Честер Флойд Карлсон: Американ физигі және өнертабысшысы

Кіріспе

ХХ ғасырдағы американдық физик және өнертапқыш (1906–1968)

Честер Флойд Карлсон (8 ақпан 1906 – 19 қыркүйек 1968) – Сиэтл, Вашингтон қаласында туған американдық физик, өнертапқыш және патенттік адвокат. Карлсон электрофотографияны (қазір ксерография, яғни "құрғақ жазу") ойлап тапты, ол фотостат процесі арқылы жасалған ылғалды көшірмелерге қарама-қарсы құрғақ көшірме жасауға мүмкіндік берді; бүгінде оны әлем бойынша миллиондаған фотокөшіргіштер пайдаланады.

Ерте өмір

Мектептен тыс жұмыс ерте жастан қажеттілікке айналды, сондықтан мен өзімнің жеке қызығушылықтарыма – жаңа нәрселер ойлап табуға, заттар жасауға, тәжірибелер жүргізуге және болашаққа жоспарлауға ден қойдым. Мен Томас Альва Эдисон және басқа да сәтті өнертапқыштар туралы оқыдым, мен үшін өнертабыс жасау идеясы адамның экономикалық жағдайын өзгертудің сирек кездесетін мүмкіндіктерінің бірі болып көрінді, сонымен бірге техникалық салаға деген қызығушылығымды күшейтіп, қоғамға пайдалы болуға жол ашты. Карлсонның әкесі, Олаф Адольф Карлсон, көп білім алмаған, бірақ туыстары оны «зор» деп сипаттаған. Карлсон анасы Эллен туралы: «Апалары оны ең даналарының бірі деп есептейтін» деп жазды. Карлсон нәресте кезінде әкесі туберкулезге шалдықты, ал кейін омыртқаның артритіне (жасқа байланысты жиі кездесетін ауру) ұшырады. 1910 жылы Олаф отбасын Мексикаға жеті айға көшірді, Карлсонның айтуынша, «америкалықтардың ақылға сыймас жерді отарлау схемасы» арқылы байлыққа қол жеткізуді үміттенеді, сол кезде Эллен безгекпен ауырады. Әкесі мен анасының аурулары мен одан туған кедейліктің салдарынан Карлсон отбасын асырау үшін ерте жастан жұмыс істеді; ол сегіз жасында ақша табу үшін кездейсоқ жұмыстар істеуді бастады. Он үш жасқа келгенде, мектепке барар алдында екі-үш сағат жұмыс істеп, сабақтан кейін қайтадан жұмысқа кірісетін. Карлсон орта мектепте оқыған кезде отбасының басты күнкөріс көзі болды. Анасы 17 жасында туберкулезден қайтыс болды, ал әкесі Карлсон 27 жасында дүние салды. Карлсон баспа өнімдерін көбейту туралы өмір бойы ойланып жүрді. Он жасында ол «Мына да, сонда да» деген газет шығарды, оны қолмен жазып, достары арасында таратып, тізім бойынша алмастырып отырды. Оның ең сүйікті ойыншығы – резеңке мөрлер жинағы, ал 1916 жылы Рождествода әпкесі сыйға берген ойыншық теріс машинасы ең арман тілегі болды, бірақ ол кеңседегідей болмағандықтан көңілі қалды. Орта мектепте оқып жүргенде жергілікті баспаханада жұмыс істеген Карлсон өзі сияқты ғылымға қызығушылық танытқан оқушыларға арналған журналды баспаға дайындауға тырысты. Бірақ ол дәстүрлі көшіру әдістерінен тез көңілі тоқты. 1965 жылғы сұхбатта ол: «Сол кезде мен оны жасаудың оңай жолдарын іздеуге мәжбүр болдым, содан кейін көбейту әдістері туралы ойлана бастадым» деді.

Work outside of school hours was a necessity at an early age, and with such time as I had I turned toward interests of my own devising, making things, experimenting, and planning for the future. I had read of Thomas Alva Edison and other successful inventors, and the idea of making an invention appealed to me as one of the few available means to accomplish a change in one's economic status, while at the same time bringing to focus my interest in technical things and making it possible to make a contribution to society as well.|sign=Chester Carlson|source=

Carlson's father, Olaf Adolph Carlson, had little formal education, but was described as "brilliant" by a relative. Carlson wrote of his mother, Ellen, that she "was looked up to by her sisters as one of the wisest." When Carlson was an infant, his father contracted tuberculosis, and also later suffered from arthritis of the spine (a common, age related disease). When Olaf moved the family to Mexico for a seven month period in 1910, in hopes of gaining riches through what Carlson described as "a crazy American land colonization scheme," Ellen contracted malaria. Because of his parents' illnesses, and the resulting poverty, Carlson worked to support his family from an early age; he began working odd jobs for money when he was eight. By the time he was thirteen, he would work for two or three hours before going to school, then go back to work after classes. By the time Carlson was in high school, he was his family's principal provider. His mother died of tuberculosis when he was 17, and his father died when Carlson was 27. Carlson began thinking about reproducing print early in his life. At age ten, he created a newspaper called This and That, created by hand and circulated among his friends with a routing list. His favorite plaything was a rubber stamp printing set, and his most coveted possession was a toy typewriter an aunt gave him for Christmas in 1916—although he was disappointed that it was not an office typewriter. While working for a local printer while in high school, Carlson attempted to typeset and publish a magazine for science minded students like himself. He quickly became frustrated with traditional duplicating techniques. As he said in a 1965 interview, "That set me to thinking about easier ways to do that, and I got to thinking about duplicating methods."

Білім

Бала кезімнен-ақ графикалық өнерге құмар болдым. Менің ең алғашқы қалауым, тіпті бастауыш мектепте оқып жүргенде де, теріскеш машина алу болды. Содан кейін, жоғары мектепте химияны ұната бастадым және әуесқой химиктерге арналған кішкентай журнал шығару туралы ойға келдім. Бос уақытымда баспагерде жұмыс істедім, ол маған өзі тастап кеткен ескі баспа станогын сатты. Мен оған жұмыс істеп, соның ақысын төледім. Сосын, өзім әріптерді жинап, осы кішкентай газетті басып шығаруға кірістім. Менің ойымша, екі нөмірінен астам шығармадым, және олар өте жақсы болған жоқ. Дегенмен, бұл тәжірибе маған сөздерді қағазға түсірудің қаншалықты қиын екенін көрсетті, соның нәтижесінде мен көшіру процестері туралы ойлана бастадым. Мен өнертапқыштардың кішкентай дәптерін ашып, уақыт-уақытпен идеяларды жазып отыратынмын. А. Динсдейлге, оның таңдаған саласы туралы сұрағанда, Карлсон отбасын асырау үшін жұмыс істегендіктен, Сан-Бернардино орта мектебіндегі бітіруші курсын қосымша оқуға тура келді. Содан кейін ол Риверсайд кіші колледжінде жұмыс пен оқудың аралас бағдарламасына қатысты, алты апта сайын жұмыс істеп, сабақтарға қатысты. Риверсайдте оқып жүргенде Карлсон үш жұмыс істеді, өзі мен әкесі үшін арзан бір бөлмелі пәтерге ақы төледі. Риверсайдта Честер химия мамандығымен бастады, бірақ сүйікті профессорының ықпалымен физикаға ауысты. Риверсайдта үш жыл оқығаннан кейін Честер Калифорния технология институтына, немесе Калтехке ауысты – оның жоғары мектептен бергі арманы. Оның оқу ақысы жылына 260 долларды құрады, ал оқу жүктемесі оған көп ақша табуға мүмкіндік бермеді, бірақ ол демалыс күндері газонды қырқып, жазда цемент зауытында жұмыс істеді. Бітірген кезде ол 1500 доллар қарызға батты. Ол жақсы, бірақ ерекше емес бағалармен 1930 жылы, Ұлы депрессияның басында физикадан бакалавр дәрежесін алды. Ол 82 компанияға жұмыс іздеу туралы хат жазды, бірақ ешқайсысы оған жұмыс ұсынбады.

Well, I had a fascination with the graphic arts from childhood. One of the first things I wanted was a typewriter—even when I was in grammar school. Then, when I was in high school I liked chemistry and I got the idea of publishing a little magazine for amateur chemists. I also worked for a printer in my spare time and he sold me an old printing press which he had discarded. I paid for it by working for him. Then I started out to set my own type and print this little paper. I don't think I printed more than two issues, and they weren't much. However, this experience did impress me with the difficulty of getting words into hard copy and this, in turn, started me thinking about duplicating processes. I started a little inventor's notebook and I would jot down ideas from time to time.|sign=Chester Carlson|source=to A. Dinsdale, when asked about his choice of field

Because of the work he put into supporting his family, Carlson had to take a postgraduate year at his alma mater San Bernardino High School to fill in missed courses. He then entered a cooperative work/study program at Riverside Junior College, working and going to classes in alternating six week periods. Carlson held three jobs while at Riverside, paying for a cheap one bedroom apartment for himself and his father. At Riverside, Chester began as a chemistry major, but switched to physics, largely due to a favorite professor. After three years at Riverside, Chester transferred to the California Institute of Technology, or Caltech—his ambition since high school. His tuition, $260 a year, exceeded his total earnings, and the workload prevented him from earning much money—though he did mow lawns and do odd jobs on weekends, and work at a cement factory in the summer. By the time he graduated, he was $1,500 in debt. He graduated with good—but not exceptional—grades, earning a B. S. degree in physics in 1930, at the beginning of the Great Depression. He wrote letters seeking employment to 82 companies; none offered him a job.

Ерте мансап

Менің ойымша, кеңседе қолдануға болатын жылдам әрі қанағаттанарлық көшірме машинасының қажеттілігі өте айқын болды – оның қажеттілігі зор сияқты, егер оны алу мүмкін болса, ол өте пайдалы болар еді. Сондықтан мен оны қалай жасауға болатынын ойлауға кірістім. Соңғы шара ретінде ол Нью-Йорктегі Белл Телефон зертханасында инженер-зерттеуші болып жұмыс істей бастады. Бірақ жұмыс жалықтыратын және бірқалыпты болғандықтан, бір жылдан кейін Карлсон компанияның патенттік адвокаттарының көмекшісі ретінде патенттік бөлімге ауысты. Белл зертханасында жұмыс істеген кезде Карлсон жеке жазбаларына 400-ден астам жаңа өнертабыс идеяларын жазды. Ол баспаға деген құштарлығына қайта-қайта оралды, әсіресе патенттік бөлімдегі жұмысы құжаттарды көшірудің жақсырақ жолын табуға оны ынталандырды. "Патенттік жұмысым барысында мен патенттік сипаттамалар мен суреттердің көшірмелерін жиі қажет ететінмін, ал сол кезде оларды алудың ыңғайлы тәсілі болмады", - деп жазды Карлсон. Бұрынғы шешімдер – "көшіру" машиналары болды, олар көптеген көшірмелерді жасауға мүмкіндік берді, бірақ алдымен арнайы түпнұсқа көшірме жасау қажет болды, бұл көбінесе уақыт пен ақшаның көп шығындалуына әкелетін. Карлсон аралық қадамдарсыз, қолда бар құжатты жаңа қағазға көшіре алатын "көшірме" машинасын ойлап табуды қалады. 1933 жылы Ұлы депрессия кезінде Карлсон Белл зертханасынан басқа бірнеше қызметкерлермен бірге зертханадан тыс сәтсіз "бизнес жоспарына" қатысқаны үшін жұмыстан босатылды. Алты апта жұмыс іздегеннен кейін ол Уолл-стрит маңындағы "Остин және Дикс" фирмасына жұмысқа орналасты, бірақ фирманың ісі төмендегендіктен, шамамен бір жылдан кейін жұмыстан кетті. Ол Филипп Мэллори (кейіннен Procter & Gamble компаниясының Duracell бөлімшесіне айналған) құрған P. R. Mallory компаниясында жақсы жұмыс табады, онда Карлсон патенттік бөлімнің меңгерушісі болып тағайындалды.

Электрофотографияның ашылуы

Бұл жерде бірнеше жыл уақыт өтті, бірақ 1935 жылы мен аздап-көптеп орнықтым. Менде жұмысым болды, бірақ мен өте жылдам дамып келе жатқанымды ойлаған жоқмын. Мен, айтқандай, қолдан ауызға тіріп жүрдім, және жаңа ғана үйлендім. Бұл өте қиын күрес болды. Сондықтан, бір іспен екі мәселені шеше алатын мүмкіндік туса дейді деп ойладым; бұл әлемге пайда келтірудің және сонымен қатар өзіме көмектесудің мүмкіндігі болар еді. Карлсонның алғашқы тәжірибелері, оның пәтердің ас үйінде жүргізілгені, түтінді, жағымсыз иісті және кейде жарылысқа дейін жететін. Бір тәжірибеде ол таза кристалды күкіртті (фотоөткізгіш) мырыш табаққа балқытып, ас үй пешінің жалынан қозғалтып жатты. Бұл көбінесе күкірт өртіне әкеліп соқты, ғимаратты шіріген жұмыртқаның иісімен толтыратын. Тағы бір тәжірибеде ол жұмыс істеп жатқан химиялық заттар өртеніп кетті, және ол әйелімен бірге отты сөндіруге тырысты. Осы кезеңде ол әкесі сияқты омыртқаның қабынуына (артритке) шалдықты. Дегенмен, ол заң факультетіндегі оқуын және тұрақты жұмысын жалғастыра берді. Патенттердің маңыздылығын патент кеңсесіндегі және адвокаттық мансабында ерте түсінген Карлсон өзінің әр жетістігін патенттеді. Ол алғашқы алдын ала патент өтінімін 1937 жылдың 18 қазанында берді. 1938 жылдың күзінде Карлсонның әйелі оның тәжірибелерін басқа жерде жүргізу керектігіне көндірді. Ол Квинс аймағындағы Асториядағы 37-ші көшедегі 32 05 нөмірлі үйдің екінші қабатында бөлме жалға алды, бұл үй оның енесіне тиесілі еді. Ол жұмыссыз қалған австриялық физик Отто Корнейді көмекші ретінде жұмысқа алды. Карлсон бірнеше ірі корпорациялар қағаздан көшірме жасаудың жолдарын зерттеп жатқанын білді. Haloid компаниясының Photostat құрылғысы болды, оны олар фотосурет саласындағы алып Eastman Kodak компаниясына лицензиялады. Алайда, бұл компаниялар фотосуретке негіделген зерттеулер жүргізіп жатты, ал олардың шешімдеріне арнайы химиялық заттар мен қағаз қажет болды. Мысалы, Photostat көшіріліп жатқан құжаттың суреті болды.

blockquote|There was a gap of some years, but by 1935 I was more or less settled. I had my job, but I didn't think I was getting ahead very fast. I was just living from hand to mouth, you might say, and I had just got married. It was kind of a hard struggle. So I thought the possibility of making an invention might kill two birds with one stone; it would be a chance to do the world some good and also a chance to do myself some good.|sign=Chester Carlson|source=to A. Dinsdale

Carlson's early experiments, conducted in his apartment kitchen, were smoky, smelly, and occasionally explosive. In one set of experiments, he was melting pure crystalline sulfur (a photoconductor) onto a plate of zinc by moving it just so over the flame of his kitchen stove. This often resulted in a sulfur fire, filling the building with the smell of rotten eggs. In another experiment, the chemicals he was working with caught fire, and he and his wife were hard pressed to extinguish the flames. During this period, he developed arthritis of the spine, like his father. He pressed on with his experiments, however, in addition to his law school studies and his regular job. Having learned about the value of patents in his early career as a patent clerk and attorney, Carlson patented his developments every step along the way. He filed his first preliminary patent application on October 18, 1937. By the fall of 1938, Carlson's wife had convinced him that his experiments needed to be conducted elsewhere. He rented a room on the second floor of a house owned by his mother in law at 32 05 37th Street in Astoria, Queens. He hired an assistant, Otto Kornei, an out of work Austrian physicist. Carlson knew that several major corporations were researching ways of copying paper. The Haloid Company had the Photostat, which it licensed to Eastman Kodak, the photography giant. However, these companies were researching along photographic lines, and their solutions required special chemicals and papers. The Photostat, for instance, was essentially a photograph of the document being copied.

Электрофотография

Селенидің мақаласында басылған суреттердің факсимилелерін беру және басып шығару тәсілі, осы үшін оқшауланған материалдан жасалған айналмалы барабанға бағытталған иондар шоғы қолданылуы сипатталған. Иондар барабанға электростатикалық заряд түсіретін еді. Содан кейін барабанға ұсақ ұнтақ себіліп, зарядталған бөліктеріне жабысады, дәл сияқты статикалық зарядталған шаштың матаға жабысуындай. Осыған дейін Карлсонның көшірме машинасын жасаудағы үй эксперименттері жарық көмегімен бастапқы қағазда электр тогын тудыруға бағытталған. Селенидің мақаласы Карлсонды жарықты біркелкі иондалған фотоөткізгіштен статикалық зарядты 'алып тастау' үшін пайдалануға көндірді. Қағаздағы қара белгілерден жарық шағылыспағандықтан, осы аймақтар фотоөткізгіште зарядталған күйде қалады, демек ұсақ ұнтақ оларға жабысады. Одан кейін ол ұнтақты жаңа қағазға ауыстырып, түпнұсқаның көшірмесін алады. Бұл тәсіл оның өнертабысына фотостаттан артықшылық береді, себебі фотостат түпнұсқаның тек фотонегативін ғана жасауға қабілетті. 1938 жылдың 22 қазанында олар тарихи табысқа жетті. Корней шыны микроскопқа арналған слайдқа Индия сиясымен "10. 22. 38 АСТОРИЯ" деген сөздерді жазды. Ол күкіртпен қапталған мырыш тақтасын дайындап, бөлмені қараңғылатты, күкірт бетін электростатикалық заряд беру үшін мақталы шүберекпен сүртеді, содан кейін слайдты тақтаға қойып, оны жарқын шамға шараптап шығарды. Олар слайдты алып тастап, күкірт бетіне ликоподий ұнтағын себіп, артығын жұмсақ үрлеп, суретті балауыз қағазға көшірді. Олар қағазды қыздырып, балауызды жұмсартты, сонда ликоподий жабысып, әлемдегі алғашқы ксерографиялық көшірме пайда болды. Экспериментті қайталап, оның жұмыс істейтініне көз жеткізген соң, Карлсон Корнейді шамалы сомаға тамаққа шақырды. Корней эксперимент нәтижесіне Карлсон сияқты қуанбады. Бір жыл ішінде ол Карлсонмен жақсы қарым-қатынаста қалған күйімен кетіп қалды. Оның электрофотографияға деген пессимизмі соншалықты күшті болды, ол Карлсонмен жасаған келісімді бұзуға шешім қабылдады, бұл Корнейге Карлсонның болашақ табысының он пайызын және олар бірлесіп жұмыс істеген өнертабыстарға ішінара құқықтарды беруді көздейді. Кейіннен, Xerox акцияларының құны шарықтап өскенде, Карлсон Корнейге компанияның жүз акциясын сыйға тартты. Егер Корней осы сыйлықты сақтап қалғанда, 1972 жылы оның құны 1 миллион доллардан асып кетер еді. Карлсонның табысқа жету жолы ұзақ және сәтсіздіктерге толы болды. 1939 және 1944 жылдар аралығында жиырмадан астам компаниядан қаржыландырудан бас тартты. Ол бұл өнертабысты кеңсе жабдықтарын өндіруші International Business Machines (IBM) компаниясына сатуға тырысты, бірақ компаниядағы ешкім бұл идеяның құндылығын көрген жоқ – тіпті IBM-дегі біреудің осы идеяны 'түсінгені' белгісіз. Физиканы коммерцияландыру үшін қажетті қызығушылық пен қаражатты жинау үшін жасаған соңғы әрекеті – Әскери-теңіз күштері департаментімен кездесу болды. Әскери-теңіз күштері құрғақ көшірмелерді өндіруге ерекше қызығушылық танытты, бірақ олар Карлсонның көріп отырғанын 'көрмеді'. 1942 жылдың 6 қазанында Патент бюросы Карлсонның электрофотографияға арналған патенін берді.

Selényi's article described a way of transmitting and printing facsimiles of printed images using a beam of directed ions directed onto a rotating drum of insulating material. The ions would create an electrostatic charge on the drum. A fine powder could then be dusted upon the drum; the powder would stick to the parts of the drum that had been charged, much as a balloon will stick to a static charged stocking. To this point, Carlson's apartment kitchen experiments in constructing a copying machine had involved trying to generate an electric current in the original piece of paper using light. Selényi's article convinced Carlson to instead use light to 'remove' the static charge from a uniformly ionized photoconductor. As no light would reflect from the black marks on the paper, those areas would remain charged on the photoconductor, and would therefore retain the fine powder. He could then transfer the powder to a fresh sheet of paper, resulting in a duplicate of the original. This approach would give his invention an advantage over the Photostat, which could create only a photographic negative of the original. On October 22, 1938, they had their historic breakthrough. Kornei wrote the words "10. 22. 38 ASTORIA." in India ink on a glass microscope slide. He prepared a zinc plate with a sulfur coating, darkened the room, rubbed the sulfur surface with a cotton handkerchief to apply an electrostatic charge, then laid the slide on the plate, exposing it to a bright, incandescent light. They removed the slide, sprinkled lycopodium powder to the sulfur surface, softly blew the excess away, and transferred the image to a sheet of wax paper. They heated the paper, softening the wax so the lycopodium would adhere to it, and had the world's first xerographic copy. After repeating the experiment to be sure it worked, Carlson celebrated by taking Kornei out for a modest lunch. Kornei was not as excited about the results of the experiment as Carlson. Within a year, he left Carlson on cordial terms. His pessimism about electrophotography was so strong that he decided to dissolve his agreement with Carlson that would have given Kornei ten percent of Carlson's future proceeds from the invention and partial rights to the inventions they had worked on together. Years later, when Xerox stock was soaring, Carlson sent Kornei a gift of one hundred shares in the company. Had Kornei held onto that gift, it would have been worth more than $1 million by 1972. The road to Carlson's success—or that for xerography's success—had been long and filled with failure. He was turned down for funding by more than twenty companies between 1939 and 1944. He tried for some time to sell the invention to International Business Machines (IBM), the great vendor of office equipment, but no one at the company saw merit in the concept—it is not clear that anyone at IBM even 'understood' the concept. His next to last attempt to garner the interest—and funds—he needed to commercialize the physics was a meeting with the Department of the Navy. The Navy had a specific interest in the production of dry copies, but they did not "see" what Carlson saw. On October 6, 1942, the Patent Office issued Carlson's patent on electrophotography.

Галоид компаниясы

Коммерциялық табысқа қол жеткізу, «Халоид» компаниясының зерттеу бөлімінің басшысы Джон Дессауэрдің Карлсонның өнертабысы туралы мақала оқыған кезде болды. Фотоқағаз өндіруші «Халоид», өзінің Рочестер, Нью-Йорк, қаласындағы көршісі «Истман Кодактан» көлеңкеде қалудан шығудың жолын іздеді. Бұрынғы сатып алулар арқылы «Халоид» көшіру машиналарын жасау бизнесіне енген еді; Дессауэр электрофотографияның «Халоидқа» Кодак үстемдік етпейтін жаңа салаға кеңеюге мүмкіндік беретінін ойлады. 1946 жылдың желтоқсан айында «Баттелл», Карлсон және «Халоид» коммерциялық өнім үшін электрофотографияға лицензия беру туралы алғашқы келісімге қол қойды. «Халоидтың» 1945 жылғы жалпы табысының 10 пайызын құрайтын 10 000 долларлық келісім-шарт, түпнұсқаның 20 данадан аспайтын электрофотографиялық көшірмелерді жасауға арналған эксклюзивті емес құқық берді. Екі тарап та күмәнмен қарады; «Баттелл» «Халоидтың» салыстырмалы түрде шағын көлеміне алаңдады, ал «Халоид» электрофотографияның тиімділігіне қатысты алаңдады. Осы кезеңде «Баттелл» электрофотография бойынша негізгі зерттеулердің көп бөлігін жүргізді, ал «Халоид» нәтижелерден коммерциялық өнім жасауға тырысты. 1948 жылы «Халоид» компаниясының бас директоры Джозеф Уилсон АҚШ Армиясының Сигнал корпусын технологияға 100 000 доллар инвестиция салуға көндірді, бұл сома кейін екі есеге артты. Сигнал корпусы ядролық соғысқа қатысты алаңдады. Олар барлау үшін қолданған дәстүрлі фотосурет техникасы ядролық шабуылдан шыққан сәулеленуге ұшырағанда дұрыс жұмыс істемейтін еді; пленка тұманды болар еді, өйткені тұтынушыларға арналған фотопленка әуежайдағы рентген аппаратынан тұманды болуы мүмкін. Сигнал корпусы электрофотографияны мұндай сәулеленуге төтеп бере алатын өнімге дамытуға болатынын ойлады. 1950 жылдарға дейін «Баттелл» электрофотографияны дамытуға жұмсаған ақшаның жартысынан астамы мемлекеттік келісімшарттардан түсті. 1947 жылы Карлсон «Баттеллдің» электрофотографияны жеткілікті жылдам дамытпағанына алаңдады; оның патенты он жыл ішінде аяқталар еді. Джо Уилсонмен кездескеннен кейін Карлсон «Халоидтың» кеңесшісі болу ұсынысын қабылдады. Ол әйелі Дорриспен бірге компанияның базалық орнына жақын Рочестер аймағына көшіп барды. Электрофотографияға қосымша лицензия иелерін қызықтыруға көп жылдық тырысқаннан кейін «Баттелл» «Халоидпен» қайта келісуге келісті, оны өнертабыстың эксклюзивті лицензиары етіп белгіледі (өзі үшін сақтап қалғысы келген бірнеше шағын қолдануларды қоспағанда).

The commercial breakthrough came when John Dessauer, chief of research at the Haloid Company, read an article about Carlson's invention. Haloid, a manufacturer of photographic paper, was looking for a way out of the shadow of its Rochester, New York, neighbor, Eastman Kodak. Through previous acquisitions, Haloid was already in the duplicating machine business; Dessauer thought that electrophotography might allow Haloid to expand into a new field that Kodak did not dominate. In December 1946, Battelle, Carlson, and Haloid signed the first agreement to license electrophotography for a commercial product. The $10,000 contract—representing ten percent of Haloid's total earnings from 1945—granted a nonexclusive right to make electrophotography based copying machines intended to make no more than twenty copies of an original. Both sides were tentative; Battelle was concerned by Haloid's relatively small size, and Haloid had concerns about electrophotography's viability. During this period, Battelle conducted most of the basic research into electrophotography, while Haloid concentrated on trying to make a commercial product out of the results. In 1948, Haloid's CEO, Joseph Wilson, convinced the U. S. Army Signal Corps to invest $100,000 in the technology, an amount that would double later. The Signal Corps was concerned about nuclear war. The traditional photographic techniques they used for reconnaissance would not function properly when exposed to the radiation from a nuclear attack; the film would fog, much as consumer photographic film can be fogged by an airport X ray machine. The Signal Corps thought that electrophotography might be developed into a product that would be immune to such radiation. Through the 1950s, over half the money Battelle spent developing electrophotography came from government contracts. In 1947, Carlson was becoming worried that Battelle was not developing electrophotography quickly enough; his patent would expire in ten years. After meeting with Joe Wilson, Carlson accepted an offer to become a consultant to Haloid. He and his wife Dorris moved to the Rochester area, to be near the company's base of operations. After years of trying to interest additional licensees in electrophotography, Battelle agreed to renegotiate with Haloid, making it the exclusive licensee for the invention (except for a few minor uses that Battelle wished to retain for itself).

Ксерокс

Белл телефон үшін не болса, немесе одан да дұрысы, Истман фотография үшін не болса, Халоид ксерография үшін сондай болуы мүмкін. |автор=Честер Карлсон|деректеме=Джозеф Уилсонға хат, 1953 жыл.

Ксерография

1948 жылға қарай Haloid электрофотография туралы көпшілікке жариялау қажеттігін түсінді, өйткені технологияға құқығын сақтап қалу үшін бұл қадам қажет болды. Алайда, электрофотография термині Haloid-ті алаңдатты; әсіресе, "фотография" сөзінің қолданылуы дәстүрлі көшіру технологияларымен қолайсыз салыстыруларға әкелуі мүмкін еді. Бірнеше нұсқаны қарастырғаннан кейін, Haloid Battelle компаниясының қоғамдық қатынастар қызметкері ұсынған терминді таңдады, ол Огайо штатының мемлекеттік университетінің классика профессорынан кеңес сұраған еді. Профессор грек тіліндегі xeros ("құрғақ") және graphein ("жазу") сөздерін біріктіре отырып, ксерография терминін ұсынды. Карлсон бұл атауды жақтырмады, бірақ Haloid-тің Уилсонға ұнады, сондықтан Haloid директорлар кеңесі оны қабылдауға дауыс берді. Компанияның патент бөлімі "ксерографияны" тауарлық белгі ретінде тіркеуді қалады; Haloid-тің сату және жарнама бөлімінің басшысы Джон Хартнетт бұл идеяға қарсы шықты: "Мұндай іс жасамаңыз. Біз адамдардың осы сөзді қолдануын қалаймыз".

XeroX A үлгісі

1948 жылғы 22 қазанда, алғашқы микроскоп слайды көшірілгеннен кейін нақты он жыл өткен соң, Haloid компаниясы ксерографияны алғаш рет жариялады. 1949 жылы компания алғашқы коммерциялық фотокөшіргішті шығарды: XeroX Model A Copier, компания ішінде "Ox Box" деп аталды. Model A-ны пайдалану қиын болды, бір көшірмені жасау үшін отыз тоғыз қадам қажет болды, себебі процесс көбінесе қолмен орындалды. Бұл өнім сәтсіздікке ұшырауы мүмкін еді, бірақ ол офсеттік баспа машиналарына арналған қағаз мастерлерін жасаудың тиімді тәсілі болып шықты, тіпті пайдалану қиын болған жағдайда да. "Форд Мотор Компани" сияқты компаниялардың баспа бөлімдеріне Model A сату арқасында өнім тірі қалды. Model A-дан бұрын, Multigraph 1250 сияқты литографиялық станокқа арналған қағаз литографиялық мастер жасау үшін екі мүмкіндік болды: маймен жабылған көміртек қағазын пайдаланып арнайы мастер парағына жаңа мастерді теру немесе модификацияланған күміс галоидты фотоэмульсиямен жабылған металл пластинаны пайдалану. Егер құжатты қайта теру мүмкін болмаса, фотографиялық әдіс қолданылуы мүмкін еді, бірақ ол баяу, қымбат және қиын болды. Model A-ның тонері суды тебіп, бірақ майға негістелген бояларды тартқандықтан, литографиялық мастерді Model A көмегімен құжаттың көшірмесін бос қағаз мастерге түсіру арқылы оңай жасауға болады. Бұл қолданыстағы құжат үшін литографиялық мастер жасау құнын үш доллардан қырық центке дейін төмендетті. Форд Model A-ны пайдаланып, қаншама көп ақша үнемдеді, сол үнемдеулер Фордтың жылдық есептерінің бірінде нақты айтылды. Model A-дан кейін Haloid нарыққа бірнеше ксерографиялық көшіргіштерді шығарды, бірақ олардың ешқайсысы аса пайдалануға ыңғайлы болған жоқ. Осы аралықта, Kodak және 3M сияқты бәсекелестер басқа технологияларды қолдана отырып, өздерінің көшіру құрылғыларын шығарды. Мысалы, Kodak-тың Verifax-ы үстелдің бір жағына қойылатын және 100 долларға сатылатын болды; ал Haloid-тің бәсекелес машиналары қымбат және айтарлықтай үлкен болды.

Галоидты ксерокс

1955 жылы Haloid компаниясы Battelle компаниясымен жаңа келісімге қол қойды, ол Карлсонның ксерография патенттеріне толық құқық берді, бұл үшін Haloid акцияларының елу мың акциясын алды. Карлсон Battelle компаниясымен жасасқан келісімге сәйкес, осы мәміледен түскен ақшаның және акциялардың 40 пайызын алды. Сол жылы британдық Rank Organisation кинокомпаниясы камера линзаларын шығаратын шағын бизнесіне қосатын өнім іздеді. Бұл істің басшысы Томас Лоу кездейсоқ қолға түскен ғылыми журналдан жауап тапты. Ол түпнұсқадай сапалы құжаттардың көшірмелерін жасауға болатын өнертапқыш туралы оқыды. Лоу мырза осы өнертапқыштың қаржылай демеушілерін – Haloid компаниясын таба алды. Бұл патенттерді Еуропада пайдалану үшін Haloid Rank Organisation компаниясымен бірлесіп Rank Xerox деп аталатын кәсіпорын құрды. Haloid компаниясының өсуі қажет болды, ал Рочестердегі кеңселері ескі әрі шашыраңқы болып келді. 1955 жылы компания Нью-Йорк штатының Вебстер қалашығындағы Рочестер маңындағы үлкен жер учаскесін сатып алды, ол ақырында компанияның негізгі ғылыми-зерттеу және әзірлеу орталығына айналды. Haloid компаниясының бас директоры Джозеф Уилсон 1954 жылы Haloid компаниясына жаңа атау қажет деп шешті. Компания ішінде көп жылғы талқылардан кейін, 1958 жылы басқарма ксерография компанияның негізгі қызметі болғандықтан, атауын "Haloid Xerox" деп өзгертуге келісті.

Ксерокс 914

Қазіргі заманғы фотокөшірме машинасы ретінде танылған алғашқы құрылғы – Xerox 914 болды. Қазіргі стандарттармен салыстырғанда үлкен әрі жайлы болғанымен, ол операторға түпнұсқаны шыны бетіне қойып, батырманы басып, қарапайым қағазға көшірме алуға мүмкіндік берді. 914-ші модель 1959 жылдың 16 қыркүйегінде Нью-Йорктегі Sherry Netherland қонақүйінде таныстырылды. Қонақ үйдегі екі демонстрациялық нұсқасының бірі өртенсе, екіншісі жақсы жұмыс істеді, тіпті осындай қиындықтарға қарамастан, Xerox 914 үлкен жетістікке жетті. 1959 жылы 914-ші модельдің алғаш рет өндірілгенінен бастап 1961 жылға дейін Haloid Xerox компаниясының кірісі шамамен екі есеге артты. 914-тің табысы оның салыстырмалы түрде пайдалануға ыңғайлылығына, дизайнына (бәсекелес көшірме машиналарынан айырмашылығы, түпнұсқаға зақым келтіру қаупі болмады) және арнайы қағаз талап ететін басқа машиналармен салыстырғанда төмен операциялық шығындарына байланысты болды. Haloid Xerox 914-ті айына 25 долларға жалға беру туралы шешім қабылдады, сонымен қатар әр көшірмеге төрт центтен қосымша төлем, ал ең төменгі тариф айына 49 доллар болды, бұл оны ұқсас бәсекелес көшірме машинасынан әлдеқайда қолжетімді етті. 1961 жылы Xerox 914-тің табысының арқасында компания тағы да атын өзгертті, енді ол Xerox Corporation деп аталды. Карлсон үшін Xerox 914-тің коммерциялық табысы – өмірлік еңбегінің шыңы болды: бұл кез келген құжаттың тез және арзан көшірмесін жасауға қабілетті құрылғы. 914 өндіріске енгізілгеннен кейін Карлсонның Xerox ісіне қатысуы азайды, өйткені ол қайырымдылық қызметтеріне көшті.

Жеке өмір

1934 жылдың күзінде Карлсон Нью-Йорк қаласындағы YWCA кешінде танысқан Эльза фон Маллонға үйленді. Карлсон бұл некені "сирек қашып құтылумен араласатын бақытсыз кезең" деп сипаттады. Олар 1945 жылы ажырасып кетті. Карлсон екінші әйелі Доррис Хелен Хадгинске үйленген кезде, Battelle және Haloid арасындағы келіссөздер жүріп жатқан болатын.

Кейінгі өмірі

Честер Карлсонды тану – оны жақсы көруге, сүюге және құрметтеуге алып келді. Ол ксерографияны ойлап тапқан адам ретінде танымал болды, және бұл технология мен ғылым саласындағы ерекше жетістік болғанымен, мен оны ең алдымен жоғары моральдық қасиеттерімен және гуманист ретінде құрметтедім. Оның адамзаттың болашағына деген алаланы шын болды, ал Біріккен Ұлттар Ұйымының принциптеріне берілгендігі терең болды. Ол біздің жүрегімізде адамға сенім мен болашаққа үміт тудыратын сирек кездесетін көшбасшылардың бірі еді. 1951 жылы Карлсонның Battelle компаниясынан алған роялтисі шамамен 15 000 долларға жеткен (қазіргі шарттармен, $). Карлсон 1955 жылға дейін Haloid компаниясында жұмыс істеді және қайтыс болғанға дейін компанияның кеңесшісі болып қалды. 1956 жылдан 1965 жылға дейін ол Xerox компаниясынан патенттерінен роялти алуын жалғастырды, бұл әлемде жасалған әрбір Xerox көшірмесі үшін шамамен он алтыдан бір цент құрады. Доррис Нью-Йорктің Кэтскилл тауларындағы Дзен монастыры – Даи Босацу Зендо Конго джи болып табылатын жерді сатып алды. Карлсон Шимано қолдануы үшін Нью-Йорктегі керуен үйін сатып алған; ол арналғаннан кейін төрт күн өткен соң қайтыс болды. "Паранормальмен жарты карьера" атты мақаласында зерттеуші Иэн Стивенсон Карлсонның қайырымдылық стилін сипаттайды. Стивенсонның сөзіне göre, Карлсонның әйелі Доррис экстрасенсорлық қабілетке ие болған және Карлсонды Стивенсонның паранормальды құбылыстарды зерттеуіне көмектесуге көндірген. Карлсон Стивенсонның жұмысын қаржыландыру үшін Вирджиния университетіне жыл сайынғы сыйлықтар ғана емес, сонымен қатар 1964 жылы университеттегі алғашқы тұрақты кафедралардың бірін қаржыландыруға көмектескен үлкен сыйлық жасады. Стивенсон осы кафедраны бірінші болып иеленді. Стивенсон Карлсонның анонимді сыйлықтар беруді талап еткеніне қарамастан, ол зерттеулердің егжей-тегжейін жақыннан қадағалап, Стивенсонмен байланыста болғандығымен ерекшеленді деп жазды. Стивенсон: "Ол сирек ұсыныс жасады, бірақ оның айтқандары әрқашан назар аударуға лайық еді", - деп жазды.

To know Chester Carlson was to like him, to love him, and to respect him. He was generally known as the inventor of xerography, and although it was an extraordinary achievement in the technological and scientific field, I respected him more as a man of exceptional moral stature and as a humanist. His concern for the future of the human situation was genuine, and his dedication to the principles of the United Nations was profound. He belonged to that rare breed of leaders who generate in our hearts faith in man and hope for the future.|sign=U Thant, secretary general, United Nations|source=at the Xerox memorial service for Chester Carlson

In 1951, Carlson's royalties from Battelle amounted to about $15,000 (in current terms, $). Carlson continued to work at Haloid until 1955, and he remained a consultant to the company until his death. From 1956 to 1965, he continued to earn royalties on his patents from Xerox, amounting to about one sixteenth of a cent for every Xerox copy made worldwide. Dorris paid for of land that became Dai Bosatsu Zendo Kongo ji, a Zen monastery in the Catskill Mountains of New York led by Eido Tai Shimano. Carlson had purchased a New York City carriage house for use by Shimano; he died four days after it was dedicated. In his essay "Half a Career with the Paranormal," researcher Ian Stevenson describes Carlson's philanthropic style. According to Stevenson, Carlson's wife, Dorris, had some skill at extrasensory perception, and convinced Carlson to help support Stevenson's research into paranormal phenomena. Carlson not only made annual donations to the University of Virginia to fund Stevenson's work, but in 1964 he made a particularly large donation that helped fund one of the first endowed chairs at the university. Stevenson was the first incumbent of this chair. Although Carlson insisted on anonymous donations, wrote Stevenson, he was unusual in that he closely followed the details of the research, maintaining contact with Stevenson. "He rarely made suggestions, but what he said always deserved attention," wrote Stevenson.