Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық консерваторлар қолданатын саяси стратегия
Political strategy utilized by American conservatives
"Аштықтан құртымдау" – американдық консерваторлардың мемлекеттік шығыстарды салықтарды төмендету арқылы шектеу, федералдық үкіметтің кірісінен айырып, оны шығыстарды қысқартуға ұсынуға бағытталған саяси стратегиясы. Осы контексте "аштықтан құртымдау" термині АҚШ федералдық үкіметіне және оның қаржыландыратын бағдарламаларына, негізінен американдық салық төлемдеріне, әсіресе білім беру, әлеуметтік жәрдемақы, "Әлеуметтік қамсыздандыру", "Медикер" және "Медейд" сияқты әлеуметтік бағдарламаларға қатысты. Президенттікке сайлануға дейін, 1980 жылғы АҚШ президенттік дебаттарында Рональд Рейган кандидат болып, бұл стратегияны алдын ала айтты: "Джон Андерсон салықтарды төмендетуден бұрын шығыстарды азайту керек дейді. Егер балаңыз ысырапқор болса, оның ысырапқорлығы туралы айтуға болады. Немесе оның жәрдемақысын қысқартып, осы мақсатқа тезірек жете аласыз." "Аштықтан құртымдау" терминінің ең алғашқы пайдалануы 1979 жылғы газет мақаласында кездеседі, онда Санта-Роза, Калифорния қалалық кеңесінің мүшесі Джерри Вильгельм либертариандық партияның демеушілігімен өткен салық форумында сөз сөйлеген.
"Starve the beast" is a political strategy employed by American conservatives to limit government spending by cutting taxes, to deprive the federal government of revenue in a deliberate effort to force it to reduce spending. The term "the beast", in this context, refers to the United States federal government and the programs it funds, using mainly American tax money, particularly social programs such as education, welfare, Social Security, Medicare, and Medicaid. Before his election as President, then candidate Ronald Reagan foreshadowed the strategy during the 1980 US Presidential debates, saying "John Anderson tells us that first we've got to reduce spending before we can reduce taxes. Well, if you've got a kid that's extravagant, you can lecture him all you want to about his extravagance. Or you can cut his allowance and achieve the same end much quicker." The earliest known use of "starve the beast" is in a 1979 newspaper article quoting Santa Rosa, California city councilman Jerry Wilhelm at a tax forum sponsored by the Libertarian Party.
2000 жылдан бастап
АҚШ-тың бұрынғы президенті Джордж Буштың салықты қысқартуы мен бюджет тапшылығын арттыруы "бесті аштықтан құтқару" әрекеті болды. 2001 жылы Буш былай деді: "Сонымен, бізде салықты жеңілдету жоспары бар [ ], ол қазір Конгресс үшін жаңа – фискалдық шектеу құралы ұсынады. Бұл салық төлеушілер үшін жақсы, және егер сіз соңғы сегіз жылда қарқынды өсіп келе жатқан федералды үкімет туралы уайымдасаңыз, бұл өте жақсы жаңалық". Республикалық президенттікке үміткер Фред Томпсонның салықты қысқарту жоспары, бірыңғай салықты енгізу арқылы, оның тудыратын үлкен тапшылықтарды жабуды кейінге шегерді. The Wall Street Journal газетінің мәліметінше, ол "көптеген жағдайда Әлеуметтік қамсыздандыру және Medicare бойынша үкіметтік шығыстарды қысқарту арқылы қаржыландырылатын болады". Саяси белсенді Гровер Норквист "Салық төлеушілерді қорғауға берілген уәде" деп аталатын ант жазды, оған 279 сенатор мен конгрессмен қол қойды. Антта қол қойғандар ешқашан, ешқандай жағдайда да, ешкімге салықты көтеруге дауыс бермейтіндіктері айтылған. Антқа қол қоймағандардың кейбіреулері оны елге пайда әкелетін өзара фискалдық келіссөздерге бөгет ретінде қарастырады.
The tax cuts and deficit spending of former US President George W. Bush's administration were attempts to "starve the beast". Bush said in 2001: "so we have the tax relief plan [ ] that now provides a new kind—a fiscal for Congress. And that's good for the taxpayers, and it's incredibly positive news if you're worried about a federal government that has been growing at a dramatic pace over the past eight years and it has been." Republican presidential candidate Fred Thompson's tax cut plan, incorporating a flat tax, also deferred paying for the larger deficits it would create. It "would most likely be funded by lower government spending on Social Security and Medicare benefits", according to the Wall Street Journal. Political activist Grover Norquist authored an oath, the so called "Taxpayer Protection Pledge", that 279 Senators and Congressman have signed. The oath states the signatories will never vote to raise taxes on anyone under any circumstances. It is viewed by some of the unsigned as a stumbling block to mutual fiscal negotiations to benefit the country.
Экономикалық талдау
Джеймс М. Бьюкенен, Нобель сыйлығын жеңіп алған экономист, фискалдық иллюзия гипотезасын дамытуға көмектесті: «Бұл айқын, қарыз алу саяси төлемдерді дереу жасауға, ал саяси құн шығындарын дереу сезінбеуге мүмкіндік береді». Букенен мен Ричард Э. Вагнер өздерінің «Дефициттегі демократия» (1977) кітабында АҚШ салық жүйесінің күрделілігі фискалдық иллюзияны тудырады және мемлекеттік шығыстардың барлық азаматтардың үлесін толық білетін идеалды жүйеге қарағанда артық болуына әкеледі деп мәлімдейді. Эмпирикалық деректер «Жануарды аштықтан құтқару» стратегиясының нәтижесіз болуы мүмкін екенін көрсетеді, себебі салықтардың төмендеуі шығыстардың өсуімен қатар жүреді. Ұлттық экономикалық зерттеулер бюросының Кристина Д. Ромер мен Дэвид Х. Ромердің 2007 жылғы қазан айындағы зерттеуі салық кесімі мемлекеттік шығыстарды шектемейтінін, керісінше, оларды арттыруы мүмкін екенін көрсетті. Зерттеу сонымен қатар салық кесімінің мемлекеттік бюджетке тигізетін негізгі әсері – заңмен салықты арттыру екенін атап өтеді. Либертариандық Катон институтының құрметті төрағасы Уильям Нисканен «жануарды аштықтан құтқару» идеясын сынады. Нисканеннің пікірінше, егер мемлекеттік шығындардың 20 пайызы тапшылық есебінен қаржыландырылса, азаматтар мемлекеттік қызметтерді жеңілдікпен алуда деп қабылдайды; көрсетілген бағасынан 20 пайызға төмен бағамен ұсынылған қызметтер толық бағамен ұсынылғанда оларша танымал болмас еді. Ол табыстың артуы шығыстарды шектеуге мүмкіндік береді деп болжады және 1981-2005 жылдар аралығындағы деректерге сүйене отырып, бұл болжамды статистикалық тұрғыдан растады. Катон институтының тағы бір зерттеушісі Майкл Нью Нисканеннің моделін әртүрлі кезеңдерде сынап, шығындарды (қорғанысқа жатпайтын дискрециялық шығындар) шектеуші анықтаманы қолданып, ұқсас нәтижелерге келді. Сиракуза университетінің профессоры Леонард Берман 2010 жылдың шілдесінде АҚШ Сенатының комитеті алдында куәлік беріп: «Менің ойымша, егер президент Буш Ирак соғысы үшін жаңа салық енгізген немесе «Медикер» жүйесі арқылы дәрі-дәрмектерді төлеу үшін жалақы салығын артқан болса, екі бастама да аз қолдауға ие болар еді. Рецепт бойынша дәрі-дәрмектерді қолдану туралы заңды қабылдау үшін үлкен күш-жігер жұмсалды, сондықтан салықты арттырумен бірге ұсынылса, қабылданбауы мүмкін еді. «Жануарды аштықтан құтқару» стратегиясы жұмыс істемейді». Экономист Пол Кругман былай деп қорытындылады: «Республикалықтар халыққа ұнамайтын шығындарды қысқартудың орнына, үкіметтің қаржылық жағдайын нашарлатуға бағытталған танымал салық кесімдерін ұсынады. Шығындарды қысқартуды таңдаудың орнына қажеттілік ретінде көрсетуге болады, бұл тұрақсыз бюджет тапшылығын жоюдың жалғыз жолы». Ол «жануар жоспарланғандай аштықтан өліп бара жатыр» және «республикалықтар бюджет тапшылығын жою керек деп талап етеді, бірақ олар салықты арттыруға немесе кез келген маңызды мемлекеттік бағдарламаларды қысқартуға дайын емес. Олар екі партиялық конструктивті талқылауларға қатысуға дайын емес, себебі бұл оларды өз жоспарларын түсіндіруге мәжбүрлейді, ал олардың билікті қайтадан алудан басқа ешқандай жоспары жоқ». Президент Рональд Рейганның бұрынғы ішкі саясат жөніндегі кеңесшісі, тарихшы Брюс Бартлетт «жануарды аштықтан құтқару» идеясын «тарихтағы ең зиянды фискалдық доктрина» деп атады және 1980 жылдан бері АҚШ мемлекеттік қарызының өсуіне осы идеяны кінәлады.
James M. Buchanan, a Nobel Prize winning economist, helped develop the fiscal illusion hypothesis: "It's obvious, borrowing allows spending to be made that will yield immediate political payoffs without the incurring of any immediate political cost." In their book Democracy in Deficit (1977), Buchanan and Richard E. Wagner suggest that the complicated nature of the U. S. tax system causes fiscal illusion and results in greater public expenditure than would be the case in an idealized system in which everyone is aware in detail of what their share of the costs of government is. Empirical evidence shows that Starve the Beast may be counterproductive, with lower taxes actually corresponding to higher spending. An October 2007 study by Christina D. Romer and David H. Romer of the National Bureau of Economic Research found: "[ ] no support for the hypothesis that tax cuts restrain government spending; indeed, [the findings] suggest that tax cuts may actually increase spending. The results also indicate that the main effect of tax cuts on the government budget is to induce subsequent legislated tax increases." William Niskanen, chairman emeritus of the libertarian Cato Institute, criticized "starve the beast". According to Niskanen, if deficits finance 20% of government spending, then citizens perceive government services as discounted; services that are popular at 20% off the listed price would be less popular at full price. He hypothesized that higher revenues could constrain spending, and found strong statistical support for that conjecture based on data from 1981 to 2005. Another Cato researcher, Michael New, tested Niskanen's model in different time periods and using a more restrictive definition of spending (non defense discretionary spending) and arrived at a similar conclusion. Professor Leonard E. Burman of Syracuse University testified to a U. S. Senate committee in July 2010 that: "My guess is that if President Bush had announced a new war surtax to pay for Iraq or an increase in the Medicare payroll tax rate to pay for the prescription drug benefit, both initiatives would have been less popular. Given that the prescription drug benefit only passed Congress by one vote after an extraordinary amount of arm twisting, it seems unlikely that it would have passed at all if accompanied by a tax increase. Starve the beast doesn't work." Economist Paul Krugman summarized: "Rather than proposing unpopular spending cuts, Republicans would push through popular tax cuts, with the deliberate intention of worsening the government's fiscal position. Spending cuts could then be sold as a necessity rather than a choice, the only way to eliminate an unsustainable budget deficit." He wrote that the "beast is starving, as planned" and that "Republicans insist that the deficit must be eliminated, but they're not willing either to raise taxes or to support cuts in any major government programs. And they're not willing to participate in serious bipartisan discussions, either, because that might force them to explain their plan—and there isn't any plan, except to regain power." Historian Bruce Bartlett, former domestic policy adviser to President Ronald Reagan, referred to "starve the beast" as "the most pernicious fiscal doctrine in history", and blames it for the increase in US government debt since the 1980s.
Саяси үгіт-насихат
Бұрынғы АҚШ сенаторы Джон Кил (Р-АЗ), Сенаттың қаржы комитетінің тәжірибелі мүшесі, "Америкалықтарға салық ставкаларының төмендеуіне қасақана шешім қабылдаған жағдайда, оның шығындарын өтеуге ешқашан мәжбүр болмауы керек" деді. Лоббист Гровер Норквист бұл стратегияның белгілі жақтаушысы және ол: "Менің мақсатым – 25 жыл ішінде үкіметтің көлемін екі есеге қысқарту, оны ваннада батыруға болатын деңгейге дейін азайту" деп атақты түрде айтқан.
Former U. S. Senator Jon Kyl (R AZ), a veteran of the Senate Finance Committee, stated "you should never have to offset the cost of a deliberate decision to reduce tax rates on Americans." Lobbyist Grover Norquist is a well known proponent of the strategy and has famously said, "My goal is to cut government in half in twenty five years, to get it down to the size where we can drown it in the bathtub."
"Жануарды тамақтандыру"
"Жануарды тамақтандыру" деп аталатын осымен байланысты идея, бюджетті теңгерту үшін салықтарды көтеруді білдіреді, бірақ үкімет осы түсімді одан әрі жұмсайды. Жазушы Стивен Мур және экономист Ричард Веддер Wall Street Journal газетінде жариялаған зерттеулерінде, жаңа салықтардың әрбір долларына қарағанда кемінде бір доллардан астам шығыс түседі делінген. Олар пікір білдіріп: "Вашингтондағы көптеген адамдар салықты көтеру және шығыстарды қысқарудың арасында келісімге келуді армандайды, бірақ бұл бекергі еңбек", – деді, себебі "салық жинаудың артуы ешқашан шығыстардың азаюына әкелген емес". Экономист және жазушы Брюс Бартлетт The Fiscal Times басылымында олардың тұжырымын жоққа шығарып, 1990 жылдардың басындағы салық көтерілуі 1990 жылдардың соңындағы бюджеттік үнемдеуге көмектескенін айтты.
A related idea known as "Feed the beast", refers to increasing taxes for the purported purpose of balancing the budget only to make the government spend those inflows. Writer Stephen Moore and economist Richard Vedder have written in the Wall Street Journal that every new dollar of new taxes leads to more than one dollar of new spending according to their research. In an op ed, they both stated that "[t]he grand bargain so many in Washington yearn for—tax increases coupled with spending cuts—is a fool's errand" since "higher tax collections never resulted in less spending". Their conclusions have been disputed by economist and writer Bruce Bartlett in The Fiscal Times, who stated that tax increases in the early 1990s helped contribute to more austere budgets in the late 1990s.