономиялық мақала жариялаған.
Baliunas's main focus was initially on astrophysical research. She studied visible and ultraviolet spectroscopy of stars; structure, variations, and activity in cool stars; evolution of stellar angular momentum; solar variability and global change; adaptive optics; exoplanets of Sun like stars. She has published little in recent years, with only two refereed astronomy papers since 2010.
2003 жылғы Климат зерттеулер құжатына қатысты дау
2003 жылы Балиунас және аэроғарыш инженері Уилли Сун «Климаттық зерттеулер» журналында тарихи климатология туралы шолу мақаласын жариялады, онда «20 ғасыр, мүмкін, соңғы мыңжылдықтың ең жылы немесе ерекше экстремалды климаттық кезеңі емес» деген қорытынды келтірілді. Сунмен бірге Балиунас Күннің өзгеруі мен Жер атмосферасы температурасы арасындағы байланысты зерттеді. Күн дақтарының саны артағанда, Күннен шығатын жалпы энергия да артады, ал олардың саны азайғанда, энергия да төмендейді. Сун мен Балиунас орта ғасырлық жылы кезеңді Күннен шығатын энергияның осылай ұлғаюымен байланыстырады және Күннен шығатын энергияның төмендеуі Кішкентай мұз дәуіріне алып келді деп санайды, ал Жер 1890 жылдан бері осы суынудан қалпына келуде. Мақаланың жариялануына байланысты жағдайлар даулы болды, бұл баспагерлердің рецензиялау процесіне қатысты алаңдаушылықтарды тудырды. «Климаттық зерттеулер» журналында редакциялық қарсылық болды, нәтижесінде журналдың он редакторының жартысы отставкаға шықты. Баспагер кейіннен сыншылар мақаланың қорытындылары «ұсынылған дәлелдерден сенімді түрде шығарылмауы мүмкін» және журнал «жариялану алдында тиісті түзетулерді талап етуі керек еді» деген пікір білдіргенін мәлімдеді.
In 2003, Baliunas and aerospace engineer Willie Soon published a review paper on historical climatology in Climate Research, which concluded that "the 20th century is probably not the warmest nor a uniquely extreme climatic period of the last millennium." With Soon, Baliunas investigated the correlation between solar variability and temperatures of the Earth's atmosphere. When there are more sunspots, the total solar output increases, and when there are fewer sunspots, it decreases. Soon and Baliunas attribute the Medieval warm period to such an increase in solar output, and believe that decreases in solar output led to the Little Ice Age, a period of cooling from which the earth has been recovering since 1890. The circumstances of the paper's publication were controversial, prompting concerns about the publishers' peer review process. An editorial revolt within Climate Research followed, with half of the journal's ten editors eventually resigning. The publisher subsequently stated that critics said that the conclusions of the paper "cannot be concluded convincingly from the evidence provided" and that the journal "should have requested appropriate revisions prior to publication."
Озонның кемуі
1995 жылы Балиунас АҚШ Өкілдер палатасының Энергетика және қоршаған орта жөніндегі ғылыми кіші комитеті алдында КФЭ озон қабатының жұқаруына жауапты емес екенін мәлімдеді. 2000 жылы Балиунас пен Сун консервативті және либертариандық қоғамдық саясатты зерттеу орталығы – Heartland Institute үшін жазған мақаласында атмосфераның жылынуын CO2 шығарылымдарынан гөрі озон қабатының жұқаруымен түсіндіруге болатынын көрсетті.
In 1995, Baliunas testified before the United States House Science Subcommittee on Energy and Environment that CFCs were not responsible for ozone depletion. An article written by Baliunas and Soon in 2000 for the Heartland Institute, a conservative and libertarian public policy think tank, promoted the idea that ozone depletion rather than CO2 emissions could explain atmospheric warming.