Кіріспе

Ванкувер аралындағы шоссе (Британдық Колумбиядағы 19-шы шоссе) – Ванкувер аралының Нанаймодан Порт-Хардиге дейінгі басты солтүстік-оңтүстік бағыты. Ол 1 және 19А тас жолдарымен бірге Арал шоссесінің бөлігін құрайды. Аралда шоссе 1912 жылдан бері бар. Алғашқыда қиыршық таспен төселген және қиын болған бұл шоссе, Эскимальт және Нанаймо темір жолымен бірге маңызды байланыс құрады. Төселген шоссе алғаш рет 1953 жылы ашылды, Нанаймо мен Кэмпбелл-Ривер арасындағы 1-ші шоссе бөлігін алмастырып, 1970-ші жылдардың соңында аралдың солтүстік ұшына дейін созылды. Шосседің жалпы ұзындығы .

Солтүстік арал

19-шы тас жолдың солтүстік шеті Порт Хардиден шығанақтың арғы жағында орналасқан Bear Cove паром терминалында. Тас жол паромдық айлақтан оңтүстік-батысқа қарай Порт Хардидің орталығына баратын басты жолмен қиылысқанға дейін созылады, содан кейін оңтүстік-шығысқа бұрылып, 30-шы тас жолға дейін, ал одан әрі Порт МакНиллге баратын басты жолға дейін шығысқа қарай жалғасады. Бұл тас жол Нымкиш көлі мен Нымкиш өзенінің шығыс жағалауын бойлап, тығыз орманды аймақтан ұзақ созылатын оңтүстік-шығыс бағытында Восс елді мекеніне дейін жетеді, содан кейін Маунт Уоддингтон және Страткона аймақтық округтерінің шекарасы арқылы 65 км (40 миль) шығысқа қарай Сейвардпен қиылысқанға дейін, және ақырында Кэмпбелл-Ривер қаласына оңтүстік-шығысқа қарай 28 және 19А тас жолдарымен қиылысқан жерге дейін, қаланың аты-жөнімен аталатын өзеннен сәл өткен соң жетеді. Кэмпбелл-Риверден солтүстікке қарай 19-шы тас жолының барлық бөлігі екі жолақты конфигурациядан тұрады. 28 және 19А тас жолдарымен қиылысқанда 19-шы тас жол 1996 және 2001 жылдар аралығында салынған жылдам қозғалысқа арналған тас жол конфигурациясына бөлінеді. Кэмпбелл-Риверде бұл тас жол солтүстік бағыттағы жолақтарын Тамарак көшесімен, ал оңтүстік бағыттағы жолақтарын Уиллоу көшесімен бөліседі.

Ішкі арал автожолы

19 тас жолы Кемпбелл-Ривер мен Парксвилл қаласы арасындағы кезең ішкі арал тас жолы деп аталады. Тас жолы тұрғын үйлер мен қалалық аймақтарды толығымен жалғыз қалдырады және төрт қатарлы жылдам бағыттық және автокөлік жолы арасында ауысып тұрады, номиналды жылдамдық шегі және сигнал шамдары жанындағы жылдамдық шегі бар. Кемпбелл-Риверден оңтүстікке қарай 19-шы тас жолы негізінен бетон қабырғамен бөлінген, алты араласқан деңгейдегі сигналды кесісулерден өтеді, олардың бесеуі шығу нөміріне ие. Кемпбелл-Риверден оңтүстікке қарай 19-шы тас жолы өзінің алғашқы айрылысына жетеді, төрт қатарлы магистральдық тас жолы Камберленд ауылына батысқа және Куртенэй мен Комокс қауымдастықтарына шығысқа қарай жетеді. Куртенэй айрылысынан кейін 19-шы тас жолы шөпті ортамен бөлінеді. Кейінірек 19-шы тас жолы тағы бір айрылысқа жетеді, бұл жолы Б.К. паром терминалына дейін Бакли шығанағына дейін қысқа қашықтыққа шығысқа қарай жететін екі қатарлы жолмен. 19-шы тас жолында Бакли-Бей айрылысы мен 4-ші тас жолымен айрылысы арасында Куаликум-Бичке солтүстікке қарай жететін екі кішкентай деңгейдегі сигналды кесісулер бар. Кейін 19-шы тас жолы тағы бір айрылыстан өтеді, бұл жолы Парксвиллге шығысқа қарай жететін 4А тас жолымен. Келесі айрылыс Крейгс Кроссингте орналасқан, тағы 5 км оңтүстікке (3 миль) қарай, онда 19А (Арал тас жолы) 19-шы тас жолымен қосылып, автокөлік жолының және ішкі арал тас жолының соңына нүкте қояды.

Арал тас жолы

Крейгс Кроссинг түйісінен өткеннен кейін 19-шы тас жол 1953 жылғы Арал тас жолының бағытына қайта оралады, ол бүгінде 4 қатарлы, бөлінген артериялық тас жол болып табылады, оның көп бөлігі 1970-ші жылдары салынған бетонды орталық бөлігішпен жабдықталған. Ол көбінесе Наноуз шығанағы және Ланцвилл елді мекендері арқылы оңтүстік-шығысқа қарай жүреді, жол бойында 5 шам мен көптеген деңгейдегі қиылыстардан өтеді, соңында Нанаимоның солтүстік бөлігіне жетеді. Тас жолдың төмен стандарттары мен шамдар осы учаскеде төмен жылдамдық шегін талап етеді. Наноуз шығанағында өте қарбалас шамның болуы, тас жол бойындағы көптеген тұрғын үйлер, бірнеше қиылысатын қосымша жолдардың тығыз орналасуы және орталық бөлігіштің жоқтығы жылдамдық шегін төмендетуге себеп болады.

Нанаймо саябағы

29-шы шығыс сигналды жарықтарда 19А тас жолы (Арал тас жолы) 1953 жылғы бағытты қайтадан жалғастырады. 19-шы тас жол содан кейін оңтүстікке қарай 1997 жылы ашылған, "Nanaimo Parkway" деп аталатын ұзын төрт жолақты тас жолға бұрылады. Бұл бағыттың бойында 5 сигналды қиылыс, 2 көпір және жергілікті жолдарға қосылмаған 4 жер асты көпір орналасқан. Nanaimo Parkway-дегі жалғыз торап оның оңтүстік соңында орналасқан, онда пандустар жиынтығы 19-шы тас жолды 1-ші тас жолға шығарады, екі жол да оңтүстікке қарай жалғасады. Парквейдің жылдамдық шегі: Nanaimo Parkway жоспарланған кезде Көлік министрлігі 5 жерде тораптардың орнына сигналды жарықтарды салуды шешті, бұл шығындарды үнемдеу шарасы болды және қажет болған жағдайда тораптарды кейін салу жоспарланды. Ашылған кезде парк жолы үлкен жетістікке жетті, себебі алыс қашықтыққа жүретін көліктер Нанаимо қаласын айналып өтіп, сапар уақытын қысқартты және қаладағы тығындарды жойды. Алайда, 2021 жылға қарай парк жолының өзі сигналды жарықтардағы ауыртпалықтарға тап болды, себебі кеңейіп келе жатқан Нанаимодан жұмысқа барып-келетін көліктердің саны артып, тас жол толқып кетті. Келесі 30 жылда көлік қозғалысының одан әрі өсуі күтілуде, сондықтан Көлік министрлігі парк жолында тораптарды енгізуді жақын арада зерттеуді бастады.

1-ші автожолдың бір мезгілдік жүруі

1-ші және Седар жолымен қиылысып өткеннен кейін, 19-шы тас жол 2 км (1¼ миль) қашықтыққа 1-ші тас жолмен (Транс-Канада тас жолы) бірге жүреді, содан кейін Duke Point тас жолына шығу үшін «труба» түйіскен жерге бұрылады. Оңтүстікке қарай 4 қатарлы және солтүстікке қарай 3 қатарлы жолақтары бар, бұл қысқа бөлік Ванкувер аралындағы ең кең тас жол болып табылады.

Дьюк Пойнт тас жолы

1997 жылы ашылған ұзын Дьюк Пойнт тас жолы 4 қатарлы жылдам бағыттық жол ретінде басталады. 19 тас жолы 1 тас жолынан 2 км (1¼ миль) қашықтықта Нанаймо өзенін кесіп өтеді және көп ұзамай Моган көшесіндегі айырыққа шығады. Содан кейін тас жол солтүстікке бұрылып, 3 қатарлы бөлінген емес тас жолға (батысқа қарай 2 қатар және шығысқа қарай 1 қатар) дейін тарылады, соңғы екі деңгейдегі қиылыстардан өтеді, және ақырында Дьюк Пойнт паром терминалында тоқталады. Паромдардан жолаушылар түсіріліп жатқанда тас жолда қысқа мерзімде қозғалыс қарқынды болады, бірақ қалған уақытта Нанаймоға қарайтын қатарлар көліксіз болады.

Тарих

19-шы тас жолға 1953 жылы W. A. C. Беннетт әкімшілігінің провинциялық тас жолдарды жақсарту бағдарламасының бастапқы бөлігі ретінде асфальт төселіп, белгіленді. Алғашқы тас жол көбінесе қазіргі 19А тас жолымен бірдей маршрут бойынша салынды және көбінесе тек 2 қатарлы болды. Ол бастапқыда Нанаимодан Кэмпбелл-Риверге дейін ғана созылған, бірақ содан бері екі маңызды кеңейтімге ие болды. Тас жол бастапқыда 1965 жылы Принс-Руперттегі B.C. Ferries қызметімен байланысу үшін солтүстікке Кэлси-Бейге дейін кеңейтілді, ал ресми ашылуы 14 қыркүйекте болды. Үш жыл бұрын, 1962 жылдың сәуір айында тас жол министрі Фил Гаглардидің қатысуымен негіздік тас салу рәсімі өткізілді. Кеңейтімнің құны 50 миллион долларды құрады (2022 жылы 437,65 миллион долларға тең), қазір ол Bear Cove паром терминалында аяқталады. Оны ресми түрде 1979 жылдың 21 қыркүйегінде тас жол министрі Алекс Фрейзер және премьер-министр Билл Беннетт ашты. Кеңейтім аяқталғаннан кейін B.C. Ferries Принс-Руперт бағыты бойынша өзінің оңтүстік терминалын Порт-Хардиге көшірді. Кеңейтімді зерттеу жұмыстары 1970 жылы басталды, ал жоба 1980 жылдың жазында толыққанды аяқталды. Жобаның құны 65 миллион долларды құрады (2022 жылы 247,89 миллион долларға тең).

1996 жылдың 5 қазанында Мад-Бейден Парксвиллге дейінгі Ішкі Арал тас жолының бірінші бөлігі ашылды. Жаңа маршрутқа 19-шы тас жол атауы берілді, ал 1953 жылғы бастапқы тас жол 19А тас жолына айналды. 1997 жылдың 31 мамырында Нанаимо саябағы ашылды, бұл Нанаимо арқылы өтетін жүргізушілердің сапар уақытын 40 минуттан 20 минутқа дейін қысқартты, нәтижесінде 19-шы тас жол Нанаимоның орталық қаласынан алыстатылды, бұрынғы маршрут 19А тас жолының тағы бір бөлігімен ауыстырылды.