Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қасиетті Мария шешеннің соборы – Корнуолл графтығының Труро қаласында орналасқан Англия шіркеуінің соборы. Ол 1880 және 1910 жылдар аралығында Джон Лафборо Пирсонның нео-готикалық стилінде, Сент-Мария приходтық шіркеуі орналасқан жерде салынды. Бұл Ұлыбританиядағы үш қос мұнаралы собордың бірі.
The Cathedral of the Blessed Virgin Mary is a Church of England cathedral in the city of Truro, Cornwall. It was built between 1880 and 1910 to a Gothic Revival design by John Loughborough Pearson on the site of the parish church of St Mary. It is one of only three cathedrals in the United Kingdom featuring three spires.
Тарих және сипаттама
Труро епархиясы 1876 жылдың желтоқсанында құрылды, ал оның алғашқы епископы Эдвард Уайт Бенсон 1877 жылдың 25 сәуірінде Сент-Пол соборында қадірленді. Құрылыс 1880 жылы жетекші готикалық жаңғырту сәулетшісі Джон Лафборо Пирсонның жобасымен басталды. Труро 1220 жылы Солсбери соборынан кейін Англияда жаңа орынға салынған алғашқы англикандық собор болды. Ол 16 ғасырлық приход шіркеуі орналасқан жерде салынды, бұл ғимараттың биіктігі 128 фут (39 м) болатын тік бұрышты стильдегі құрылыс еді. Сент-Мэри шіркеуіндегі соңғы қызмет 1880 жылдың 3 қазанында, жексенбі күні өткізілді және шіркеу сол айда бұзылды, тек оңтүстік қанат қалды, ол приход шіркеуі ретінде сақталды. 1880 жылдың 24 қазанынан бастап 1887 жылға дейін собор ретінде жақын жердегі уақытша ағаш ғимарат пайдаланылды. Орындықтар тегін және белгіленбеген, 400-ден аз адамға сыйымды, жазда ыстық, қыста суық болатын. Осы ғимаратта Бенсон 1880 жылы Рождество кешінде Тоғыз сабақ пен Ән-күйлердің жаңа кешкі қызметін енгізді. Хор және трансепттер 1887 жылдың қазан айына дейін аяқталды. Бағышталу рәсімі 3 қарашада өтті, оны Кентербери архиепискобы Э. В. Бенсон жүргізді. Оның орнына келген Труро епископы Джордж Уилкинсон, жиырма басқа епископ, сондай-ақ азаматтық өкілдер, епархиялық дін қызметкерлері және шамамен 2000 адам қатысты. Орталық мұнара 1905 жылы бітті, ал ғимарат 1910 жылы екі батыс мұнарасының ашылуымен толыққанды аяқталды. 1897 жылы Ж. Л. Пирсон қайтыс болды, ал оның ұлы Фрэнк жобаны жалғастырды. Фрэнк Лафборо Пирсонның басқа да жұмыстарына Жаңа Зеландиядағы Оклендтегі Сент-Мэтью шіркеуі кіреді. Пирсонның дизайны ерте ағылшын стилін француздық ерекшеліктермен, әсіресе шпильдермен және роза тәрізді терезелермен үйлестіреді. Оның Линкольн соборымен ұқсастығы кездейсоқ емес; Пирсон Линкольн соборының сәулетшісі болып тағайындалған, ал Труроның алғашқы епископы Эдвард Бенсон бұрын Линкольндегі канондық канцлер болған. Орталық мұнара мен шпильдің биіктігі 250 фут (76 м), ал батыс мұнаралары 200 футқа (61 м) жетеді. Төрт түрлі тас қолданылды: сыртқы қабырғалар үшін Мабе граниті, ішкі қабырғалар үшін Сент-Стефан граниті, ал ванна және Полифант тасымен әрленді. Шпильдер мен мұнаралардың шатырлары тастан жасалған, бірақ Сент-Мари қанатының батыс жағындағы қоңырау мұнарасының үстіндегі мыс шпилінен басқа. Басқа шатырлар шифермен жабылған. Собордың барлық бөлігі күмбезделген. Натаниел Хич декоративтік мүсіндерге, соның ішінде алтарьдың безендірілуіне жауапты болды. Сент-Мари шіркеуінің бастапқы оңтүстік қанаты сақталды, ол собордың оңтүстік-шығыс бұрышына енгізілді және Сент-Мари қанаты деп аталады. Ол қала орталығындағы приход шіркеуі ретінде әлі де қызмет етеді. Эдвин Дункин 1882 жылы үш қолалық тақталарды сипаттады: Кутберт Сиднам (1630), Томас Хаселл (1567) және приход пасторы Джордж Фицпен. Собор Қасиетті Марияға арналғандықтан, онда әйелдер шіркеуі жоқ. Иса шіркеуі мен Бірлік және бейбітшілік шіркеуі күні бойы тыныш және дұға ету үшін арналған. 1967 жылға дейін кафедралық үй болған жоқ, содан кейін оңтүстік-шығыстағы ғимаратты кеңейту мүмкіндігі туды. Жаңа ғимараттың сәулетшісі Джон Тейлор болды. Соборға қатысты Парламент актілері: 1876 жылғы Труро епископтығы туралы акт (39 & 40 Vict. c. 54), 1878 жылғы Труро тарауы туралы акт (41 & 42 Vict. c. 44) және 1887 жылғы Труро епископтығы және тарау актілерін өзгерту туралы акт (50 & 51 Vict. c. 12). Собордағы уағыз міндеттері епископ, тұрақты канондар мен құрметті канондар арасында бөліседі. 1994 жылы Корольдік Маунди қызметі соборда өтті, онда Королева Елизавета II 134 Корнуолл тұрғынына дәстүрлі Маунди ақшасын табыс етті.
The Diocese of Truro was established in December 1876, and its first bishop, Edward White Benson, was consecrated on 25 April 1877 at St Paul's Cathedral. Construction began in 1880 to a design by the leading Gothic Revival architect John Loughborough Pearson. Truro was the first Anglican cathedral to be built on a new site in England since Salisbury Cathedral in 1220. It was built on the site of the 16th century parish church of St Mary the Virgin, a building in the Perpendicular style with a spire 128 feet (39 m) tall. The final services in St Mary's were held on Sunday 3 October 1880 and the church was demolished that month, leaving only the south aisle, which was retained to serve as the parish church. From 24 October 1880 until 1887 a temporary wooden building on an adjacent site served as the cathedral. The seats were free and unappropriated, accommodated fewer than 400 people and was extremely hot in summer and cold in winter. It was in this building that Benson introduced the new evening service of Nine Lessons and Carols on Christmas Eve, 1880. The choir and transepts were complete by October 1887. The service of consecration took place on 3 November, performed by E. W. Benson, by then Archbishop of Canterbury. His successor as Bishop of Truro, George Wilkinson, and twenty other bishops were also present, together with civic representatives and diocesan clergy, and about 2,000 other people. The central tower was finished by 1905 and the building was completed with the opening of the two western towers in 1910. J. L. Pearson died in 1897 and his son Frank took over the project. Frank Loughborough Pearson's other works include St Matthew's, Auckland in New Zealand. Pearson's design combines the Early English style with certain French characteristics, chiefly spires and rose windows. Its resemblance to Lincoln Cathedral is not coincidental; Pearson had been appointed as Lincoln Cathedral's architect and the first Bishop of Truro, Edward Benson, had previously been Canon Chancellor at Lincoln. The central tower and spire stands 250 feet (76 m) tall, while the western towers reach to 200 feet (61 m). Four kinds of stone were used: Mabe granite for the exterior, and St Stephen's granite for the interior, with dressings and shafts of Bath and Polyphant stone. The spires and turret roofs are of stone, except for a copper spire over the bell tower at west end of St Mary's Aisle. The other roofs are of slate. The cathedral is vaulted throughout. Nathaniel Hitch was responsible for the decorative sculpture, including the reredos. The original south aisle of St Mary's Church survives, incorporated into the south east corner of the cathedral and known as St Mary's Aisle. It still functions as the city centre's parish church. Three brasses were described by Edwin Dunkin in 1882: those of Cuthbert Sydnam (1630), Thomas Hasell (1567) and George Fitzpen, rector of the parish. As the cathedral is dedicated to the Blessed Virgin Mary, it has no Lady Chapel. A Jesus Chapel and the Chapel of Unity and Peace are reserved for quiet and prayer throughout the day. There was no chapter house until 1967, when the opportunity to enlarge the building on the south east arose. The architect of the new building was John Taylor. The Victorian acts of Parliament which apply to the cathedral are the Bishopric of Truro Act 1876 (39 & 40 Vict. c. 54), the Truro Chapter Act 1878 (41 & 42 Vict. c. 44), and the Truro Bishopric and Chapter Acts Amendment Act 1887 (50 & 51 Vict. c. 12). Preaching duties in the cathedral are shared out among the bishop, residentiary canons and honorary canons. The Royal Maundy Service was held in the cathedral in 1994 when Queen Elizabeth II presented 134 Cornish people with the traditional Maundy money.
Қалпына келтіру
2002 жылы собор шығыс жағын, батыс фасадын және орталық мұнара мен шпилін қалпына келтіруге бағытталған он бес жылдық жобаны бастады. Әр жоба қолданылатын қаржыға қарай жүзеге асырылатын болды. Шығыс жағындағы қалпына келтіру жұмыстары тас бұйымдарын және боялған әйнек терезелердің темір конструкцияларына келтірілген зақымдарды жөнге келтірді. 2004 жылдан бастап бір жылдық жоба батыс фасады мен мұнараларды қалпына келтіруге арналды. 2009 және 2010 жылдары орталық мұнара мен шпильге жұмыс басталды. Қалпына келтіру жұмыстарын В. Р. Бедфорд жүргізеді; басқарушы директор Стюарт Астон собордың әсемдемелі бөліктерінде қолданылған Бат тасы Корнуоллдың теңіз климатындағы тұз бен құмға төтеп бере алмағанын айтты. Тас конструкцияларының эрозиясы олардың көп бөлігін қатты зақымдағандықтан, олар бал ұясына ұқсайды. Мұнара мен шпильді қалпына келтіруді қаржыландыруға Англия мұрасы, Трюро соборының достары, Мұра лотерея қоры, Таннер қоры, собордың өзі және халықтан жиналған қаражат бөлінді. "Шпилімізді сақтайық" науқаны жобаның құнына қарай шамамен 50 000 фунт стерлинг жинады.
In 2002 the cathedral embarked on what was hoped to be a fifteen year project to restore the east end, the west front and the central tower and spire. Each of the projects would be undertaken as funds allowed. The east end restoration repaired stonework and damage to the iron work on the stained glass windows. From 2004, a year long project saw the restoration of the massive west front and towers. In 2009 and 2010 work on the central tower and spire began. Restoration work is being carried out by W. R. Bedford; Stuart Aston, managing director, said that the problem is the Bath Stone used on the more decorative areas of the cathedral, has not stood up well to the salts and sand in the maritime climate of Cornwall. Erosion of the stonework has left much of the exposed stonework in such a damaged condition that it resembles honeycomb. Funding for the restoration of the tower and spire has been partly met by grants from English Heritage, Friends of Truro Cathedral, the Heritage Lottery Fund, the Tanner Trust, the cathedral itself and by public subscription. The "Save Our Spire" campaign has raised nearly £50,000 towards the cost.
Басқару
Собордың басқару құрылымы үш деңгейлі, ол Собор заңы мен Ережелерінде белгіленген. Капитул (декан, үш тұрақты каноник және үш кафедралық каноник), собор кеңесі және канониктер алқасы.
The cathedral is governed by a three tier structure as set out in the Cathedral Measure and Statutes. The chapter (comprising the dean, three residentiary canons and three chapter canons), the cathedral council and the college of canons.
Органдар
1887 жылы жасалған Уиллис әкесінің органы елдегі ең ұлы аспаптардың бірі саналады. "Труро соборындағы Уиллис органының шашуын қалай жетілдіруге болатынын тіпті бүгінде де ойлау қиын", - деп жазды У. Л. Самнер 1952 жылғы "Орган" кітабында. Ол 1887 жылы Лондонда салынды және қайықпен Корнуоллға жеткізілді. Оның сипаттамасы, бір жыл бұрын Ковентридегі (кейін Ковентри соборы) Сент-Михаил шіркеуі үшін салынған органға ұқсас. Екі аспаптың да Уиллиске тән белгілері бар: Great және Swell бөлімдеріндегі үш үндіден тұратын қоспалар, Choir бөліміндегі ерекше гэдэкттер және шағын, бірақ маңызды педальді бөлім. 1920 жылдары электр желдеткіші қосылғаннан басқа, 1963 жылға дейін ешқандай ірі жұмыс жасалмады. Осы жылы, бастапқы құрылысшының немересі консервативті реставрация жүргізді, ол шамамен 17 000 фунт стерлингке бағаланды. Бұрын орган консолі аспаптың негізгі корпусының жоғары жағында орналасқан еді, солтүстік трансепттегі бұралақ баспалдақпен екі-үш минут көтерілуді қажет етті. Оның механизмі Баркер рычагтары, пневматика және тракерлердің қосындысынан тұрды. Ойнауға көмектесетін құралдар өте аз болды, ал 12 метрдей қашықтықтағы органист пен хор арасында байланыс орнату мүмкін емес еді. 1963 жылы орган комитеті бастапқы дыбыстық схеманы және дауыстық режімді сақтап, консольді оңтүстік жағына, хордың үстіне орналасқан жаңа галереяға, архитектор Джон Филлипстің жобасы бойынша көшіруге шешім қабылдады. Мұнда органшы аспапты жақсы ести алады және хормен тығыз байланыста болады. Собордағы тағы бір маңызды орган – бұрынғы приход шіркеуінен қалған жалғыз нәрсе, ол Сент-Мари қанатындағы екі мануалды аспап. Оны бастапқыда Ренатус Харрис жасаған, ал 1750 жылы Джон Байфилд Труроға орнатқан. 1880 жылы уақытша шіркеуге қайта орнатылды, бірақ 1887 жылы қазіргі орнына орнату үшін айтарлықтай қайта құрылды және көлемі кішірейтілді. Сондай-ақ Кеннет Тикельдің төрт тіректі континуо органы бар. 2012 жылы Тим Райс Труро соборының хоры мен музыкасын қолдау үшін 125 жылдық мерекелік қайырымдылық шарасын қолдады.
The Father Willis organ of 1887 is widely regarded as one of the finest instruments in the country. "It is not easy, even today, to think how the magnificence of the Willis organ in Truro Cathedral could be improved" wrote W. L. Sumner in his 1952 book The Organ. It was built in 1887 in London and arrived in Cornwall by boat. It has an almost identical specification to the organ he built a year earlier for the then parish church of St Michael, Coventry (later Coventry Cathedral). Both instruments have the standard Willis hallmarks—tierce mixtures on Great and Swell, characterful gedackts on the Choir, and a small but telling pedal division. Apart from the addition of the electric blower in the 1920s, no major work was done until 1963, when the grandson of the original builder carried out a conservative restoration, at a cost of some £17,000. Before this time, the organ console was situated high up within the main case of the instrument, necessitating a walk of two or three minutes up a spiral staircase in the north transept. The action was a mixture of Barker lever, pneumatic and tracker. There were very few playing aids and contact between the organist and choir, some 40 feet (12 m) below, would have been almost impossible. In 1963, the organ committee decided to keep the original tonal scheme and voicing, and move the console over on to the south side in a new gallery placed above the choir stalls to a design by the architect John Phillips. Here the organist can hear the instrument properly, and maintain close contact with the choir. The other main organ in the cathedral is a two manual instrument in St Mary's aisle, the sole remnant of the former parish church. It was originally built by Renatus Harris and was installed in Truro in 1750 by John Byfield. It was re installed in the temporary church in 1880, but was significantly rebuilt and reduced in size in 1887 for installation in its current location. There is also a four stop continuo organ by Kenneth Tickell. In 2012, Tim Rice backed the 125 year anniversary appeal to support Truro Cathedral's choir and music.
Қоңыраулар
1909 жылы Джон Тейлор & Co компаниясы Лофборо қаласында он қоңыраудан тұратын сақина құйды: ең ірі қоңыраудың салмағы 33cwt 3qr 10lb (3790lb) құрайды. 2011 жылы Тейлор компаниясы тағы төрт қоңырау құйып орнатты: екеуі бастапқы сақинаны он екіге толықтырды, ал екеуі кішкентайрақ, жеңіл дыбыс шығару мүмкіндігін берді. Бұрынғы Сент-Мария шіркеуінде болған Жасыл мұнарада алты қоңырау бар, олардың бесеуі әуенді қоңырау шалуға арналған. Оңтүстік-батыс мұнараға арналған үлкен бордон қоңырауын жасау жоспары іске аспады.
A ring of ten bells was cast in 1909 by John Taylor & Co of Loughborough: the tenor bell weighs 33cwt 3qr 10lb (3790lb). Four further bells, also cast by Taylor, were installed in 2011: two completing the original ring to twelve, and two smaller ones to give the option of a lighter sound. In addition there are six bells in the Green Tower, previously in St Mary's Parish Church, of which five form a chiming peal. A planned great bourdon bell for the south west tower was never made.
Хор
Труро соборында 1876 жылдан бері үзіліссіз хор дәстүрі сақталып келеді. Қазіргі хорда он екі ересек әнші бар, олардың барлығы діни қызметкерлер немесе хор стипендиясының иегерлері, ал оларға он сегіз ұл немесе он сегіз қыз хоршылар үйлесім көрсетеді. 1982 жылы Труро собор мектебі жабылуына байланысты, соборда енді арнайы собор мектебі жоқ. Оның орнына, хоршыларға Труро мектебінде оқуға стипендиялар беріледі. Қыздар хоры алғаш рет 2015 жылы собор хорына қабылданды. 2017 жылы Халықаралық әйелдер күнінде олар BBC Radio 3 арнасының Choral Evensong бағдарламасында алғаш рет эфирге шықты. Қызметте Добринка Табакованың әндер жинағы және Саша Джонсон Мэннингтің жауаптары сияқты екі жаңа туындының тұңғыш орындалуы болды. Собордың қыздар хоры 2023 жылы III Карл мен Камилланың тәж кию рәсімінде ән салуға шақырылғандардың қатарында болды. Хор 2019 жылғы Britain's Got Talent телешоуында өнер көрсетті.
Truro Cathedral has had an unbroken choral tradition dating from 1876. The present day choir has twelve adult singers who are either lay vicars or choral scholars, accompanied by either eighteen boy choristers or eighteen girl choristers. After the closure of Truro Cathedral School in 1982, the cathedral no longer has a dedicated cathedral school. Instead, the choristers are awarded bursaries to attend Truro School. Girl choristers were first admitted to the cathedral choir in 2015. On International Women's Day in 2017 they appeared for the first time in a broadcast of the BBC Radio 3 programme Choral Evensong. The service included the first performance of two new works, namely a set of canticles by Dobrinka Tabakova and a set of responses by Sasha Johnson Manning. The cathedral's girl choristers were also among those selected to sing at the coronation of Charles III and Camilla in 2023. The choir appeared on the 2019 season of Britain's Got Talent.