Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ливандық-египеттік жазушы, тарихшы және дипломат (1891–1942)
Lebanese Egyptian author, historian, and diplomat (1891–1942)
Джордж Хабиб Антониус, CBE (hon.) (جورج حبيب أنطونيوس; 9 қазан 1891 – 21 мамыр 1942) – ливандық жазушы және дипломат, Иерусалимде қоныстанған. Ол араб ұлтшылдығының алғашқы тарихшыларының бірі. Ливандық шығыс православиелік христиан отбасында Дейр әл-Камар қаласында дүниеге келген ол Палестинадағы британдық мандаттың мемлекеттік қызметкері болды. 1938 жылы жарық көрген «Араб оянуы» атты кітабы араб ұлтшылдығының пайда болуы, 1916 жылғы араб көтерілісінің маңыздылығы және Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін Батыс Азия мен Солтүстік Африкадағы саяси келісімдердің артындағы ішкі әрекеттер сияқты мәселелер бойынша пікірталас тудырды. Кітапта ол Палестинадағы діни келісімнің болашағына алаңдады, сонымен қатар еврейге қарсы нацизмнің қаупін мойындады.
George Habib Antonius, CBE (hon.) (جورج حبيب أنطونيوس; October 9, 1891May 21, 1942) was a Lebanese author and diplomat who settled in Jerusalem. He was one of the first historians of Arab nationalism. Born in Deir al Qamar to a Lebanese Eastern Orthodox Christian family, he served as a civil servant in the British Mandate of Palestine. His 1938 book The Arab Awakening generated an ongoing debate over such issues as the origins of Arab nationalism, the significance of the Arab Revolt of 1916, and the machinations behind the post World War I political settlement in West Asia and North Africa. In the book, he raised concern about the fate of religious coexistence in Palestine in the face of Zionist colonization, while also recognizing the horror of anti Jewish Nazism.
Философия
Антоний араб ұлтшылдығын Мысырдағы Мехмет Али пашаның билігіне дейін іздестірді. Ол араб ұлтының (ұлттық және мәдени-тілдік элементтерден тұратын) ғасырлар бойы "ұйықтасып" келгенін және АҚШ-тың протестант миссионерлерінің араб тілін ұлттық тіл ретінде жаңарту мен "оятуда" ерекше рөл атқарғанын айтты. Ол Сирия протестант колледжінің осы дамудың орталық буыны болғанын көрді, бірақ кейін, 19 ғасырдың соңына қарай, колледж ағылшын тілінде оқытуды бастағандықтан, бұл рөл азайды. Осы кезде қозғалыстың туы Ұлы Сирия мен Еуропадағы араб зиялыларына, сондай-ақ Осман әскеріндегі араб офицерлеріне берілді. Олар араб ұлтшылдығын ілгерілету үшін құпия қоғам құрды. Бұл офицерлер Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде қозғалыс басшылығы ашық түрде Антантаға адал болуын білдіргеннен кейін ерекше пайдалы болды. Араб ұлттық қозғалысының тууына тоқталып қана қоймай, Антоний Ұлыбританияның арабтарға берген бұрынғы уәделерін орындамағанын, оның орнына Антоний "халықтың нағыз ниеті" деп атаған – араб мемлекетінің бірлігі мен тәуелсіздігі есебінен өзінің отаршылдық мүдделерін көздегенін де дәлелдеді.
Antonius traced Arab nationalism to the reign of Mehmet Ali Pasha in Egypt. He argued that the Arab nation (which consists of racial and cultural linguistic elements) has been "dormant" for centuries and that Protestant missionaries from the United States had a specific role in the renewal and "awakening" of the Arabic as a national language. He saw the role of the Syrian Protestant College as central to this development, although he notes that later on, by the end of the 19th century, that role has diminished, since the college initiated instruction in English. By then the torch of the movement had been passed to Arab intellectuals residing in Greater Syria and in Europe and to Arab officers in the Ottoman army who formed a secret society to ultimately promote Arab nationalist interests. These officers proved particularly useful later during World War I after the leadership of the movement openly shifted allegiance to support the Entente. Other than tracing the birth of the Arab national movement, Antonius also argued that it was Great Britain that dishonoured its prior commitments to the Arabs and instead pursued its own colonial interests at the expense of what Antonius calls the "true will of the people," namely unity and independence of the would be Arab state.
Мансап
Антониус Кембридж университетін бітіріп, Палестинада жаңадан құрылған Британдық мандат әкімшілігіне Білім департаментінің орынбасары болып кірді. Оның әйелі Кэти – Фарис Нимр Пашаның қызы, ол ливандық бай христиан және мәдени қайраткер болған. Антонийдің британдықтармен қарым-қатынасы қиын болды. Жоғары лауазымына қарамастан, ол және оның әйеліне "жергілікті тұрғындарға кірмейді" саясатын ұстанатын Иерусалим спорт клубы мүшелігінен бас тартты. 1925 жылы Антониус Гилберт Клейтонмен бірге жаңадан құрылған Сауд Арабиясына Сауд Арабиясының Ирак, Трансиордания және Йеменмен шекараларын келісу бойынша келіссөздерде аудармашы және кеңесші ретінде қосылды. 1930 жылы ол Нью-Йорктегі Қазіргі заманғы әлемді зерттеу институтына жұмысқа түсу үшін қызметтен кетті. 1939 жылғы Лондон конференциясына қатысқан араб делегациясының бас хатшысы болды. Оксфордтағы Сент-Антони колледжінде оның құрметіне жыл сайын лекция оқылады.
Antonius graduated from Cambridge University and joined the newly formed British Mandate Administration in Palestine as the deputy in the Education Department. His wife, Katy, was a daughter of Faris Nimr Pasha, a wealthy Lebanese Christian and cultural activist. Antonius had a difficult relationship with the British. Despite his senior position he and his wife were refused membership in the Jerusalem sports club which had a "No Natives" policy. In 1925, Antonius joined Gilbert Clayton in the newly formed Saudi Arabia, as his translator and advisor in the negotiations to agree on the boundaries of Saudi Arabia with Iraq, Transjordan and Yemen. He resigned his position in 1930 to join the Institute of Current World Affairs in New York City. He was secretary general to the Arab Delegation to the London Conference (1939). An annual lecture is given in his memory at St Antony's College, Oxford.
Жеке өмір
Антоний Фарис Нимрдің күйеу баласы болды, ол ливандық журналист және "Әл Муқаттам" газетінің негізін қалаушы.
Antonius was the son in law of Faris Nimr who was a Lebanese journalist and founder of the newspaper Al Muqattam.