«Жұлдыздардың Ізінде» (Lost in the Stars) – 1949 ж. сахналанған мюзикл. Алан Патонның романы негізінде, Курт Вайль музыкасымен жазылған. Бродвейдегі соңғы туындысы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1949 жылғы мюзикл.
1949 musical
the musical first staged in 1949
"Жұлдыздарда жоғалғандар" мюзиклі – Алан Патонның 1948 жылғы "Cry, the Beloved Country" романы негізінде Максвелл Андерсонның кітабы мен өлеңдері және Курт Вейлдің музыкасымен жазылған туынды. Мюзиклдің тұңғыш қойылымы 1949 жылы Бродвейде болды; бұл композитордың келесі жылы қайтыс болғанға дейін сахнадағы соңғы жұмысы еді.
Lost in the Stars is a musical with book and lyrics by Maxwell Anderson and music by Kurt Weill, based on the novel Cry, the Beloved Country (1948) by Alan Paton. The musical premiered on Broadway in 1949; it was the composer's last work for the stage before he died the following year.
Өндірістер
Lost in the Stars 1949 жылғы 30 қазанда Музыкалық қорап театрында Бродвейде ашылды және 1950 жылғы 1 шілдеде 281 қойылымнан кейін жабылды. Қойылымды Рубен Мамулиан қадағалап, режиссерлік етті, ал хореографияны Ла Верн Френч жасады. Мамулианның өндіріске тигізген әсері соншалықты зор болғандықтан, Фостер Хирш оны «шоудың үшінші авторы» деп атады. Стивен рөлін Тод Дункан сомдады, ал Ирина рөлін Инес Мэтьюс орындады. 1958 жылғы сәуір айында Нью-Йорк операсы мюзиклді қойды. Жозе Квинтероның режиссерлігімен сахнада Лоренс Винтерс (Стивен Кумало) және Ли Чарльз (Лидер) ойнады. (Осы қойылымдардың дирижері Джулиус Рудель 1992 жылы Санкт-Луканың оркестрімен музыканың толық жазбасын жасады: Music Masters 01612 67100.) Бродвейдегі қайта қойылым 1972 жылғы 18 сәуірде Император театрында ашылып, 39 қойылым мен 8 алдын ала көрсетілімнен кейін 20 мамырда жабылды. Джин Франкель режиссерлік етті, ал Луис Джонсон хореография жасады. Род Перри жетекші рөлін, Брок Петерс Стивен Кумало рөлін, Лесли Бэнкс Джеймс Джарвис рөлін, ал Розетта ЛеНойр Грейс Кумало рөлін сомдады. Петерс «Музыкалық сахнадағы ең үздік актер» және «Драмалық үстел» сыйлығының «Үздік қойылым» номинацияларына ие болды, ал Гилберт Прайс «Музыкалық сахнадағы ең үздік актер» номинациясына ұсынылды. Lost in the Stars 1974 жылы экранда пайда болды, режиссері Дэниел Манн. Фильм «Американ кинотеатры» сериясы аясында көрсетілді. Пікірлер қарама-қайшы болды. 1986 жылғы сәуірде Коннектикут штатының Нью-Хейвен қаласындағы Лонг Уорф театры Арвин Браунның режиссерлігімен қайта қойылым ұйымдастырды. 1988 жылдың 25 наурызынан 17 сәуіріне дейін Нью-Йорк театры Алекс Дмитриевтің режиссерлігімен қайта қойылым көрсетті. Daily News газетінің Хауард Киссел: «Йорк театры Курт Вайльдің «Жұлдыздарда жоғалған» романын қайта жаңғырту арқылы үлкен қызмет етті. Осы мюзиклді тыңдағанда, оның «опера» екеніне қатысты сұрақтар маңызсыз. Шоу басталған сәттен бастап сіз ұлы нәрсеге куә болып отырғаныңызды сезінесіз». Бұл қойылым «Драма Деск» сыйлығының «Ең үздік музыкалық қайта қойылым» номинациясын алды. Музыкалық жетекшісі – Лоренс У. Хилл. Орындаушылар құрамында Джордж Мерит Стивен Кумало, Кен Примус Лидер, Эйприл Армстронг Ирини рөлін сомдады, ал қызықты дерек ретінде, Рэйчел Лемански (Рэйчел Йорк) ансамбльде ойнады. Киімдерді Холли Хайнс, декорацияны Джеймс Морган, жарықтандыруды Мэри Джо Дондлингер жасады. Нью-Йорк қаласының орталық ансамблі жартылай сахналанған концерт ұсынды! 2011 жылдың 3-6 ақпаны аралығында. Нью-Сассекс операсы 1991 жылы Сассекс университетінің Гарднер өнер орталығында британдық сахналық премьерасын өткізді. Нью-Йорк штатының Куперстаун қаласындағы Glimmerglass фестивалі 2012 жылдың 22 шілдесі мен 25 тамызы аралығында Оңтүстік Африканың Кейптаун операсымен бірлесіп, Эрик Оуэнс, Уинн Хармон және Шон Паниккар ойнаған Lost in the Stars мюзиклін қойды. Лос-Анджелес камералық оркестрі мен Саратога халықаралық театр институтымен серіктестікте CAP UCLA 2017 жылдың 28 және 29 қаңтарында Ройс-холлда «Жұлдыздарда жоғалған» мюзиклін көрсетті. Бұл қойылымды Энн Богарт сахналады, ал музыкалық жетекшісі Джеффри Кахан болды.
Lost in the Stars opened on Broadway at the Music Box Theatre on October 30, 1949, and closed on July 1, 1950, after 281 performances. The production was supervised and directed by Rouben Mamoulian and choreographed by La Verne French. Mamoulian was such a strong influence on the production that Foster Hirsch calls him "the show's third author." Todd Duncan took the role of Stephen; Inez Matthews sang Irina. New York City Opera presented the musical in April 1958. Directed by Jose Quintero, the cast featured Lawrence Winters (Stephen Kumalo) and Lee Charles (Leader). (The conductor of those performances, Julius Rudel, led a 1992 complete recording of the score with the Orchestra of St. Luke's: Music Masters 01612 67100.) A Broadway revival opened at the Imperial Theatre on April 18, 1972, and closed on May 20 after 39 performances and 8 previews. Directed by Gene Frankel with choreography by Louis Johnson, the cast featured Rod Perry as Leader, Brock Peters as Stephen Kumalo, Leslie Banks as James Jarvis, and Rosetta LeNoire as Grace Kumalo. Peters was nominated for the Tony Award Best Actor in a Musical and the Drama Desk Award Outstanding Performance; Gilbert Price was nominated for the Tony Award Best Featured Actor in a Musical. Lost in the Stars was adapted for the screen in 1974, with Daniel Mann directing. The movie was released in the American Film Theatre series. Reviews were mixed. Long Wharf Theatre, New Haven, Connecticut, presented a revival in April 1986, directed by Arvin Brown. The York Theatre Company, New York City, New York, presented a revival that ran from March 25 April 17, 1988, directed by Alex Dmitriev. Howard Kissel of the Daily News wrote: "The York Theatre Company has provided an enormous service by reviving Kurt Weill's 'Lost In The Stars.' When you hear music of this power, questions about whether or not it's 'opera' are irrelevant You know you're in the presence of something great from the minute the show starts " This production received a Drama Desk Nomination for Best Musical Revival. Musical Direction was by Lawrence W. Hill. In the cast were George Merritt as Stephen Kumalo, Ken Prymus as Leader, April Armstrong as Irini, and as an interesting note, Rachel Lemanski (aka Rachel York) in the ensemble. Costumes by Holly Hynes, set by James Morgan and lighting by Mary Jo Dondlinger. A semi staged concert was presented by the New York City Center Encores! series from February 3 to February 6, 2011. New Sussex Opera gave the British staged premiere at the Gardner Arts Centre, University of Sussex in 1991. The Glimmerglass Festival, in Cooperstown, New York State, presented the Lost in the Stars starring Eric Owens, Wynn Harmon, and Sean Panikkar in a co production with Cape Town Opera, South Africa, between 22 July and 25 August 2012. In partnership with Los Angeles Chamber Orchestra and Saratoga International Theater Institute, CAP UCLA presented "Lost in the Stars" in Royce Hall on January 28 and 29, 2017. The production was staged by Anne Bogart and music directed by Jeffrey Kahane.
Сюжет
1949 жылдың тамызында Оңтүстік Африканың Ндоцени ауылында (Бұл жерде "Иксопо төбелері" әні орындалады.), Санкт-Марк шіркеуінің қара нәсілді англикан дін қызметкері, пастор Стивен Кумало, Жоханнесбургте тұратын ағасы Джон Кумалодан келген хаттан әпкесінің қиын жағдайда екенін біледі. Стивен әпкесіне көмектесу үшін Жоханнесбургке сапар шешуге шешім қабылдайды; сондай-ақ ол кенде жұмыс істейтін ұлы Абессаломды ("Мыңдаған шақырым") іздейді. Жоханнесбургке келген соң Стивен әпкесі кетпек емес екенін біледі, бірақ ол одан кішкентай ұлы Алекске қарауды сұрайды. Соңында ол түрмеде отырған ұлы Абессаломды табады. Абессалом достарымен бірге ұрлық жасауды жоспарлайды, себебі алтын кендердегі ауыр еңбектен қашу үшін ақша табу қажет. Абессаломның жүкті әйелі Ирина оны бұл іске қатыспауға көндіруге тырысады, бірақ ол жоспарын іске асырады ("Қиын жағдай"). Ұрылық кезінде Абессалом, пастор Стивеннің ақ нәсілді досы Артур Джарвисті өлтіреді. Абессалом түрмеге қамалғаннан кейін Стивен әйелі Грейске бұл жаңалықты қалай жеткізу керектігін ойлайды және ол сенім дағдарысына тап болғанын түсінеді ("Жұлдыздар арасында жоғалған"). Стивен ұлының өтірік айтып құтылуы немесе шындықты айтып өлуі мүмкін екенін біледі. Ол басшылық іздеп дұға етеді ("О, Тиксо, Тиксо, маған көмектес"). Сотта Абессаломның екі досы сотты алдап босатылады, ал Абессалом, өкінішпен, шындықты айтады және оған өлім жазасы беріледі ("Ау, сүйікті елім"). Стивен Абессалом мен Иринаның некесін түрмеде қияды, содан кейін Ирина мен Алекспен бірге Ндоцениге оралады. Алекс пен Артур Джарвистің баласы кездесіп, дос бола бастайды ("Үлкен құрт"). Стивен өз қауымына енді олардың рухани жетекшісі бола алмайтынын айтады, және олардың сенімі де шайқалады ("Құс жолы"). Өлім жазасы орындалатын таңертең Стивен сағаттың ("Төрт сағат") соғуын жалғыз күтеді. Күтпеген жерден өлтірілген адамның әкесі келіп, онымен сөйлеседі. Ол Стивенге екеуінің де ұлдарынан айырылғанын айтады. Олардың ортақ қайғысын мойындап, нәсілдерінің айырмашылығына қарамастан, ол достығын ұсынады, және Стивен оны қабылдайды.
In August 1949, in the South African village of Ndotsheni (The song "The Hills of Ixopo" is sung at this point. ), the black Anglican priest of St. Mark's Church, the Rev. Stephen Kumalo, learns from a letter from his brother (John Kumalo, who lives in Johannesburg) that their sister is in trouble. Stephen decides to travel to Johannesburg to help his sister; he will also seek his son, Absalom, who works in the mines ("Thousands of Miles"). In Johannesburg, Stephen learns that his sister will not leave but she asks him to take care of her young son, Alex. He finally locates his son Absalom, who had been in jail. Absalom now plans with his friends to steal, so they can get enough money to avoid a life in the gold mines. Absalom's pregnant girlfriend Irina tries to convince him not to take part, but he goes ahead with his plan ("Trouble Man"). During the robbery, Absalom kills Arthur Jarvis, a white friend of his father, Stephen. As Absalom is jailed, Stephen wonders how to tell his wife, Grace, and he realizes he is facing a crisis of faith ("Lost in the Stars"). Stephen knows that his son could either tell a lie and live or tell the truth and die. He prays for guidance ("O Tixo, Tixo, Help Me"). At the trial, Absalom's two friends lie to the court and are freed, but Absalom, truly repentant, tells the truth and is sentenced to hang ("Cry, the Beloved Country"). Stephen performs a wedding between Absalom and Irina in prison and then returns home to Ndotsheni with Irina and Alex. Alex and the child of Arthur Jarvis meet and start to become friends ("Big Mole"). Stephen tells his flock he can no longer be their minister, and their faith is now also shaken ("A Bird of Passage"). On the still dark morning of the execution, Stephen waits alone for the clock to strike ("Four O'Clock"). Unexpectedly, the father of the murdered man pays him a visit. He tells Stephen that he has realized that they have both lost sons. Out of recognition of their mutual sorrow, and despite their different races, he offers his friendship, and Stephen accepts.
Музыкалық талдау
Бірнеше ән, соның ішінде атау әні, Уилл мен Андерсонның бұрынғы, сәтсіз "Улисс Африканский" пьесасынан қайта өңделген. Атау әні бастапқыда 1938 жыл шамасында афроамерикандық диалектте басқа пьеса үшін жазылған, бірақ 1943 жылы Уэйлдің әйелі Лотте Ленья әнді алғаш жазған кезде стандартты ағылшын тіліне қайта өңделген болатын. Уилл американдықтарға таныс "том-том" ритмін де, Оңтүстіктің спиричуэлдарын да пайдаланғысы келмеді, сондықтан ол зерттеу үшін Африкадан зулу музыкасының жазбаларын алды. Алайда, "The New York Times" газетіне берген сұхбатында Уэйл: "Американдық спиричуэлдар көп адамдар ойлағаннан да африкалық музыкаға жақын" деп атап өтті. Ол декорацияны көрсетіп: "Бұл Англикан шіркеуі екенін байқаңыз. Бұл да музыкаға әсер етеді. Жалпы, пьесаның барлық сюжеті Киелі кітапқа негізделген, көрермендер ұнатады деп үміттенеміз" деді. Ол рухани әуендерді, блюз бен джазды қолдану арқылы афроамерикандық музыкалық үлгілерге ықпал етті. "Lost in the Stars" әні халық арасында белгілі бір сәттілікке ие болды, оның нұсқаларын Анита О'Дэй, Фрэнк Синатра, Тони Беннетт, Сара Вон, Элвис Костелло, Леонард Нимой, Уильям Шатнер және тағы басқалар жазды. Мюзиклдегі сөздер, яғни рухани көшбасшы Стивен Кумалоның ең қиын сәттегі ойлары, Құдайдың бір кезде "барлық жұлдыздарды алақанында ұстағанын, олар оның саусақтарынан құмдай сырғып, бір кішкентай жұлдыз жалғыз түсіп қалғанын" айтады. Кумало Құдайдың жоғалған жұлдызды іздеп тауып, "қайтадан жоғалмауы үшін оған ерекше қамқорлық жасайтынын" айтқандығын жеткізеді. Бірақ кейде ол Құдай уәдесін ұмытып, "біз жұлдыздар арасында адасып қалдық" деп ойлайды.
Several of the songs, including the title song, had been reworked from an earlier, abortive Weill/Anderson play Ulysses Africanus. The title song had originally been written circa 1938 for that other play in African American dialect, but had already been reworked to standard English by the time Weill's wife Lotte Lenya became the first to record the song in 1943. Weill wanted to use neither the "tom tom" beat with which Americans were familiar nor the spirituals of the South, so he obtained recordings of Zulu music from Africa to study. In an interview with The New York Times however, Weill noted that "American spirituals are closer to African music than many people realize." In pointing out the set, he commented "Notice that this is an Anglican church. That is another influence that appears in the music. In general, the whole play has a Biblical tone that we hope the public will like." He was influenced by African American musical idioms through his use of spiritual melodies, blues and jazz. The title song "Lost in the Stars" enjoyed a measure of popular success, and versions of it were recorded by Anita O'Day, Frank Sinatra, Tony Bennett, Sarah Vaughan, Elvis Costello, Leonard Nimoy, William Shatner and many others. The words, which in the musical are those of the minister Stephen Kumalo at the depth of his desperation, tell how God once "held all the stars in the palm of his hand and they ran through his fingers like grains of sand, and one little star fell alone." Kumalo says that God sought and found the little lost star and "stated and promised he'd take special care so it wouldn't get lost again." However, at times, he thinks that God has forgotten his promise and that "we're lost out here in the stars."
Реакциялар
Критик Брукс Аткинсон, The New York Times газетінде жариялаған рецензиясында, 1949 жылғы Бродвейдегі алғашқы қойылым туралы Максвелл Андерсон мен мырза Вейлдің "әдеби өнер туындысын" театрға көшіруде "көзге түсетін қиындықтарға" тап болғанын жазды, және кейде "романның терең мағынасы мен көркемдігін толықты жеткізе алмаған". Романмен таныс емес адамдар "осы трагедиялық оқиғаның ішіндегі күштерді" толыққанды бағалай алмайды деп атап өтті. Андерсоннің "дәмі мен адалдығын" жоғары бағалап, соңғы сахнаны "көңілге терең әсер ететін" деп сипаттады. Роберт Гарланд, American журналында жазғанда, "Пэтонның кітабының әдемілігі мен қарапайымдығы көбінесе көрінбейді" деді. Ал Аткинсон, музыка романның әсерін күшейте түседі деп сақты: "Міне, театр ең есте қаларлық сыйлықтарымен келді. Бұрын мырза Вейл театрға тамаша музыкалар сыйлаған. Бірақ оның шығармаларының арасында осы бай оркестрлік ән музыкасы сияқты көркем әуенді ештеңе есіме түспейді. Бұл музыка, мырза Патон романына салған оның қайырымдылығымен толы. Музыка терең, драмалық және әдемі."
Critic Brooks Atkinson, in his review for The New York Times wrote of the original 1949 Broadway production that Maxwell Anderson and Mr. Weill had encountered "obvious difficulty" in transforming "so thoroughly a work of literary art" into theatre, and was sometimes "skimming and literal where the novel is rich and allusive." He suggested that people unfamiliar with the novel might not fully appreciate the "multitudinous forces that are running headlong through this tragic story." He praised Anderson's "taste and integrity" and described the last scene as "profoundly moving." Robert Garland, writing in the Journal American, similarly commented that "the beauty and simplicity of Paton's book infrequently comes through." In contrast, Atkinson felt that the music positively added to the experience of the novel: "Here, the theatre has come bearing its most memorable gifts. In the past Mr. Weill has given the theatre some fine scores. But it is difficult to remember anything out of his portfolio as eloquent as this richly orchestrated singing music [It is] overflowing with the same compassion that Mr. Paton brought to his novel The music is deep, dramatic, and beautiful."