Кіріспе

Англияның әкімшісі және дипломаты (1935 жылы туған) британдық дипломат доктор Дэвид Уилсон.

Дэвид Клайв Уилсон, Тиллёрн бароны Уилсон (14 ақпан 1935 жылы туған) – зейнеткер британдық әкімші, дипломат және синолог. Ол Гонконгтың соңғы бас қолбасшысы және 27-ші губернаторы (1987–1992 жылдары). 2010 және 2011 жылдары Шотландия шіркеуінің Бас ассамблеясында британ монархының өкілі ретінде қызмет атқарды. Крис Паттенмен бірге Гонконгтың екі тірі бұрынғы губернаторының бірі. 28 жылдан астам кроссбенкер ретінде қызмет еткеннен кейін 2021 жылдың 12 ақпанында Лордтар палатасынан зейнеткерлікке шықты. Оксфорд университетінің Тринити колледжінде, Гленэльмондта және Кебл колледжінде (1955–58, Магистр), сондай-ақ Лондон университетінің Шығыс және Африка зерттеулері мектебінде (қазіргі Қытай тарихы бойынша докторлық диссертация, 1973) білім алған. 1960–1962 жылдары Гонконг университетінде қытай тілін оқыды, кейін Пекиндегі британдық миссияда қызмет етті. Мандарин тілін еркін меңгерген, кантон тілінің негізгі деңгейін игерген және 30 жылдық дипломаттық қызметінің 10 жылын Қытайда өткізді. Уилсон 1992 жылдың маусым айында губернатор ретіндегі бес жылдық мерзімі аяқталғаннан кейін Гонконгты тастап кетті. Зейнеткерлікке шыққанға дейін Гонконг халқының тікелей сайлауымен Заң шығарушы кеңестің он сегіз депутатын сайлауға мүмкіндік беретін саяси реформаларды бастады. Уилсонның орнын сол кездегі британ премьер-министрі Джон Мейджордың консервативті одақтасы болған Крис Паттен басты, ол Консервативті партияның төрағасы болды және жалпы сайлауда жеңіліске ұшыраған парламент мүшесі болған.

Қытай тіліндегі атауы

Уилсон Гонконг университетінде мандарин қытай тілін оқыған кезде, оған қытайша Вэй Дэвэй немесе Нгай Так Нгай деген есім берілді; "Вэй" - "Уилсонның" қысқартылған түрі, ал "Дэвэй" - Дэвидтің қытайша транслитерациясы. Бірақ ол Гонконгқа Гонконг губернаторы лауазымын атқару үшін келгенде, оның бұрынғы есімінің кантон диалектіндегі айтылуының нақты атына ешқандай ұқсастығы жоқ екені анықталды. The New York Times газетінің журналисі Николас Кристоф Уилсонның бұрынғы қытайша есімінің "қауіпті екіжүзділікке" (偽得危) тым ұқсайтынын мәлімдеді. Кристоф сондай-ақ, тегі мен үшінші иероглифтің әрқайсысын "1800 әйел рухы" (千八女鬼) деген мағына беретін бөліктерге талдауға болатынын атап өтті.

Губернаторлықтан кейінгі кезең

1992 жылы губернаторлық қызметтен кейін және Тиллёрн бароны Вильсон, Кинкардин және Дисайд округінің Финзеан және Гонконгтағы Фанлинг титулымен өмірлік теңдікке көтерілгеннен кейін, Вильсон 1993 жылдан 2000 жылға дейін Перт, Шотландияда орналасқан Scottish Hydro Electric plc (кейіннен Шотландия және Оңтүстік Энергия) энергетикалық компаниясының төрағасы болды. Ол 1993 жылдан 2002 жылға дейін Британдық Кеңесінің (және оның Шотландия комитетінің төрағасы) мүшесі; 1993 жылдан 2002 жылға дейін Мартин Кьюри Пасифик Траст директоры және 2002 жылдан 2006 жылға дейін Шотландия Ұлттық музейлерінің қамқоршылар кеңесінің төрағасы болды. 1996 жылы ол Шотландия Корольдік географиялық қоғамының вице-президенті болып тағайындалды; ал 1997 жылдан 2013 жылға дейін Абердин университетінің канцлері болды, оның орнын Ротсей герцогинясы иеленді. Вильсон Ұлыбританияның Бутан қоғамының (1993–2008), Гонконг қоғамының (1994 жылдан бері) және Гонконг қауымдастығының (1994 жылдан бері) президенті болды. 2000 жылы Вильсон "Тисл" орденінің рыцары атанды. Ол 2002 жылдан 2008 жылға дейін Кембридж университетінің Питерхаус колледжінің магистрі қызметін атқарды. 2008 жылдың қазанынан 2011 жылдың қазанына дейін Эдинбург Корольдік қоғамының президенті болды, кейін оны сэр Джон Арбутнот алмастырды. 2010 жылдың қаңтарында ол Шотландия шіркеуінің Бас ассамблеясына 2010 жылға арналған Жоғарғы комиссар болып тағайындалды. Вильсон Парламент хатшысына 2021 жылдың 12 ақпанында Лордтар палатасының реформа туралы 2014 жылғы заңына сәйкес, Лордтар палатасынан зейнеткерлікке шығатынын хабарлады.

Оның есімімен аталған жерлер

Гонконгта солтүстіктен оңтүстікке қарай орналасқан он жаяу серуендеу бөлімінен тұратын 78 шақырымдық Уилсон жолы оның құрметіне аталған, сондай-ақ 1992 жылдың желтоқсанында Гонконгтың мұрасын сақтау мақсатында құрылған Лорд Уилсон мұрагерлік қоры (衛奕信勳爵文物信託) да оның есімімен байланысты.

Жеке өмір

1967 жылы Уилсон Бернард Густав Александрдың қызы Наташа Хелен Мэри Александрға үйленді және олардың Питер мен Эндрю есімді екі ұлы бар.

Көзқарастар

Уилсон 2014 жылғы Гонконг наразылықтары кезінде Гонконг полициясын қорғады, полицияның іс-қимылдары "көбінесе пропорционалды" болды деп мәлімдеді. 2019 жылғы Гонконг наразылықтары кезінде ол британ үкіметінің жағдайға араласуына қарсы болды және Лордтар палатасында сөйлеген сөзінде "біз Гонконг үкіметіне не істеу керектігін айтуға тырыса алмаймыз және тырыспауымыз керек" деді. Ол мұндай демонстрациялар "көптеген жақсы ниетті және өз болашағына алаңдаған жастармен" бейбіт түрде басталды деп санайды, бірақ зорлық-зомбылық күшейді; ол оқиға кезінде полицияның қатыгездігіне қанағаттандыру керек деп есептеді, бірақ "полиция апта сайын, демалыс сайын үлкен стресске ұшырағанын және олардың отбасыларына да қауіп төнгенін есімізде ұстаған жөн" деді. Уилсон демократия жақтастарынан жалпыға бірдей сайлау құқығы негізінде толық сайланған заң шығару органына көшуге жеткілікті жылдамдықпен көшпегені үшін және 1997 жылы егемендік беруден бұрын және одан кейін толық сайланған орындықтардың санын арттыру процесіне келісім жасау кезінде Қытай үкіметінің пікірлеріне тым көп мән бергені үшін сынға ілікті.

Құрметтер

"Тісте" орденінің рыцары (КТ), 2000. Әулие Михаил және Әулие Георгий орденінің Ұлы кресті (GCMG), 1991 жылғы Жаңа жылдық наградасы. Оксфордтың Кебл колледжінің құрметті стипендиясы, 1987. Сидней университетінің (1991), Абертей-Данди университетінің (1993), Гонконгтың Қытай университетінің (1996), Абердин университетінің (2004) және Гонконг университетінің (2006) құрметті докторлық дәрежесі.