Канадалық жарыс драйверінің жетістіктері (1975–1999)

Кіріспе

Канадалық жарыс жүргізушісі (1975–1999)

1994 жылғы маусымға дейін Мур салмағын азайту және төзімділігін арттыру үшін жаттығу бағдарламасын өтті, ал оның машинасы талдау нәтижесінде қайта жабдықталды. Осылайша ол Чемпионат автожарыстары командаларының (CART) ұйымдастырған жарысында жеңіске жеткен ең жас жүргізуші болды. Оның беделі, қабілеті (және әкесінің ықпалы) Форсайт Ресинг командасының иесі Джеральд Форсайттың назарын аударды, ол 1995 жылы Indy Lights командасы үшін канадалық жүргізуші іздеді және Мурмен бес жылдық келісімшартқа қол қойды. Мурдың үш механігі оның отбасылық командасынан Форсайт Ресингке ауысты. Әкесі оның менеджері қызметін атқаруын жалғастырды, бірақ ұйымға қызметкер ретінде қосылмады. Lola T93/20 Buick 3800 V6 машинасымен ол чемпионатта үстемдік етіп, он екі жарыстың онда жеңіске жетті. Команданың бас демеушісі Player's 19 қазан күні Мурдың 1996 жылғы маусымда кететін Жак Вильнёвтің орнын басатынын растады. Ол АҚШ-та команда үшін 30 күн сынақтан өтті және турбожылдамдығы бар No. 99 Reynard 96I Mercedes Benz IC108 V8t машинасымен 200 миль (322 км) және 500 миль (805 км) қашықтықтағы жарыстарға дайындалу үшін жаттығу бағдарламасын өтті. Басқа жүргізушілер оған көп кеңес бермеді, сондықтан Мур оларды бақылады. Ол Маямидегі Homestead–Miami Speedway трассасында өткен маусымның ашылу Grand Prix of Miami жарысында дебют жасады. Алтыншы орыннан старт алып, сары ту көрсетілген кезде Хуан Мануэль Фангио II-ді заңсыз басып өткені үшін айыппұл төлеп, жетінші орынды иеленді, сондай-ақ жарыстың жеңімпазы Джимми Вассерден бір айналымға қалып қойды. Ол бұл нәтижені екі кезеңнен кейін Nazareth Speedway трассасында екінші орынмен жақсартты. Форсайт Ресинг командасының жабдығы жетілмесе де, ол үнемі жеңіске үміттене берді және үш мәрте подиумға көтерілді. Маусымды алғашқы алты жарыста үш мәрте төртінші орынмен бастады, оның ішінде Surfers Paradise және Autódromo Internacional Nelson Piquet трассаларында екінші орынды иеленді. Ол Майкл Андреттиді озып өзінің мансабындағы алғашқы жеңісін тойлады, 22 жас 1 ай және 10 күндік шақта CART жарысында ең жас жеңімпаз атанды. Бір аптадан кейін ол Белл-Айлдағы жарыс жолында өткен ITT Automotive Detroit Grand Prix жарысында PacWest Racing командасының әріптестері Маурисио Гугельмин мен Марк Бланделлдің соңғы айналымда отыны бітіп қалғаннан кейін жеңіске жетті. Содан кейін, чемпионатта үміткер саналған Мур Mid-Ohio Sports Car Course және Portland International Raceway трассаларында екі мәрте бестікке кірді, бірақ механикалық ақаулар мен апаттар оған кедергі келтірді. Ол 111 ұпаймен турнир кестесінде жетінші орында тұрды.

Before the 1994 season, Moore did a conditioning program to lose weight and improve his stamina, and his car was rebuilt following analysis. and became the youngest driver in history to win a Championship Auto Racing Teams (CART) sanctioned event. His reputation and recognition of his ability (and lobbying by his father) attracted the attention of Forsythe Racing owner Gerald Forsythe, who sought a Canadian driver for his Indy Lights team in 1995. and signing Moore to a five year contract. Three of Moore's mechanics transferred from his family's team to Forsythe Racing. While his father remained his manager, he did not join the organization as an employee. Driving a Lola T93/20 Buick 3800 V6, he dominated the championship, winning ten of twelve races. the team's primary sponsor, Player's, confirmed on October 19 Moore would replace the outgoing Jacques Villeneuve for the 1996 season. He spent 30 days testing for the team in the United States, and underwent a conditioning program to prepare himself physically with the turbocharged No. 99 Reynard 96I Mercedes Benz IC108 V8t for the 200 mile (322 km) to 500 mile (805 km) races. Fellow drivers did not give him much advice so Moore observed them. He debuted at the season opening Grand Prix of Miami at the Homestead–Miami Speedway. Starting in sixth he finished in seventh, after incurring a stop and go penalty for an illegal overtake on Juan Manuel Fangio II under yellow flag conditions, and unlapped himself from the race winner, Jimmy Vasser. He bettered that result with a second place finish at Nazareth Speedway two rounds after that. Although Forsythe Racing had sub par equipment, he regularly challenged for victories and claimed three podium finishes. He began the season with three top four finishes—including second places at Surfers Paradise and Autódromo Internacional Nelson Piquet—in the first six races. He held off Michael Andretti to take his first career victory becoming—at the age of 22 years, 1 month and 10 days—the youngest driver to win a CART race. A week later, he won the ITT Automotive Detroit Grand Prix at The Raceway on Belle Isle after PacWest Racing teammates Maurício Gugelmin and Mark Blundell ran out of fuel on the final lap. Thereafter Moore, who was considered a contender for the championship, achieved two top five finishes at Mid Ohio Sports Car Course and Portland International Raceway as mechanical attrition and accidents hindered him. He was seventh in the points standings with 111.

1998: Нүктелер бойынша бесінші орын

1998 жылғы маусымда ол жеңілірек және кішірек Mercedes Benz қозғалтқышы бар Reynard машинасымен жүргізіп, жаттығуларда жарыстарға шыдамдылығын арттырды. Дегенмен, Мур жақсы өнер көрсетуін жалғастырып, келесі үш жарыста үш мәрте топ ондыққа ілікті және жүргізушілер чемпионатында көшбасшы болды. Маусымның қалған бөлігінде бес рет қатарынан жарыстан шықты, жол трассаларында қозғалтқышының нашар ұстау қабілетіне қарамастан. Ол 141 ұпаймен жүргізушілер рейтингінде бесінші орынды иеленді.

1999: Соңғы маусым

1999 жылғы маусымға қадам басқанда, CART жанкүйерлері мен БАҚ Мурды титулдың басты үміткері деп есептеді. Ол маусымға дайындық кезеңінде жол және қалалық трассаларда көптеген сынақтардан өтті, содан кейін New York Daily News газетіне маусымдағы мақсаты – мүмкіндігінше көп жарысқа жеңіс туын тігу және жүргізушілер чемпионатында жеңіске қол жеткізу екенін айтты. Маями Гран-приінің бірінші кезеңінде ол өзінің мансабындағы бесінші жеңісін тойлап, старттан-ақ көшбасшылыққа шықты және 96 айналымды бастап келді. Келесі алты жарыста ол тағы да төрт рет үздік ондыққа енді, бірақ Назарет спидвейінде өткен Bosch Spark Plug Grand Prix кезеңінде 12-орынға ие болғаннан кейін ұпайлар тізіміндегі көшбасшылықтан айырылды. Жүргізушілер чемпионатында 97 ұпаймен оншы орынды иеленді. Мур NASCAR-ға қызығушылық танытып, Джефф Бертон сияқты жүргізушілермен жақын қарым-қатынас орнатты және Бобби Лабонтемен бірге акциялық автомобильдерде бәсекелесу мүмкіндігін талқылады. USA Today газетіне берген сұхбатында Мур: «Менің ойымша, мансап жолы онда ұзаққа созылуы мүмкін. Автомобильдердің ерекшелігіне байланысты сіз қартайған күйіңізде де бәсекеге қабілетті бола аласыз. Бұл физикалық тұрғыдан тым қиын емес. Бұл көбінесе ой-қиялымен жеңіске жетуге байланысты жайт». Ол Cal Wells' PPI Motorsports командасымен және Andy Petree Racing командасымен де жұмыс істеу мүмкіндігін қарастырды. 30 маусымда Мур Forsythe Racing командасымен келіссөздер жүргізді. 1999 жылдың тамызында Мур 2000 жылдан бастап Gil De Ferranмен бірге Penske's CART командасында Al Unser Jr. орнына отыру үшін 10 миллион долларлық үш жылдық келісімшартқа қол қойды. CART жүргізушісі Тони Кананның айтуынша, Мур NASCAR-ға өтуге дейін CART-та тағы үш-төрт жыл жарысуды жоспарлаған. 1997 жылдың соңында ол FIA GT Чемпионатында AMG Mercedes командасы үшін маусымның соңғы екі кезеңінде, Себрингтегі 3 сағаттық жарыс пен Лагуна Секадағы 3 сағаттық жарысқа қатысты, GT1 класында Александр Вурцпен бірге No. 12 Mercedes Benz CLK GTR көлігін басқарды. Олардың командасы екі жарыста да жетінші орынды иеленді. 1999 жылы Мур төрт жарыстан тұратын International Race of Champions (IROC) акциялық автомобильдер жарысына қатысуға шақырылған он екі жүргізушінің бірі болды. Pontiac Firebird көлігін басқарған ол ұпайлар тізімінде 12-орынды (соңғы) иеленді, үш рет үздік ондыққа енді және 25 ұпай жинады. Жарыс күніне бір күн бұрын таңертең, ол қонақжайлылық аймағында көлік соқтығып, мотороллерден құлап қалды, себебі көліктің жүргізушісі күннің шағылысынан көзі көрмей қалған. Мур оң қолына терең жарақат алды, оған 15 тігіс салынды, сондай-ақ оң жамбасына көкшіл іздер қалды. Трассада алты айналымдық сынақтан кейін, ол квалификациядан өтпегендігі үшін жарыстың соңғы қатарынан бастауға міндетті болды. 10-шы айналымда Мур 15-орында келе жатқанда, екінші бұрылыстың ортасында көлігін бақылаудан шығарды. Ол бақылауды қайтаруға тырысты, бірақ көлігі 500 футқа (152 метрге) сырғып, трассада із қалдырды, содан кейін 30 футқа (9 метрге) ауаға көтеріліп, трассаның ішкі бөлігіне түсті. Соққы күші көліктің қара жәшігімен тіркелді. Соққының күші CART апат сенсоры тіркеген ең жоғары көрсеткішті құрады. Мурдың қасқырлығы жерге бірнеше рет соғылды, содан кейін көлік төрт рет айналып, төңкерілген күйде тоқтады. Ол сол маусымда CART жарысында апаттан жарақат алған екінші жүргізуші болды: Гонсало Родригес үш жарыс бұрын Mazda Raceway Laguna Seca трассасында жаттығу кезінде қаза тапқан. Питт Медоуз орта мектебінде және оның әкесінің автосалонында уақытша ескерткіштер орнатылды. Канада Мотор спортының Даңқ залында Мур отбасына кейіннен жеткізілуі үшін жанкүйерлерге арналған көңіл айту кітабы болды. 2 қарашада кремацияланды. Ванкувердің орталығындағы Сент-Эндрюс Весли Біріккен шіркеуінде жеке еске алу рәсімі өтті, оған келесі күні 1200 отбасы мүшесі мен жақын достары қатысты. 4 қарашада Мурдың туған қаласы Мейпл Ридждегі Мейпл Ридж баптистік шіркеуінде екінші қоғамдық еске алу рәсімі өтті, оған 1500 аза тұтқан адам қатысты. CART Мурдың көлігінен қалған бөліктерді апаттың себебін анықтау үшін алып кетті және оқиғаның бейнежазбаларын қарап шықты. CART мансабында ол овал трассасының маманы ретінде танымал болды. Командасының негізгі демеушісі Player's көк түсіне қарамастан, Мур өзінің канадалық ұлтына деген құрметін көрсету үшін қызыл жарыс қолғаптарын киді.

Entering the 1999 season, CART's fanbase and the media considered Moore a favourite to win the title. He spent much of the pre season testing on road and street courses, telling the New York Daily News his objective for the season was to win as many races as possible and claim the drivers' championship. He led 96 laps in his fifth career win at the season opening round, the Grand Prix of Miami, from the pole position. He finished in the top ten four more times over the next six races, losing the lead in the points standings after a 12th place finish at the season's fourth round, the Bosch Spark Plug Grand Prix at Nazareth Speedway. He concluded the season tenth with 97 points in the drivers' championship. He admitted to being interested in NASCAR, and established friendships with drivers such as Jeff Burton, and discussed competing in stock cars with Bobby Labonte. Moore told USA Today: "I think your career can be longer over there. You can be older and still be competitive because of the way the cars are. It's not as physically demanding. It's more a thinking man's kind of thing." He discussed driving for Cal Wells' PPI Motorsports team, and with Andy Petree Racing. Moore entered into discussions with Forsythe Racing on June 30. In August 1999, Moore signed a $10 million three year contract to replace Al Unser Jr. at Penske's CART team from 2000 onward alongside Gil De Ferran. According to CART driver Tony Kanaan, Moore planned to spend three to four more years in CART, before entering NASCAR. In late 1997, he drove for AMG Mercedes in the FIA GT Championship at the season's final two rounds, the Sebring 3 Hours and the Laguna Seca 3 Hours, sharing the No. 12 Mercedes Benz CLK GTR with Alexander Wurz in the GT1 category. Their car finished in seventh place in both races. Moore was one of twelve drivers invited to compete in the four race International Race of Champions (IROC) stock car racing series in 1999. Driving a Pontiac Firebird, he finished 12th (and last) in the points' standings with three top ten finishes and earned 25 points. On the morning of the day before the race, he was knocked off his motor scooter by a paddock vehicle in the hospitality area because its driver was blinded by the rising sun. Moore suffered a deep laceration to his right hand that required fifteen stitches, bruising to his right hip, After a six lap on track test session, Officials required him to start at the back of the grid because he missed qualifying. on lap 10, Moore was 15th when he lost control of his car midway through turn two, He attempted to regain control but left skid marks on the track as he spun almost 500 feet (152 m) down the circuit, and into the infield grass at more than went sideways into the air for about 30 feet (9 m), The impact, registered at by the vehicle's black box,efn|The force of the collision was the largest ever recorded by a CART crash data sensor. Moore's helmet struck the ground multiple times before the car rested upside down after spinning four times. He was the second driver to die from injuries sustained in a crash during a CART race that season: Gonzalo Rodríguez died in a practice accident at Mazda Raceway Laguna Seca three races earlier. Makeshift memorials were built at Pitt Meadows Secondary School and his father's car dealership. The Canadian Motor Sports Hall of Fame had a book of condolence for fans to sign for later delivery to the Moore family. He was cremated on November 2. A private memorial service was held at St. Andrew's Wesley United Church in downtown Vancouver, attended by 1,200 family members and close friends on the following day. On November 4, a second public memorial service took place at Maple Ridge Baptist Church in Moore's home town of Maple Ridge attended by 1,500 mourners. CART impounded what was left of Moore's car for an investigation into the cause of the accident, and would review footage of the event. In his CART career, he was known as an oval track specialist, Regardless of the blue colour of his team's primary sponsor Player's, Moore wore a pair of red racing gloves to emphasise the pride in his Canadian nationality.

Жеке тұлға және мұра

Ванкувердің "Сан" газетінің журналисі Айен МакИнтайр Мурды "ұзын бойлы, ақшағы бар, сымды жиектері бар көзілдірік таққан" және "жағымды, әдемі мінезді, балаша қуанышпен жұғысты болатын" адам деп сипаттады. Жарыс машинасының жүргізушісі Марио Андретти оны шешен, мағыналы сөйлейтін деді және оны "жасына қарағанда өте кәсіби және есейген" деп есептеді. Мур БАҚ өкілдерімен жақсы қарым-қатынаста болды, ал CART жанкүйерлері мен әріптес жүргізушілер оның "көңілді, әзілге құмар мінезіне", әсіресе балалармен араласқанда, сүйіспеншілікпен қарады. Ол бірнеше жүргізушімен достық қарым-қатынас орнатып, әлеуметтік жиындар ұйымдастырды. Құрмет көрсету мақсатында CART, Indy Lights және Formula Atlantic Мурдың 99 нөмірі бар машинасының нөмірін үш серияның барлығында жүргізушілерге қолжетімді тізімнен алып тастады. 2000 жылдың 1 қыркүйегінде CART "трассадағы Мурдың ерекше дарыны мен оның жанкүйерлерге, БАҚ-қа және CART қауымдастығына динамикалық тұлғасын көрсетуіне" құрмет білдіре отырып, Грег Мур атындағы сыйлықты құрды. Бір жүргізуші Мурды өрнек етіп, 2012 жылғы Индианаполис 500 жарысына іріктеу кезінде өзінің жарыс костюміне Мурдың қызыл жарыс қолғаптарын киді. Jaguar I Pace eTrophy жарысына қатысушы Стефан Рзадински және спорттық автомобильдердің жүргізушісі Скотт Харгроув та Мурды өрнек етеді. Ол орта мектепті бітіргеннен кейін білім алуға ниет білдірген жастарға стипендиялар береді, бес денсаулық сақтау қайырымдылық қоры мен жергілікті ауруханаларға қаржылай көмек көрсетеді, жас спортшылардың дамуына қолдау көрсетеді және мас күйде көлік жүргізуге қарсы күреседі. Мурға "әрқашан жарысқа дайындық пен ынтымақтастық рухын көрсеткен, спортта жетістікке жеткен және қоғамға пайдалы үлес қосқан" адамды марапаттайтын Джек Даймонд сыйлығы бұрыннан беріліп келеді. 2007 жылы Мурдың әкесі BC Sports Hall of Fame-де оның жарысқа қатысты заттарынан тұратын шыныдан жасалған көрме ашты. Чиливактағы гоу-карт трассасы, 2001 жылдың қазанында ашылған Мейпл Ридждегі жастар орталығы және сегіз жылдан кейін Британдық Колумбияның премьер-министрі Гордон Кэмпбелл мен Денсаулық сақтау министрі Джордж Эбботт ашқан Ридж Медоус ауруханасының шұғыл жәрдем бөлімі Мурдың есімімен аталады. 2000 жылы Molson Indy Vancouver ұйымдастырушылары Мурды құрметтеп, Concord Pacific Place уақытша көше трассасының басталу/аяқталу сызығына үлкен ақ әріптермен "Құрмет, Грег Мур No. 99" деп жазды. Келесі жылы Грег Мур – Жасөспірім жарысшының оқиясы кітабына толықтыру ретінде түсірілген деректі фильм актриса Эшли Джаддтың баяндауымен көрсетілді. Ол 2001 жылы The Sports Network телеарнасында екі рет көрсетілді және кейін VHS форматында шығарылды. Дарио Франчитти 2002 жылы Molson Indy Vancouver жарысындағы жеңісін Мурға арнады, сондай-ақ 2009 жылы IndyCar Series сериясындағы чемпиондық жеңісінен кейін де арнады. 2013 жылдың мамырында Sportsnet телеарнасында A Hero's Drive: The Greg Moore Tribute атты екінші деректі фильм көрсетілді.

Iain MacIntyre of the Vancouver Sun described Moore as "tall and fair haired with wire rimmed glasses" and someone who "possessed a wholesome, innocent bearing and boyish enthusiasm that was infectious." Race car driver Mario Andretti described him as articulate, a meaningful speaker, and considered him "very professional and mature for his age". Moore was cordial with the media, and CART fans and fellow drivers regarded him with affection because of his occasional "wacky and over the top sense of humour", particularly with children. established friendships with several drivers and organized social gatherings. As a mark of respect, CART, Indy Lights and Formula Atlantic retired Moore's car number 99 from the list of those available to drivers in all three series. On September 1, 2000, CART established the Greg Moore Legacy Award to honour "the driver who best typifies Moore's legacy of outstanding talent on track as well as displaying a dynamic personality with fans, media and within the CART community." a driver who idolizes Moore and put a pair of Moore's red racing gloves in his race suit in qualifying for the 2012 Indianapolis 500. Others to list Moore as a role model include Jaguar I Pace eTrophy competitor Stefan Rzadzinski and sports car driver Scott Hargrove. It supports scholarships for young people to continue their education after graduating from secondary school, provides funding to five health charities and local hospitals, aids in the development of amateur athletes and works against drunk driving. Moore was posthumously awarded the Jack Diamond Award, which honours "an individual who consistently demonstrated a competitive and co operative spirit, who excelled in sport and who made a positive contribution to the community". In 2007, Moore's stepmother opened a glass case gallery containing his racing artifacts in the BC Sports Hall of Fame. A go kart track in Chilliwack, a youth centre in Maple Ridge established in October 2001, and the Emergency Department at the Ridge Meadows Hospital inaugurated eight years later by British Columbia Premier Gordon Campbell and the Minister of Health George Abbott are all named after Moore. Moore was honoured by the organizers of the Molson Indy Vancouver with the words "Courage, Greg Moore No. 99" written in large white block letters across the start/finish line of the Concord Pacific Place temporary street circuit in 2000. The following year, a documentary to complement the book Greg Moore – A Racer's Story, was narrated and hosted by actress Ashley Judd. It was shown twice on The Sports Network in 2001 and had a subsequent release on VHS. Dario Franchitti dedicated his 2002 Molson Indy Vancouver win to Moore, and again after his 2009 IndyCar Series championship victory. A second documentary, A Hero's Drive: The Greg Moore Tribute, was shown on Sportsnet in May 2013.

Халықаралық жарыстар

(түйін) (Қалың – Бірінші орын. * – Көптеген айналымдарды жетекшілік етті. Кіші сан – мәреге жеткен орынды білдіреді) Халықаралық Жарыс Чемпионатының нәтижелері Жыл Марка 1 2 3 4 Орын (Соңғы ұпалдар орны) Ұпалдар Сілтеме 1999 Pontiac DAY5 TAL7 MCH9 IND12 12-ші 25