Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз аристократы, жазушы, заңгер және мемлекеттік қайраткер Франсуа Антуан, Империя графы (1756–1826) – Франция революциясы мен Империя кезіндегі француз жазушысы, заңгері және саясатшысы.
French nobleman, writer, lawyer and statesman
François Antoine, Count of the Empire (1756–1826) was a French writer, lawyer and politician during the Revolution and the Empire.
Ерте мансап
Ардеше провинциясындағы Сен-Жан-Шамбрде протестант отбасында дүниеге келген ол заң оқыды және әдебиетке талпынғаннан кейін Париж Парламентінің адвокаты болды. 1789 жылы ол Аннонай сенешаузесінің үшінші қабатынан Бас кеңеске депутат болып сайланды. 1789 жылдың 17 маусымында өзін Ұлттық Ассамблея деп жариялауға ықпал еткендердің бірі болды және бірнеше сөйлеген сөздерінде Бастилияға шабуыл жасауды және патша отбасын Парижге әкелуді қолдады (1789 жылдың қазаны). Бойси д’Англас Оңтүстік Францияда құпия сөз байласып отырған роялистерге қарсы қатаң шаралар қабылдауды талап етті және қаржылық мәселелер бойынша бірнеше памфлеттер жариялады. Заң шығарушы жиналыста ол Ардеш департаменті директориясының прокурор-синдигі қызметін атқарды.
Born to a Protestant family in Saint Jean Chambre, Ardèche, he studied Law and, after literary attempts, became a lawyer to the parlement of Paris. In 1789 he was elected by the Third Estate of the sénéchaussee of Annonay as deputy to the Estates General. He was one of those who induced the Estates General to proclaim itself a National Assembly on 17 June 1789, and approved, in several speeches, of the storming of the Bastille and of the taking of the royal family to Paris (October 1789). Boissy d'Anglas demanded that strict measures be taken against the Royalists who were conspiring in Southern France, and published some pamphlets on financial issues. During the Legislative Assembly, he was procureur syndic for the directory of the département of Ardèche.
Революция кезінде
Ұлттық конвенцияға сайланған ол орталықта, Ле-Мараиде, Луи XVI-ның ісін қарағанда, оны мемлекетке депортациялау тиімді деп табылғанға дейін қамауда ұстау туралы дауыс берді. Ол Лионға миссиямен жіберілді, Альп армиясын жабдықтаумен байланысты алаялықтарды тергеумен айналысты. Бойси д'Англас бірнеше Жирондистермен жақын болғанымен, 1793 жылғы 2 маусымда Франсуа Анрионың көтерілісінен кейін тұтқындалудан құтылды және Террор билігінің алғашқы кезеңдерінде Максимилиан Робеспьерді қолдаған бірнеше орталықшы депутаттардың бірі болды. Бірақ, ол Робеспьерге қарсы "Тау" мүшелерінің ықпалына ілігіп, оның қолдауы, сондай-ақ Мараидың басқа да бірнеше жетекшілерінің көмегімен Термидориялық реакцияның болуына мүмкіндік жасады. Бойси д'Англас кейіннен Қоғамдық қауіпсіздік комитетінің мүшесі болып сайланды және Парижді азық-түлікпен қамтамасыз етуді бақылауына берілді. Ол III жылдың 3 Вентоз (1795 жылғы ақпан) декретін қолдаған, дін бостандығын орнату туралы баяндама ұсынды. III жылдың Герминаль және Прериал айларындағы қиын күндерде ол батылдығымен көзге түсті. 12 Герминаль күні, III жылғы 12 Герминаль көтерілісі кезінде, ол трибунада азық-түлікпен жабдықтау туралы есеп оқып жатқанда, Конвент залына шабуыл жасалды; олар шегінген кезде ол үзілген жерден тыныш жалғастырды. 1 Прериал көтерілісі кезінде ол Конвентке төрағалық етіп, көтерілісшілердің қорлаулары мен қауіп-қатерлеріне қарамастан, өз орнында тұрды. Оған Жан Бертран Фероның басы сұғымда ұсынылғанда, ол оған эмоциясыз сәлемдеді.
Elected to the National Convention, he sat in the centre, le Marais, voting in the trial of Louis XVI for his detention until deportation should be judged expedient for the state. He was then representative on mission to Lyon, charged with investigating frauds in connection with the supplies of the Army of the Alps. Although he had been close to several Girondists, Boissy d'Anglas escaped arrest after François Hanriot's insurrection of 2 June 1793, and he was one of several centrist deputies who supported Maximilien Robespierre during the early stages of the Reign of Terror. However, he was gained over by the members of The Mountain hostile to Robespierre, and his support, along with that of some other leaders of the Marais, made possible the Thermidorian Reaction. Boissy d'Anglas was then elected a member of the Committee of Public Safety, and charged with the superintendence of the provisioning of Paris. He presented the report supporting the decree of 3 Ventôse of the year III (February 1795), which established freedom of religion. In the critical days of Germinal and of Prairial of the year III, he was noted for his courage. On 12 Germinal, the day of insurrection of 12 Germinal year III, he was in the tribune, reading a report on the food supplies, when the hall of the Convention was invaded; when they withdrew he quietly continued where he had been interrupted. During Insurrection of 1 Prairial, he was presiding over the Convention, and remained in his post despite insults and menaces of the insurgents. When the head of the deputy, Jean Bertrand Féraud, was presented to him on the end of a pike, he saluted it impassively.
Тізбе бойынша
Ол француз директориясын құрған III жылғы Конституцияны дайындаған комитеттің хатшысы болды; оның баяндамасында Террордың қайта оралуынан қаушады, ал "тирандық пен анархияның" жаңадан орнауына қарсы сақтық шаралары ретінде реакциялық шараларды ұсынады. Бұл есеп, оның 1795 жылғы 27 тамызда революциялық заңдардың қатаңдығын жеңілдету туралы жасаған ұсынысы, сондай-ақ патшалыққа көзқарасы күдікті деп саналған бірнеше париждік бөлімдерден алған мақтаулары, оның өзін ақтауына (1795 жылғы 15 қазанда) себеп болды. Бес жүздік кеңесінің мүшесі ретінде Бойси д'Англас өзі де патшалыққа бейімділікке күдік тудырды. Ол сол кезде басым көбінесе реакциялық болған баспасөздің толық еркіндігін қолдаған шара ұсынды, елге оралған эмигранттарды заңсыз деп жариялауға қарсылық білдірді, жер аударылған дін қызметкерлерін қорғап сөйледі және Директорияны сынады. Осының нәтижесінде, 18 Фруктидор төңкерісінен кейін ол дереу қуылды және Франция консулдығы орнағанға дейін Ұлыбританияда тұрды.
He was protractor of the committee which drew up the Constitution of the Year III which established the French Directory; his report shows apprehension of a return of the Reign of Terror, and presents reactionary measures as precautions against the re establishment of "tyranny and anarchy". This report, the proposal that he made (27 August 1795) to lessen the severity of the revolutionary laws, and the eulogies he received from several Paris sections suspected of Royalism, resulted in his being obliged to justify himself (15 October 1795). As a member of the Council of Five Hundred, Boissy d'Anglas became more and more suspected of Royalism himself. He presented a measure in favour of full liberty for the press, which at that time was almost unanimously reactionary, protested against the outlawry of returned émigrés, spoke in favour of the deported priests and attacked the Directory. Accordingly, he was proscribed immediately after the coup of 18 Fructidor, and lived in Great Britain until the establishment of the French Consulate.
Кейінгі өмірі
1801 жылы ол Трибунат мүшесі, ал 1805 жылы Империя сенаторы аталды. 1814 жылы ол Наполеонның тақтан басқанын қолдады, осының арқасында Бірінші Бурбон монархиясы қайта орнатылғаннан кейін Пирлер палатасына өкіл болып сайланды. Бірақ, «Жүз күн» кезеңінде ол Наполеонға қайта қызмет етуге көшті. Ватерлоо шайқасындағы жеңілістен және Наполеонның 1815 жылы тақтан басқанынан кейін Бойси д’Англас Уақытша үкімет тарапынан жіберілген бес комиссардың бірі болды. Олар Веллингтон герцогы мен принц Блюхермен бейбіт келісім шарттарын талқылауға тырысты. Екінші реставрация кезінде Людовик XVIII-ге адал болмағаны үшін ол қысқа мерзімге шеттетілді. Палатада ол әлі де баспасөз бостандығын қамтамасыз етуге ұмтылды – осы тақырыпта ол сөздерінің жинағын жариялады (Париж, 1817). Ол Франция институтының құрылған күнінен бастап мүшесі болды, ал 1816 жылы институт қайта ұйымдастырылғаннан кейін Académie des Inscriptions et Belles Lettres мүшесі аталды. 1819–1821 жылдары ол екі томдық «М. де Малешербтің өмірі мен ой-пікірлері» атты еңбегін жариялады.
In 1801 he was made a member of the Tribunate, and in 1805 a senator of the Empire. In 1814 he voted for Napoleon's abdication, which won for him a seat in the Chamber of Peers after the First Bourbon Restoration. However, during the Hundred Days he returned to serving Napoleon. After the defeat at Waterloo and the subsequent abdication of Napoleon, 1815 Boissy d'Anglas was one of the five commissioners sent by the Provisional Government to try to negotiate peace terms with the Duke of Wellington and Prince Blücher. For his disloyalty to Louis XVIII, on the Second Restoration, he was for a short while excluded. In the Chamber he still sought to obtain liberty for the press —a theme upon which he published a volume of his speeches (Paris, 1817). He was a member of the Institut de France from its foundation, and in 1816, after its reorganization, became a member of the Académie des Inscriptions et Belles Lettres. He published in 1819–1821 a two volume Essai sur la vie et les opinions de M. de Malesherbes.