Оливер Лодж: Физик, жазушы және спиритуализмнің зерттеушісі

Кіріспе

Британдық физик және жазушы, британдық ақын және жазушы (1878–1955)

Сэр Оливер Джозеф Лодж (12 маусым 1851 – 22 тамыз 1940) – британдық физик және жазушы, радионың дамуына қатысып, оның негізгі патенттерінің иесі болған. Ол Герцтің дәлеліне тәуелсіз электромагниттік сәулеленуді анықтады және 1894 жылғы Корольдік институттағы лекцияларында («Герцтің еңбегі және оның ізбасарлары») «когерер» деп атаған радио толқынын анықтайтын құралды көрсетті. 1898 жылы ол АҚШ патент бюросынан «синтоникалық» (немесе реттегіш) патент алды. Лодж 1900 жылдан 1920 жылға дейін Бирмингем университетінің басшысы болды. Лодж спиритизмнің де алғашқы қадамдарын жасады. Оның өлімнен кейінгі өмірге қатысты псевдоғылыми зерттеулері көптеген кітаптарға арналды, соның ішінде ең көп сатылған «Реймонд; немесе, Өмір мен өлім» (1916) кітабында медиум арқылы алған хабарларын егжей-тегжейлі баяндады, олар Бірінші дүниежүзілік соғыста қаза тапқан ұлынан келгенін сенді.

Ерте өмір

Оливер Лодж 1851 жылы Стаффордширдің солтүстік бөлігінде, Стаффордшир гончарлық өнеркәсібіне жақын, Пенкхуллдегі "The Views" деген ауылдық ауылда дүниеге келді. Ол қазіргі Стоук-он-Тренттегі Адамс грамматикалық мектебінде білім алды. Оның ата-анасы – Оливер Лодж (1826–1884), кейіннен Стаффордширдің Вулстантон қаласында балшық саудагері болған, және оның әйелі Грейс, туған тегі Хит (1826–1879). Лодж олардың тұңғыш баласы болды, жалпы алғанда олардың сегіз ұлы мен бір қызы болды. Лоджтың бауырларының арасында сэр Ричард Лодж (1855–1936) – тарихшы; Элеонора Констанс Лодж (1869–1936) – тарихшы және Лондонның Вестфилд колледжінің директоры; және Альфред Лодж (1854–1937) – математик есімдері бар. Лодж 12 жасқа толғанда, отбасы Вулстантонға көшіп келді. Вулстантон батпағының оңтүстік шетіндегі Моретон үйінде ол ұзақ мектеп демалысында алғашқы ғылыми тәжірибелерін жүргізу үшін үлкен шаруашылық ғимаратын пайдаланды. 1865 жылы 14 жасар Лодж мектепті тастап, әкесінің бизнесіне (Оливер Лодж және Ұлы) Б. Фейл және Ко компаниясының агенті ретінде қосылды, ол Пербек көгілдір балшығын гончарлық өндірісшілерге сатты. Бұл жұмыс оны кейде Шотландияға дейін сапар шегуге мәжбүр етті. Ол 22 жасқа толғанға дейін әкесіне көмектесе берді. 18 жасқа келгенде, Лодждың әкесінің байлығы артып, отбасын Ханлидегі Чаттерли Хаусқа көшірді. Содан ол Лондондағы физика лекцияларына қатысып, сондай-ақ жақын маңдағы Бёрслемдегі Веджвуд институтына оқуға түсті. Веджвуд тәжірибелер жүргізген Этрурия Холлынан оңтүстікке қарай бір шақырым жердегі Чаттерли Хауста Лодждың "Автобиографиясы" 1869 жыл шамасында "шынайы тәжірибеге ұқсас нәрсе" басталғанын еске алды. Оның отбасы 1875 жылы тағы бір рет көшіп келді – бұл жолы Мидлпорт пен Вулстантон арасындағы Портхилл Банкінің жоғарғы жағындағы жақын маңдағы Уотлендс Хоусына (1951 жылы бұзылған).

Академиялық зерттеулер

Лодж 1875 жылы Лондон университетінен ғылым бакалавры дәрежесін алды және 1877 жылы ғылым докторы дәрежесін иеленді. 1879 және 1880 жылдары Волстантонда ол мүлдем жаңа "электромагниттік жарық" жасаумен тәжірибелер жүргізді, бұл кейінгі тәжірибелік жетістіктерге жол ашты. Осы кезеңде ол Лондонның Бедфорд колледжінде дәріс оқыды. Лодж 1881 жылы жаңа құрылған Ливерпуль университетінің колледжінде физика және математика профессоры қызметіне тағайындалу үшін керамика өндірісінен кетті. 1900 жылы Лодж Ливерпульден Мидлендс аймағына оралып, жаңа Бирмингем университетінің алғашқы директоры болды және 1919 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін осы қызметте қалды. Ол университеттің қала орталығындағы Эдмунд көшесінен қазіргі Эджбастон кампусына көшіруді бақылады. Лодж 1898 жылы Корольдік қоғамның Рамфорд медалін алды, ал 1902 жылғы Корольдік салтанатта рыцарь дәрежесіне ие болды, сол жылдың 24 қазанында Букингем сарайында король Эдуард VII-ден осы құрметті марапатты қабылдады. 1928 жылы ол туған қаласы Стоук-он-Тренттің құрметті азаматы атанды.

Электромагнетизм және радио

1873 жылы Дж.К. Максвелл «Электр және магнетизм туралы трактат» атты еңбегін жариялады, ал 1876 жылы Лодж оны мұқият зерттеді. Бірақ Лодж математикалық физикада да, оқу бағдарламасында да шектеулі болды, ал оның алғашқы екі жұмысы электр құбылыстарын көрсетуге арналған механизмды (бұрандалы жіптер мен шкивтер) сипаттау болды. Шындығында, Лодж Максвеллдің эфир теориясын жақтауымен және дамытуымен танымал. Ол эфир туралы өз көзқарасын «Электрдің қазіргі заманғы көзқарастары» (1889) еңбегінде түсіндірді және осы идеяларды жиырмасыншы ғасырға дейін қорғауын жалғастырды («Эфир және шындық», 1925). 1879 жылы Лодж электромагниттік толқындарды тудыруға (және анықтауға) қызығушылық танытты, бұл Максвелл ешқашан ойламаған нәрсе еді. Бұл қызығушылық 1880-ші жылдар бойына жалғасты, бірақ кейбір кедергілер Лодждың ілгерілеуін баяулатты. Біріншіден, ол радио толқындарынан гөрі, өте жоғары жиілікті жарық толқындарын тудыру туралы ойлады. Екіншіден, оның жақын досы Джордж Фицджеральд (Лодж теориялық кеңес алу үшін оған сенген) оны (бұрыс) «эфирлік толқындарды электромагниттік жолмен тудыру мүмкін емес» деп сендірді. Фицджеральд кейіннен қателігін түзеді, бірақ 1881 жылы Лодж Ливерпуль университетінің колледжінде оқытушылық лауазымға орналасты, оның талаптары оның уақытын және зерттеуге жұмсалатын күшін шектеді. 1887 жылы Корольдік өнер қоғамы Лоджға найзағай туралы бірнеше лекция оқуды сұрады, соның ішінде найзағайтар мен олардың өткізгіш мыс кабельдерінің кейде неге жұмыс істемейтінін, найзағайдың басқа жолдармен өтіп, құрылыстарды зақымдайтынын (кабельдер арқылы емес) түсіндіруді сұрады. Лодж бұл мүмкіндікті пайдаланып, Лейден банкаларын ұзын мыс сымға разрядтап, найзағайды ғылыми тұрғыдан зерттеді. Лодж зарядтың мыс сымдар арқылы ұзын, төмен кедергілі жолмен өтудің орнына, оттық саңылауды секіріп өту арқылы қысқа, жоғары кедергілі жолмен өтетінін анықтады. Лодж 1888 жылдың мамыр айындағы лекциясында, оның ойынша, найзағайдың бағытына индуктивтіліктің әсерін көрсететін алғашқы нәтижелерді ұсынды. Көктем мен жазғы басқа тәжірибелерде Лодж екі 29 метрлік (95') сымға бірнеше оттық саңылаулар орналастырды және сымдардың соңына жақын саңылауда өте үлкен оттық саңылау пайда болғанын байқады, бұл Лейден банкасының тудырған тербеліс толқын ұзындығы сымның соңындағы толқынмен кездесетінімен сәйкес келді. Қараңғы бөлмеде ол сымның бойымен жарты толқын ұзындығы аралығында жарқырағандығын байқады. Ол мұны Максвеллдің электромагниттік толқындарын тудырып, анықтағанын дәлелдейді деп түсінді. 1888 жылдың шілдесінде Тироль Альпіне демалысқа барған кезде Лодж Annalen der Physik журналының бір данасынан Германиядағы Генрих Герцтің өзінің электромагниттік зерттеулерін жүргізгенін және электромагниттік толқындардың бар екендігін және бос кеңістікте таралуын дәлелдейтін бірқатар мақалалар жариялағанын оқыды. 1888 жылдың қыркүйегінде Англияның Бат қаласында өткен Британдық ғылым қауымдастығының мәжілісінде Лодж өзінің электромагниттік толқындар туралы жұмысын ұсынды. 1894 жылдың 1 маусымында Оксфорд университетінде өткен Британдық ғылымды ілгерілету қауымдастығының мәжілісінде Лодж Герцтің (жақында қайтыс болған) жұмысы және неміс физигінің 6 жыл бұрын электромагниттік толқындардың бар екендігін дәлелдеуі туралы естелік лекция оқыды. Лодж «Герц толқындарының» (радио толқындарының) квази-оптикалық табиғатын көрсетіп, олардың жарық пен көруге ұқсастығын, соның ішінде шағылысу мен таралуын көрсетті. Кейіннен маусым айында және 1894 жылдың 14 тамызында ол осындай тәжірибелерді жүргізді, тарату қашықтығын 55 метрге дейін арттырды. Кейіннен Лодж Александр Мьюрхедпен сымсыз телеграф құрылғыларын әзірлеуде жұмыс істеді. 1898 жылдың қаңтарында Лодж «синтоникалық» күйлеу туралы мақала ұсынды, сол жылы ол патент алды. Синтоникалық күйлеу сымсыз байланыс жүйесінде хабар таратушы мен қабылдаушы үшін белгілі бір жиілікті пайдалануға мүмкіндік берді. Маркони компаниясы радионы ойлап табудағы басымдықтар даусына қосылған ұқсас күйлендіру жүйесіне ие болды. 1911 жылы Лодждың синтоникалық патенты тағы 7 жылға ұзартылғанда, Маркони патенттік дауды шешуге келісті, 1912 жылы синтоникалық патентті сатып алып, Лоджға «ғылыми кеңесші» (құрметті) лауазымын берді. Лодж вольттік элементтегі электр қозғалтқыштық күшінің көзі, электролиз және тұман мен түтінді таратуға электр қуатын қолдану туралы ғылыми зерттеулер жүргізді. Ол сондай-ақ ішкі жану қозғалтқышы үшін электр ұшқынымен тұтандырудың бір түрін патенттеді (Lodge Igniter), бұл автокөлікті дамытуға үлкен үлес қосты. Кейіннен оның екі ұлы оның идеяларын дамытып, 1903 жылы Lodge Bros компаниясын құрды, ол ақырында Lodge Plugs Ltd деп аталды. Ол сондай-ақ сымсыз тарату саласында жаңалықтар жасады. 1898 жылы Лодж қозғалатын катушкалық динамикке патент алды, ол мембранаға қосылған катушканы күшті магниттік өрісте пайдаланды. Саяси өмірде Лодж Фабиан қоғамының белсенді мүшесі болды және екі Фабиан трактатын жариялады: «Социализм және жеке тұлға» (1905) және «Мемлекеттік қызмет пен жеке шығындар», оны Сидней Уэбб, Джордж Бернард Шоу және Сидней Баллмен бірлесіп жазды. Олар оны Лондон экономика мектебінде бірнеше рет лекция оқуға шақырды. 1889 жылы Лодж Ливерпуль физикалық қоғамының президенті болып тағайындалды, ол 1893 жылға дейін осы лауазымда болды. Қоғам бүгінгі күнге дейін жұмыс істеп келеді, бірақ студенттік ұйымның басшылығымен. 1901 жылы ол Америка философиялық қоғамының мүшесі болып сайланды. Лодж 1912–1913 жылдары Британдық қауымдастықтың президенті болды. 1913 жылы қауымдастыққа жасаған президенттік құттықтауында ол адамның өлімнен кейін де жекелігінің сақталуына, денесіз зиялы даралармен байланысу мүмкіндігіне және эфир теориясының дұрыстығына сенім білдірді.

In 1873 J. C. Maxwell published A Treatise on Electricity and Magnetism, and by 1876 Lodge was studying it intently. But Lodge was fairly limited in mathematical physics both by aptitude and training, and his first two papers were a description of a mechanism (of beaded strings and pulleys) that could serve to illustrate electrical phenomena such as conduction and polarization. Indeed, Lodge is probably best known for his advocacy and elaboration of Maxwell's aether theory – a later deprecated model postulating a wave bearing medium filling all space. He explained his views on the aether in "Modern Views of Electricity" (1889) and continued to defend those ideas well into the twentieth century ("Ether and Reality", 1925). As early as 1879, Lodge became interested in generating (and detecting) electromagnetic waves, something Maxwell had never considered. This interest continued throughout the 1880s, but some obstacles slowed Lodge's progress. First, he thought in terms of generating light waves with very high frequencies rather than radio waves with their much lower frequencies. Second, his good friend George FitzGerald (on whom Lodge depended for theoretical guidance) assured him (incorrectly) that "ether waves could not be generated electromagnetically." FitzGerald later corrected his error, but, by 1881, Lodge had assumed a teaching position at University College, Liverpool the demands of which limited his time and his energy for research. In 1887 the Royal Society of Arts asked Lodge to give a series of lectures on lightning, including why lightning rods and their conducting copper cable sometimes do not work, with lightning strikes following alternate paths, going through (and damaging) structures, instead of being conducted by the cables. Lodge took the opportunity to carry out a scientific investigation, simulating lightning by discharging Leyden jars into a long length of copper wire. Lodge found the charge would take a shorter high resistance route jumping a spark gap, instead of taking a longer low resistance route through a loop of copper wire. Lodge presented these first results, showing what he thought was the effect of inductance on the path lightning would take, in his May 1888 lecture. In other experiments that spring and summer, Lodge put a series of spark gaps along two 29 meter (95') long wires and noticed he was getting a very large spark in the gap near the end of the wires, which seemed to be consistent with the oscillation wavelength produced by the Leyden jar meeting with the wave being reflected at the end of the wire. In a darkened room, he also noted a glow at intervals along the wire at one half wavelength intervals. He took this as evidence that he was generating and detecting Maxwell's electromagnetic waves. While traveling on a vacation to the Tyrolean Alps in July 1888, Lodge read in a copy of Annalen der Physik that Heinrich Hertz in Germany had been conducting his own electromagnetic research, and that he had published a series of papers proving the existence of electromagnetic waves and their propagation in free space. Lodge presented his own paper on electromagnetic waves along wires in September 1888 at the British Science Association meeting in Bath, England, adding a postscript acknowledging Hertz's work and saying: "The whole subject of electrical radiation seems working itself out splendidly." On 1 June 1894, at a meeting of the British Association for the Advancement of Science at Oxford University, Lodge gave a memorial lecture on the work of Hertz (recently deceased) and the German physicist's proof of the existence of electromagnetic waves 6 years earlier. Lodge set up a demonstration on the quasi optical nature of "Hertzian waves" (radio waves) and demonstrated their similarity to light and vision including reflection and transmission. Later in June and on 14 August 1894 he did similar experiments, increasing the distance of transmission up to 55 meters (180'). Lodge would later work with Alexander Muirhead on the development of devices specifically for wireless telegraphy. In January 1898 Lodge presented a paper on "syntonic" tuning which he received a patent for that same year. Syntonic tuning allowed specific frequencies to be used by the transmitter and receiver in a wireless communication system. The Marconi Company had a similar tuning system adding to the priority dispute over the invention of radio. When Lodge's syntonic patent was extended in 1911 for another 7 years Marconi agreed to settle the patent dispute, purchasing the syntonic patent in 1912 and giving Lodge an (honorific) position as "scientific adviser". Lodge carried out scientific investigations on the source of the electromotive force in the Voltaic cell, electrolysis, and the application of electricity to the dispersal of fog and smoke. He also made a major contribution to motoring when he patented a form of electric spark ignition for the internal combustion engine (the Lodge Igniter). Later, two of his sons developed his ideas and in 1903 founded Lodge Bros, which eventually became known as Lodge Plugs Ltd. He also made discoveries in the field of wireless transmission. In 1898, Lodge gained a patent on the moving coil loudspeaker, utilizing a coil connected to a diaphragm, suspended in a strong magnetic field. In political life, Lodge was an active member of the Fabian Society, and published two Fabian Tracts: Socialism & Individualism (1905), and Public Service versus Private Expenditure, co authored with Sidney Webb, George Bernard Shaw and Sidney Ball. They invited him several times to lecture at the London School of Economics. In 1889 Lodge was appointed President of the Liverpool Physical Society, a position he held until 1893. The society still runs to this day, though under a student body. In 1901, he was elected as a member of the American Philosophical Society. Lodge was President of the British Association in 1912–1913. In his 1913 Presidential Address to the Association, he affirmed his belief in the persistence of the human personality after death, the possibility of communicating with disembodied intelligent beings, and the validity of the Aether theory.

Паранормальды зерттеулер

Лодж психикалық зерттеулер мен спиритизмді зерттеуімен есінде сақталған. Ол психикалық құбылыстарды (көбінесе телепатияны) 1880-ші жылдардың соңында зерттей бастады, The Ghost Club мүшесі болды және 1901-1903 жылдары Лондондық Психикалық зерттеулер қоғамының президенті болды. 1915 жылы ұлы Реймонд Бірінші дүниежүзілік соғыста қаза тапқаннан кейін, ол бірнеше медиумға барып, тәжірибе туралы бірқатар кітаптарда жазды, соның ішінде ең көп сатылған «Реймонд; немесе, Өмір мен өлім» (1916). Лодж Артур Конан Дойлдің досы болды, ол да Бірінші дүниежүзілік соғыста ұлын жоғалтып, спиритуалист болды. Лодж христиан спиритуалист болды. 1909 жылы ол «Адамның аман қалуы» атты кітабын жариялады, онда өлімнен кейінгі өмір медиумдық арқылы дәлелденген деген сенімін білдірді. Оның ең көп талқыланған кітабы – «Реймонд немесе Өмір мен өлім» (1916). Кітапта ол әйелімен бірге медиум Глэдис Осборн Леонардпен өткізген сеанстарды сипаттады. Лодж өзінің ұлы Реймондпен байланысқа түскенін сенді және кітап оның ұлының рух әлеміндегі тәжірибесін көрсетеді. Кітапта айтылғандай, Реймонд өлген адамдардың «өткеннен» кейін де жердегідей адамдар болып қалатынын мәлімдеді. Рухтар әлемінде үйлер, ағаштар мен гүлдер бар, ол жер бетіне ұқсас, бірақ аурулар жоқ. Сондай-ақ, кітапта Бірінші дүниежүзілік соғыста қаза тапқан жауынгерлер рухтар әлемінде сигаретке тартып, виски ішкені туралы айтылады. Уолтер Кук Лоджға «Реймонд туралы ойлар» (1917) атты қарсы жауап хат жазды, ол Лодждың спиритизмге деген сеніміне тікелей қарсылық білдірді. Лодж Леонардтың рухын басқарушы «Феданың» оның ұлымен байланысқа түскеніне сенгенімен, ақпараттың көп бөлігі бекерлік екенін мойындады және Феда оны сеансқа келген адамнан алғанын болжады. Философ Пол Карус: «Реймондтың хабарлары туралы әңгіме бұрынғы медиумдық әңгімелердің барлығын аян-аяңдарының ақымақтығымен асып түседі. Бірақ ең қайғылысы, сэр Оливер Лодж сияқты ұлы ғалым кітапты жариялап, оны қолдады», – деп жазды. Электромагниттік сәулелену туралы ғылыми жұмыстар Лоджды эфирдің бар екеніне және ол бүкіл ғаламды толтырғанына сендірді. Лодж эфирде рухтар әлемі бар деп сенді. Христиан спиритуалист ретінде Лодж Киелі кітаптағы қайта тірілу Мәсіхтің эфирлік денесі айқышқа шегеленіп өлгеннен кейін шәкірттеріне көрінетінін білдіреді деп жазды. 1920-жылдарға қарай эфир физикасы салыстырмалылық теориясымен күшін жоғалтты, бірақ Лодж өзінің эфир теориясын «Эфир және шындық» еңбегінде жалпы салыстырмалылық теориясына қайшы келмейтінін айтып қорғады. Спиритизмге деген сеніміне байланысты Лодж «Адам және ғалам» (1908) және «Адамның жаратылуы» (1924) еңбектерінде алға қойған рухани эволюция теориясын да қолдады. Ол Чарлинг-Кросс ауруханасында және Вестминстердегі Крайст-Черчте теистік эволюция туралы лекция оқыды. Оның лекциялары «Эволюция және жаратылыс» (1926) атты кітапта жарияланды. Тарихшы Джанет Оппенхайм Лодждың спиритизмге деген қызығушылығы «оның ақыл-ойы да бұзылып кеткен жоқ па деп ойлануына себеп болды» деп жазды. 1913 жылы биолог Рэй Ланкестер Лодждың спиритуалистік көзқарастарын ғылыми емес және жұртшылықты адастыратын деп сынға алды. Эдвард Клодд Лоджды алаяқтықтарды анықтауға қабілетсіз зерттеуші деп сынады және оның спиритуалистік сенімдері сиқырлы ойлау мен примитивті ырымға негізделгенін мәлімдеді. Чарльз Артур Мерсье (Британияның жетекші психиатры) өзінің «Спиритуализм және сэр Оливер Лодж» (1917) атты кітабында Лодждың медиумға деген сенімін алдау арқылы алдап, оның спиритуалистік көзқарастары ғылыми дәлелдерге емес, болжамдарға негізделгенін жазды. Фрэнсис Джонс Америка психология журналында Лодждың «Адамның аман қалуы» атты еңбегін қарастырып, оның психикалық мәлімдемелер ғылыми емес екенін және кітап бір жақты екенін, өйткені онда эксперименталды психологиядан зерттеулер жоқ екенін жазды. Сиқыршы Джон Бут сахналық менталист Дэвид Девант өзінің сиқырлы амалдар екенін түсінбеген көптеген адамдарды өзінің нағыз психикалық қабілеті бар деп сендіре алды деп атап өтті. Ол Лондонның Сент-Джордж залында жалған «көрнекілік» әрекетін жасады, онда ол конверттің ішінде бекітілген хабарламаны оқиды. Аудиторияда болған Лодж бұл айламен алдалып, Деванттың психикалық күш қолданғанын мәлімдеді. 1936 жылы Девант өзінің «Секреттер менің сиқырлылығым» атты кітабында өзінің қолданған амал әдісін ашты. Лодж «Энни Бриттейн» деп танылған көру қабілеті бар медиумды қолдады. Алайда, ол полицейдің шаруа ретінде киінгенін толығымен дұрыс болжамады. Ол алаяқтықтан болашақты болжау үшін тұтқындалды және сотталды. Джозеф Маккейб Лодждың спиритуалистік сенімдері туралы «Сэр Оливер Лодждың діні» (1914) атты күмәнді кітап жазды.

Lodge is remembered for his studies in psychical research and spiritualism. He began to study psychical phenomena (chiefly telepathy) in the late 1880s, was a member of The Ghost Club, and served as president of the London based Society for Psychical Research from 1901 to 1903. After his son, Raymond, was killed in World War I in 1915, he visited several mediums and wrote about the experience in a number of books, including the best selling Raymond; or, Life and Death (1916). Lodge was a friend of Arthur Conan Doyle, who also lost a son in World War I and was a Spiritualist. Lodge was a Christian Spiritualist. In 1909, he published the book Survival of Man which expressed his belief that life after death had been demonstrated by mediumship. His most controversial book was Raymond or Life and Death (1916). The book documented the séances that he and his wife had attended with the medium Gladys Osborne Leonard. Lodge was convinced that his son Raymond had communicated with him and the book is a description of his son's experiences in the spirit world. According to the book Raymond had reported that those who had died were still the same people that they had been on earth before they "passed over". There were houses, trees and flowers in the Spirit world, which was similar to the earthly realm, although there was no disease. The book also claimed that when soldiers died in World War I they had smoked cigars and received whisky in the spirit world and because of such statements the book was criticised. Walter Cook wrote a rebuttal to Lodge, titled Reflections on Raymond (1917), that directly challenged Lodge's beliefs in Spiritualism. Although Lodge was convinced that Leonard's spirit control "Feda" had communicated with his son, he admitted a good deal of the information was nonsense and suggested that Feda picked it up from a séance sitter. Philosopher Paul Carus wrote that the "story of Raymond's communications rather excels all prior tales of mediumistic lore in the silliness of its revelations. But the saddest part of it consists in the fact that a great scientist, no less a one than Sir Oliver Lodge, has published the book and so stands sponsor for it." Scientific work on electromagnetic radiation convinced Lodge that an ether existed and that it filled the entire universe. Lodge came to believe that the spirit world existed in the ether. As a Christian Spiritualist, Lodge had written that the resurrection in the Bible referred to Christ's etheric body becoming visible to his disciples after the Crucifixion. By the 1920s the physics of the ether had been undermined by the theory of relativity, however, Lodge still defended his ether theory arguing in "Ether and Reality" that it was not inconsistent with the theory of general relativity. Linked to his belief in Spiritualism, Lodge had also endorsed a theory of spiritual evolution which he promoted in Man and the Universe (1908) and Making of Man (1924). He lectured on theistic evolution at the Charing Cross Hospital and at Christ Church, Westminster. His lectures were published in a book Evolution and Creation (1926). Historian Janet Oppenheim has noted that Lodge's interest in spiritualism "prompted some of his fellow scientists to wonder if his mind, too, had not been wrecked." In 1913 the biologist Ray Lankester criticized the Spiritualist views of Lodge as unscientific and misleading the public. Edward Clodd criticized Lodge as being an incompetent researcher to detect fraud and claimed his Spiritualist beliefs were based on magical thinking and primitive superstition. Charles Arthur Mercier (a leading British psychiatrist) wrote in his book Spiritualism and Sir Oliver Lodge (1917) that Lodge had been duped into believing mediumship by trickery and his Spiritualist views were based on assumptions and not scientific evidence. Francis Jones in the American Journal of Psychology in a review for Lodge's The Survival of Man wrote that his psychical claims are not scientific and the book is one sided as it does not contain research from experimental psychology. Magician John Booth noted that the stage mentalist David Devant managed to fool a number of people into believing he had genuine psychic ability who did not realize that his feats were magic tricks. At St. George's Hall, London he performed a fake "clairvoyant" act where he would read a message sealed inside an envelope. Lodge who was present in the audience was duped by the trick and claimed that Devant had used psychic powers. In 1936, Devant in his book Secrets of My Magic revealed the trick method he had used. Lodge had endorsed a clairvoyant medium known as "Annie Brittain". However, she made entirely incorrect guesses about a policeman who was disguised as a farmer. She was arrested and convicted for fraudulent fortune telling. Joseph McCabe wrote a skeptical book on the Spiritualist beliefs of Lodge entitled The Religion of Sir Oliver Lodge (1914).

Жеке өмір

Лодж 1877 жылы Ньюкасл-андер-Лайм қаласындағы Сент-Джордж шіркеуінде Мэри Фанни Александр Маршаллға үйленді. Олардың он екі баласы болды – алты ұл және алты қыз, соның ішінде Оливер Уильям Фостер мен Алек. Оның төрт ұлы Лодждың өнертабыстарын қолданып бизнес ашты. Броди мен Алек автомобильдер мен ұшақтарға арналған тұтандырғыш шамдар шығаратын Lodge Plug Company компаниясын құрды. Лайонел мен Ноэль 1913 жылы фабрикалар мен қорыту заводтарының түтінін тазартатын электростатикалық құрылғы өндіретін компания құрды, оған Lodge Fume Deposit Company Limited деп ат қойылды (1919 жылы Lodge Fume Company Limited болып өзгертілді, ал 1922 жылы Калифорнияның International Precipitation Corporation компаниясымен келісімге сәйкес Lodge Cottrell Ltd. болып аталды). Ұлы Оливер ақын және жазушы болды. 1920 жылы зейнетке шыққаннан кейін Лодж жұбайымен Уилтширдегі көлге жақын, Стоунхенджден бірнеше шақырым жерде орналасқан Нормантон Хаусқа қоныстанды.

Ложаның мұрағаты

Лодж қайтыс болғаннан кейін оның хаттары мен құжаттары бөлінді. Олардың бір бөлігі Бирмингем және Ливерпуль университеттерінде, ал қалғандары Психикалық зерттеулер қоғамында және Лондон университетінің колледжінде сақталды. Лодж ұзақ өмір сүрді және көп хат жазды, оның басқа хаттары да басқа адамдардың жеке құжаттарында, сондай-ақ бірнеше университеттер мен мекемелерде сақталған. Оның еңбектерінің белгілі жинақтарының арасында мыналар бар:

Бирмингем университетінің арнайы коллекциясында Лодждың отбасымен, Бирмингем және Ливерпуль университеттеріндегі әріптестерімен, сондай-ақ көптеген діни, саяси және әдеби қайраткерлермен байланысты 2000-нан астам хаты сақталған. Жинаққа Лодждың ғылыми зерттеулеріне қатысты бірнеше күнделіктері, фотосуреттері, газеттен алынған кескіндері және жарияланған еңбектерінің қолжазбалары да кіреді. Сонымен қатар, 1881–1939 жылдар аралығында сатып алынған Лодждың тағы 212 хаты бар. Ливерпуль университеті Оливер Лодждың бірнеше күнделіктері мен хаттарын сақтайды, сондай-ақ физика кафедрасының бас әкімшілік орталығында орналасқан, оның атымен аталған зертханасы бар, онда көптеген оқытушылар мен зерттеушілер жұмыс істейді. Лондон университетінің арнайы коллекциясында Лоджтың 1871 және 1938 жылдар аралығындағы хаттарының 1991 данасы сақталған. Психикалық зерттеулер қоғамы Оливер Лоджға жолданған 2710 хатты сақтайды. Девон мұрағат кеңсесі Лодждың сэр Томас Аклендке (1907–1908) жазған хаттарын сақтайды. Глазго университетінің кітапханасында Лодждың Уильям Макнейл Диксонға жазған хаттары (1900–1938) сақталған. Сент-Эндрюс университетінде Лодждан Уилфрид Уордқа (1896–1908) жазылған жиырма үш хат бар. Тринити колледжі Дублинде Лодж пен Джон Джолидің хат алмасуы сақталады. Императорлық колледждің Лондон архивінде Лодждың әріптесі Сильванс Томпсонға жазған он тоғыз хаты бар. Лондон ғылым мұражайында Оливер Лодждың 1880 жылғы ертедегі жазба кітабы, 1894 жылдан 1913 жылға дейінгі хат алмасу және атом теориясы туралы мақала сақталған.