Марк Кларк: Америкалық генерал және әскери мансабы

Кіріспе

Америкалық генерал (1896–1984)

Кларк Италиядағы одақтас әскерлеріне (AAI) қолбасшылық ететін британдық генерал сэр Гарольд Александрдың бұйрықтарын елемегені және стратегиялық маңызы жоқ Италияның астанасы Римді алуға ұмтылғанда Германияның 10-армиясының қашып кетуіне жол бергені үшін қатты сынға ұшырады. Кларк АҚШ-тың VI корпусына қолбасшылық ететін Люциан Трускоттқа Александр бұйырған Вальмонтонедегі 6-шы бағытты кесіп өту мақсатындағы "Буффало" операциясының орнына Римге қарай қозғалатын "Тортула" операциясын таңдауға бұйрық берді. Дегенмен, Кларк "Буффало" операциясы қиындыққа ұшыраса, "Тортула" операциясын қарастыру мүмкіндігін қалдырды. Германияның 10-армиясы кейін Трасимен желісіндегі Германия армиясының басқа бөлімдерімен қосылды. Кларктың бұйрықтарды орындамауы және оның салдарынан адам өмірінің зардап шегуі журналист Алан Уикерді былай деп мәлімдеуге итерді: "Егер ол неміс болғанда, Гитлер оны атып тастаған болар еді". 1945 жылдың 10 наурызында 48 жасында Кларк төрт жұлдызды генерал шеніне көтерілген ең жас американдық офицерлердің бірі болды. Оның жақын досы Дуайт Д. Эйзенхауэр Кларкты талантты штаб офицері және жаттықтырушы деп есептеді. Отыз алты жылдық әскери қызметі барысында Кларк көптеген медальдармен марапатталды, олардың ішінде АҚШ армиясының екінші жоғары наградасы – "Құрметті қызмет көрсетуі үшін" (DSC) ордені ең танымал болды. 1953-1955 жылдары ол басқарған "Кларк жұмыс тобының" қалдырған мұрасы – барлық федералдық барлау қызметін қарау және ұсыныстар енгізу мақсатындағы жұмысының нәтижесінде "барлау қауымдастығы" терминінің пайда болуы болды.

Ерте өмір және мансап

Кларк Нью-Йорк штатының Сакетс-Харбордағы Мэдисон казармасында дүниеге келді, бірақ жастық шағының көп бөлігін Иллинойс штатының Хайленд-Парк қаласында өткізді, ал әкесі Чарльз Карр Кларк, АҚШ армиясының кәсіби жаяу әскер офицері, Форт-Шеридан қаласында орналасқан еді. Оның анасы Ребекка "Бекки" Езекиелс румындық еврейлердің қызы болды; Марк Кларк Нью-Йорк штатының Вест-Пойнт қаласындағы АҚШ әскери академиясында кадет кезінде епископальдық дини рәсімнен өтті. Кларк 1913 жылы 17 жасында USMA-ға ерте қабылданды, бірақ жиі ауыруларынан уақыт жоғалтты. Сыныптастары оны казармаға тәттілерді жасырып әкелгендігі үшін "Контрабанда" деп атады. Ол Мэтью Риджвей, Дж. Лоутон Коллинз (екеуі де кейін АҚШ армиясының бас штаб бастығы болды), Эрнест Н. Хармон, Уильям В. Иглз, Норман Кота, Лоуренс Б. Кейзер, Джон М. Девайн, Альберт С. Смит, Фредерик А. Ирвинг, Чарльз Х. Герхардт, Брайант Мур және Уильям К. Харрисон сияқты жас жігіттермен бірге бітірді. Осы жігіттердің барлығы, Кларк сияқты, жоғары лауазымдарға көтеріліп, генералдар болды. Әкесі сияқты, ол да жаяу әскерге қосылуға шешім қабылдады. Ол 11-ші жаяу әскер полкіне тағайындалды, кейіннен ол желтоқсан айында құрылғанда 5-ші дивизияның бір бөлігіне айналды, онда ол 3-ші батальонның 11-ші жаяу әскерінің "К" ротасының командирі болды, ал бірінші лейтенант Джон У. О'Даниел оның ротасында взвод командирі болып қызмет етті. 1918 жылдың сәуір айының соңында, Кларк 22 жасқа толуға аз уақыт қалғанда және Вест-Пойнтті бітіргеннен кейін бір жылдан астам уақыт өткен соң, ол Батыс майданға келді, Америка экспедициялық күштеріне (AEF) қосылды. 1 мамырда, өзінің 22 жасқа толған күні француз портына келді, ал келесі бірнеше апта француз армиясының басшылығымен окоп соғысына дайындық жасады. Одан кейін дивизияны AEF бас қолбасшысы (C in C) генерал Джон "Блэкджек" Першинг тексерді. Капитан Кларк алты апта ішінде жараланғаннан кейін жазылып шықты, бірақ жаяу әскерге қайта оралуға жарамсыз деп танылды. Ол 1918 жылдың 11 қарашасында соғыс аяқталғанға дейін осы лауазымда қалды. Содан кейін ол Германиядағы үшінші армияның оккупациялық міндеттерін орындады және 1919 жылдың маусым айында, шетелге жіберілгеннен кейін бір жылдан астам уақыт өткен соң, АҚШ-қа оралды.

Clark was born in Madison Barracks, Sackets Harbor, New York, but spent much of his youth in Highland Park, Illinois, while his father, Charles Carr Clark, a career infantry officer in the United States Army, was stationed at Fort Sheridan. His mother, Rebecca "Beckie" Ezekkiels, was the daughter of Romanian Jews; Mark Clark was baptized Episcopalian as a cadet at the United States Military Academy at West Point, New York. Clark gained an early appointment to the USMA in June 1913 at the age of 17, but lost time from frequent illnesses. Known as "Contraband" by his classmates, because of his ability to smuggle sweets into the barracks, He graduated alongside young men such as Matthew Ridgway, J. Lawton Collins, (both of whom later became U. S. Army Chief of Staff) Ernest N. Harmon, William W. Eagles, Norman Cota, Laurence B. Keiser, John M. Devine, Albert C. Smith, Frederick A. Irving, Charles H. Gerhardt, Bryant Moore and William K. Harrison. All of these men would, like Clark himself, rise to high command and become generals. Like his father, he decided to join the Infantry Branch. He was assigned to the 11th Infantry Regiment, which later became part of the 5th Division when it was activated in December, where he became a company commander in Company 'K' of the 3rd Battalion, 11th Infantry, with First Lieutenant John W. O'Daniel serving as a platoon commander in his company. In late April 1918, shortly before Clark's 22nd birthday and over a year after his graduation from West Point, he arrived on the Western Front, to join the American Expeditionary Forces (AEF). Arriving with his company at the French port of Brest on 1 May, his 22nd birthday, the next few weeks were spent in training in trench warfare under the tutelage of the French Army and soon afterwards the division was inspected by General John "Blackjack" Pershing, the AEF's Commander in Chief (C in C). Captain Clark recovered from his injuries within six weeks, but was graded unfit to return to the infantry, He stayed in this post until the end of hostilities on November 11, 1918. He then served with the Third Army in its occupation duties in Germany and returned to the United States in June 1919, just over a year after he was sent overseas.

Соғыс аралық кезең

Соғыс аралық кезеңде Кларк түрлі штабтық және оқу қызметтерінде болды. 1921 жылдан 1924 жылға дейін ол Соғыс министрінің көмекшісінің кеңсесінде көмекші болып қызмет етті. 1925 жылы ол АҚШ армиясының жаяу әскер мектебіндегі кәсіби офицерлік курсты аяқтады, содан кейін Калифорния штатының Сан-Франциско қаласындағы Президиодағы 30-шы жаяу әскер полкінде штаб офицері болып қызмет етті. Оның келесі тағайындамасы Индиана армиясының ұлттық гвардиясына оқушы-инструктор болып тағайындалуы болды. 1941 жылдың 4 тамызында Кларк полковник шенін жіберіп, АҚШ армиясы Екінші дүниежүзілік соғысқа қадам басқан кезде екі шенмен бірден бригадир генералдың уақытша шеніне көтерілді және Вашингтон қаласындағы АҚШ армиясы Бас штабында штаб бастығының көмекшісі (G 3) болып тағайындалды.

Еуропа мен Солтүстік Африкадағы қызмет

1942 жылдың 17 сәуірінде Кларк уақытша генерал-майордың екі жұлдыздық шеніне көтерілді. Британ армиясының кәсіби басшысы, Императорлық Бас штабтың бастығы генерал сэр Алан Брук және сол кездегі Оңтүстік-Шығыс командасының қолбасшысы генерал-лейтенант Бернард Монтгомеримен бірге. 1942 жылы канал арқылы басып кіру мүмкін емес деп шешілгеннен кейін, назар француз Солтүстік Африкасына одақтас әскерлердің басып кіруін жоспарлауға аударылды, бұл операцияға «Гимнаст» коді берілді, кейіннен «Операция Торч» деп аталды. Қазан айында Кларк Жерорта теңізі операциялық аймағына (ЖТА) Айзенхауэрдің орынбасары ретінде тағайындалды, ол енді аймақтағы Жоғары одақтас қолбасшысы болды және ІІ корпусқа қолбасшылық етуден бас тартты. Кларкқа «Операция Торчқа» дайындық жасау міндеті жүктелді. Сондай-ақ Кларк француз Солтүстік Африкасына құпия сапар жасады («Құсқыр» операциясы) Виши Франциясының одақтас көзқарастағы офицерлерімен кездесу үшін.

Бесінші армия және Италиядағы қызмет

Айзенхауэр Кларктың үлесін жоғары бағалады. Кларк 46 жасында 1942 жылғы 11 қарашада генерал-лейтенант шеніне уақытша көтерілді. Жоғары сатыдағы командирлердің қатысуымен Паттон мен Кларк достық қарым-қатынаста болды, бірақ Паттон күнделігінде: «Егер сіз сканка жақсы қарайтын болсаңыз, ол сізге жиі зәр шығармайды», - деп жазды. Бұл Кларкқа қатысты, өйткені ол және Армия Бас штабының бастығы генерал Маршалл Паттон штаб-квартиріне барып, ол Сицилияға жоспарланған шабуыл туралы түсіндірген соң. Кларк өзінен жоғары тұрғандарға басшылық етудің қиын екенін айтты және шайқаста сәтсіздікке ұшыраса, оларды алмастыруға құлшынбады. Бесінші армияның алғашқы міндеті – испандық Марокконы бақылауға дайындалу болды. 1943 жылғы 1 қыркүйекте оның тұрақты шені бригадир-генерал болып өсті. Осыған қарамастан, Кларк кейіннен Ерекше қызмет орденімен (DSC) марапатталды, онда былай делінген: Бесінші армия, қазір бес американдық дивизиядан (3-ші, 34-ші, 36-шы және 45-ші жаяу әскер дивизиялары, сондай-ақ 82-ші әуе десантты дивизиясы) және үш британдық дивизиядан (7-ші бронетанкілік, 46-шы және 56-шы жаяу әскер дивизиялары) құралды. Бұл армия британдық 8-ші армиямен бірге, генерал Бернард Монтгомеридің басшылығымен Италияның тік бойымен жылжып, 1943 жылғы 1 қазанда Италияның Неаполь қаласын басып алды және қазан айының ортасында Волтурно желісін кесіп өтті. Бірақ Германияның қарсылығы, Италиядағы одақтас күштердің жетіспеушілігі және алдағы алты ай бойы одақтастарды тоқтата тұрған қысқы желі деп аталатын мықты неміс қорғанысының салдарынан ілгерілеу тез бәсеңдеді. Монте-Кассино шайқасы кезінде Кларк 1944 жылғы 15 ақпанда аббатты бомбалауға бұйрық берді. Бұл тікелей бұйрық британдық генерал сэр Гарольд Р.Л.Г. Александерден, Италиядағы одақтас әскерлерінің бас қолбасшысынан (C in C) келді. Кларк және оның штаб бастығы генерал-майор Альфред Груентер бомбалаудың әскери қажеттілігіне күмәнданды. АҚШ II корпусының позициясын Жаңа Зеландия корпусына тапсырғанда, АҚШ 34-ші жаяу әскер дивизиясының дивизия командирі (ADC) бригадир генерал Фредерик Б. Батлер: «Білемін, бірақ жау монастырда деп ойламаймын. Барлық оқ ату төбеден, қабырғаның астынан келді», - деді. 4-ші Үндістан жаяу әскер дивизиясының командирі генерал-майор Фрэнсис Тукер барлық массивті қолдағы ең ауыр бомбалармен бомбалауға шақырды. Соңында Кларк бас қолбасшы Александерді ұстап алып: «Маған тікелей бұйрық берсеңіз, біз оны орындаймыз», - деді, ол да солай істеді. Кларктың Италия кампаниясындағы операцияларын жүргізуі, әсіресе неміс Густав желісі маңындағы әрекеттері, мысалы, 1944 жылғы қаңтарда АҚШ 36-шы жаяу әскер дивизиясының Гари өзеніне шабуылы, 36-шы жаяу әскер дивизиясында 1681 адамның қаза болуына әкелді. Америкалық әскери тарихшы Карло Д'Эсте Кларктың Анцио плацдармынан шыққаннан кейін қорғалмаған Италияның астанасы Римді алуды таңдағанын, неміс 10-армиясын жоюға назар аудармай, «әскери тұрғыдан ақымақтық және бағынбаушылық» деп атады. Кларк «Римге жарыс» деп сипаттады және ресми тарихшыларға күнделігінің өңделген нұсқасын ұсынды, бірақ оның толық құжаттары оның қайтыс болғаннан кейін ғана қол жетімді болды. Кларк Бесінші армияны басқарды, қазір адам күші азайды, өйткені ол АҚШ VI корпусы мен француз экспедициялық корпусынан (CEF) «Драгун» операциясы үшін бас тартты, бұл Оңтүстік Францияға одақтастардың шабуылы (Кларк оған әрқашан қарсы болды), Готика желісі маңындағы шайқастар кезінде. Шабуыл үшін Кларктың Бесінші армиясы (қазір генерал-майор Джеффри Кейстің басшылығындағы 34-ші және 85-ші жаяу әскер дивизияларынан тұратын II корпус, генерал-майор Уиллис Д. Криттенбергердің басшылығындағы 88-ші және 91-ші жаяу әскер дивизияларынан тұратын IV корпус және резервтегі 1-ші бронетанкілік дивизиясы) генерал-лейтенант Сидни Киркманның басшылығындағы британдық XIII корпусымен күшейтілді. Бастапқы кезеңдер жақсы өтті, бірақ күзгі ауа райы басталғанда, өткен жылғыдай, ілгерілеу тоқтап қалды. 1944 жылғы 28 қаңтарда таңертең Кларкты Анцио жағажайына алып бара жатқан PT қайығы Анциоға қонғаннан кейін алты күн өткен соң АҚШ теңіз кемелерінен қателікпен атылды. Оның төңірегінде бірнеше теңізші қаза тауып, жараланды. Келесі айда Монте-Кассино аббаттығына жасаған әуе шабуылы кезінде 16 бомба қателікпен Бесінші армия штаб-пәтеріне, 17 миль (27 км) қашықтықта түсті, ол ішіндегі үстелінде болған кезде трейлерінен бірнеше метр жерде жарылды. Бірнеше айдан кейін, 10 маусымда, ол тағы да өлімнен құтылды. Чивитавеккия үстінен Stinson L 5 ұшағымен ұшып бара жатқанда, оның пилоты майор Джон Т. Уокер, кедергілі шарының кабелін көрмеді, ол қанаттың біріне кіріп, ұшақты кабелдің бойымен жылдам төмен түсірді. Ұшақ үшінші рет айналып өткеннен кейін босады, қанаттың сыртқы бөлігін қалдырды. Уокер керемет түрде ашық шалғында қонды және екеуі де жарақатсыз құтылды. «Мен бұрын ешқашан осылай қорқып көрген емес», - деп әйеліне Кларк жазды.

Eisenhower greatly appreciated Clark's contributions. Clark, at the age of 46, was promoted to the temporary rank of lieutenant general on November 11, 1942, In the presence of senior commanders Patton and Clark were friendly, although Patton, in his journal, wrote "I think that if you treat a skunk nicely, he will not piss on you—as often", referring to Clark after both he and General Marshall, the Army Chief of Staff, visited Patton's headquarters as the latter explained his plans for the upcoming invasion of Sicily. Clark, for his part, claimed he found it difficult to command men who had been his senior, and he proved reluctant to remove those commanders if they failed in battle. The Fifth Army's initial mission was preparing to keep a surveillance on Spanish Morocco. His permanent rank was upgraded to brigadier general on September 1, 1943. Despite this Clark was later awarded the Distinguished Service Cross (DSC), the citation for which reads:

The Fifth Army, by now composed of five American divisions (the 3rd, 34th, 36th and 45th Infantry, along with the 82nd Airborne) and three British divisions (7th Armoured, 46th and 56th Infantry), operating alongside the British Eighth Army, under General Bernard Montgomery, subsequently advanced up the spine of Italy, and captured the Italian city of Naples on October 1, 1943, and crossed the Volturno Line in mid October. Progress, however, soon began to slow down, due to German resistance, lack of Allied manpower in Italy, and the formidable German defenses known as the Winter Line, which was to hold the Allies up for the next six months. During the Battle of Monte Cassino, Clark ordered the bombing of the Abbey on 15 February 1944. This was under direct orders from his superior, British General Sir Harold R. L. G. Alexander, Commander in Chief (C in C) of the Allied Armies in Italy (AAI). Clark and his chief of staff, Major General Alfred Gruenther, remained unconvinced of the military necessity of the bombing. When handing over the U. S. II Corps position to the New Zealand Corps, under Lieutenant General Sir Bernard C. Freyberg, the Assistant Division Commander (ADC) of the U. S. 34th Infantry Division, Brigadier General Frederic B. Butler, claimed "I don't know, but I don't believe the enemy is in the convent. All the fire has been from the slopes of the hill below the wall." The commander of the 4th Indian Infantry Division, Major General Francis Tuker, urged the bombing of the entire massif with the heaviest bombs available. Clark finally pinned down the Commander in Chief, Alexander, recounting that "I said, 'You give me a direct order and we'll do it' and he did." Clark's conduct of operations in the Italian campaign is controversial, particularly during the actions around the German Gustav Line, such as the U. S. 36th Infantry Division's assault on the Gari river in January 1944, which failed with 1,681 casualties in the 36th Infantry Division. American military historian Carlo D'Este called Clark's choice to take the undefended Italian capital of Rome, after Operation Diadem and the breakout from the Anzio beachhead, in early June, rather than focusing on the destruction of the German 10th Army, "as militarily stupid as it was insubordinate". Although Clark described a "race to Rome" and released an edited version of his diary for the official historians, his complete papers became available only after his death. Clark led the Fifth Army, now much reduced in manpower, having given up both the U. S. VI Corps and the French Expeditionary Corps (CEF) for Operation Dragoon, the Allied invasion of Southern France (which Clark had always opposed), throughout the battles around the Gothic Line. For the offensive, Clark's Fifth Army (now composed only of the II Corps—with the 34th and 85th Infantry Divisions—under Major General Geoffrey Keyes, and the IV Corps—with the 88th and 91st Infantry Divisions—under Major General Willis D. Crittenberger and the 1st Armored Division in reserve) was reinforced by the British XIII Corps, under Lieutenant General Sidney Kirkman. The initial stages went well until the autumn weather began and, as it did the previous year, the advance bogged down. Early on the morning of January 28, 1944, a PT boat carrying Clark to the Anzio beachhead, six days after the Anzio landings, was mistakenly fired on by U. S. naval vessels. Several sailors were killed and wounded around him. Next month, during the air raid he ordered on Monte Cassino abbey, 16 bombs were mistakenly dropped at the Fifth Army headquarters compound then 17 miles (27 km) away from there, exploding yards from his trailer while he was at his desk inside. A few months later, on June 10, he again narrowly escaped death when, while flying over Civitavecchia in a Stinson L 5, his pilot, Maj. John T. Walker, failed to see the cable of a barrage balloon, which embedded itself into one of the wings, forcing the plane into a rapid downward spiral around the cable. The plane broke free after the third time around, leaving the outer section of the wing behind. Miraculously, Walker managed to crash land in an open meadow and the two men escaped uninjured. "I never had a worse experience" wrote Clark to his wife.

15-ші әскер тобы

1944 жылдың желтоқсанында Кларк Александрдың орнын басып, ААИ-нің қолбасшысы болды, ол 15-ші армия тобы деп қайта аталды, ал Александр Жерорта теңізіндегі AFHQ-ның Жоғарғы Бас қолбасшысы болып тағайындалды, бұл қызметте ол генерал-фельдмаршал сэр Генри Мейтленд Уилсонды алмастырды, ал сэр Генри Мейтленд Уилсон өзі Вашингтонға шақырылып, генерал-фельдмаршал сэр Джон Диллдің Британдық Бірлескен Бас штабтарының басшысы лауазымындағы орнын істеді. Кларктің орнын Бесінші армияның қолбасшысы болып генерал-лейтенант Люсиан Трускотт басты, ол бұрын VI корпусқа, ал одан бұрын 3-дивизияға қолбасшылық еткен болатын. Кларк 1945 жылдың 10 наурызында 48 жасында АҚШ армиясындағы ең жас генерал болып, төрт жұлдызды генерал атағына көтерілді. Оның тұрақты атағы 1944 жылдың 7 қазанында генерал-майор болып бекітілді. Өкілдер палатасында екі қарар қабылданды, олардың біреуі оқиғаны "Екінші дүниежүзілік соғыстың ең ірі қателіктерінің бірі – қанды қателік" деп бағалады және "осы жобамен байланысты барлық адамдар оның сәтсіздікке ұшырауға тиіс екенін білгенін" мәлімдеді. Кларк Өкілдер палатасы тарапынан айыптан босатылды, бірақ Рапидо өзеніндегі оқиғаға қатысты ешқандай түсіндірме бермеді. 1954 жылдан 1955 жылға дейін Кларк Федералдық үкіметтің барлық барлау қызметін зерттеу және ұсыныстар жасау үшін Кларк жұмыс тобының басшысы болды. Бұл жұмыс тобы 1953 жылы Х. Гувердің төрағалығымен құрылған Үкіметтің атқарушы органдарын ұйымдастыру жөніндегі екінші комиссия, яғни Гувер комиссиясы құрды. Кларк жұмыс тобының құрамына әскери-теңіз күштерінің бұрынғы бастығы адмирал Ричард Л. Конолли, Оңтүстік Каролина штаты Өкілдер палатасының уақытша спикері Эрнест Ф. Холлингс, Калифорниялық кәсіпкер Генри Кернс, Бірінші дүниежүзілік соғыстағы ұшқыш-аса және Eastern Air Lines президенті Эдвард В. Риккенбакер, сондай-ақ бұрынғы Мемлекеттік хатшының көмекшісі Дональд С. Расселл кірді. Жұмыс тобының штаб директоры генерал-майор Джеймс Г. Кристиансен болды. Жұмыс тобы алғаш рет 1954 жылдың қараша айының басында өтті, ал 1955 жылдың мамырында президентке арналған жоғары құпия есепті және Гувер комиссиясы мен Конгресске ұсынылатын құпия емес есепті тапсырды. Кларк екі мемуар жазды: "Есептелген тәуекел" (1950) және "Данубадан Ялуға дейін" (1954). Оның әйелі Морин де "Капитанның қалыңдығы, генералдың әйелі" (1956) атты мемуар жазды. 1962 жылы Кларк өзінің еліне қызметі үшін Оңтүстік Каролинаның Цинциннати қоғамының құрметті мүшесі болып сайланды.

In December 1944 Clark succeeded Alexander as commander of the AAI, renamed the 15th Army Group, and Alexander was made the Supreme Commander of the AFHQ in the Mediterranean, replacing Field Marshal Sir Henry Maitland Wilson, who himself was called to Washington to replace Field Marshal Sir John Dill as head of the British Joint Chiefs of Staff. Succeeding Clark as commander of the Fifth Army was Lieutenant General Lucian Truscott, who had previously commanded VI Corps and, before that, the 3rd Division. Clark was promoted to the four star rank of acting general on March 10, 1945, aged 48, the youngest in the United States Army. His permanent rank was upgraded to major general on October 7, 1944.</blockquote>

Two resolutions were heard in the House of Representatives, one of which claimed the incident was "one of the most colossal blunders of the Second World War a murderous blunder" that "every man connected with this undertaking knew was doomed to failure." Clark was absolved of blame by the House of Representatives but never commented on the Rapido River episode. From 1954 to 1955, Clark was head of the Clark Task Force to study and make recommendations on all intelligence activities of the Federal government. The task force had been created in 1953 by the second Commission on Organization of the Executive Branch of the Government, or the Hoover Commission, which had been chaired by Herbert Hoover. Members of the Clark Task Force were Admiral Richard L. Conolly, a former Deputy Chief of Naval Operations; Ernest F. Hollings, the speaker pro tempore of South Carolina's House of Representatives; California businessman Henry Kearns; Edward V. Rickenbacker, World War I flying ace and president of Eastern Air Lines; and Donald S. Russell, a former Assistant Secretary of State. The staff director was Major General James G. Christiansen. The task force first met in early November 1954 and in May 1955 submitted a top secret report for the president and another that was unclassified for the Hoover Commission and Congress. Clark wrote two memoirs: Calculated Risk (1950) and From the Danube to the Yalu (1954). His wife, Maurine, also wrote a memoir: Captain's Bride, General's Lady (1956). In 1962, Clark was elected an honorary member of the South Carolina Society of the Cincinnati in recognition of his outstanding service to his country.

Зейнеткерлік және өлім

Генерал Кларк 1965 жылы «Цитадельдің» президенті лауазымынан қадам басқаннан кейін зейнетке шықты. Зейнетте Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон қаласында тұрды және 1984 жылдың 17 сәуірінде 87 жасында онда қайтыс болды. Ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде төрт жұлдызды шенді иеленген соңғы тірі американдық офицері болды. Ол «Цитадель» кампусына жерленді.

Жеке өмір

Кларк 1924 жылдың 17 мамырында Мунси, Индиана штатындағы М. А. Доран мен оның әйелінің қызы Морин Доранға үйленді. Кларк әйел 1966 жылдың 5 қазанында қайтыс болды. Олардың ұлы – АҚШ армиясының майоры Уильям Доран Кларк (зейнеткер), ал қызы – Патриция Энн (Гордон Х. Оостингтің жұбайы). Кейіннен ол Мэри Динге үйленді. Патриция Энннің балалары жоқ. Уильямтың 5 баласы болды: Луиза Кларк Годдард, Доран Кларк Абрамс, Д'Уэйн Кларк Уотерман, Хелен Кларк Аткессон және Ларри Кларк. Марк В. Кларк «Mystic Tie» ложасының №398-де Шотландиялық ритуалдық масондыққа қабылданды, Индианаполис, ИН, және 33-ші, ең жоғары дәрежеге ие болды.

Мұра

Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон қаласындағы қалааралық тармақ (I 526) оның құрметіне Марк Кларк автожолы деп аталды. Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон қаласындағы Цитадель кампусындағы Марк Кларк залы генерал Кларктың құрметіне аталған. Оңтүстік Каролина штатының Солтүстік Чарльстондағы генерал Марк У. Кларк Ұлттық гвардиясының қару-жарақ қоймасы Кларктың құрметіне аталған. 1949 жылдан 2010 жылдың 17 тамызына дейін Вашингтондағы Марк Кларк көпірі Камано аралын материктегі Стенвуд қаласымен байланыстырды. Кейіннен оның орнына Камано шлюзі көпірі салынды, ал Марк Кларк көпірі келесі айда бұзылды. Форт Драмдағы Кларк залы оның есімімен аталған. Форт Драм Кларктың Медисон казармасындағы туған жеріне жақын орналасқан, ал Кларк залы 10-шы тау дивизиясына қарасты сарбаздарды тіркеу және шығару ісіне қолданылады. "Ақпараттық қоғамдастық" термині 1953-1955 жылдары ол басқарған "Кларк Топшасы" федералдық барлау қызметінің шолуы барысында пайда болды. Бұл термин АҚШ үкіметі мен азаматтар тарапынан бүгінге дейін қолданылып келеді. Ол 1979 жылғы "Кейн және Абель" романында Абель кейіпкерінің Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысу себебі ретінде пайдаланылды. Бразилияның Рио-де-Жанейро штатындағы екі орын – Ресендедегі Academia Militar das Agulhas Negras және Сан-Гонсалодағы бір көше Кларктың есімімен аталды. Бразилиядағы Агульхас Неграс әскери академиясының стадионы (AMAN) генерал Марк Кларк деп аталды. Рио-де-Жанейро штатындағы Сан-Гонсало қаласының Санта-Катарина ауданында генерал Марк Кларк атындағы көше бар.

Фильмде

Кларк 1968 жылғы "Жын бригадасы" фильмінде Майкл Реннимен сомдалды. Фильм полковник Роберт Т. Фредерик басқарған 1-ші арнайы қызмет күшінің ерліктері туралы баяндайды, ол Италия кампаниясында Кларкқа бағынды. Кларк 1968 жылғы "Анцио" соғыс фильмінде "Генерал Карсон" псевдонимімен Роберт Райанмен бейнеленді. Кларк 1979 жылғы "Айк: Соғыс жылдары" телесериалында Уильям Шальерт рөлінде ойнады. Генерал Кларк "M*A*S*H" телесериалының 11-ші маусымындағы 3-ші бөлімінде, "Шетелдік істер" атты эпизодта еске алынды. Эпизодта ол жау әскеріне 100 000 доллар және АҚШ азаматтығын сыйлайтын бағдарлама құрды.