Қабырға (The Wall) - Pink Floyd альбомы — Мақалалармен ағылшынша

Кіріспе

1979 жылы Pink Floyd студиялық альбомы. The Wall – ағылшын рок-тобы Pink Floyd-тың 1979 жылғы 30 қарашада Harvest/EMI және Columbia/CBS Records лейблы арқылы шығарылған он бірінші студиялық альбомы. Бұл әлеуметтік оқшауланудың психологиялық «қабырғасын» құратын, шаршаған рок-жұлдыз Пинк туралы рок-опера. Альбом коммерциялық сәттілікке жетіп, АҚШ чарттарында 15 апта бойы бірінші орынды, ал Ұлыбританияда үшінші орынды иеленді. Критиктердің пікірлері бастапқыда әртүрлі болды, көптегені оны әрі кетіп, мақтанғаны үшін сынға алды, бірақ кейіннен барлық уақыттардағы ең ұлы альбомдардың бірі деп мойындады. Басист Роджер Уотерс The Wall альбомын 1977 жылы Pink Floyd-тың «In the Flesh» турнесі кезінде жасады, Пинк кейіпкерін өзінен және Pink Floyd-тың бұрынғы мүшесі Сид Барреттен үлгі алды. Жазу жұмысы 1978 жылдың желтоқсанынан 1979 жылдың қарашасына дейін созылды. Продюсер Боб Эзрин альбомның тұжырымын жетілдіруге және топ мүшелері жеке және қаржылық қиындықтармен күрескен кезде жазу кезінде туындаған шиеленістерді азайтуға көмектесті. The Wall – Pink Floyd тобының квартет ретінде шығарған соңғы альбомы болды; клавишник Ричард Райт өндіріс кезінде Уотерс тарапынан жұмыстан босатылды, бірақ жалақылы музыкант ретінде қалды. Альбомнан үш сингл шықты: «Another Brick in the Wall, Part 2» (Pink Floyd-тың Ұлыбритания мен АҚШ-тағы бірінші және жалғыз бірінші орын алған синглы), «Run Like Hell» және «Comfortably Numb». 1980 жылдан 1981 жылға дейін Pink Floyd альбомды әсемдеп безендірілген театрлық эффектілермен қоса турда орындады. 1982 жылы The Wall толық метражды фильмге бейімделді, сценарийін Уотерс жазды. The Wall – ең танымал концептуалды альбомдардың бірі. 30 миллионнан астам данасы сатылып, бұл топтың каталогында ең көп сатылған екінші альбом (1973 жылғы «The Dark Side of the Moon» альбомынан кейін), барлық уақыттардағы ең көп сатылған қос альбом және жалпы алғанда, ең көп сатылған альбомдардың бірі. 2003, 2012 және 2020 жылдары ол Rolling Stone журналының «Барлық уақыттардағы 500 ең ұлы альбом» тізіміне енгізілді. 2010 жылдан 2013 жылға дейін Уотерс жаңа Wall турнесін ұйымдастырды, ол жеке орындаушының ең табысты турнелерінің біріне айналды.

1979 studio album by Pink Floyd

The Wall is the eleventh studio album by the English rock band Pink Floyd, released on 30 November 1979 by Harvest/EMI and Columbia/CBS Records. It is a rock opera about Pink, a jaded rock star who constructs a psychological "wall" of social isolation. The album was a commercial success, topping the US charts for 15 weeks and reaching number three in the UK. It initially received mixed reviews from critics, many of whom found it overblown and pretentious, but later received accolades as one of the greatest albums of all time. The bassist Roger Waters conceived The Wall during Pink Floyd's 1977 In the Flesh tour, modelling the character of Pink after himself and Pink Floyd's former member Syd Barrett. Recording spanned from December 1978 to November 1979. The producer Bob Ezrin helped to refine the album's concept and bridge tensions during recording, as the band members were struggling with personal and financial issues at the time. The Wall was the last album to feature Pink Floyd as a quartet; the keyboardist, Richard Wright, was fired by Waters during production but stayed on as a salaried musician. Three singles were issued from the album: "Another Brick in the Wall, Part 2" (Pink Floyd's only UK and US number one single), "Run Like Hell", and "Comfortably Numb". From 1980 to 1981, Pink Floyd performed the full album on a tour that featured elaborate theatrical effects. In 1982, The Wall was adapted into a feature film for which Waters wrote the screenplay. The Wall is one of the best known concept albums. With over 30 million copies sold, it is the second best selling album in the band's catalogue (behind 1973's The Dark Side of the Moon), the best selling double album of all time, and one of the best selling albums of all time overall. In 2003, 2012, and 2020, it was included in Rolling Stones lists of the "500 Greatest Albums of All Time". From 2010 to 2013, Waters staged a new Wall live tour that became one of the highest grossing tours by a solo musician.

Өмірбаян

1977 жылы Pink Floyd In the Flesh турнесін өткізді. Басист және әнші-сазгер Роджер Уотерс бұл тәжірибеден жиренді, көрермендер тыңдамайтынын және көптеген адамдар топты көруге тым алыс екенін сезінді. Ол: «Бұл музыканттар мен тыңдаушылар арасындағы бақыланған қарым-қатынас емес, әлеуметтік шараға айналды» деді. Кейбір көрермендер фейерверктер атқызып, Уотерсті ойнауын тоқтатып, оларды сөккеніне себеп болды. 1977 жылдың 6 шілдесінде Монреаль Олимпиада стадионындағы соңғы концертте сахнаға жақын орналасқан шулы және көтеріңкі жанкүйерлер тобы Уотерсті соншалықты ашуландырды, ол олардың біреуіне түкірді. Гитарист және әнші-сазгер Дэвид Гилмор соңғы бис орындаудан бас тартып, дыбыс режиссерлік пультіне отырды, ал топты қосымша гитарист Сноу Уайтпен баяу, қайғылы 12 такті блюзді орындауға қалдырды, оны Уотерс көрермендерге «үйге қайтуға арналған музыка» деп жариялады. Сол түні Уотерс продюсер Боб Эзринмен және оның психиатрымен өзі сезінген жекелену мен бейшаралық туралы әңгімелесті. Ол сахнада топ пен көрермендердің арасына қабырға тұрғызып, өзін оқшаулауға ниеттенгенін айтты. Гилмор мен Райт Францияда жеке альбомдар жазып, барабаншы Ник Мейсон Стив Хилладждың «Green» альбомын өндірген кезде Уотерс материал жаза бастады. Түкіру оқиғасы жаңа концепцияның бастапқы нүктесіне айналды, ол кейіпкердің билік өкілдерімен жылдар бойы болған жағымсыз тәжірибелерден кейін және бала кезінде әкесінің қазасынан кейін өзін-өзі оқшаулауын зерттейді. Екінші идея бір адамның бір түндік армандары туралы, неке, секс, моногамия мен отбасылық өмірдің артықшылықтары мен кемшіліктері және босқимдық туралы болды. Топ бірінші нұсқаны таңдады, ал екіншісі Уотерстің алғашқы жеке альбомы «The Pros and Cons of Hitch Hiking» (1984) атанды. Norton Warburg Group (NWG) қаржылық жоспарлаушылары топтың ақшасын салық міндеттемелерін азайту үшін жоғары тәуекелдік венчурлық капиталға 1.3–3.3 миллион фунт стерлинг инвестициялады (қазіргі құнымен шамамен). NWG инвестиция салған көптеген компаниялар ақша жоғалтқанда стратегия сәтсіз аяқталды, нәтижесінде топтың салық ставкалары 83 пайызға дейін жететін болды. Уотерс: «Сол кезде 83 процент – көп ақша еді, ал бізде ондай қаражат жоқ еді». Pink Floyd NWG-мен қарым-қатынасын тоқтатып, инвестицияланбаған қаражатты қайтаруды талап етті. Pink Floyd NWG-ні 1 миллион фунт стерлингке сотқа берді, оларды алаяқтық пен немқұрайлылыққа айыптады. NWG 1981 жылы құлады. Эндрю Уорбург Испанияға қашып кетті, Norton Warburg Investments (NWG бөлігі) Waterbrook деп қайта аталды, ал оның көптеген активтері шығынмен сатылды. Эндрю Уорбург 1987 жылы Ұлыбританияға оралғаннан кейін үш жылға сотталды. Олар Эзринды Уотерстің сол кездегі әйелі Каролин Кристидің ұсынысымен жұмысқа алды, ол Эзриннің хатшысы болған. Бастапқыда Уотерс кімнің жауапты екенін анық көрсетті: «Қалауыңша жаза бер, бірақ мақтау күтпе». Эзрин мен Гилмор Уотерстің концепциясын қарап, жеткіліксіз деп санаған бөліктерін жойды. Уотерс пен Эзрин көбінесе сюжетті жетілдіріп, концепцияны дамытты. Эзрин топтың қалған мүшелеріне 40 беттік сценарий ұсынды, нәтижесі оң болды. Ол еске алады: «Келесі күні студияда біз пьеса сияқты сценарийді оқыдық, бірақ бүкіл топпен, олардың көздері жайнады, себебі олар альбомды көре алды». Инженер Ник Гриффитс кейін: «Эзрин «Қабырғада» өте жақсы болды, өйткені ол бәрін біріктіре алды. Ол өте күшті адам. Роджер мен Дейв әннің қалай дыбысталуы керек екені туралы көп дауласты, ал ол екеуінің арасындағы алшақтықты жойды» деді. Эзрин «Сот процесін» бірлесіп жазды, ол тастап кету мен оқшаулануды, қабырға символындағанды зерттейді. Әндер Уотерс пен Pink Floyd-тың бұрынғы фронтмені Сид Барретке негіделген Пинк өміріндегі оқиғалардың желісін құрайды. Альбомда Барретке бірнеше сілтемелер бар, соның ішінде «Nobody Home», ол 1967 жылы Pink Floyd-тың АҚШ турнесі кезінде оның жағдайын көрсетеді, «жабайы, қадала қарап тұрған көздер», «міндетті Хендрикс шашы» және «аяқ киімдерімді ұстап тұрған эластикалық ленталар» сияқты мәтіндер бар. «Comfortably Numb» Уотерстің Филадельфиядағы In the Flesh турнесі кезінде гепатит әсерін жеңілдету үшін бұлшықеттерді босаңдататын инъекциядан алған әсерінен шабыттанды.

In 1977, Pink Floyd played the In the Flesh tour. The bassist and singer songwriter, Roger Waters, despised the experience, feeling the audience was not listening and that many were too far away to see the band. He said: "It became a social event rather than a more controlled and ordinary relationship between musicians and an audience." Some audience members set off firecrackers, leading Waters to stop playing and scold them. On 6 July 1977, the final date at the Montreal Olympic Stadium, a group of noisy and excited fans near the stage irritated Waters so much that he spat on one of them. The guitarist and singer songwriter, David Gilmour, refused to perform a final encore and sat at the soundboard, leaving the band with backup guitarist Snowy White to improvise a slow, sad 12 bar blues, which Waters announced to the audience as "some music to go home to". That night, Waters spoke with the producer Bob Ezrin and Ezrin's psychiatrist friend about the alienation and despair he was experiencing. He articulated his desire to isolate himself by constructing a wall across the stage between the band and the audience. While Gilmour and Wright were in France recording solo albums, and the drummer, Nick Mason, was busy producing Steve Hillage's Green, Waters began to write material. The spitting incident became the starting point for a new concept, which explored the protagonist's self imposed isolation after years of traumatic interactions with authority figures and the loss of his father as a child. The second was about a man's dreams on one night, and dealt with marriage, sex, and the pros and cons of monogamy and family life versus promiscuity. The band chose the first option; the second eventually became Waters's first solo album, The Pros and Cons of Hitch Hiking (1984). The financial planners Norton Warburg Group (NWG) had invested £1.3–3.3 million, up to £ in contemporary value, of the group's money in high risk venture capital to reduce their tax liabilities. The strategy failed when many of the businesses NWG invested in lost money, leaving the band facing tax rates potentially as high as 83 per cent. Waters said: "Eighty three per cent was a lot of money in those days and we didn't have it." Pink Floyd terminated their relationship with NWG, demanding the return of uninvested funds. refn|Pink Floyd eventually sued NWG for £1 million, accusing them of fraud and negligence. NWG collapsed in 1981. Andrew Warburg fled to Spain, Norton Warburg Investments (a part of NWG) was renamed to Waterbrook, and many of its holdings were sold at a loss. Andrew Warburg was jailed for three years upon his return to the UK in 1987. They hired Ezrin at the suggestion of Waters's then wife Carolyne Christie, who had worked as Ezrin's secretary. From the start, Waters made it clear who was in charge, telling him: "You can write anything you want. Just don't expect any credit." Ezrin and Gilmour reviewed Waters's concept, discarding what they thought was not good enough. Waters and Ezrin worked mostly on the story, improving the concept. Ezrin presented a 40 page script to the rest of the band, with positive results. He recalled: "The next day at the studio, we had a table read, like you would with a play, but with the whole of the band, and their eyes all twinkled, because then they could see the album." The engineer Nick Griffiths later said: "Ezrin was very good in The Wall, because he did manage to pull the whole thing together. He's a very forceful guy. There was a lot of argument about how it should sound between Roger and Dave, and he bridged the gap between them." and Ezrin co writing "The Trial". that explores abandonment and isolation, symbolized by a wall. The songs create a storyline of events in the life of Pink, a character based on Waters and Pink Floyd's former frontman Syd Barrett. The album includes several references to Barrett, including "Nobody Home", which hints at his condition during Pink Floyd's abortive US tour of 1967, with lyrics such as "wild, staring eyes", "the obligatory Hendrix perm" and "elastic bands keeping my shoes on". "Comfortably Numb" was inspired by Waters' injection with a muscle relaxant to combat the effects of hepatitis during the In the Flesh tour in Philadelphia.

Сюжет

Альбом ашылады рок-жұлдызы Пинктың өзінің бірінен жанкүйерлеріне сөз сөйлеуімен, онда ол өмір тарихын күтпеген орындаумен ("In the Flesh?") ұсынады. Осы сәттен бастап, оның өміріне флешбэк басталады, онда оның әкесі Екінші дүниежүзілік соғыста қаза тапқаны, ал Пинкты анасы жалғыз өсіргені айтылады. Әкесінің өлімінен бастап Пинк өзінің айналасына метафоралық қабырға тұрғыза бастайды ("Қабырғадағы тағы бір кірпіш, 1-бөлім"). Өсе келе Пинк мектепте қатыгез, зорлық-зомбылық көрсеткен ұстаздардың қысымына ұшырайды ("Біздің өміріміздің ең бақытты күндері"), ал осы оқиғалардың естеліктері бейнелі "қабырғадағы кірпіштерге" айналады ("Қабырғадағы тағы бір кірпіш, 2-бөлім"). Есейген Пинк өзінің үстем, қатты қорғаған анасын ("Ана") және жарылыс кезінде өткен балалық шағын ("Goodbye Blue Sky") еске алады. Содан кейін Пинк үйленеді, ал тағы да көп "кірпіштер" жарақаттар арқылы пайда болғаннан кейін, ол өзінің "қабырғасын" ("Empty Spaces") аяқтауға дайындалады. Америка Құрама Штаттарында гастрольде жүргенде, ол сапардың көңілін көтеру үшін кездейсоқ қарым-қатынасқа түседі, бірақ үйге телефон соғып, әйелінің адалсыздығын біледі ("Young Lust"). Ол қонақ үй бөлмесіне бір топты алып келеді, бірақ ашуға беріліп, оны қорқытып шығарып жібереді ("One of My Turns"). Көңілі құлазыған Пинк әйелі туралы ойлайды және оған қарсы зорлық-зомбылық жасау туралы қиялдайды ("Мені қазір тастама"). Өзін тұтқындалғандай сезініп, ол өзіне тиген өткен оқиғалардың әсерін жоққа шығарады, сонымен қатар адамдармен байланыс жасаудан және дәрі-дәрмектерден бас тартады ("Қабырғадағы тағы бір кірпіш, 3-бөлім"). Пинктың қабырғасы аяқталды, ол өзін сыртқы әлемнен толығымен оқшаулайды ("Goodbye Cruel World"). Қабырға аяқталғаннан кейін Пинк өзінің шешімдеріне күмән келтіреді ("Эй, сен") және өзін қонақ үй бөлмесіне қамап қояды ("Сол жерде кім бар ма?"). Көңілі құлазыған Пинк жұбаныш іздеп өзінің мүлкіне жүгінеді ("Үйде ешкім жоқ") және өзінің тамырларымен қайта байланысуды армандайды ("Вера"). Пинк Екінші дүниежүзілік соғысты еске алады, сол кезде адамдар солдаттардың үйлеріне оралуын талап етеді ("Балаларды үйге қайтарыңыз"). Қазіргі уақытта Пинктың менеджері мен техниктері оның қонақ үй бөлмесіне кіреді, онда оны жауапсыз күйде табады. Фельдшер оған дәрі салады, содан кейін ол кешке концертте өнер көрсете алады ("Comfortably Numb"). Дәрі әсер ете бастайды, нәтижесінде сахнада галлюцинациялық қойылым ("Шоу жалғасуы керек") болады, онда ол өзін фашистік диктатор деп санайды, ал оның концерті - неонацистік митинг, онда ол өзі лайық деп санамайтын жанкүйерлерге қоңыр жейделілер сияқты адамдарды шабады ("Тәнде"). Ол аз ұлт өкілдеріне шабуыл жасай бастайды ("Адамдар сияқты қаш"), оның ең басты мақсаты Лондонның шеткі аудандарында наразылық митингін өткізуді елестетеді ("Құрттарды күту"). Пинктың галлюцинациясы тоқтап, ол бәрін тоқтатуды өтінеді ("Тоқта"). Күнәсімен мазаланған Пинк өзін ішкі судьясының алдында соттайды, ол оған жасаған ісі үшін жаза ретінде "қабырғаны бұзуға" бұйрық береді ("Сот"). Осылайша Пинк сыртқы әлемге ашылады ("Қабырға сыртында"). Альбом аяқталады "Бұл қайдан басталып еді?" деген сөздермен, альбомды бастаған фразаның бірінші бөлігі, сонымен қатар соңғы әннің мелодиясы Уотерстің тақырыбының циклдік сипатын және альбомның жүрегіндегі экзистенциалдық дағдарыстың ешқашан аяқталмайтынын көрсетеді.

The album opens with Pink, a rock star, addressing a crowd of fans at one of his concerts, to whom he is about to give an apparently unexpected performance of his life story ("In the Flesh?"). A flashback on his life up to that point begins, in which it is revealed that his father was killed during World War II, leaving Pink's mother to raise him alone. Beginning with the death of his father, Pink starts to build a metaphorical wall around himself ("Another Brick in the Wall, Part 1"). Growing older, Pink is tormented at school by tyrannical, abusive teachers ("The Happiest Days of Our Lives"), and memories of these traumas become metaphorical "bricks in the wall" ("Another Brick in the Wall, Part 2"). Now an adult, Pink remembers his domineering, overprotective mother ("Mother") and his upbringing during the Blitz ("Goodbye Blue Sky"). Pink soon marries, and after more "bricks" are created through more traumas, he is preparing to complete his "wall" ("Empty Spaces"). While touring in the United States, he seeks casual sex to relieve the tedium of touring, though in making a phone call home, he learns of his wife's infidelity ("Young Lust"). He brings a groupie back to his hotel room, only to trash it in a violent fit of rage, terrifying her out of the room ("One of My Turns"). Depressed, Pink thinks about his wife and fantasizes about committing violence against her ("Don't Leave Me Now"). Feeling trapped, he dismisses the impact his past has had on him while rejecting human contact and medication ("Another Brick in the Wall, Part 3"). Pink's wall is now finished, completely isolating himself from the outside world ("Goodbye Cruel World"). Immediately after the wall's completion, Pink questions his decisions ("Hey You") and locks himself in his hotel room ("Is There Anybody Out There?"). Beginning to feel depressed, Pink turns to his possessions for comfort ("Nobody Home"), and yearns for the idea of reconnecting with his personal roots ("Vera"). Pink's mind flashes back to World War II, with the people demanding that the soldiers return home ("Bring the Boys Back Home"). Returning to the present, Pink's manager and roadies break into his hotel room, where they find him unresponsive. A paramedic injects him with drugs to enable him to perform at a concert later that night ("Comfortably Numb"). The drugs kick in, resulting in a hallucinatory on stage performance ("The Show Must Go On") where he believes that he is a fascist dictator, and that his concert is a Neo Nazi rally, at which he sets brownshirt like men on fans that he considers unworthy ("In the Flesh"). He proceeds to attack minorities ("Run Like Hell"), culminating in him imagining holding a violence inciting rally in suburban London ("Waiting for the Worms"). Pink's hallucination then ceases, and he begs for everything to stop ("Stop"). Tormented with guilt, Pink places himself on trial before his inner judge, who orders him to "tear down the wall" as punishment for his actions ("The Trial"). This is the opening of Pink to the outside world ("Outside the Wall"). The album turns full circle with its closing words "Isn't this where ", the first words of the phrase that begins the album, " we came in? ", with a continuation of the melody of the last song hinting at the cyclical nature of Waters' theme, and that the existential crisis at the heart of the album will never truly end.

Жазу

Қабырға бірнеше жерде жазылды. Францияда Super Bear Studios 1979 жылдың қаңтар және шілде айлары аралығында пайдаланылды, ал Уотерс өзінің вокалын жақын орналасқан Miraval студиясында жазды. Майкл Камен Нью-Йорктегі CBS студиясында қыркүйек айында оркестрлік аранжировкаларға бақылау жасады. Келесі екі айда топ Лос-Анджелестегі Cherokee Studios, Producers Workshop және The Village Recorder студияларын қолданды. Лос-Анджелестегі Sundance Productions студиясында Beach Boys тобымен жұмыс істеу жоспары күшін жойды (алайда Beach Boys мүшесі Брюс Джонстон "In the Flesh?", "The Show Must Go On", "In the Flesh" әнінің 4-тарапы және "Waiting for the Worms" әндерінде қосымша вокал орындады). Джеймс Гатри, бұрынғы Флойд әріптесі Алан Парсонс ұсынған, өндіріс процесінің басында келді. Ол инженер Брайан Хамфристі ауыстырды, ол топпен бес жыл бойы эмоционалдық тұрғыдан шаршаған еді. Гатри қосалқы продюсер ретінде жұмысқа қабылданды, бірақ бастапқыда Эзриннің рөлін білмеді: "Мен өзімді жас продюсер ретінде көріп тұрдым. Біз келген кезде, екеуміз де бірдей жұмысқа шақырылғандай сезімге келдік". Britannia Row студиясындағы алғашқы сессиялар эмоционалды түрде күшті болды, себебі Эзрин, Гатри және Уотерс альбомның бағыты туралы қатаң пікірлерге ие болды. Топ ішіндегі қарым-қатынас төмен деңгейде болды, ал Эзрин Уотерс пен топтың қалған бөлігі арасында делдалдық рөл атқарды. Britannia Row бастапқыда "The Wall" үшін жеткіліксіз деп есептелгендіктен, топ өзінің көптеген жабдықтарын жаңартты, ал наурыз айына қарай тағы бір демо жинағы аяқталды. Алайда, олардың NWG-мен бұрынғы қарым-қатынасы оларды банкроттық қаупіне ұшыратты және оларға 6 сәуір 1979 жылға дейін Ұлыбританиядан кемінде бір жылға кетуге кеңес берілді. Олар резидент емес болғандықтан, сол уақытта Ұлыбритания салықтарын төлемейтін еді, және бір ай ішінде барлық төрт мүше және олардың отбасылары кетіп қалды. Уотерс Швейцарияға, Мейсон Францияға, ал Гилмор мен Райт Грек аралдарына көшіп кетті. Britannia Row студиясынан кейбір жабдықтар Ниццаға жақын орналасқан Super Bear студиясына көшірілді. Гилмор мен Райт студиямен жақсы таныс болды және оның атмосферасын ұнатып, онда жеке альбомдар жазды. Райт пен Мейсон студияда тұрғанда, Уотерс пен Гилмор жақын маңдағы үйлерде тұрды. Кейін Мейсон Вэнс маңындағы Уотерстің вилласына көшіп келді, ал Эзрин Ниццада қалды. Эзриннің уақытында кешігуі Уотерстің қатаң кестесімен байланысты проблемалар тудырды. Мейсон Эзриннің мінез-құлқын "ерекше" деп тапты, бірақ оның кешігуіне қатысты күрделі және ойшау сылтауларын "қайқайыс наразылық" үшін пайдаланды. Уотерс Райтпен сынақ кезеңіне келісті, содан кейін оған продюсерлік кредит беруі керек еді, бірақ бірнеше аптадан кейін ол және Эзрин Райттың әдістеріне қанағаттанбаушылықтарын білдірді. Эзринмен болған жанжалдан кейін Райт тек түнгі уақытта жұмыс істеуге мәжбүр болды. Гилмор да өзінің наразылығын білдіріп, Райттың үлесінің жоқтығының "барлығымызды ақылдан шығаратынын" айтты. Эзрин кейінірек былай деді: "кейде Роджер оны сәтсіздікке ұшыратуға тырысып жатқандай сезілді. Рикке өнер көрсетуге қорқыныш сезімі тән. Оны бос формада, шығармашылықпен қалдыру керек". Топтың демалысы тамыз айына жоспарланған, содан кейін олар Лос-Анджелестегі Cherokee Studios-та қайта жиналуға тиіс болды, бірақ Columbia альбомды Рождествоға шығару үшін топқа жақсы ұсыныс жасады. Уотерс топтың жұмыс жүктемесін арттырды, жақын маңдағы Studio Miraval-де уақыт брондады. Ол сонымен қатар келісілгеннен он күн бұрын Лос-Анджелесте жаздыруды және Райтпен бірге жұмыс істеу үшін тағы бір клавишникті жалдауды ұсынды, өйткені оның клавиштік бөліктері әлі жаздырылмаған еді. Райт Родостегі отбасылық демалысын қысқартудан бас тартты. Райттың кейіннен топтан кетуі туралы есептер әртүрлі. Өзінің "Inside Out" атты автобиографиясында Мейсон Уотерс QE2 кемесімен АҚШ-қа бара жатқан топтың менеджері Стив О'Руркке телефон соғып, Уотерс Лос-Анджелеске альбомды араластыру үшін келгенше Райтты топтан шығаруды бұйырғанын айтады. Топтың кейінгі тарихшысы жазған басқа нұсқада Уотерс О'Руркке телефон соғып, Райтқа жаңа жазбалар туралы айтуын сұрады, оған Райт: "Роджерге кетіп қалуын айт" деп жауап берді. Райт бұны жоққа шығарып, топ көктем және жаздың басында ғана жазуға келіскенін және олардың жоспардан соншалықты артта қалғанын білмейтінін айтты. Мейсон кейінірек Уотерстің "таң қалғанын және ашуланғанын" жазды. Уотерс Райттың кетуін талап етті, әйтпесе ол "The Wall" альбомын шығарудан бас тартады. Бірнеше күннен кейін, қаржылық жағдайы және топтағы қарым-қатынастың нашарлауы туралы алаңдаған Райт жұмыстан кетті. Оның кетуі туралы жаңалық музыка баспасөзінен жасырылды. Оның аты альбомның кейбір нұсқаларында көрсетілмегенімен (оны Ұлыбританиялық қаптамада табуға болады), ол топтың келесі турларында сессиялық музыкант ретінде жұмыс істеді. 1979 жылдың тамыз айына қарай, тректердің тізімі көбінесе аяқталды. Райт Cherokee Studios-та Peter Wood және Fred Mandel сессиялық музыканттарының көмегімен өзінің міндеттерін орындады, ал Jeff Porcaro "Mother" әнінде Мейсонның орнына барабан орындады. Альбомның шығарылымы алдында техникалық шектеулер "The Wall" альбомының тректер тізімі мен мазмұнына өзгерістер енгізді, "What Shall We Do Now?" әні ұзындығы қысқарақ "Empty Spaces" әнімен ауыстырылды, ал "Hey You" әні үшінші тараптың соңынан бірінші тараптың басына көшірілді. 1979 жылдың қараша айына жақындағанда, топ альбомның ішкі қаптамаларын өзгеріссіз қалдырды.

The Wall was recorded in several locations. In France, Super Bear Studios was used between January and July 1979, and Waters recorded his vocals at the nearby Studio Miraval. Michael Kamen supervised the orchestral arrangements at CBS Studios in New York, in September. Over the next two months the band used Cherokee Studios, Producers Workshop and The Village Recorder in Los Angeles. A plan to work with the Beach Boys at the Sundance Productions studio in Los Angeles was cancelled (although Beach Boys member Bruce Johnston does sing backing vocals on "In the Flesh? ", "The Show Must Go On", the side 4 version of "In the Flesh", and "Waiting for the Worms"). James Guthrie, recommended by previous Floyd collaborator Alan Parsons, arrived early in the production process. He replaced engineer Brian Humphries, who was emotionally drained by his five years with the band. Guthrie was hired as a co producer, but was initially unaware of Ezrin's role: "I saw myself as a hot young producer When we arrived, I think we both felt we'd been booked to do the same job." The early sessions at Britannia Row were emotionally charged, as Ezrin, Guthrie and Waters each had strong ideas about the direction the album would take. Relations within the band were at a low ebb, and Ezrin became an intermediary between Waters and the rest of the band. As Britannia Row was initially regarded as inadequate for The Wall, the band upgraded much of its equipment, and by March another set of demos was complete. However, their former relationship with NWG placed them at risk of bankruptcy, and they were advised to leave the UK by no later than 6 April 1979, for a minimum of one year. As non residents they would pay no UK taxes during that time, and within a month all four members and their families had left. Waters moved to Switzerland, Mason to France, and Gilmour and Wright to the Greek Islands. Some equipment from Britannia Row was relocated in Super Bear Studios near Nice. Gilmour and Wright were both familiar with the studio and enjoyed its atmosphere, having recorded solo albums there. While Wright and Mason lived at the studio, Waters and Gilmour stayed in nearby houses. Mason later moved into Waters's villa near Vence, while Ezrin stayed in Nice. Ezrin's poor punctuality caused problems with the tight schedule dictated by Waters. Mason found Ezrin's behaviour "erratic", but used his elaborate and unlikely excuses for his lateness as ammunition for "tongue in cheek resentment". Waters agreed to a trial period with Wright producing, after which he was to be given a producer's credit, but after a few weeks he and Ezrin expressed dissatisfaction with Wright's methods. A confrontation with Ezrin led to Wright working only at nights. Gilmour also expressed his annoyance, complaining that Wright's lack of input was "driving us all mad". Ezrin later reflected: "it sometimes felt that Roger was setting him up to fail. Rick gets performance anxiety. You have to leave him alone to freeform, to create " The band's holidays were booked for August, after which they were to reconvene at Cherokee Studios in Los Angeles, but Columbia offered the band a better deal in exchange for a Christmas release of the album. Waters increased the band's workload accordingly, booking time at the nearby Studio Miraval. He also suggested recording in Los Angeles ten days earlier than agreed, and hiring another keyboardist to work alongside Wright, whose keyboard parts had not yet been recorded. Wright refused to cut short his family holiday in Rhodes. Accounts of Wright's subsequent departure from the band differ. In his autobiography, Inside Out, Mason says that Waters called the band's manager, Steve O'Rourke, who was travelling to the US on the QE2, and told him to have Wright out of the band by the time Waters arrived in LA to mix the album. In another version recorded by a later historian of the band, Waters called O'Rourke and asked him to tell Wright about the new recording arrangements, to which Wright responded: "Tell Roger to fuck off". Wright denied this, stating that the band had agreed to record only through the spring and early summer, and that he had no idea they were so far behind schedule. Mason later wrote that Waters was "stunned and furious", Waters insisted that Wright leave, or he would refuse to release The Wall. Several days later, worried about their financial situation and the failing interpersonal relationships within the band, Wright quit. News of his departure was kept from the music press. Although his name did not appear on some editions of the album (it does appear on the UK gatefold sleeve), he was employed as a session musician on the band's subsequent tour. By August 1979, the running order was largely complete. Wright completed his duties at Cherokee Studios aided by session musicians Peter Wood and Fred Mandel, and Jeff Porcaro played drums in Mason's stead on "Mother". In advance of its release, technical constraints led to some changes to the running order and content of The Wall, with "What Shall We Do Now?" replaced by the similar but shorter "Empty Spaces", and "Hey You" being moved from the end of side three to the beginning. With the November 1979 deadline approaching, the band left the inner sleeves of the album unchanged.

Аспаптар

Мейсонның алғашқы барабан сессиялары Британия Роу студиясының жоғарғы қабатындағы ашық кеңістікте өтті. Осы сессиялардың 16 тректік жазбалары 24 тректік мастерге көшіріліп, топтың қалған бөлігі ойнау үшін нұсқаулық тректер ретінде араластырылды. Бұл инженерлерге үлкен икемділік берді, сонымен қатар микстің дыбыс сапасын жақсартты, себебі бастапқы 16 тректік барабан жазбалары 24 тректік мастермен синхрондалды және дубликатталған нұсқаулық тректер жойылды. Ezrin кейіннен топтың осы жұмыс әдісіне қатты қарсы болғанын айтты – олар 24 тректік мастерден материалды өшіруді "сыйырлық" деп қарады. Олардың сессиялары Pink Floyd-тың қатысуынсыз Нью-Йорктегі CBS студиясында жазылды. Камен жазу аяқталғаннан кейін ғана топпен кездесті.

Дыбыс дизайны

Езрин мен Уотерс альбомның дыбыс эффекттерін бақылауға алды. Уотерс «Young Lust» демо-жазбасында қолданылған телефон қоңырауын жазды, бірақ оны алушы, Мейсонға хабарлауды ұмытты. Мейсон бұл әзіл деп ойлап, ашуланып қоңырауды түсіріп тастады. Нағыз телефон операторы да жағдайдан бейхабар болды. Бұл қоңырау Уотерстің 1975 жылы бірінші әйелі Джудиден ажырасқан кездегі көңіл күйін көрсетеді. Уотерс студия терезесінен микрофон іліп, Голливуд бульварының қоршаған орта дыбыстарын да жазды. Инженер Фил Тейлор «Run Like Hell» әні үшін студиялық тұрақтан дөңгелектердің сықырлаған дыбыстарын жазды, ал «One of My Turns» әнінде сындырылған телевизордың дыбысы қолданылды. «Британия Роу» студиясында Ник Гриффитс сол ән үшін ыдыс-аяқтарды қирату дыбысын жазды. Телевизиялық хабарлар да пайдаланылды, сондай-ақ бір актер өзінің дауысын танып, топқа қарсы сот процесін бастаудың орнына, қаржылық өтемақы алуға келісті. Маньяк мектеп директорының дауысын Уотерс, ал топтағы қыздың дауысын актриса Труди Янг берді. Езриннің «Another Brick in the Wall, Part 2» әнін диско стиліндегі ырғақпен сингл ретінде шығару туралы ұсынысы бастапқыда Гилморға ұнамады, бірақ Мейсон мен Уотерс оған ынталырақ болды. Уотерс сингл шығаруға қарсы болды, бірақ Езрин мен Гатринің жазбасын тыңдағаннан кейін ойын өзгертті. Ән екі бірдей шумақтан тұрғандықтан толық емес деп саналды, сондықтан Гриффитске Лондонда әннің бірнеше нұсқасын орындайтын балаларды табуды сұрап хат жіберілді. Гриффитс бірінші кезекте оқушылардың шағын топтарын жазды, содан кейін олардың көбін шақырып, Кокни акцентімен айқайлауды, ән айтуды емес, талап етті. Ол дауыстарды көп рет жазып, топтарды үлкен етіп көрсетті, содан кейін жазбаларын Лос-Анджелеске жіберді. Нәтиже Уотерске қатты ұнады, ән сингл ретінде шығарылып, Рождестволық хитке айналды. Британдық баспасөз балаларға еңбегі үшін ақы төленбегені туралы хабарлады, бірақ кейін оларға альбомның көшірмелері берілді, ал мектепке £1,000 (қазіргі құнымен) қайырымдық жасалды.

Ezrin and Waters oversaw the capture of the album's sound effects. Waters recorded the phone call used on the original demo for "Young Lust", but neglected to inform its recipient, Mason, who assumed it was a prank call and angrily hung up. A real telephone operator was also an unwitting participant. The call references Waters' viewpoint of his bitter 1975 divorce from first wife Judy. Waters also recorded ambient sounds along Hollywood Boulevard by hanging a microphone from a studio window. Engineer Phil Taylor recorded some of the screeching tyre noises on "Run Like Hell" from a studio car park, and a television set being destroyed was used on "One of My Turns". At Britannia Row Studios, Nick Griffiths recorded the smashing of crockery for the same song. Television broadcasts were used, and one actor, recognising his voice, accepted a financial settlement from the group in lieu of legal action against them. The maniacal schoolmaster was voiced by Waters, and actress Trudy Young supplied the groupie's voice. Ezrin's suggestion to release "Another Brick in the Wall, Part 2" as a single with a disco style beat did not initially find favour with Gilmour, although Mason and Waters were more enthusiastic. Waters opposed releasing a single, but became receptive once he listened to Ezrin and Guthrie's mix. With two identical verses the song was felt to be lacking, and so a copy was sent to Griffiths in London with a request to find children to perform several versions of the lyrics. Griffiths first recorded small groups of pupils and then invited more, telling them to affect a Cockney accent and shout rather than sing. He multitracked the voices, making the groups sound larger, before sending his recordings back to Los Angeles. The result delighted Waters, and the song was released as a single, becoming a Christmas number one. There was some controversy when the British press reported that the children had not been paid for their efforts; they were eventually given copies of the album, and the school received a £1,000 donation (£ in contemporary value).