Кіріспе
Канадалық жарыс жүргізушісі (1968 жылы туған) американдық криминолог.
the American criminologist
Пол Энтони Трейси (17 желтоқсан 1968 жылы туған) – канадалық-американдық кәсіби автожарыс жүргізушісі, Champ Car World Series, IndyCar Series және Championship Auto Racing Teams (CART) жарыстарына қатысқан. Бес жасында карт жарыстарына қатысып, тез жетістікке жетіп, он алты жасында автокөлік жарыстарына көшкен. 1985 жылы Формула Форд 1600 чемпионатында бір жеңіс алып, «Жыл жаңашылы» атағын иеленді. Трейси 1985 жылы CASC Formula 1600 Challenge Series-те Канаданың ең жас Формула Форд чемпионы атанды, ал келесі жылы Can Am жарысындағы ең жас жеңімпаз болды. 1988 мен 1990 жылдар аралығында үш жыл бойы Американдық жарыстар сериясында өнер көрсетіп, 1990 жылы он төрт жарыстан тоғыз жеңіс алып, серияның чемпионы атанды. Трейсидің CART мансабы 1991 жылғы маусымда Dale Coyne Racing командасымен басталды. Бірақ бір жарыстан кейін Penske Racing командасы үшін үш жарысқа қатысты. 1992 жылғы маусымда Penske командасымен он бір жарысқа қатысып, үш рет құрметті тұғырға көтерілді. 1993 жылғы маусымда Трейси бес жарыста жеңіске жетіп, жүргізушілер рейтингінде үшінші орынды иеленді. Келесі жылы ол тағы үш жарыста жеңіске жетті. 1995 жылғы маусымда Newman/Haas Racing командасына ауысып, 1996 жылғы чемпионатта Penske командасына оралғанға дейін екі жарыста жеңіс тойлады. Трейси 1997 жылғы маусымда тағы үш жарыста жеңіске жетті, бірақ машинасына сын айтқандықтан жұмыстан босатылып, келесі жылы Team Green командасына қосылды. 1999 жылғы чемпионатта екі жеңіс алып үшінші орынға табан тіреп, 2000 жылғы маусымда үш жеңіске қарамастан бесінші орынға түсті. Трейсидің көрсеткіштері келесі екі маусымда төмендеді, бірақ 2002 жылы бір жарыста жеңіске жетті. 2003 жылғы чемпионатта Forsythe Racing командасына қосылып, жеті жеңіспен өзінің алғашқы (және жалғыз) сериялық титулын жеңіп алды. 2004 және 2005 жылдары Champ Car World Series (CCWS) аталған серияда екі жарыста жеңіп, екі маусымда да жалпы есепте төртінші орынды иеленді. Трейсидің өнері 2006 жылғы маусымда төмендеді, онда ол үш рет құрметті тұғырға көтерілді. Оның соңғы жеңісі 2007 жылғы чемпионатта тіркелді. CCWS және IndyCar Series біріккеннен кейін ол келесі үш жыл ішінде KV Racing Technology, Vision Racing, A. J. Foyt Enterprises, Dreyer & Reinbold Racing және Dragon Racing командалары үшін жартылай уақыт жарысты. Трейси NASCAR-дың Busch Series және Camping World Truck Series-тегі санкцияланған автокөлік жарыстарына, Rolex Sports Car Series арқылы спорттық автокөлік жарыстарына, сондай-ақ Stadium Super Trucks және Superstar Racing Experience жарыстарына қатысты. «Батыс төбесінен келген қызық» деген лақап атымен белгілі болған ол агрессивті жүргізуімен және «Жаман бала» бейнесімен көзге түседі. Ол ашық пікір білдіретін және ойын айтудан тартынбайтындықтан CART бірнеше рет оны ескерту жасап, айыппұл салды. 2013 жылғы маусымда Канаданың Sportsnet телеарнасы үшін, ал 2014 жылдан 2021 жылға дейін NBCSN үшін IndyCar жарыстарын талдады. Трейси Лонг-Бич Моторспорт атақ-даңқының аллеясына және Канаданың Моторспорт атақ-даңқының залына енгізілген.
Ерте өмір
Трейси 1968 жылдың 17 желтоқсанында Канаданың Онтарио штатындағы Скарборо қаласында дүниеге келді және Торонтоның шығысындағы жұмысшы табының қарапайым шағын қалашығында өсті. Ол Солтүстік Ирландияда туған үй суретшісі, Trabur Painting компаниясының президенті болған Тони Трейси мен оның ағылшын әйелі Вивьен Трейсидің ұлы. Тони Англия мен Ирландияда Велоцетте мотоциклімен жүрген, бірақ апатқа ұшырап жарақат алғаннан кейін 1960 жылдары екі бауырымен бірге Канадаға көшіп кеткен. Ол барлық пәндерді сәтті тапсырып бітірген.
Жас спортшылар
Трейси төрт жасында алғашқы кішкентай моторлы мотоциклін алды, ал 12 жасында кіші жастағы жарыстардан үлкендерге өтті, бұрын жүргізуші Скотт Гудйерден картингті үйренген болатын. Трейси Формула Фордтағы ең жас канадалық чемпион атанды, бұл үшін ол Скотт Максвеллмен бір маусым бойы күресті. Трейси Жиль Вильнёв трассасындағы "FAQ Challenge Labatt 50 Formula 1600" жарысын бастауға да үлкермеді. 1986 жылы ол Моспорт паркінде Ван Димен 90RF көлігімен Канаданың Формула 2000 чемпионатында екінші орынға ие болды.
1991-1997 жылдар
1990 жылдың қыркүйегінде Стив Хорн, Truesports командасының иесі және менеджері, Трейсиге Mid Ohio Sports Car Course трассасында Lola Judd машинасымен сынақ сессиясын ұсынды. 1990 жылдың қазан айында тұрақты жүргізуші Рауль Бозельден жылдам озып өткеннен кейін, 1991 жылға үш айлық сынақ келісімшартына қол қойылды. Truesports оған үш жылдық келісімшарт ұсынды, бірақ спонсор Budweiser оны қабылдамады, себебі ол 21 жаста және оларды жарнамалау үшін тым жас болды. Трейси команда үшін төрт жарысқа қатысу ұсынысынан бас тартты. 1991 жылғы маусымның екінші кезеңінде CART дебютін жасаған Трейсиге бәсекеге қабілетті жүргізуге кепілдік берілмейтін бес жылдық сынақ келісімшарты ұсынылды және оның Пенсильванияға көшуі қажет болды. Penske ешқандай келіссөздерге және тексеруге келіспеді. Ол Penske-нің бұйрығымен бұлшық массасын арттыру және салмақтан айыру үшін жаттығулар басталды. Трейси Мичиган халықаралық трассасында 500 мильдік (805 км) қозғалтқыштың төзімділік сынағын аяқтады, содан кейін Mid Ohio-ға барды, онда ол тұрақты жүргізуші Фиттипальдиден озып кетті. Трейсидің өнеріне риза болған және оны Индианаполис 500-ге дейін супер жылдам трассада жүргізуге дайындаған Penske, тамыз айында Мичиган 500 жарысына Трейсиді үшінші көлігіне отырғызды. Жылдық No. 17 Penske PC 19 Chevrolet машинасымен сегізінші орыннан старт алды. 1992 жылғы маусымда Penske үшін он бір рет жарысқа қатысып, Fittipaldi және Mears үшін команданың жаңа Chevrolet V8B қозғалтқышын сынады. Ол PC 19 Chevrolet көлігін жүргізіп, кейін Детройттан келген PC 20 Chevrolet машинасына ауысты. Трейси сол жылы Индианаполис 500-де дебют жасады, 19-шы орыннан старт алып, беріліс жұмысының бұзылуынан 20-шы орынды иеленді. Ол жарақат алған Mears-тің орнын Детройтта және маусымның қалған бөлігінде, Molson Indy Toronto-дан бастап ауыстырды. Трейси Детройт пен Mid Ohio-да екінші орынды алып, Road America-да алғашқы CART полын жеңіп алды. Жүргізушілер чемпионатында 59 ұпаймен 12-ші орынды иеленді. Трейси 1993 жылғы чемпионатта Penske-пен бірге қалып, Mears зейнеткерлікке шыққаннан кейін толық уақыт жүргізді және соңғысымен жаттықты. Penske, Phoenix трассасында McLaren командасының Формула 1 (F1) жүргізушісі Айртон Сеннаны сынақтан өткізгеннен кейін жұмыстан босатылатынын күтті, бірақ Penske үшін жарысын жалғастырды. Трейси қатарынан жарыстарда жеңіске жетті: Бёрк Лейкфронт әуежайындағы Кливленд Гран-присінде 69 айналымнан кейін pole position-нан бастап, бір аптадан кейін Molson Indy Toronto-да жеңіске жетті. New Hampshire Motor Speedway трассасындағы New England 200 жарысынан төртінші орыннан старт алып, 130 айналымға дейін жетекке шықты, бірақ соңғы төрт айналымда Найджел Манселл жеңіске жетті. Трейси маусымның соңғы екі жарысында Road America-да Texaco/Havoline 200-дің барлық 50 айналымын және Laguna Seca-да Toyota Grand Prix of Monterey-дің 81 айналымын жеңіп алды. Боби Рахал мен Бозельмен маусым соңындағы жекпек-жектеріннен кейін 157 ұпаймен жүргізушілер тізімінде үшінші орынды иеленді. 1994 жылғы маусым алдында Penske, Трейсиге жеке және демеушілік функциялардан босату үшін Дэйв Стивенсонды өзінің менеджері ретінде тағайындады. Ол жаңа No. 3 PC 23 шассиінде жарысты, бұл алдыңғы жылғы машинаның жаңартылған нұсқасы және жақсартылған Ilmor V8 қозғалтқышымен жабдықталған. Трейси алғашқы төрт жарыстың үшеуінде сенімді болмады және Phoenix трассасында pole position-нан кейін бірнеше көлік апатына ұшырады. Ол 1994 жылы алғаш рет Milwaukee Mile трассасында топ ондыққа енді, содан кейін 55-ші айналымда командаласы Аль Унсер-младшиймен соқтығысқаннан кейін Детройт Гран-присінде жеңіске жетті, бұл Унсерді дөңгелек қабырғасына жіберді. Трейси Портленд, Кливленд, Mid Ohio және New Hampshire трассаларында тағы бес рет топ беске енді және Элькхарт көлінде қозғалтқыштың істен шығуынан кейін pole position-ды жеңіп алды, бірақ 18-ші орынды иеленді. 1994 жылы ол Назареттегі Bosch Spark Plug Grand Prix-де 200 айналымның 192-сін бастап жеңіске жетті, ал үш аптадан кейін Лагуна Секадағы Bank of America 300 жарысында pole position-нан старт алды. Трейси жалпы 152 ұпаймен үшінші орынды иеленді. Маусымның екінші кезеңінде, Surfers Paradise трассасында өткен Австралияның Инди Кар Гран-присінде, ол өзінің алғашқы жарысында жеңіске жетіп, командаласы Майкл Андреттиді соңғы сегіз айналымда басып өтті. Трейси Финиксте төртінші орынды иеленіп, Милуокиде Миллер 200-ші шынымен жобасында жеңіске жетіп, соңғы айналымда Унсерді ұстап қалу арқылы чемпионат жетекшілігін алды. Қалған маусымда Road America, Mid Ohio және Laguna Seca трассаларында үш екінші орынмен алты топ ондыққа енді. Мичиган штатындағы Марлборо 500 жарысының жаттығулары кезінде Трейси алтыншы омыртқасын сындырып, жұмсақ тіндерге зақым келтіріп, үлкен апат кезінде тізесін көгертті. Ол Огайо штатының ортасында өткен турда Ян Магнуссенмен алмастырылды. Трейси маусымды үш pole position (Homestead Miami, Nazareth және Milwaukee) және апаттар мен бәсекеге қабілетсіз машина салдарынан қиындықтарға толы 14 жарыспен аяқтады, бұл оны машинаның дөңгелектерін олардың мүмкіндігінен асырып жүргізуге мәжбүр етті, алты топ ондыққа енді, оның ішінде Милуокиде үшінші орын және Робби Гордон мен Майкл Андреттимен трассадағы бәсекелестік. Ол 60 ұпаймен жүргізушілер чемпионатында 13-ші орынды иеленді. Ол келесі Rio 400 жарысын жеңіп, ұпайлар тізімінде жетекшілікке шықты және екі аптадан кейін Gateway International Raceway трассасындағы Motorola 300 жарысын қатарынан үшінші жеңіске жетті. Трейси Milwaukee трассасында pole position-ды жеңіп алды, Detroit жарысына қатыспады, себебі оған қатысты қате диагноз қойылды, бұл оны басы ауыртып, көру қабілетін бұзды, содан кейін соңғы бес кезеңнің төртеуінде апаттар болды. Ол 121 ұпаймен соңғы ұпайлар тізімінде бесінші орынды иеленді. Трейси машинаның өнімділігі туралы сын айтты, әсіресе оның туған жері Торонтодағы жарыста ұятты жеңіліске ұшырағаннан кейін. Ол және команда иесі Грин, Хьюстон трассасында Трейсидің командаласы Дарио Франчиттимен соқтығысқаннан кейін пит аллеясында өзгерістер жасады. Трейси келесі маусымның алғашқы жарысынан шеттетілді, себебі Майкл Андретти Surfers Paradise трассасында Трейсидің машинасына соқтығысты, ал Трейсиге қатысты осы жылы машинамен соқтығысқан он басқа оқиға болды. Бір жарысқа шеттетілуіне байланысты Indy Racing League (IRL) жүргізушісі Бозель, Homestead–Miami трассасындағы маусымның ашылу кезеңінде No. 26 Reynard 99I Honda машинасына отырды. Ол төрт қосымша тұғырға көтерілді және Houston трассасындағы Texaco Grand Prix жарысын жеңіп, 85 айналымға жетекшілік етті. Трейси чемпионат тізімінде 161 ұпаймен үшінші орынды иеленді. Трейси Хьюстон трассасында төртінші орынды иеленді және келесі төрт жарыста Gateway және Surfers Paradise трассаларында екі рет апатқа ұшырады. Маусымды аяқтауға арналған Калифорния Speedway трассасындағы Marlboro 500 жарысына қатысқанда, ол математикалық тұрғыдан чемпионатты жеңіп алуға құқылы болған алты жүргізушінің бірі болды, бірақ Трейсидің қозғалтқышы 200 айналымнан кейін 23-ші айналымда істен шықты, нәтижесінде ол соңғы жүргізушілер тізімінде бесінші орынды иеленді. Трейси 2001 жылғы маусымда Team Green командасымен бірге қалып, Reynard 01I Honda көлігін жүргізді. Трейси жаңа техникалық серіктес Майкл Андреттимен ақпарат алмасуға үміттенді, бірақ оның жарысқа дайындық темпінің баяу болуына байланысты пит аллеясында бөлініп қалды, бұл ақпарат алмасуды қиын етті. Ол алғашқы үш жарыста төртінші орыннан төмен түспеді және Nazareth жарысынан кейін Криштиану да Маттамен чемпионат жетекшілігін бөлісті. Трейсидің маусымының қалған бөлігінде ол тағы төрт рет топ ондыққа енді. Ол 73 ұпаймен чемпионат тізімінде 14-ші орынды иеленді. Трейси 2002 жылғы маусым алдында салмақтан айыру/фитнес бағдарламасын өтті және өнімділікті арттыру үшін салмақтан айырылды. Ол алғашқы екі кезеңде Reynard 02I Honda көлігін жүргізді, бірақ Reynard банкротқа түскеннен кейін қалған жарыстарда Lola B02/00 шассиіне ауысты. Трейси маусым алдындағы сынақтар кезінде Reynard көлігінің орнатуымен қиындықтарға тап болды. Трейси Lola көлігі жақсырақ басқарылатынын анықтады, бірақ бұрыштарға кіргенде сәл жоғалып кетуі мүмкін. Ол маусымның алғашқы үш жарысында екі рет топ ондыққа енді. Трейси маусымның соңғы 14 жарысында үш қосымша тұғырға көтерілді және үш топ ондыққа енді, нәтижесінде жалпы 11-ші орынды және 101 ұпайды иеленді. Team Green командасы 2003 жылғы маусымда Andretti Green Racing деп өзгертілді және қарсы IRL сериясына көшті, ол екі жылдық келісімшартқа қол қойды...
He raced eleven times for Penske in the 1992 season and tested the team's new Chevrolet V8B engine for Fittipaldi and Mears. He drove a year old PC 19 Chevrolet vehicle before switching to the PC 20 Chevrolet car from Detroit. Tracy debuted in the Indianapolis 500 that year, starting 19th and finishing 20th due to a gearbox failure. He filled in for the injured Mears at Detroit and again for the rest of the season starting from the Molson Indy Toronto. Tracy finished a season high second in both Detroit and Mid Ohio and took his first CART pole at Road America. He ended the season 12th in the Drivers' Championship with 59 points. Tracy stayed with Penske for the 1993 championship and drove full time after Mears retired, and was trained by the latter. He expected to be sacked after Penske tested McLaren's Formula One (F1) driver Ayrton Senna at Phoenix, but continued racing for Penske. Tracy won consecutive races, the Grand Prix of Cleveland at Burke Lakefront Airport after leading 69 laps from pole position, and the Molson Indy Toronto a week later. He started the New England 200 at New Hampshire Motor Speedway fourth and led 130 laps before being passed by Nigel Mansell with four laps left for the win. Tracy won his final two races of the season by leading all 50 laps of the Texaco/Havoline 200 at Road America and 81 laps of the Toyota Grand Prix of Monterey at Laguna Seca. He was third in the drivers' standings with 157 points after a late season duel with Bobby Rahal and Boesel. Before the 1994 season, Tracy was assigned Dave Stevenson as his manager by Penske to relieve him of most personal and sponsorship functions. He raced in the new No. 3 PC 23 chassis, a rebuild of the previous year's car powered by an improved Ilmor V8 engine. Tracy was unreliable in three of the first four races, and was involved in a multi car crash in Phoenix after qualifying on pole there and in Long Beach. He finished in the top ten for the first time in 1994 in the Milwaukee Mile before winning the Detroit Grand Prix after colliding with teammate Al Unser Jr. on the 55th lap, which sent Unser into a tire wall. Tracy had five more top fives with podiums in Portland, Cleveland, Mid Ohio and New Hampshire and took pole position in Elkhart Lake before an engine failure left him 18th. He ended 1994 with wins in the Bosch Spark Plug Grand Prix at Nazareth, when he led 192 of 200 laps, and the Bank of America 300 at Laguna Seca, where he started from pole position three weeks later. Tracy was third overall with 152 points. In the season's second round, the Australian Indy Car Grand Prix at Surfers Paradise, he won his first race of the season, passing teammate Michael Andretti with eight laps left. Tracy took the championship lead after finishing fourth at Phoenix, before winning the Miller Genuine Draft 200 at Milwaukee by holding off Unser in the final laps. The rest of the season yielded six top tens with three second places at Road America, Mid Ohio and Laguna Seca. During practice for the Marlboro 500 at Michigan, Tracy broke the sixth vertebra, sustained a soft tissue injury and bruised his knees in a major accident. He was replaced by Jan Magnussen for the round at Mid Ohio. Tracy finished the season with three pole positions (Homestead Miami, Nazareth, and Milwaukee) in 14 races marred by accidents and a noncompetitive car that forced him to push its tyres beyond their capability, six top ten finishes, including a third place finish at Milwaukee, and on track rivalries with Robby Gordon and Michael Andretti. He finished 13th in the drivers' championship with 60 points, He won the following Rio 400 to move into the lead of the points standings and the Motorola 300 at Gateway International Raceway for a third successive victory two weeks later. Tracy qualified on pole in Milwaukee, missed the race in Detroit due to a diagnosis of benign paroxysmal positional vertigo, which made him dizzy and clouded his vision, and had four top ten finishes that were followed by crashes in four of the final five rounds. He was fifth in the final points standings with 121. Tracy's criticism of the car's performance grew louder, especially after what he viewed as an embarrassing finish at his home race in Toronto. He and team owner Green were involved in a pit lane alteration at Houston following Tracy's rear end collision with teammate Dario Franchitti. Tracy was suspended from the first race of the following season because of Michael Andretti crashing into the back of his car when Tracy blocked him at Surfers Paradise and ten other incidents of car contact involving Tracy that year. His one race suspension saw him replaced in the No. 26 Reynard 99I Honda car by Indy Racing League (IRL) driver Boesel for the season opening round at Homestead–Miami. He took four more podiums and won his second (and final) race of the season at the Texaco Grand Prix of Houston after leading 85 laps. Tracy finished third in the championship standings with 161 points. Tracy finished fourth in Houston and crashed twice more in Gateway and Surfers Paradise in the following four races. Going into the season ending Marlboro 500 at California Speedway, he was one of six drivers mathematically eligible to win the championship; however, Tracy's engine failed after 23 of 200 laps, leaving him fifth in the final drivers' standings with 134 points. Tracy stayed with Team Green for the 2001 season and drove a Reynard 01I Honda; Tracy looked forward to sharing information with new technical partner Michael Andretti, but he was separated in pit lane owing to his slow qualifying pace, which made sharing information difficult. He finished no worse than fourth in the first three races and was tied for the championship lead with Cristiano da Matta following the Nazareth event. The rest of Tracy's season saw him finish in the top ten four more times, He finished 14th in the championship standings with 73 points,
Tracy went on a weight loss/fitness program before the 2002 season and lost for improved performance. He drove the Reynard 02I Honda for the first two rounds before Green switched to the more compact Lola B02/00 chassis for the remaining races when Reynard entered receivership. efn|Tracy had difficulty with the setup of the Reynard car during pre season testing. Tracy discovered that the Lola car handled better, but it may oversteer slightly while entering corners. He had two top ten finishes in the season's first three races. Tracy earned three more podium finishes and three other top ten finishes in the final 14 races for 11th overall and 101 points. When Team Green was renamed Andretti Green Racing and transferred to the rival IRL series for the 2003 season, he signed a two year contract to drive for Forsythe Racing to remain in CART from the 2003 CART championship in August 2002 since he was guaranteed to race for the team in 2004. Tracy had negotiated with Newman/Haas Racing and Team Green before joining Forsythe. He took up cycling to lose weight and improve his fitness before the season began. Tracy won the season opening Grand Prix of St. Petersburg after leading 71 of 105 laps. He led 69 of the 85 laps in the next Tecate/Telmex Grand Prix and won the Toyota Grand Prix of Long Beach to become the first Champ Car driver since Al Unser in 1971 to start the season with three consecutive victories. Despite qualifying on pole for the London Champ Car Trophy, three poor performances cost Tracy the championship lead at the Milwaukee Mile Centennial 250 to Bruno Junqueira. He led the whole Molson Indy Toronto from pole position and a race high 77 laps of the following Molson Indy Vancouver from another pole to become the first Canadian driver win two Canadian races in the same year. Tracy lost the championship lead to Junqueira again after crashing out in the Mario Andretti Grand Prix at Road America, which Junqueira won, but led 69 laps of the Champ Car Grand Prix of Mid Ohio to win and reclaim the lead when Junqueira crashed. Following two top ten finishes, he won the Gran Premio Telmex Gigante from pole position after leading a race high 64 laps. Tracy won his first CART championship and the Vanderbilt Cup by finishing 13th in the wet weather Lexmark Indy 300, while Junqueira crashed with 10 laps remaining.
2004-2012 жылдар
CART банкротқа ұшырап, Champ Car World Series (CCWS) деп қайта аталғанда, ол Форсайттың қайта нөмірленген No. 1 машинасын жүргізіп, 2004 жылы чемпиондықты қорғады. Трейси CCWS-ке адал болды, олардың машиналарын жақсы деп санады және көшелердегі трассаларды көбірек қиындық деп тапты. Келесі бес жарыстың үшеуінде үздік ондықта тұрып, Кливлендте pole позициясын иеленді. Трейси жүргізуші Алекс Тальянимен Портлендте 12 айналым бойы кедергі келтірді деп айыптап, оны Кливлендте болған бірінші айналымдағы апатқа себепкер деп айыптады, осыған байланысты ауызша қақтығыстарға түсті. Оның маусымдағы екінші жеңісі Молсон Инди Ванкуверде болды, онда ол 85 айналымның 81-ін pole позициясынан бастап басып өтті. Маусымның қалған бөлігінде Денверде екінші орынды иеленіп, төрт үздік ондық көрсетіп, 254 ұпаймен жүргізушілер тізімінде төртінші орынды иеленді. Бұл командамен келіссөздердің нәтижесінде және өнеркәсіптегі досы Даг Барнетттің көмегімен команда үшін жарысқа қатысу үшін демеушілік табуға қол жеткізді. Трейси сондай-ақ A. J. Foyt Racing No. 14 машинасымен Милуокиде жарақат алған Витор Меираның орнына шықты, бірақ жарыстан кейін команданы тастап кетті, себебі оған жеткіліксіз жабдықтар берілді. Ол үш жарыста үздік ондықта болды, соның ішінде Эдмонтонда маусымның ең жақсы нәтижесі – алтыншы орынды иеленді, және тағы үш жарыста (Уоткинс-Глен, Кентукки және Мотеги) жарақат алған Майк Конвейдің орнына Дрейер & Рейнболд Рейсинг үшін No. 24 машинасымен жарысты. Трейси сегіз аптада велосипедпен арықтады және екі ай бойы диетада болды, себебі телебағдарламада өзін жаттығу кезінде түсірілгенін көрді және маусымға физикалық жағдайына дайындалу қажеттігін түсінді. Трейсидің маусымдағы ең жақсы нәтижесі Эдмонтондағы алтыншы орын болды. Оның орнына Трейси, команда иесі Джей Пенске оны іздегеннен кейін, спонсорлық мәселелерге байланысты Kanaan-ды жоғалтқан Dragon Racing-пен бес жарысқа келісімшарт жасады, сондай-ақ Indianapolis 500 үшін Dreyer & Reinbold командасымен де келісім жасады. Ол алғашқы оннан тыс орында өткен алты жарыстың барлығын аяқтады. 2012 жылғы маусымда толық уақыт Индикарда жүргізуді қалағандықтан, ол бірнеше жарыс командаларымен келіссөздер жүргізді, әйтпесе жарысқа қатыспайды. Трейси Майкл Шэнк Расинг (MSR) үшін Dallara DW12 машинасымен жүргізуге келісімшартқа қол қоюға жақын болды, бірақ команда маусымды ашатын Honda Grand Prix of St. Petersburg-қа қатысу үшін жеткілікті қаржылық қолдау таба алмады, бұл оның жоспарланған соңғы маусымына қатысуына кедергі келтірді. Велдонның қазасынан кейін ол жарысты тоқтатты. 2005 жылы Трейси өзінің Rolex Sports Car Series дебютін 24 сағат Дайтонада Kodak Bell Motorsports командасымен өткізді. No. 54 Doran JE4 Pontiac Daytona Prototype (DP) көлігін Форест Барбер, Терри Борчеллер, Кристиан Фиттипальди және Ральф Келленерспен бөлісіп, олардың көлігі 15-ші орыннан басталып, майдың ағып кетуінен кейін жалпы 49-шы орынды иеленді. Келесі жылы ол MSR үшін 24 сағат Дейтонаның маусымды ашуына қатысып, No. 6 Райли MkXI Lexus Майк Борковски, Пол Мёрс және Кен Уайлденмен бірге. Олар қызудан бас тартқандықтан 54-ші орынға ие болды. Трейси мен Борковски келесі Мексикадағы 400 км жарыста үшінші орын алды және Брумостың Порше 250-де Борковски мен Томми Константинмен алтыншы орынды иеленді. Олардың машинасы механикалық ақауларға байланысты сыныпта 16-шы және жалпы 26-шы орынды иеленді. Ол NASCAR-дың Busch Series-те No. 34 Chevrolet Monte Carlo 2006 жылғы маусымда Frank Cicci Racing және Jim Kelly Racing командаларымен CCWS турларымен бірдей демалыс күндері болмаған бес жарыста қатысты. Бұл 2007 жылы Буш немесе Nextel Cup Series-те толық уақыт бәсекелесу мүмкіндігіне үміттендіретін қадам болды. Трейси 1999 жылдан бастап NASCAR-ға қызығушылық танытты, Трейсиге он жарысқа қатысу үшін қаржы жиналды, бірақ Форсайт оның бесін жасауын қалады. Сонымен қатар, ол Biagi Brothers Racing No. 34 Dodge Charger Telcel Motorola 200 Мексика қаласында жарысты. Трейси өзінің ең жақсы нәтижесін 24-орынды Daytona International Speedway-дегі маусымды ашатын Hershey's Kissables 300 жарысында иеленді, 40-шы орыннан бастағаннан кейін. Ол 2007 жылғы Busch Series-тің алты жарысында Riley D'Hondt Motorsports үшін жарысуға жоспарлады, Nextel Cup Series-те ертеңгіліктің машинасын жүргізу мүмкіндігімен, бірақ оның орнына CCWS мансабына назар аударды. Трейси Germain Racing No. 9 Toyota Tundra-сында 2008 жылғы маусымның соңында бір Craftsman Truck Series жарысын жүргізді (Chevy Silverado 350K Техаста). Ол Тод Бодиннің жүк көлігімен Чикаголенд спидвейінде команда иесі Боб Жерменді таң қалдырды және Техаста орналасқан демеушінің араласуына байланысты Лас-Вегаста емес, Техаста жарысты. Трейси 22-ші орыннан басталып, 20-шы орынды иеленді. 2013 және 2016 жылдар аралығында ол Торонтодағы Stadium Super Trucks қысқа жол жарыстарының бес раундында жарысты. Трейси бес жарыстың төртеуінде үздік ондықта аяқтады, оның ең жақсы сериясы 2014 жылғы Торонтодағы екінші жарыста төртінші орынды иеленді. 2016 жылы ол және оның көмекшісі Гэри Мур 1965 жылғы Ford Mustang GT350 машинасымен Индианаполисте өткен Sportscar Vintage Racing Association's Indy Legends Charity Pro–Am жарысында B категориясын жеңіп алды. Ол Coleman Motorsports No. 87 Chevrolet Camaro-сында Road Atlanta және Indianapolis трассаларында Trans Am Series-тің екі раундында қатысты, 2018 жылғы маусымда жарысқа қатысуға шақырылды. Трейси Road Atlanta-да жетінші, Indianapolis-та 20-шы орынды иеленді. Ол 2019 жылы Bathurst 12 сағаттық жарысқа жарақат алған Борис Сайдтың орнына NBC Sports комментаторы Ли Дэффидің ұсынысымен алғашқы және жалғыз рет қатысты. Трейси Invitational категориясында MARC Cars Australia No. 91 MARC Ford Mustang II көлігін Кит Кассулке, Пол Моррис және Антон де Паскуалемен бөлісіп, 189 айналымнан кейін қозғалтқыштың бұзылуына байланысты жарыстан шықты. Ол William Hubbell-дің Prestige Performance/Wayne Taylor Racing командасымен Pro Am категориясындағы Lamborghini Huracán Super Trofeo EVO көлігінің пилоты Эрик Курранды ауыстырды, Watkins Glen-дегі Lamborghini Super Trofeo North America раундында. Трейси бірінші жарыста 14-ші, екінші жарыста 15-ші орынды иеленді. Ол 2020 жылы Trans Am Series-те TA2 категориясында No. 81 3 Dimensional Services Group Ford Mustang көлігімен Circuit of the Americas раундында Doug Peterson-ды ауыстырып жүргізді. Трейси екі заңсыз маневр жасағаны үшін төрешілер шешімімен жарыстан шеттетілді. Ол SC Súper Copa маусымының соңғы раундында Пуэбланың Autódromo Miguel E. Abed трассасындағы Mercedes Benz категориясында жарысуға шақырылды. Трейси бірінші жарыста 12-ші, екінші жарыста 9-шы орынды иеленді. 2021 жылы ол Superstar Racing Experience (SRX) қысқа трасса жарыстары сериясында қатысып, басқа жүргізушілермен көптеген апаттар мен қақтығыстарға қатысты. Трейси алты жарыстың төртеуінде үздік ондықта аяқтады, Eldora Speedway және Nashville Fairgrounds Speedway-дегі ең жақсы нәтижесі – бесінші орын, нәтижесінде 121 ұпаймен жүргізушілер тізімінде жетінші орынды иеленді. 2022 жылғы маусымда ол SRX-те алғашқы құрметті орынға ие болды, Stafford Motor Speedway-де үшінші орынды иеленді. Трейси соңғы чемпионат тізімінде 118 ұпаймен алтыншы орынды иеленді. Ол 2023 жылғы 28 шілдеде Pulaski County Motorsports Park-те өткен маусымның үшінші раундында болған бес көлік қатысқан апаттан кейін SRX жарысынан шеттетілді. Трейси маусымның қалған бөлігінде SRX-ке оралмады. Ол 2024 жылы Bathurst 12 сағаттық жарысқа екінші рет қатысты, Geoff Emery, Daniel Stutterd және Max Twigg-пен TekworkX-тің Invitational категориясындағы IRC GT көлігін бөлісіп, жаңбырлы жағдайда көлікті зақымдағанға қарамастан, классында екінші орынды иеленді.
Жүргізу стилі
Трейси бала кезінен агрессивті жүргізу стиліне ие болды, осы стильді CART-ке көшірді және көлікті тиянақты басқаруымен көзге түсті. 1999 жылғы маусымға қарай, ол қашан қимыл жасау керектігін біліп, агрессивтілігін баяулатуға үйренді, нәтижесінде апаттардың саны азайды. Спорттық автомобильдер жүргізушісі Рон Феллоус Трейсидің кейбір әдістерін Еуропада үйренгенін атап өтті және оның картинг стилін Фиттипальди мен Сеннаның стилімен салыстырды. Ол машинаны бұрылысқа артқы бөлігі сырғып, шығыңқы қалпында кіргізуге бейім, және ол картпен жарыс бастағаннан бері осыны қалап келген.
Қоғамдық имидж, басқа да жобалар және танылу
1993 жылы Торонтодағы CART жарысын жеңгеннен кейін «Батыс төбесінің қызығы» деген лақап атпен танылған Трейси, агрессивті жүргізу стилі мен «Жаман жігіт» имиджі арқасында мәселелер бойынша пікірін ашық білдіреді. «Toronto Life» журналы оны «стрип-клубқа баратын бұл жүргізуші – жарыс әлемінің МакЭнройы, ол үнемі әлдебір бұзушылық үшін билікпен күреседі» деп сипаттады. CART және БАҚ оның бейнесін жарыс сериясын насихаттау үшін пайдаланды. Автор Пол Феррис, Трейсиге кейбір CART жанкүйерлерінің ұнағанын айтты, себебі ол «қалыпты спортшы емес, оған қарсы әрекет жасағандарға ойыншылықпен жауап қайырып, кейде ашуға берілетін» еді. Трейси 1980-ші жылдардағы «The Littlest Hobo» телесериалының бір эпизодында эпизодтық рөлде ойнады және 2003 жылдың 7 қарашасында «Late Show with David Letterman» бағдарламасына қонақ шақырды. Ол 2010 жылы «Battle of the Supercars» Speed жарыс сериясының 13 эпизодында пайда болды. Трейси 2013 жылы IndyCar жарыстарын канадалық Sportsnet телеарнасы үшін талдады, ал 2014 жылы NBCSN IndyCar Series телеарнасының командасына қосылды. Продюсерлер оған дөрекі сөздерді қолданбастан және мәнді төмендетпестен жарысқа қатысты пікірлерін айтуға рұқсат берді, оның қатысуы NBCSN рейтингтерінің өсуіне ықпал етті. Ол сондай-ақ 24 сағаттық Дейтона жарысында NBCSN сарапшысы ретінде жұмыс істеді, бірақ SRX міндеттемелеріне байланысты телеарнадағы рөлін біртіндеп азайтты және 2021 жылы келісімшарты жаңартылмағаннан кейін желіні тастап кетті. 1990 жылы Трейси «PPG Indy Car World Series-тің қолдау/даму сериясындағы өнері үшін» Америкалық жарыс жазушылары мен теледикторлар қауымдастығынан «All American» мәртебесін алды. 1990 жылы ол Британдық жарыс жүргізушілер клубынан «Британ Одағының ең үміткер жүргізушісі» атанды және Брюс Макларен кубогымен марапатталды. 1991 жылы ол Канадалық жарыс жүргізушілер қауымдастығының «Жыл жүргізушісі» атанды. Трейси 1999 және 2000 жылдары CART All-Star командасына енді және 1999 жылдың ең жақсы жаңа жүргізушісі деп танылды. Ол 2002 және 2003 жылдары CART-тың ең танымал жүргізушісі болып сайланды. Ол Лонг-Бич Моторспорт Атақ-даңқына (2013), Канада Моторспорт Атақ-даңқына (2014) және Road to Indy Атақ-даңқына (2015) енді. Трейси 2016 жылдың қарашасында Фэншоу колледжінен құрметті диплом алды. Пол Феррисс оның өмірбаянын «Never Too Fast: The Paul Tracy Story» деп жазды, ол 2001 жылы жарық көрді. Ол Goodyear, General Motors Canada, Molson, Snap On Tools, No Fear, Yeti Cycles және Spy Sunglasses сияқты компаниялармен серіктестік құрды. Трейси Харлей-Дэвидсон мотоциклінің бөлшектері мен киім-кешек фирмасы Black Label Baggers-тің иесі. Ол Team Green және афроамерикалық 100 Black Men of America ұйымының қалалық аймақтардағы жастарға технологияға қолжетімділікті арттыру үшін компьютер сатып алуға ақша жинау бағдарламасына қатысты, бұл 2001 жылы өткен бес жарыстағы өнеріне байланысты болды. 2007 жылы Трейси Онтарио қауіпсіздік лигасының Торонто аймағындағы көше жарыстарына қарсы үш жылдық науқанына қосылды, ал 2009 жылы Эдмонтон Индиде Wounded Warriors Canada коммерциялық емес қайырымдылық ұйымының жараланған канадалық әскерге көмектесетіні туралы хабарлады.
Жеке өмір
Трейси үш рет үйленген: ол 1993 жылдың 13 ақпанында медбикелікке оқып жүрген және жоғары мектеп кездеріндегі сүйіктісі Тара Кормиерге үйленген. Оның бірінші некесінен екі баласы бар. Трейси – Канада мен Американың қос азаматы. Ол моторлы қайықтардың, классикалық автомобильдердің және мотоциклдердің коллекциясын жинақтап сақтайды.
CART/Champ Car
CART / Champ Car Series нәтижелері Жыл Команда Шасси Қозғалтқыш 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 Орын (Жүргзушілер чемпионатындағы орны) Ұпай Сілтеме (Дереккөз) 1991 Dale Coyne Racing Lola T90/00 Cosworth DFS V8tSRF LBH22PHXINDYMILDETPORCLEMDWTOR 21-ші 6 Penske Racing Penske PC 19 Chevrolet 265A V8t MCH21 DEN VAN MDO ROA NAZ7 LAG25 1992 Penske Racing Penske PC 20 Chevrolet 265A V8t SRFPHX4LBH INDY2012-ші59 Penske PC 21 Chevrolet 265B V8tDET16PORMIL NHATOR21MCH2CLE19ROA17VAN23MDO2NAZ3LAG16 1993 Penske Racing Penske PC 22 Chevrolet 265C V8t SRF21PHX16LBH1 INDY30MIL20DET9POR3CLE1TOR1MCH19NHA2 ROA1VAN13MDO25NAZ3LAG1 3-ші 157 1994 Penske Racing Penske PC 23 Ilmor 265D V8t SRF16 PHX23 LBH20MIL3DET1POR3CLE3TOR5MCH16 MDO2 NHA2VAN20 ROA18NAZ 1 LAG 1 3-ші 152 Mercedes Benz 500I V8t INDY23 1995 Newman/Haas Racing Lola T95/00 Ford XB V8t MIA27 SRF1 PHX4 LBH28 NAZ26 INDY24 MIL1 DET8 POR18 ROA2 TOR8 CLE26 MCH23 MDO2 NHA23 VAN8 LAG26-шы115 1996 Penske Racing Penske PC 25 Mercedes Benz IC108C V8t MIA23 RIO19 SRF22 LBH4 NAZ5 U. S.7 MIL3 DET17 POR27 CLE9 TOR5 MCHWth MDO ROA12 VAN18 LAG2913-ші60 1997 Penske Racing Penske PC 26 Mercedes Benz IC108D V8t MIA2 SRF19 LBH7 NAZ1 RIO1 GAT1 MIL6 DETDNS POR7 CLE7 TOR10 MCH4 MDO27 ROA28 VAN28 LAG26 FON265-ші121 1998 Team KOOL Green Reynard 98i Honda HRK V8t MIA27 MOT5 LBH25 NAZ5 RIO25 GAT26 MIL7 DET7 POR28 CLE19 TOR14 MCH9 MDO5 ROA6 VAN11 LAG8 HOU20 SRF23 FON1413-ші61 1999 Team KOOL Green Reynard 99i Honda HRS V8t MIA MOT11 LBH21 NAZ3 RIO15 GAT19 MIL1 POR5 CLE4 ROA11 TOR2 MCH3 DET2 MDO2 CHI23 VAN18 LAG4 HOU1 SRF7 FON18 3-ші 161 2000 Team KOOL Green Reynard 2Ki Honda HR 0 V8t MIA3 LBH1 RIO3 MOT6 NAZ10 MIL15 DET20 POR18 CLE19 TOR3 MCH7 CHI19 MDO16 ROA1 VAN1 LAG11 GAT18 HOU4 SRF17 FON245-ші134 2001 Team KOOL Green Reynard 01i Honda HR 1 V8t MTY3 LBH4TXSNH NAZ3 MOT18 MIL24 DET14 POR21 CLE24 TOR6 MCH7 CHI12 MDO4 ROA26 VAN26 LAU10 ROC6 HOU24 LAG18 SRF14 FON2414-ші73 2002 Team KOOL Green Reynard 02i Honda HR 2 V8tMTY8LBH711-ші101 Lola B02/00MOT19MIL1*LAG17POR17CHI9TOR16CLE3VAN2*MDO18ROA13*MTL4DEN8ROC19MIA12SRF3FON17MXC16 2003 Player's Forsythe Racing Lola B02/00 Ford XFE V8t STP1* MTY1* LBH1 BRH17 LAU12 MIL12 LAG3 POR2* CLE2* TOR1* VAN1* ROA15 MDO1* MTL6 DEN4 MIA16 MXC1* SRF13 FONNH 1-ші 226 2004 Forsythe Championship Racing Lola B02/00 Ford XFE V8tLBH1*MTY7MIL17POR3CLE17TOR5VAN1*ROA12DEN2*MTL4LAG10LAS18SRF4*MXC104-ші254 2005 Forsythe Championship Racing Lola B02/00 Ford XFE V8t LBH2 MTY15 MIL1 POR3 CLE1 TOR16 EDM3 SJO2 DEN16 MTL8 LSV17 SRF17 MXC34-ші246 2006 Forsythe Championship Racing Lola B02/00 Ford XFE V8t LBH17 HOU2 MTY4 MIL16 POR7 CLE16 TOR2 EDM5 SJO15 DEN6 MTL2 ROA10 SRF4 MXC7-ші209 2007 Forsythe Championship Racing Panoz DP01 Cosworth XFE V8t LSV3 LBHWth HOU POR10 CLE1 MTT15 TOR14 EDM5 SJO11 ROA12 ZOL10 ASN17 SRF9 MXC511-ші171
Индикар сериясы
IndyCar сериясының нәтижелері Жыл Команда Шасси No. (Машина нөмірі) Қозғалтқыш 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 Рангы (Драйверлер чемпионатының орны) Ұпайлар Ref (Дереккөз) 2002 Team Green Dallara IR 02 26 Chevrolet Indy V8HMSPHXFONNAZINDY2TXSPPIRRIRKANNSHMCHKTYGATCHITX234th40 2008 Forsythe/Pettit Racing Panoz DP01 3 Cosworth XFE V8HMSSTPMOT1DNPLBH111KANINDYMILTXSIOWRGLNSHMDO33rd51 Vision Racing Dallara IR 05 22 Honda HI7R V8EDM4KTYSNMDETCHISRF2 2009 KV Racing Technology Dallara IR 05 15STPLBHKANINDY9WGL20TOR19EDM6KTY23rd113 5MDO7SNMCHIMOTHMS A. J. Foyt Enterprises 14MIL17TXSIOWRIR 2010 KV Racing Technology Dallara IR 05 15SAOSTPALALBHKANINDYDNQTXSIOWTOR13EDM6MDOSNMCHI27th91 Dreyer & Reinbold Racing 24WGL14KTY12MOT22HMS 2011 Dragon Racing Dallara IR 05 8 STP ALA LBH16 SAO TXS112 TXS213 MIL IOW TOR16 EDM26 MDO NHM SNM BAL MOT KTY LVSC29th68 Dreyer & Reinbold Racing 23 INDY25
1 Бір күні өткізілген жарыс. 2 Ұпай берілмейтін, көрме жарысы. 3 Лас-Вегас Инди 300 жарысы 11-айналымда 15 көліктің қатысуымен болған апаттан жарақат алған Дан Уэлдонның қазасынан кейін тоқтатылды.
24 сағаттық Дейтона
Жыл Сынып No. (Көлік нөмірі) Команда Көлік Қозғалтқышы Екінші жүргізушілер Айналымдар (Толық айналымдар) Орын Сынып Орыны Сілтеме 2005 DP 54 Kodak Bell Motorsports Doran Pontiac Терри Борчеллер Кристиан Фиттипальди Форест Барбер Ральф Келленерс 32849 27 2006 DP 6 Michael Shank Racing Riley Lexus Пол Мерс кіші Майк Борковски Кен Уилден 16854 23 2007 DP 6 Michael Shank Racing Riley Lexus A. J. Allmendinger Генри Зогайб Ян Джеймс 5952616 2012 DP 77 Doran Racing Dallara DP01 Ford 5.0L V8 Джим Лоу Берт Фрисселл Брайан Фрисселл Билли Джонсон 74877 2013 DP 77 Doran Racing Dallara Riley Джон Беннет Колин Браун Джим Лоу 28648 17
NASCAR
(түйін) (Қалың – Біліктілік уақытымен берілген поул-позиция. Курсив – Ұпайлар тізімі немесе жаттығу уақытымен алынған поул-позиция. * – Көптеген кезеңдерді жетекке шығарды.)
Буш сериясы
NASCAR Busch Series нәтижелері Жыл Командасы No. (Машина нөмірі) Марка 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 Ұпайлар Сілтеме (Reference) 2006 Frank Cicci Racing 34 Chevy DAY24 CAL LVS36 ATL BRI TEX NSH PHO TAL35 RCH DAR CLT DOV NSH KEN MLW DAY28 CHI NHA MAR GTY IRP GLN MCH BRI CAL42 RCH DOV KAN CLT MEM TEX PHO HOM 76-шы 372 Biagi Brothers Racing 4 Dodge MXC37
Шеберлік жүк машиналар сериясы
NASCAR Craftsman Truck Series нәтижелері Жыл Командасы No. (көлік нөмірі) Маркасы 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 Ұпайлар Сілтеме (Reference) 2008 Germain Racing 9 Toyota DAY CAL ATL MAR KAN CLT MFD DOV TEX MCH MLW MEM KEN IRP NSH BRI GTW NHA LVS TAL MAR ATL TEX20 PHO HOM 84-ші 103
Супер жұлдыздар жарысы
(key) * – Көшпелі айналымдардың ең көп саны. 1 – 1-кезеңнің жеңімпазы. 2 – 2-кезеңнің жеңімпазы. Superstar Racing Experience нәтижелері Жыл No. (көлік нөмірі) 1 2 3 4 5 6 Ұпайлар Сілтеме (Reference) 2021 13 STA KNX ELD IRP SLG NSV 7-орын 121 2023STA4STA IIMMS BER ELD LOS 13-орын 0