Жабынша жары (Carcharhinus falciformis) – сипаттамасы мен ерекшеліктері
Silky shark
Жабырғы шақал (Carcharhinus falciformis) – тропикалық суларда кездесетін, жылдам, көшпелі акула. Сипаттамасы, қоректенуі, және ерекшеліктері туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Балық түрлері
Species of fish
Жібек акула (Carcharhinus falciformis), сондай-ақ қара нүктелі акула, сұр кит акуласы, зәйтүн акуласы, қырқалы акула, серпалы акула, серпа тәрізді акула және серпалы жібек акуласы сияқты көптеген атаулармен белгілі, – requiem акуласының бір түрі, Carcharhinidae тұқымдастығына жатады және терісінің тегіс текстурасымен ерекшеленеді. Бұл пелагикалық аймақтағы ең көп кездесетін акулалардың бірі, тропикалық суларда бүкіл әлемде таралған. Жылдам қозғалысты және көшпелі өмір салтын ұстанатын бұл акула континенттік шельф шетінен бастап тереңдемелерде кездеседі. Жібек акуланың денесі ұзын, ағыс сияқты, әдетте ұзындығы 3 метрге жетеді. Оны басқа ірі requiem акулаларынан салыстырмалы түрде кішкентай бірінші арқа қанатымен, иілген артқы жиегімен, ұзын еркін артқы ұшы бар кішкентай екінші арқа қанатымен және ұзын, серпа тәрізді кеуде қанаттарымен ажыратуға болады. Жоғарғы жағы металдық қоңыр сұр, ал астыңғы жағы ақ түсті. Мұхиттық ортада азық көзі сирек кездесетін болғандықтан, жібек акула шапшаң, қызығушылық танытатын және жабырқаулы аңшы болып табылады. Ол негізінен сүйекті балықтармен және басқаяқтылармен қоректенеді, оларды тығыз үйірге жинап, аузын кең ашып, кескіш тәрізді шабуылдар жасайды. Бұл түр көбінесе тунец үйірлерін күзеп жүреді, ол олар үшін сүйікті азық. Оның есту қабілеті өте жоғары, басқа азықтанатын жануарлардың төмен жиілікті дыбыстарын және, демек, азық көздерін анықтауға мүмкіндік береді. Жібек акула тірі туады, яғни дамитын ұрықтар анасымен плацента арқылы байланысып, қоректенеді. Оның өмір сүру циклінде географиялық айырмашылықтар байқалады. Мексика шығанағынан басқа жерлерде көбею жыл бойы жүреді. Аналықтары жылына немесе екі жылда бір рет 16-ға дейін шағатай туады. Жаңа туған акулалар алғашқы айларын континенттік шельфтің сыртқы бөлігіндегі салыстырмалы түрде қорғалған рифтерде өткізеді, ашық мұхитқа көшуге дейін едәуір өседі. Жібек акуланың үлкен денесі мен кескіш тістері оны қауіпті жануарға айналдырады және кейде суға түсушілерге қарсы агрессивті мінез танытады. Дегенмен, шабуылдар сирек болады, өйткені адамдар оның мұхиттық мекеніне сирек барады. Жібек акулалары қанаттары, сондай-ақ аз дәрежеде еті, терісі, бауыр майы және жақтары үшін бағалы. Олардың көптігіне байланысты, көптеген елдерде коммерциялық және қолөнерлік акула балық аулаудың маңызды бөлігін құрайды. Сонымен қатар, тунецпен байланысы көптеген акулалардың тунец балық аулау кезінде қосалқы өнім ретінде ұсталуына себеп болады. Басқа акулалар сияқты баяу көбейтілсе де, жібек акуланың кең таралуы мен үлкен популяциясы бұрын түрді балық аулау қысымынан қорғайды деп есептелген. Алайда, қазіргі деректер жібек акулаларының саны бүкіл әлемде азайып бара жатқанын көрсетеді, бұл 2017 жылы IUCN-ді оның қорғау статусын Күңкілге (Vulnerable) қайта қарауға итермеледі.
The silky shark (Carcharhinus falciformis), also known by numerous names such as blackspot shark, gray whaler shark, olive shark, ridgeback shark, sickle shark, sickle shaped shark and sickle silk shark, is a species of requiem shark, in the family Carcharhinidae, named for the smooth texture of its skin. It is one of the most abundant sharks in the pelagic zone, and can be found around the world in tropical waters. Highly mobile and migratory, this shark is most often found over the edge of the continental shelf down to The silky shark has a slender, streamlined body and typically grows to a length of It can be distinguished from other large requiem sharks by its relatively small first dorsal fin with a curving rear margin, its tiny second dorsal fin with a long free rear tip, and its long, sickle shaped pectoral fins. It is a deep, metallic bronze gray above and white below. With prey often scarce in its oceanic environment, the silky shark is a swift, inquisitive, and persistent hunter. It feeds mainly on bony fishes and cephalopods, and has been known to drive them into compacted schools before launching open mouthed, slashing attacks. This species often trails schools of tuna, a favored prey. Its sense of hearing is extremely acute, allowing it to localize the low frequency noises generated by other feeding animals, and, by extension, sources of food. The silky shark is viviparous, meaning that the developing embryos are sustained by a placental connection to their mother. Significant geographical variation is seen in its life history details. Reproduction occurs year round except in the Gulf of Mexico, where it follows a seasonal cycle. Females give birth to litters of up to 16 pups annually or biennially. The newborn sharks spend their first months in relatively sheltered reef nurseries on the outer continental shelf, growing substantially before moving into the open ocean. The large size and cutting teeth of the silky shark make it potentially dangerous, and it has behaved aggressively towards divers. However, attacks are rare, as few humans enter its oceanic habitat. Silky sharks are valued for their fins, and to a lesser extent their meat, hide, liver oil, and jaws. Because of their abundance, they form a major component of commercial and artisanal shark fisheries in many countries. Furthermore, their association with tuna results in many sharks being taken as bycatch in tuna fisheries. Although slow reproducing like most other sharks, the wide distribution and large population size of the silky shark was once thought to buffer the species against these fishing pressures. However, data now suggest that silky shark numbers are declining around the world, which prompted the IUCN to reassess its conservation status to Vulnerable in 2017.
Таксономия
Ерікті акуланың ғылыми сипаттамасы алғаш рет неміс биологтары Йоханнес Мюллер мен Якоб Хенле 1839 жылы «Systematische Beschreibung der Plagiostomen» еңбегінде Carcharias (Prionodon) falciformis деген атпен жарияланды. Кейінгі авторлар бұл түрді Carcharhinus туысына жатқызды. Ол Үнді мұхитының барлық аймақтарында кездеседі, батысында Мозамбикке, ал шығысында Батыс Австралияға дейін, соның ішінде Қызыл теңіз бен Парсы шығанағында да таралған. Тынық мұхитында оның таралу аймағының солтүстік шегі Оңтүстік Қытай мен Жапониядан басталып, Оңтүстік Бая Калифорния мен Калифорния шығанағына дейін созылады, ал оңтүстік шегі Австралияның Сиднейінен Жаңа Зеландияның солтүстігіне және Чилидің солтүстігіне дейін жетеді.
A scientific description of the silky shark was first published by the German biologists Johannes Müller and Jakob Henle under the name Carcharias (Prionodon) falciformis, in their 1839 Systematische Beschreibung der Plagiostomen. Subsequent authors have assigned this species to the genus Carcharhinus. It occurs throughout the Indian Ocean, as far south as Mozambique in the west and Western Australia in the east, including the Red Sea and the Persian Gulf. In the Pacific Ocean, the northern extent of its range runs from southern China and Japan to southern Baja California and the Gulf of California, while the southern extent runs from Sydney, Australia, to northern New Zealand to northern Chile.