Лондонның Темза өзеніндегі Лэмбет көпірі

Кіріспе

II санатқа жататын Лондондағы жол көпірі, Ұлыбритания.

Ламбет көпірі – Лондонның орталығында Темза өзенін шығыстан батысқа қарай кесіп өтетін жол және жаяу жүргіншілер көпірі. Өзен осы жерде солтүстікке қарай ағып өтеді. Ағыс бойымен төмен қарай келесі көпір – Вестминстер көпірі, ал ағысқа қарсы жоғары қарай келесі көпір – Воксхолл көпірі. Көпірдің бояу схемасындағы ең айқын түс – қызыл, ол Вестминстер сарайының оңтүстік жағында орналасқан Лордтар палатасындағы былғары төсектерінің түсімен бірдей. Бұл Вестминстер көпірінен өзгеше, ол көбінесе жасыл түсті, ол Парламенттің үйлерінің солтүстік жағындағы Халықтар палатасындағы төсектерінің түсімен сәйкес келеді. Шығыс жағында, Ламбетте Ламбет сарайы, Альберт жағалауы, Сент-Томас ауруханасы және Халықаралық теңіз ұйымы орналасқан. Батыс жағында, Вестминстерде Темза үйі (МИ5 штаб-пәтері), оның артында Хорсферри үйі (Ұлттық бақылау қызметінің штаб-пәтері), Клелланд үйі және Абелл үйі (Түзету мекемелері бас кеңсесі), Миллбанк мұнарасы және Tate Britain галереясы бар. Вестминстер сарайы Виктория мұнарасы саябағы арқылы өзен бойымен қысқа ғана қашықтықта орналасқан.

Тарих

Ламбет көпірі Вестминстер сарайы мен Ламбет сарайының арасындағы оңтүстік жағалаудағы ат паромның орнында салынған. Оның аты солтүстік жағалаудағы көпірге келетін Horseferry Road көшесінде сақталған. Алғашқы заманауи көпірді Питер Барлоу жобалаған, оның ұзындығы 828 фут (252 метр) болған. 1860 жылы Парламент актісімен мақұлданған көпір 1862 жылғы 10 қарашада ақы төлемелі көпір ретінде ашылды. Қауіпсіздігіне күмән туғандықтан және атпен жүретін көлік үшін қиын жағдайлар болғандықтан, ол тез арада жаяу өткел ретінде пайдаланыла бастады. 1879 жылы Метрополитендік жұмыс кеңесі оның күтімін өз мойнына алғаннан кейін, ол ақы төлемелі көпір болмай қалды. Сол кезде ол қатты тозып, 1910 жылы көлік қозғалысына жабылды. Лондон округі кеңесі аймақ үшін жоспар жасады, оның ішінде кеңейтілген Horseferry Road көшесіне жалғасатын жаңа көпір салу жоспары болды, бұл 1924 жылғы Лондон округі кеңесі (Ламбет көпірі) актісімен бекітілді. Жоба жұмысы басталмас бұрын, 1928 жылғы Темзаның тасқыны Миллбанк ауданындағы мүлікке көп зиян келтірді. Тасқындан кейін Челси жағалауы қайта жаңартылып, биікке көтерілді, нәтижесінде кіреберіс жолдары сәл өзгертілді және қазір Виктория мұнарасы бағының оңтүстік бөлігі деп аталатын Ламбет көпірінің солтүстігіндегі ашық кеңістік пайда болды. Кешігу кезеңінде көпірдің дизайны ауыр жүк көлігіне төтеп беруге қабілетті болу үшін қайта қарастырылды. Қазіргі құрылыс – бес қанатты болат арка, инженер сэр Джордж Хамфрис және архитекторлар сэр Реджинальд Бломфилд және Г. Топхэм Форрест жобалаған. Оны Dorman Long компаниясы салған және 1932 жылғы 19 шілдеде V Георг король ашты. Бұрын ол төрт қатарлы жол қозғалысын жүргізген (қазір үш қатарға дейін азайтылды, оның бірі шығысқа қарай автобустарға арналған жеке қатар), Ламбет сарайынан солтүстікке қарай басқа айналымға дейін, онда Миллбанк жолы Horseferry Road көшесімен қосылған. Көпір жол деңгейінде екі шетіндегі обелисктер жұптарымен ерекшеленеді, олардың үстінде тас шырша конустары орналасқан. Алайда, кең таралған халық арасындағы әңгіме бойынша, олар ананастар, өйткені Ламбет тұрғыны Джон Тредескант кішісі Ұлыбританияда алғашқы ананасты өсірген деп есептеледі. Көпір 2008 жылы II санаттағы ескерткіш ретінде жарияланды, оның ерекше сипаттамасын сақтау үшін қорғау шаралары қолданылды. Тізімге парапеттер, шамдар, обелисктер және кіреберіс қабырғалары кіреді.

Lambeth Bridge is on the site of a horse ferry between the Palace of Westminster and Lambeth Palace on the south bank. Its name lives on in Horseferry Road, which forms the approach to the bridge on the north bank. The first modern bridge was a suspension bridge, 828 feet (252 m) long, designed by Peter W. Barlow. Sanctioned by an Act of Parliament in 1860, it opened as a toll bridge on 10 November 1862. Doubts about its safety, coupled with its awkwardly steep approaches deterring horse drawn traffic, meant it soon became used almost solely as a pedestrian crossing. It ceased to be a toll bridge in 1879 when the Metropolitan Board of Works assumed responsibility for its upkeep — it was by then severely corroded, and by 1910 it was closed to vehicular traffic. The London County Council prepared a masterplan for the area, including a replacement road bridge linking to a widened Horseferry Road, which was authorised by London County Council (Lambeth Bridge) Act 1924. Before work had started on the project, the 1928 Thames flood caused extensive destruction of property in the Millbank area. Following the flood the Chelsea Embankment was rebuilt and raised, resulting in some minor redesign of the approaches, and creating the open space to the north of Lambeth Bridge now known as Victoria Tower Gardens South. During the period of delay, the bridge was also redesigned to be able to cope with a higher weight of motorised traffic. The current structure, a five span steel arch, designed by engineer Sir George Humphreys and architects Sir Reginald Blomfield and G. Topham Forrest, was built by Dorman Long and opened on 19 July 1932 by King George V. It formerly carried four lanes of road traffic (now reduced to three lanes, one of which is a buses only lane flowing eastbound) from a roundabout junction by the Lambeth Palace northwards to another roundabout, where the Millbank road meets Horseferry Road
The bridge is notable at road level for the pairs of obelisks at either end of the bridge, which are surmounted by stone pinecones. However, there is a popular urban legend that they are pineapples, as a tribute to Lambeth resident John Tradescant the younger, who is said to have grown the first pineapple in Britain. The bridge was declared a Grade II listed structure in 2008, providing protection to preserve its special character from unsympathetic development. The listing designation includes the parapets, lamps, obelisks and the approach walls.