Саломон Зұлцер: Австриялық хаззан және композитор

Кіріспе

Австриялық хазан және композитор Соломон Сульцер (30 наурыз 1804, Хогенемс, Форарлберг – 17 қаңтар 1890, Вена) – австриялық хазан (кантор) және композитор болған.

Өмірбаян

1813 жылға дейін Леви есімін алған оның отбасы 1748 жылы Сульцтен Хогенемс қаласына көшіп келді. Ол кантораттық білім алды, бастапқыда Эдинген (Швейцария) және Карлсруэ канторларының шәкірті болды, олармен бірге көп саяхаттады, кейін Хогенемс және Дюссельдорф канторы Соломон Айхбергтен дәріс алды. 1820 жылы Сюльцер Хогенемсте кантор болып тағайындалды, онда ол діни ғұрыпты жаңартып, хор ұйымдастырды. 1826 жылы Вена раввині Исаак Ноа Маннхаймердің шақыруымен ол Австрия астанасына бас кантор ретінде келді. Ол синагогтың ән айту қызметін қайта ұйымдастырды, дәстүрлі әндер мен мелодияларды сақтап, бірақ оларды заманауи көзқарастарға сәйкес үйлестірді. Сюльцердің "Шир Цийон" (2 том, Вена, 1840-1865) музыкалық қызметтің әртүрлі бөлімдеріне – кантордың речитативтеріне, хордың әндеріне және қауымның жауаптарына үлгілер орнатты. Онда сенбі күндеріне, мерекелерге, тойлар мен жоқтау рәсімдеріне арналған музыка бар, ол әлемдегі дерлік барлық синагогтарда қолданылады. Осы еңбектің құрастырылуына Венаның ең талантты композиторлары көмектесті. Сюльцер сонымен қатар "Дудаим" атты сенбілік мектепке арналған әндер жинағын және көптеген жеке композицияларды, рухани және әлемдік туындыларды жариялады. Оның жауаптары әуенді, католик шіркеуінің хорлық әнінен гөрі мелодиялырақ болғанымен, оған ұқсас келеді. Оның барлық шығармаларында еврей мәтініне ерекше назар аударылады және синтаксистік құрылымға қатаң бағыну сақталады. "Zwanzig Gesänge für den Israelitischen Gottesdienst" (Вена, 1892) жинағы оның өлімінен кейін жарық көрді. "Denkschrift an die Wiener Cultusgemeinde" еңбегінде ол кантор мамандығы туралы ойларын жинақтады. Әнші және Шуберттің туындыларын орындаушы ретінде кең танылған Сюльцер Вена император консерваториясының профессоры, Франциск Иосиф орденінің рыцары және Римдегі Accademia Nazionale di Santa Cecilia академиясының маэстросы болды. Ол синагогалық музыканы жаңғыртушы ретінде танылып, "қазіргі заманғы кантораттың әкесі" деп аталды. Батыс Австриядағы Хогенемс қаласындағы еврей мұражайы (www.jm-hohenems.at) Сюльцердің өмір жолы туралы құжаттарды тұрақты көрмесінде және кеңінен зерттелген генеалогиялық ақпаратты www.hohenemsgenealogy.at сайтында ұсынады.

His family, which prior to 1813 bore the name of Levi, removed to Hohenems from Sulz in 1748. He was educated for the cantorate, studying first under the cantors of Endingen (Switzerland) and Karlsruhe, with whom he traveled extensively, and later under Salomon Eichberg, cantor at Hohenems and Düsseldorf. In 1820 Sulzer was appointed cantor at Hohenems, where he modernized the ritual, and introduced a choir. At the insistence of Rabbi Isaac Noah Mannheimer of Vienna he was called to the Austrian capital as chief cantor in 1826. There he reorganized the song service of the synagogue, retaining the traditional chants and melodies, but harmonizing them in accordance with modern views. Sulzer's "Shir Tziyyon" (2 vols., Vienna, 1840 1865) established models for the various sections of the musical service—the recitative of the cantor, the choral of the choir, and the responses of the congregation—and it contained music for Sabbaths, festivals, weddings, and funerals which has been introduced into nearly all the synagogues of the world. In the compilation of this work he was assisted by some of the best musical composers of Vienna. Sulzer published also a small volume of songs for the Sabbath school, entitled "Duda'im"; and a number of separate compositions, both secular and sacred. His responses are tuneful, and though more melodious than the choral chant of the Catholic Church, show a strong resemblance to it. In all his compositions strict attention is paid to the Hebrew text; and a scrupulous adherence to syntactic construction is observed throughout. The collection "Zwanzig Gesänge für den Israelitischen Gottesdienst" (Vienna, 1892) was printed posthumously. In his "Denkschrift an die Wiener Cultusgemeinde" he sums up his ideas on the profession of cantor. Sulzer, who was widely famed as a singer and as an interpreter of Schubert, was a professor at the imperial conservatorium of Vienna, a knight of the Order of Francis Joseph and a maestro of the Accademia Nazionale di Santa Cecilia in Rome. Universally recognized as the regenerator of synagogal music, he has been called the "father of the modern cantorate". The Jewish Museum in Hohenems in western Austria (www. jm hohenems. at) houses a documentation of Sulzer's career in its permanent exhibition and an extensive genealogy on www. hohenemsgenealogy. at.

Отбасы

Сюльцердің бірнеше баласы болды: Мари (1828–1892) опералық сопрано болды және Франция, Испания, Италия және Венада өнер көрсетті; Юлиус (1830–1891) опера театрларында композитор және дирижер болды; Генриетта (1832–1907) және Софи (1840–1885) де әншілер болды; Жозеф (1850–1926) виолончельші және композитор, Венадағы Хофбург театры оркестрінің және Хеллмесбергер квартетінің мүшесі болды. Музыкант және әкімші Лионель Салтер оның ұрпағынан шыққан.