Кіріспе
Мегахилидалар – көбінесе жалғыз өмір сүретін аралардың космополиттік туысы. Осы туыстың ерекше белгілері – олардың тозаң тасымалдау құрылымының (скопа деп аталады) ішек қуысының төменгі жағында орналасуы (басқа аралардағыдай артқы аяқтарында емес) және әдетте ұзынға созылған лабрумы. Мегахилидтер тұқымдастары көбінесе құрылысшы аралар және жапырақ кескіш аралар деп белгілі, себебі олар ұя жасайтын клеткаларын (сәйкесінше топырақ немесе жапырақтардан) құрайды; кейбіреулері өсімдіктердің немесе жануарлардың түктерін және талшықтарын жинап, кардер аралары деп аталады, ал басқалары ұя салу үшін өсімдік шайырларын пайда етеді және осыған сәйкес шайырлы аралар деп аталады. Барлық түрлер нектар мен тозаңмен қоректенеді, бірақ олардың бір бөлігі клептопаразиттер (жай сөзімен "құмырсқа аралары" деп аталады), басқа мегахилидтер жинаған тозаңмен қоректенеді. Паразиттік түрлерде скопа болмайды. Мегахилидтердің гүлдердің репродуктивтік құрылымдарындағы қозғалысы белсенді және жүзуге ұқсас; осы қозғалыс көп мөлшерде тозаңды босатуға мүмкіндік береді.
Megachilidae is a cosmopolitan family of mostly solitary bees. Characteristic traits of this family are the restriction of their pollen carrying structure (called a scopa) to the ventral surface of the abdomen (rather than mostly or exclusively on the hind legs as in other bee families), and their typically elongated labrum. Megachilid genera are most commonly known as mason bees and leafcutter bees, reflecting the materials from which they build their nest cells (soil or leaves, respectively); a few collect plant or animal hairs and fibers, and are called carder bees, while others use plant resins in nest construction and are correspondingly called resin bees. All species feed on nectar and pollen, but a few are kleptoparasites (informally called "cuckoo bees"), feeding on pollen collected by other megachilid bees. Parasitic species do not possess scopae. The motion of Megachilidae in the reproductive structures of flowers is energetic and swimming like; this agitation releases large amounts of pollen.
Паразиттер емес
Паразиттік емес мегахилидтер ұяларын ұяшаларға бөліп салады. Әрбір ұяшаға тамақ (көкнәр немесе көкнәр мен нектар қоспасы) және жұмыртқа салынады; қолайлы орын тапқаннан кейін (көбінесе одан шыққан жерге жақын), аналық алғашқы ұяшаны құрастыруға кіріседі, оны тамақпен толтырып, жұмыртқалайды. Ол аяқталған ұяшаны келесі ұяшадан бөлетін қабырға тұрғызады. Дернәсіл жұмыртқадан жарылып, тамақты жейді. Бірнеше рет түлегеннен кейін, ол кокон тоқып, қуыршаққа айналады. Ол ұядан ересек жәндік ретінде шығады. Аталықтары жұптасқаннан кейін көп ұзамай өледі, ал аналықтары тағы бірнеше апта өмір сүреді, осы кезеңде жаңа ұялар салады. Ұялар көбінесе табиғи немесе жасалған қуыстарда салынады. Кейбіреулері жеке ұяшаларды қабырғаға, тас бетіне немесе өсімдік сабағына жабысқан қыш немесе шайыр массасына орналастырады. Ұя қуыстары көбінесе түзу болады, мысалы, қуыс өсімдік сабақтарында, бірақ әрқашан солай емес (кейбір осмиялар шұбарқа қабықтарын пайдаланады, ал кейбір түрлер дұрыс емес қуыстарды оңай пайдаланады).
Паразиттер
Мегахилидтердің кейбір туыстары көбелекпаразиттер болып табылады, сондықтан оларда ішкі беттік қылшықты жинағыш (скопа) жоқ (мысалы, Stelis және Coelioxys). Олар көбінесе туысқан таксондарға паразиттеніп тіршілік етеді. Әдетте, олар ұя жабылатынға дейін оның ішіне кіріп, бір ұяға жұмыртқа салады. Жұмыртқадан шыққаннан кейін паразит личинкасы, егер аналық паразит оны бұрын өлтірмеген болса, қожайын личинкасын өлтіріп, содан кейін оның қоректік қорын жейді. Паразиттердің дене мөлшері құрбандарынан кем немесе тең болады. 1921 жылы "American Museum Novitates" журналында АҚШ-тың батыс бөлігіндегі паразит мегахилидтер туралы алдын ала есеп жарияланды.
Түрлілігі
Солтүстік Америкада шамамен 630 түрлі мегахилид арасы бар, оның ішінде Megachile, Anthidium, Hoplitis және Osmia түрлері кездеседі. Мегахилидтердің көпшілігі жергілікті, ал бірнеше түрі кездейсоқ немесе қасақана әкелінген; жалпы әлем бойынша 4000-нан астам түрі анықталған. Осылайша, мегахилидтер аралардың белгілі түрлерінің 15-20 пайызын құрайды. Megachilidae ғылыми атауы Megachile туысына сілтеме жасайды, ол шамамен «үлкен ерін» деп аударылады (көне грекше μέγᾰς (mégas, «үлкен») + χεῖλος (kheîlos, «ерін»); олардың «үлкен еріндері» мен күшті жақтары ұя салу материалдарын жинауға өте ыңғайлы. Мегахилидтердің көпшілігі жер үстіндегі қуыстарда ұя салады; олардың барлығы жеке аралар. Олардың ұя салу әдеттерінен аралардың түрлілігін зерттеуде осы аралар отбасының кездесу ықтималдығы жоғары екендігі көрінеді, тіпті жерде ұя салатын көптеген аралардың түрлерінің саны одан әлдеқайда көп болса да (барлық аралардың шамамен 70 пайызы жерде ұя салады). Мысалы, Кромбейннің 1967 жылғы тұзақпен ұя салу зерттеуінде, оның ұсынған ұяларында ұя салған аралардың 43 түрінің 40-ы мегахилидтер еді. (Олардың саны ұяларды пайдаланған уылдырықтардың екі есе көп түріне (75) қарағанда көп болды). Олар негізінен жер үстінде ұя салатындықтан және көбінесе жасанды ұяларға тартылатындықтан, мегахилидтер аралары жерде ұя салатын жеке араларға қарағанда жиі өсіріледі. Олар қуыс сабақтардан, түтіктерден және алдын ала тесілген блоктардан («ұя блоктары») жасалған ұя салу материалдарын қабылдайды, ал бірнеше мегахилид түрлері ауыл шаруашылығы және бау-бақша тозаңдануы үшін маңызды түрлерге айналды. Солтүстік Америкада өсірілетін аралардың қатарында Megachile rotundata (алфальт жапырақты кесуші арасы) кеңінен қолданылатын алфальт тозаңдануы және батыс аймақтарында өсірілетін және жиі қолданылатын Osmia lignaria (оршалы ара немесе көк оршалы ара) бақша тозаңдануында қолданылады. Басқа Osmia және Megachile түрлері де Солтүстік Америкада, Еуропада және Азияда коммерциялық мақсатта қолданылады. Мегахилидтердің бір тобы ұя салу үшін өсімдік шайырларын пайдаланады. Бұл «шайыр аралары» әдетте бал араларынан кішкентай және тиімді тозаңдаушылар, бірақ шайыр сияқты қатты желім басқа туннельді ұя салатын араларды басқаруды қиындатады. Кардер аралары, Anthidium, өсімдік талшықтарын пайдалануымен ерекшеленеді; Солтүстік Америкада олардың 80-90 түрі бар. Қызығы, жергілікті емес түр ең танымал – А. manicatum, еуропалық жүнді қаптамалы ара, 1960 жылдардың соңында Америкаға кездейсоқ әкелінді және қазір континентке тарады. Бұл ара «әлемдегі ең кең таралған басқарылмайтын ара түрі» деп сипатталған. Көптеген Anthidium түрлері сияқты, А. manicatum жапырақтарды немесе гүл жапырақтарын кеспейді, олардың орнына ұя салу материалы ретінде жапырақтардан түктерді сызып алады. Бұл ерекше, өйткені аталық аналықтан үлкен және үнемі қарауылда болады, «харемді» қорғайды, барлық жолыққандарды қуалайды және тіпті шабуылдайды, соның ішінде бал және дала араларын, оның құйрығында кез келген шабуылшының сегменттері арасына пышақ сияқты кіре алатын бірнеше тістер болады. Әкелінген Anthidium және оның американдық туыстары паразиттер емес, тек аумақтық және кейде агрессивті, бірақ кейбір тұқымдар, соның ішінде Coelioxys (көп жағдайда жапырақ кесуші аралардың клептопаразиттері) және Stelis (жапырақ кесуші және оршалы аралардың клептопаразиттері) паразиттер болып табылады. Кейбір мегахилидтер олардың коммерциялық мүмкіндіктері (немесе әсерлері) үшін кеңінен зерттелсе, ал басқаларын натуралистер зерттейді. Оршалы аралар, көбінесе өсірілмейді, Жан Анри Фабрдің 19 ғасырдың соңғы жартысындағы ұзақ байқаулары мен жазбалары арқылы белгілі, оның жазбалары ағылшын тіліне аудармашысы Александр Тейшера де Маттос («Оршалы ара») арқылы одан әрі танымал болды; Фабр Франциядағы үйінен басқа Megachilidae-ді қоса алғанда, көптеген байқаулар жазды, ал оның жазбалары көптеген болашақ зерттеушілер мен энтузиасттарды, Чарльз Дарвиннен Джеральд Дюреллге дейін шабыттандырды.