Кіріспе
The Division Bell – Pink Floyd тобының 1994 жылғы 28 наурызда Ұлыбританияда EMI Records, ал 5 сәуірде АҚШ-та Columbia Records компаниясы шығарған он төртінші студиялық альбомы. Pink Floyd-тың негізін қалаушы Роджер Уотерссіз жазылған екінші альбомы The Division Bell негізінен гитарист және әнші Дэвид Гилмор мен клавишашы Ричард Райт жазған. Бұл Райттың Pink Floyd альбомында The Dark Side of the Moon (1973) альбомынан бері алғашқы жетекші вокалы болып табылады. Гилмордың болашақ әйелі, романист Поли Самсон, қарым-қатынас тақырыбына арналған көптеген ән сөздерін бірлесіп жазды. Бұл Pink Floyd-тың толығымен жаңа материалдан тұратын соңғы студиялық альбомы және 2008 жылы қайтыс болған Райтпен бірге жазылған соңғы альбом. Жазу жұмыстары британиялық Row студиясында және Гилмордың Astoria қайық үйінде өтті. Өндіріс тобына ұзақ жылдар бойы Pink Floyd-пен ынтымақтасқан продюсер Боб Эзрин, инженер Энди Джексон, саксофонист Дик Пэрри және бассист Гай Пратт кірді. The Division Bell альбомға аралас пікірлер айтылды, бірақ ол 10-нан астам елде, соның ішінде Ұлыбритания мен АҚШ-та бірінші орынға ие болды. АҚШ-та 1994 жылы екі платиналық, ал 1999 жылы үш платиналық сертификат алды. Pink Floyd оны АҚШ және Еуропа бойынша гастрольдік турмен насихаттады; тур нәтижесінде 5 миллионнан астам билет сатылып, 100 миллион долларлық табыс әкелді. 1995 жылы Pulse атты концерттік альбом мен видео жарық көрді. Division Bell сессияларында пайдаланылмаған материалдардың бір бөлігі Pink Floyd-тың келесі альбомы The Endless River (2014) құрамына енді.
The Division Bell is the fourteenth studio album by the English rock band Pink Floyd, released on 28 March 1994 by EMI Records in the United Kingdom and on 5 April by Columbia Records in the United States. The second Pink Floyd album recorded without founding member Roger Waters, The Division Bell was written mostly by guitarist and singer David Gilmour and keyboardist Richard Wright. It features Wright's first lead vocal on a Pink Floyd album since The Dark Side of the Moon (1973). Gilmour's fiancée, the novelist Polly Samson, co wrote many of the lyrics, which deal with themes of communication. It was the last Pink Floyd studio album to be composed of entirely new material, and the last recorded with Wright, who died in 2008. Recording took place in locations including the band's Britannia Row Studios and Gilmour's houseboat, Astoria. The production team included longtime Pink Floyd collaborators such as producer Bob Ezrin, engineer Andy Jackson, saxophonist Dick Parry and bassist Guy Pratt. The Division Bell received mixed reviews, but reached number one in more than 10 countries, including the UK and the US. In the US, it was certified double platinum in 1994 and triple platinum in 1999. Pink Floyd promoted it with a tour of the US and Europe; the tour sold more than 5 million tickets and made around $100 million in gross income. A live album and video, Pulse, was released in 1995. Some of the unused material from the Division Bell sessions became part of Pink Floyd's next album, The Endless River (2014).
Жазу
1993 жылдың қаңтар айында гитарист Дэвид Гилмор, барабаншы Ник Мейсон және клавишашы Ричард Райт қайта жаңартылған Britannia Row студиясында жаңа материалды импровизациялауды бастады. Олар бас-гитарист Гай Праттты шақырып алды, ол олардың "Momentary Lapse of Reason Tour" турнесіне қатысқан еді; Мейсонның айтуынша, Пратттің ойнауы музыканың көңіл-күйіне әсер еткен. 1987 жылы шыққан "A Momentary Lapse of Reason" альбомының жарық көруіне кедергі келтірген құқықтық мәселелер болмағандықтан, Гилмор азат сезімде болды. Егер ол топтың прогреске қадам басқанын сезсе, оларды екі тректік DAT диктофонына жазатын. Бір күні Гилмор Райттың ойнағанын жасырын жаздырып алып, үш музыкалық туындының негізін құрайтын материалды түсірді. Шамамен екі аптадан кейін топта 65-ке жуық музыкалық фрагмент жиналды. Инженер Энди Джексон және ко-продюсер Боб Эзринмен бірге жазу студиясы Гилмордың қайық үйіне және "Astoria" студиясына көшірілді. Топ әр тректі талқылап, материалды шамамен 27 трекке дейін қысқартты. Кейбір тректерді алып тастап, ал кейбіреулерін біріктіріп, олар 11 әнге келді. Әндерді іріктеу жүйесінде үш мүше де әр кандидат әнді ондық шкала бойынша бағалап, ұпай жинады, бірақ Райт өзінің әндеріне әрқашан он ұпай беріп, ал қалғандарына мүлдем ұпай бермейтін еді. 1970 жылдары бассист Роджер Уотерстің қысымымен жұмыстан кеткен Райт, шарт бойынша топтың толық құрамына кірмегендігіне ренжіді. Райт былай деді: "Біз келіскен нәрсе әділ емес деп ойлағандықтан, альбомды жасамайтын жағдайға келдік". Райт 1975 жылы шыққан "Wish You Were Here" альбомынан бері алғаш рет Pink Floyd альбомына ән жазуға қатысты. Гилмордың болашақ әйелі, жазушы Поли Самсон да ән жазуға үлес қосты. Бастапқыда оның рөлі Гилморды қолдаумен шектелген, бірақ ол Гилмордың Кембридждегі балалық шағы туралы "High Hopes" әнін жазуына көмектесті. Ол тағы алты әннің авторы болды, бұл Эзринге ұнамады. Гилмор Самсонның үлесі "менеджменттің қауырсындарын көтеріп, алаңдатты" деді, бірақ Эзрин кейінірек оның қатысуы Гилморға шабыт бергенін және ол "барлық альбомды біріктіргенін" айтты. Ол сондай-ақ Гилморға ажырасқаннан кейін пайда болған кокаинге тәуелділігімен күресуге көмектесті. Клавишник Джон Карин, перкуссионист Гэри Уоллис және Sam Brown және "Momentary Lapse" турнесінің әншісі Durga McBroom сияқты қосымша вокалистер жаздыру басталғанға дейін шақырылды. Топ Olympic Studios-қа көшіп, бір апта ішінде көптеген тректерді жазды. Жазғы үзілістен кейін олар "Astoria" студиясына оралып, қосымша тректерді жазды. Эзрин барабан дыбыстарымен жұмыс істеді, ал Pink Floyd-тың әріптесі Майкл Камен, Стив Маклафлин Abbey Road Studio Two-де жазған аспаптық аранжировкаларды жасады. Дик Пэрри "Wearing the Inside Out" әнінде саксофонда ойнады, ол Pink Floyd альбомында шамамен 20 жылдан бері алғаш рет қатысты, ал Крис Томас соңғы миксті жасады. Қыркүйек пен желтоқсан аралығында жаздыру және микстеу сессиялары Чисвиктегі Metropolis Studios және Лондондағы Creek Recording Studios-та өтті. Қыркүйек айында Pink Floyd Мидхерст қаласындағы Cowdray House-та өткен қайырымдылық концертіне қатысты. Альбом Лос-Анджелестегі Mastering Lab-та Даг Сакс және Джеймс Гатридің қатысуымен мастерингтен өтті. Джексон "Division Bell" сессияларынан пайдаланылмаған материалды, Мейсон оны қоршаған орта музыкасы деп сипаттаған, бір сағаттық композицияға өңдеді, оның аты әзірге "The Big Spliff" деп қойылған, бірақ Pink Floyd оны жарыққа шығармауға шешім қабылдады.
Аспаптар
Гилмордың гитара техникасы Фил Тейлордың көмегімен Карин Пинк Флойдтың ескі клавиатураларын, соның ішінде Фарфиса органын қоймадан тапты. Осы аспаптардан алынған үнділер "Take It Back" және "Marooned" әндерінде пайдаланылды. Карин Боб Езринмен бірге қосымша клавиатураларды орындады. Дурга МакБрум Сэм Браун, Кэрол Кенион, Джеки Шеридан және Ребекка Ли Уайтпен бірге вокалда қосымша ән айтты. "What Do You Want from Me" әні Чикаго блюзінен әсерленді, ал "Poles Apart" әнінде халықтық мотивтер бар. Гилмордың "Marooned" әніндегі импровизациялық гитара сололарында DigiTech Whammy педалі қолданылды, ол гитара ноталарын октавамен өзгертеді. "Take It Back" әнінде ол Zoom эффектілері арқылы Gibson J 200 гитарасын орындады, ол EBow – садаққа ұқсас дыбыс шығаратын электрондық құрылғымен тартылды.
Тақырыптар
"Бөлініс қоңырауы" қарым-қатынас және әңгімелесу көптеген мәселелерді шеше алады деген идея тақырыбын қамтиды. "Poles Apart" және "Lost for Words" сияқты әндер жанкүйерлер мен сыншылар тарапынан 1985 жылы топтан кеткен Pink Floyd пен Роджер Уотерс арасындағы қарым-қатынастың уысуына сілтеме ретінде түсіндірілді, алайда Гилмор мұны жоққа шығарып: "Адамдар әнге жеке өздері байланыстырып, оны өздерінше түсіндіре береді, бірақ қазір Роджерді ойға шақыруға тым кеш", - деді. Атау британ парламентінде дауыс беруді жариялау үшін соғылатын қоңырауға сілтеме жасайды. Дауылпаз Ник Мейсон: "Бұл адамдардың таңдау жасауы туралы, жақ немесе қарсы". "Keep Talking" әнінде бастапқыда BT телеарнасы үшін жазылған Стивен Хокингтің аудио үлгілері қолданылды; Гилмор Хокингтің жарнамадағы ойларына қатты әсер еткендіктен, жарнама компаниясынан осы жазбаларды пайдалануға рұқсат сұрады. Мейсон: "Жарнамадан идея алу саяси тұрғыдан дұрыс болмаса да, бұл өте маңызды бөлік сияқты сезілді" деді.
Атауы және таңбасы
Басқа альбомдармен бәсекелесуден аулақ болу үшін, «A Momentary Lapse» сияқты, Pink Floyd 1994 жылдың сәуір айына дейін жаңа турне бастауға бел буды. Алайда, сол жылдың қаңтарында топ әлі де альбомның атауын шеше алмаған еді. «Pow Wow» және «Down to Earth» сияқты атаулар қарастырылды. Бір күні кешкі ас дастарқанында жазушы Дуглас Адамс өзінің сүйікті қайырымдылық қоры – Қоршаған ортаны зерттеу агенттігіне ақша төлейтінін уәде еткен соң, «Жоғары үміттер» шығармасында кездесетін «Бөлініс қоңырауы» терминін ұсынды. Ал альбомның суретін Флойдпен көп жылдардан бері ынтықтастықта жұмыс істейтін Сторм Торгерсон жасады. Ол Камбриджширдегі Стантни қаласының жанындағы егістікке екі алып металл бас орнатты, олардың әрқайсысы екі қабатты автобус сияқты биік болды. Мүсіндер бір-біріне жақын орналастырылып, профиль бойынша суретке түсірілді, оларды бір-бірімен сөйлесіп тұрған екі бет немесе үшінші бір бет ретінде қарастыруға болады. Торгерсон «үшінші жоқ беттің» Сид Барретке сілтеме екенін айтты. Мүсіндерді Кит Бриден ойлап тапты, ал Джон Робертсон салды. Көкжиектен Элий соборы көрінеді. Суреттер ақпан айында жарық жағдайының ең қолайлы болуы үшін түсірілді. 2017 жылы олар Pink Floyd көрмесінде көрсету үшін Лондонның Виктория және Альберт мұражайына көшірілді. Аден Хайнстың екі тас мүсіні бейнеленген мұқаба фотосуретінің басқа нұсқасы компакт-кассетада және тур брошюрасында пайдаланылды.
Шығару және жылжыту
1994 жылдың 10 қаңтарында «The Division Bell» және тур туралы хабарлау үшін АҚШ-тың Солтүстік Каролина штатындағы бұрынғы АҚШ Әскери-әуе күштерінің базасында баспасөз мәслихаты өтті. Ұлыбританияда жасалған Skyship 600 дирижаблі АҚШ бойынша саяхат жасап, 27 маусымдағы дауылда қирады. Ұшақтың бөліктері сувенир ретінде сатылды. 21 наурызда топ Ұлыбританияда тағы бір қабылдау ұйымдастырды. Бұл жолы олар A60 дирижаблін пайдаланды, ол мөлдір және балыққа ұқсатып боялған, журналистерді Лондон қаласы бойынша саяхатқа алып шықты. Түнде жарқырап тұратындай іштен жарықтандырылған дирижабль Солтүстік Еуропада да ұшты. «Division Bell» турнесі кезінде Publius деген атпен анонимді тұлға интернет-форумда альбомда жасырылған жұмбақты шешуге жанкүйерлерді шақырып, хабарлама жариялады. Бұл хабарлама Шығыс Рутерфордтағы концертте расталды, онда сахнаның алдындағы шамдар «Enigma Publius» деп жазылды. 1994 жылдың қазан айында Лондонның Эрлс-Корт аренасында өткен телеконцертте сахна фондық қабырғасына үлкен әріптермен «enigma» сөзі проекцияланды. Бұл жұмбақ әлі күнге дейін шешілген жоқ. Гилмор мен Мейсон кейіннен бұл жұмбақты EMI компаниясының маркетингтік әрекеті ретінде жасағанын айтты. АҚШ-та альбом 1994 жылдың 6 маусымында алтын және қос платина, ал 1999 жылдың 29 қаңтарында үш платина сертификатына ие болды. «The Division Bell» альбомы 1994 жылдың 23 сәуірінде Billboard 200 тізімінде бірінші орынға шықты, 460 000-нан астам дана сатылды. Billboard SoundScan деректерін пайдалана бастаған 1991 жылдың мамыр айынан бері бұл бір аптадағы ең үлкен сату көрсеткішінің 12-шісі және сол кездегі бірінші аптадағы сатудың бесінші ең үлкен көрсеткіші болды. Келесі аптада ол бірінші аптадағы сатылған көлемінің жартысынан азырақ сатылыммен тізімде бірінші орында қалды, екінші аптада 226 000 дана сатылды. Келесі аптада сату көлемі өткен аптамен салыстырғанда 30%-ға төмендеп, 157 000 данаға жетті, бірақ бұл төмендеуге қарамастан альбом бірінші орында қалды. 1994 жылдың 14 мамырында «The Division Bell» Billboard 200 тізімінде бірінші орынды сақтап, сату көлемі 17%-ға төмендеді. Бесінші аптада ол тізімде төртінші орынға түсті. Альбом Billboard 200 тізімінде 53 апта бойы болды. 1999 жылдың 29 қаңтарында RIAA үш миллион дана жеткізілгені үшін үш платина сертификатын берді. Турне АҚШ-та сәуір, мамыр және маусымның ортасы аралығында жалғасты, содан кейін Канадаға көшіп, шілдеде АҚШ-қа оралды. Тур июль айының соңында Еуропаға жеткенде Уотерс топқа қосылудан бас тартты және кейіннен «Pink Floyd» әндерінің үлкен ареналарда қайтадан орындалғанына наразы екенін білдірді. 12 қазанда Ұлыбританиядағы турдың бірінші түнінде 1200 адамдық тұғыр құлап, бірақ ешкім ауыр жарақат алған жоқ, концерт кейінге шегерілді. 1995 жылдың маусымында «Pulse» атты концерттік альбом мен видео шықты.
Сыни қабылдау
"Дивизион қоңырауы" әртүрлі пікірлерге ие болды. Entertainment Weekly журналының Том Синклер: «Алдамшылық – осы әлжуаз, мәнсіз альбомның жалғыз түсінікті түсіндірмесі, ол негізінен прогрессивті рок пен Нью-Эйдждің әуесқойлық бірігуімен ерекшеленеді» деп жазды. Rolling Stone журналының Том Грейвс Гилмордың орындауын сынға алып, оның гитара сололары «бұрынғыдай естен шығармайтын болғандарындай, ұмытылмас, шатасқан, анық емес бөліктерге айналды» деп мәлімдеді. Тек «What Do You Want from Me» әнінде Гилмор ықылас танытқандай көрінеді. Альбом «Marooned» әні үшін үздік рок-инструментальдық орындау номинациясында «Грэмми» сыйлығын жеңіп алды. «The Division Bell» 1995 жылғы «Brit Award» сыйлығына «Британдық әртістің ең үздік альбомы» номинациясы бойынша ұсынылды, бірақ «Blur’s Parklife» альбомына есе жіберді. Uncut журналының 2011 жылғы «Pink Floyd: The Ultimate Music Guide» басылымында Грэм Томсон «The Division Bell – Флойдтың канонындағы қара ат болуы мүмкін» деп жазды. Ұш әннің бастапқы триптихі Pink Floyd-тың мәңгілік мәніне өте жақын қайта оралу болып табылады, ал қалған бөлігінің көп бөлігі тыныш күш пен терең ойларға толы, біртүтас сезімді білдіреді. 2014 жылы Uncut журналы альбомның 20 жылдығына арналған қайта басылымын қарап, оның сапасын жоғары бағалады, оны «The Final Cut (1983)» альбомынан гөрі «классикалық Pink Floyd альбомына көбірек ұқсайды» деп жазды, ал Райт пен Гилмор арасындағы байланыс «альбомның музыкалық жүрегі» екенін атап өтті.
Қайта шығарылғандар
"Бөлініс қоңырауы" 2011 жылы қайта шығарылды. Оны Энди Джексон ремастерингтеді және жеке CD ретінде, сондай-ақ Discovery жинағының бір бөлігі ретінде шығарды. Ол 2014 жылдың 30 маусымында "20 жылдық мерейтойлық делюкс басылым" жинағы және 20 жылдық мерейтойға арналған қос LP винилдік қайта басылым түрінде қайта шығарылды. Жинақта 2011 жылғы альбомның ремастері, Джексонның 5.1 айналмалы дыбыс ремиксі, 180 граммдық винилге жазылған 2 LP пластинкасы, қызыл түсті 7" "Take It Back" синглы, мөлдір түсті 7" "High Hopes/Keep Talking" синглы, көк түсті лазерлік өрнекпен 12" "High Hopes" синглы, кітап және түрлі көркем суреттердің карточкалары бар. 2014 жылғы қайта басылымдарда альбомның толық нұсқасы винилде алғаш рет шықты, өйткені 1994 жылғы винилдік басылымда әндердің тек өңделген нұсқалары ғана бір LP-ге сыйымды болды. "Бөлініс қоңырауы" 2016 жылдың 26 тамызында Pink Floyd Records лейблімен қайтадан шығарылды. 2019 жылдың 7 маусымында 25 жылдық мерейтойға арналған лимиттік қос LP басылымы жарық көрді. Қайта басылым көк винилде жасалды және 20 жылдық мерейтойға арналған екі LP мастерін пайдаланды.
Бастапқы шығарылымы
Барлық өлеңдердің авторы Дэвид Гилмор мен Поли Самсон, ескерілмесе.