Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1930 жылдары пайда болған модернистік қозғалыс.
Modernist movement that emerged in the 1930s
Объективист ақындар – 1930 жылдары пайда болған екінші буын модернистерінің еркін біріккен тобы. Олар негізінен американдықтар еді және Езра Паунд пен Уильям Карлос Уильямс сияқты ақындардың ықпалында болды. Луи Зуковский анықтаған объективистік поэтиканың негізгі принциптері – өлеңді зат ретінде қарастыру, сондай-ақ ақынның шыншылдығына, зиялы деңгейіне және әлемді ашық көру қабілетіне баса назар аудару. Топтың аты Айн Рэндтің философия мектебінің атына ұқсас болғанымен, екі қозғалыс байланысты емес. Негізгі топқа американдықтар Зукофский, Уильямс, Чарльз Резников, Джордж Оппен және Карл Ракози, сондай-ақ британдық ақын Базил Бантинг кірді. Кейіннен тағы бір американдық ақын, Лорин Нидекер де бұл топқа қосылды. Көптеген басқа ақындар да объективистік атаумен алғашқы басылымдарға енгенімен, олардың поэзияға деген көзқарасы мен ұстанымдары негізгі топтың пікірлерінен өзгеше болды. Бұл ақындардың көпшілігі, әсіресе карьераларының басында, сыншылардың назарынан тыс қалды және олардың кейбіреулері бір кезде өлең жазудан және/немесе жариялаудан бас тартты. Дегенмен, олар ағылшын тіліндегі модернистік поэзия дәстүрінде жұмыс істейтін келешек буын жазушыларына зор ықпал етті.
The Objectivist poets were a loose knit group of second generation Modernists who emerged in the 1930s. They were mainly American and were influenced by, among others, Ezra Pound and William Carlos Williams. The basic tenets of objectivist poetics as defined by Louis Zukofsky were to treat the poem as an object, and to emphasize sincerity, intelligence, and the poet's ability to look clearly at the world. While the name of the group is similar to Ayn Rand's school of philosophy, the two movements are not affiliated. The core group consisted of the Americans Zukofsky, Williams, Charles Reznikoff, George Oppen and Carl Rakosi, and the British poet Basil Bunting. Later, another American poet, Lorine Niedecker, became associated with the group. A number of other poets were included in early publications under the Objectivist rubric without actually sharing the attitudes and approaches to poetry of this core group. Although these poets generally suffered critical neglect, especially in their early careers, and a number of them abandoned the practice of writing and/or publishing poetry for a time, they were to prove highly influential for later generations of writers working in the tradition of modernist poetry in English.
Тамырлар
1909-1913 жылдар аралығында 20 ғасырдағы ағылшын тіліндегі поэзиядағы алғашқы саналы авангардтық қозғалысы – имиджизм пайда болды. Имиджизмнің басты қозғаушысы болған Паунд, Гарриет Монроның «Поэзия» журналының шетелдік редакторы қызметін атқарды. 1912 жылдың қазан айында ол «Imagiste» деген атаумен H.D. және Ричард Олдингтонның әрқайсысынан үш өлеңді ұсынды. Олдингтонның өлеңдері қараша айындағы санында, ал H.D.-нің өлеңдері 1913 жылдың қаңтар айындағы санында жарияланды. 1913 жылдың наурыз айындағы «Поэзия» журналында Паундтың «Imagiste-тің бірнеше істемеуі» және Ф.С. Флинттің «Imagisme» эссесі де жарық көрді. Бұл жарияланым тарихы Лондон негізделген бұл қозғалыстың алғашқы оқырмандарының АҚШ-та болғанын көрсетті. Сондай-ақ, бұл имиджизмнің американдық модернист ақындарының келесі буыны үшін үлгі ретінде қолжетімді екенін білдірді. Зуковский де осындай ақындардың бірі еді. Ол 1924 жылы «Поэзия» журналында өлең жариялады және 1927 жылы Паундқа өзін таныстырды, ол үлкен ақынға «The» сөзімен басталатын өлеңін жіберді. Паунд бұл өлеңді өзінің «The Exile» журналында жариялады, осыдан кейін екеуінің арасында ұзақ хат алмасу мен достық қарым-қатынас басталды. Бұл қарым-қатынас 1929 жылы Зуковскийдің Паундтың аяқталмай қалған «Кантос» туындысы туралы эссесімен нығайтылды. Паунд сонымен қатар Уильям Карлос Уильямспен де таныстырды, ол Пенсильвания университетінде Паундтың сыныптасы болған дәрігер және ақын, және Зуковскийден алыс емес, Нью-Джерси штатының Резерфорд қаласында тұрды. Зуковский мен Уильямс тез арада жақын дос болып, Уильямстың өмірінің соңына дейін әдеби серіктестер болды. Бұл кезеңде Зуковскийдің тағы бір әдеби ұстазы Чарльз Резников болды, ол Нью-Йорк қаласындағы ақын, оның ерте туындылары да имиджизмнің ықпалында болды. 1928 жылы жас американдық ақын Джордж Оппен және оның әйелі Мэри Оппен Зуковский мен Резниковпен достық қарым-қатынас орнатты. Тағы бір жас американдық ақын Карл Ракози осы уақытта Паундпен хат алыса бастады, ал ескі ақын оны Зуковскийге қайтадан ұсынды. Негізгі топтың соңғы мүшесі Базил Бантинг, квакерлік ортадан шыққан ағылшын ақыны және Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ар-ожданға қарсылық танытқандықтан түрмеге қамалған. 1923 жылы Бантинг Парижде Паундпен кездесті және екеуі жақын әдеби достық қарым-қатынас орнатты, Бантинг 1931 жылдан 1933 жылға дейін Рапаллода Паундтың жанында тұрды. 1930 жылы Бантинг өзінің алғашқы поэзия жинағын «Redimiculum Matellarum» деп жариялады, ал Паунд оны Зуковскиймен таныстырды. «Объективист» термині Гарриет Монро 1931 жылдың ақпан айындағы «Поэзия: A Magazine of Verse» журналының санына топтық атау беруді талап еткендіктен пайда болды, Монро Паундтың ұсынысымен Зуковскийге қонақ редактор болуға рұқсат берді. Зуковский Монромен болған оқиғаны «Prepositions» еңбегінде баяндайды: «Ол кезде Гарриет Монро, оған атау беруіміз керек, оны бірдеңе деп атау керек деп талап етті. Мен қаламаймын дедім. Ол талап етті, мен: «Жарайды, егер мен оны эсседе анықтай алсам», - дедім. Мен екі сөзді қолдандым: шыншылдық және объективтілік. Мен бірден өкініп қалдым. Бірақ ол тарих кітаптарына енді, олар негізін қалаушыны ұмытты, алғыс, және терминдерді сақтады, және, әрине, мен объективті дедім, олар объективтілік деді және бұл барлық айырмашылықты жасайды. Бұл өте жаман болды, сондықтан мен келесі отыз жылды оны қарапайым етуге тырыстым». Сондай-ақ, негізгі топ өзін біртұтас қозғалыс ретінде емес, өз өнеріне ортақ көзқараспен қараған жеке ақындар тобы ретінде қарастырды. Зуковскийдің эсселерінде қамтылған мәселелермен қатар, бұл тәсілдің элементтері: еркін өлең және өте шоғырланған тіл мен бейнелер саласындағы имиджизмнің жетістіктеріне құрмет; классицизм мен мифологияға деген имиджистердің қызығушылығын қабылдамау; Резников, Зуковский, Ракози және Оппен үшін ортақ еврей мұрасы (Оппеннен басқалардың бәрі үшін ағылшын тілі олардың ана тілі болмаған ерте балалық шағын қамтиды); көбінесе солшыл және, Зуковский, Ракози және Оппен жағдайларында кем дегенде, марксистік саясат.
The period 1909 to 1913 saw the emergence of Imagism, the first consciously avant garde movement in 20th century English language poetry. Pound, who was Imagism's prime mover, served as foreign editor of Harriet Monroe's magazine Poetry. In October 1912, he submitted three poems each by H. D. and Richard Aldington under the label Imagiste. Aldington's poems were printed in the November issue, and H. D.'s appeared in the January 1913 issue. The March 1913 issue of Poetry also contained Pound's A Few Don'ts by an Imagiste and F. S. Flint's essay Imagisme. This publication history meant that this London based movement had its first readership in the United States. It also meant that Imagism was available as a model for American Modernist poets of the next generation. Zukofsky was one such poet. He published a poem in Poetry in 1924 and introduced himself to Pound in 1927, when he sent the older poet his "Poem beginning 'The,'". Pound published the poem in his magazine The Exile, and a long correspondence and friendship between the two began. This relationship was strengthened by Zukofsky's 1929 essay on Pound's long work in progress The Cantos. Pound also provided an introduction to William Carlos Williams, a physician and poet who had been a classmate of Pound's while at the University of Pennsylvania and who lived in Rutherford, New Jersey, not far from Zukofsky. Zukofsky and Williams quickly became close friends and were to be literary collaborators for the rest of Williams's life. Another of Zukofsky's literary mentors at this period was Charles Reznikoff, a New York City poet whose early work was also influenced by Imagism. By 1928, the young American poet George Oppen and his wife Mary Oppen had become friendly with Zukofsky and Reznikoff. Another young American poet, Carl Rakosi, started corresponding with Pound around this time, and the older poet again recommended him to Zukofsky. The final member of the core group, Basil Bunting, was an English poet who came from a Quaker background and who had been imprisoned as a conscientious objector during World War I. In 1923, Bunting met Pound in Paris and the two men developed a close literary friendship, with Bunting living near Pound at Rapallo from 1931 to 1933. In 1930, Bunting published his first collection of poetry, Redimiculum Matellarum, and Pound introduced him to Zukofsky. The term 'Objectivist' developed because Harriet Monroe insisted on a group name for the February 1931 issue of Poetry: A Magazine of Verse, which Monroe had allowed Zukofsky to guest edit, at Pound's urging. Zukofsky recounts the occasion with Monroe in Prepositions: "Harriet Monroe at the time insisted, we'd better have a title for it, call it something. I said, I don't want to. She insisted; so, I said, alright, if I can define it in an essay, and I used two words, sincerity and objectification, and I was sorry immediately. But it's gone down into the history books; they forgot the founder, thank heavens, and kept the terms, and, of course, I said objectivist, and they said objectivism and that makes all the difference. Well, that was pretty bad, so then I spent the next thirty years trying to make it simple." It also seems that the core group did not see themselves as a coherent movement but rather as a group of individual poets with some shared approach to their art. As well as the matters covered in Zukofsky's essays, the elements of this approach included: a respect for Imagist achievement in the areas of vers libre and highly concentrated language and imagery; a rejection of the Imagists' interest in classicism and mythology; for Reznikoff, Zukofsky, Rakosi and Oppen, a shared Jewish heritage (which, for all but Oppen included an early childhood in which English was not their first language); generally left wing, and, in the cases of Zukofsky, Rakosi, and Oppen at least, Marxist politics.
Алғашқы басылымдар
Топтың алғашқы пайда болуы 1931 жылдың ақпан айында «Poetry» журналының арнайы санында болды; бұл Паунд ұйымдастырып, Зуковский редакциялаған (37-том, 5-нөмір). Ракоси, Зуковский, Резников, Джордж Оппен, Базил Бантинг және Уильям Карлос Уильямстың өлеңдерімен қатар, Зуковский топпен кейіннен байланысы болмаған немесе аз болған бірнеше ақындардың туындыларын да қосты: Говард Уикс, Роберт МакАлмон, Джойс Хопкинс, Норман Маклеод, Кеннет Рексрот, С. Теодор Хект, Гарри Росколенкир, Генри Золинский, Уиттакер Чемберс, Джесси Ловентал, Эмануэль Карневали (Артур Рембоның аудармашысы ретінде), Джон Уилрайт, Ричард Джонс және Марта Чемпион. Қосымшада (Симпозиум) Паркер Тайлер мен Чарльз Анри Фордтың мәтіндері, Зуковскийдің түсіндірмесі, Сэмюэл Путнамның мәтіні және Зуковскийдің досы Рене Таупиннің Андре Салмонның поэзиясы туралы қысқа эссесінің аудармасы жарияланды. Бұл санда Зуковскийдің «Бағдарлама: 'Объективистер' 1931» және «Шыншылдық және объективтеу: Чарльз Резниковтың шығармашылығына ерекше назар аудара отырып» атты мақалалары да жарық көрді. Бұл екінші мақалада Зуковский объективистік поэтиканың негізгі принциптерін кеңейте келе, шыншылдық – «көрініс емес, заттарды олар бар күйінде көру және оларды әуеннің бағытымен басқару» екенін, ал объективтеу – «өнер формасының зат ретінде көрінуімен» байланысты екенін айтады. Бұл ұстаным Паундтың 1918 жылғы «Мен техниканы адамның шыншылдығын сынау құралы деп санаймын» деген тұжырымын қайталайды («Кері көру» атты эссесінде ол имиджизмді талқылайды).
The first appearance of the group was in a special issue of Poetry magazine in February 1931; this was arranged for by Pound and edited by Zukofsky (Vol. 37, No. 5). In addition to poems by Rakosi, Zukofsky, Reznikoff, George Oppen, Basil Bunting and William Carlos Williams, Zukofsky included work by a number of poets who would have little or no further association with the group: Howard Weeks, Robert McAlmon, Joyce Hopkins, Norman Macleod, Kenneth Rexroth, S. Theodore Hecht, Harry Roskolenkier, Henry Zolinsky, Whittaker Chambers, Jesse Lowenthal, Emanuel Carnevali (as translator of Arthur Rimbaud), John Wheelwright, Richard Johns and Martha Champion. An appendix (Symposium) featured texts by Parker Tyler and Charles Henri Ford, with a note by Zukofsky, a text by Samuel Putnam and Zukofsky's translation of a short essay on the poetry of André Salmon by his friend René Taupin. The issue also contained Zukofsky's essays Program: 'Objectivists' 1931 and Sincerity and Objectification: With Special Reference to the Work of Charles Reznikoff, a reworking of a study of Reznikoff's work originally written some time earlier. In this second essay, Zukofsky expands on the basic tenets of Objectivist poetics, stating that in sincerity "Writing occurs which is the detail, not mirage, of seeing, of thinking with the things as they exist, and of directing them along a line of melody", and that objectification relates to "the appearance of the art form as an object." This position echoes Pound's 1918 dictum (in an essay, "A Retrospective", in which he is looking back at Imagism) "I believe in technique as the test of a man's sincerity".
Тіл және поэзия
Объективистік поэтиканың бұл эсселерде тікелей талданбаған тағы бір жағы – күнделікті, қарапайым сөздердің қозғауын пайдалануға деген қызығушылық. Зюковский кейінірек (1946 жылы) жазғандай, "ақын өмірінің бір бөлігін 'the' және 'a' сөздерін қолдануға жұмсауы мүмкін екенін дәлелдеуге болады: олардың екеуі де бір адамның шеше алатын эпикалық және тарихи тағдырмен салмақталған. Мұны қабылдамайтындар, осы кішкентай сөздердің көптеген басқа сөздердің арасында мағынасы жоқ деп ойлайды". Бұл мәселе Оппеннің "егерде бізде әлі де 'is' сөзі болса, өлең жазудың қажеті болмас еді" деген тұжырымында да көрінеді.
Another aspect of Objectivist poetics that is not explicitly addressed in these essays is an interest in exploiting the resonances of small, everyday words. As Zukofsky was to write some time later (in 1946), "a case can be made for the poet giving some of his life to the use of the words the and a: both of which are weighted with as much epos and historical destiny as one man can perhaps resolve. Those who do not believe this are too sure that the little words mean nothing among so many other words." This concern is also reflected in Oppen's statement "if we still possessed the word 'is', there would be no need to write poems".
Реакция
Журналға деген реакция біркелкі болмады, ал 1931 жылғы наурыз айындағы санында редактордың өзі «Жастардың мақтанышы» деген тақырыппен жаулы жауап жариялады. Монро ең көп ашуланған нәрсе – Зукофскийдің журналға тұрақты үлес қосып келген Эдвин Арлингтон Робинсон, Роберт Фрост, Эдгар Ли Мастерс және Эдна Сент-Винсент Миллейді қабылдамауы болды. Дегенмен, барлық пікірлер жағымсыз болған жоқ; Нидекер бұл нөмірді Висконсин штатының Форт-Аткинсон қаласындағы жергілікті кітапханада оқып, одан кейін көп ұзамай Зукофскийге хат жазып, 40 жылдан кейін қайтыс болғанға дейін достық және әдеби хат алмасуды бастады. «Поэзия» журналынан кейін 1932 жылы Зукофский редакциялаған «Объективист» антологиясы жарық көрді. Бұл антологияға келесі авторлар кірді: Базил Бантинг, Мэри Баттс, Франсис Флетчер, Роберт МакАлмон, Джордж Оппен, Езра Паунд, Карл Ракози, Кеннет Рексрот, Чарльз Резникофф, Уильям Карлос Уильямс, Луис Зукофский, Форест Андерсон, Т. С. Элиот, Р. Б. Н. Уорристон және Джерри Рейсман. Антология осы ақындардың арасындағы айырмашылықтарды, сондай-ақ олардың жазуға деген ортақ көзқарастарын көрсете білді. Бұл айырмашылықтың көп бөлігі Зукофскийдің мазмұннан гөрі формаға баса назар салуынан туындады, бұл басқа көптеген ақындардың нақты әлемге деген қызығушылығымен қақтығысты. Ракоси кейінірек былай деп жазды: «Егер Резникофф объективист болса, Зукофский ол емес және ешқашан болған емес». «Объективист» антологиясын Зукофский, Резникофф және Джордж мен Мэри Оппендер ұйымдастырған «To, Publishers» кішкентай баспасы шығарды және ол Оппеннің жеке табысынан қаржыландырылды. Зукофский Нью-Йорктен бас редактор болып жұмыс істеді, ол үшін ай сайын шағын жалақы алды, ал Оппендер кітаптардың жинағын жасау және басып шығаруды Францияның оңтүстігіндегі Ле-Босеттегі шағын ауылдан ұйымдастырды. Баспа «A Novelette and Other Prose» (1932) Уильямс және «Prolegomena 1» (1932) Езра Паундтың кітаптарын да жариялады. Бұл Паундтың «How to Read» және «The Spirit of Romance» атты екі прозалық кітабының бір томдық жинағы болды. Баспаның амбициялық жоспарлары болғанымен, Уильямстың жинақталмаған прозасын, Паундтың толық сындық еңбектерін, Бантингтің итальяндық ақын Федериго Тоццидің аудармасын, Зукофскийдің 55 өлеңін және кем дегенде Резникоффтың бір кітабын басып шығаруды жоспарлаған кезде, баспа бірнеше қиындықтарға тап болды және 1932 жылдың соңында басқа томдар жарық көрмей тұрып, жабылды. Олар 1932 жылы Америка Құрама Штаттарына оралып, Зукофский, Уильямс және Резникоффпен бірге «Объективист» баспасын құрып, объективисттік еңбектердің көбірек кітаптарын жариялады. Алғашқы жарық көрген кітаптар: Уильямстың «Collected Poems 1921–31» (1934), Уоллес Стивенстің кіріспесімен, Оппеннің «Discrete Series», Езра Паундтың кіріспесімен, содан кейін Резникоффтың «Jerusalem the Golden» (1934, поэзия), оның «Testimony» (1934, проза), Кеннет Берктің кіріспесімен және «In Memoriam: 1933» (1934, поэзия). Резникоффтың «Separate Way» (1936) – «The Objectivist Press» баспасының соңғы кітабы болды, егер Зукофскийдің «A Test of Poetry» (1948) кітабы, он екі жылдан кейін оның баспасында жарық көргенін есептемесек.
Reaction to the issue was not uniformly welcoming, and the March 1931 issue of the magazine contained a hostile response by the editor herself under the title "The Arrogance of Youth". Monroe was particularly angered by Zukofsky's rejection of Edwin Arlington Robinson, Robert Frost, Edgar Lee Masters, and Edna St. Vincent Millay, all of whom were regular contributors to the magazine. However, not all reactions were so unfavorable; Niedecker read the issue at her local public library in Fort Atkinson, Wisconsin, and wrote to Zukofsky shortly thereafter, beginning a friendship and frequent literary correspondence that would last until her death 40 years later. The Poetry issue was followed in 1932 by the Zukofsky edited An 'Objectivist' Anthology. This anthology featured far fewer contributors: Basil Bunting, Mary Butts, Frances Fletcher, Robert McAlmon, George Oppen, Ezra Pound, Carl Rakosi, Kenneth Rexroth, Charles Reznikoff, William Carlos Williams, Louis Zukofsky and Forest Anderson, T. S. Eliot, R. B. N. Warriston and Jerry Reisman. The anthology served to highlight the differences between these poets as much as their shared attitudes to writing. Much of the difference stemmed from Zukofsky's insistence on form over content, which conflicted with many of the other poets' concern with the real world. As Rakosi would later write: "if Reznikoff was an Objectivist, Zukofsky is not and never was one." An Objectivist Anthology was published by To, Publishers, a small press organized by Zukofsky, Reznikoff and George and Mary Oppen, and funded from Oppen's small private income. Zukofsky acted as general editor from New York City, for which he drew a small monthly salary, and the Oppen's arranged for the books' typesetting and printing from Le Beausset, a small village in the south of France where the were living. The press also published A Novelette and Other Prose (1932) by Williams and Prolegomena 1 (1932) by Ezra Pound. This was a reprint of two of Pound's prose books, How to Read and The Spirit of Romance, bound in one volume. While the press had ambitious plans, planning to print Williams' uncollected prose, Pound's complete critical works, Bunting's translation of Italian poet Federigo Tozzi, Zukofsky's 55 Poems, and at least one book by Reznikoff, the press ran into several problems, and folded late in 1932 before any more volumes appeared. The returned to the United States in 1932 and, together with Zukofsky, Williams, and Reznikoff, went on to form the Objectivist Press to publish more books of Objectivist work. The first titles to appear were Williams' Collected Poems 1921–31 (1934), with an introduction by Wallace Stevens, Oppen's Discrete Series, with an introduction by Ezra Pound, followed by Reznikoff's Jerusalem the Golden, (1934, poetry), his Testimony, (1934, prose), with an introduction by Kenneth Burke and his In Memoriam: 1933 (1934, poetry). Reznikoff's Separate Way (1936) was the last publication of The Objectivist Press, not counting Zukofsky's A Test of Poetry (1948), which was published under its imprint twelve years later.
Объективизмнің салдары
1935 жылы Америка Коммунистік партиясына қосылды, ал Джордж поэзияны тастап, саяси белсенділікке көшті. 1950 жылы жұбайлар сол кездегі қатал коммунизмге қарсы саяси атмосферадан қашу үшін Мексикаға көшті. Оппен 1958 жылға дейін тағы өлең жазбады. 1960 жылы Нью-Йоркке оралды, ал Джордж 1962 мен 1978 жылдар аралығында алты поэзия кітабын жариялады, сол кезде ол жазуды өте қиын деп санады – оған Альцгеймер ауруының диагнозы қойылған. 1969 жылы «Бейтараптық» кітабы үшін Пулитцер сыйлығын жеңіп алды. Мэри Оппен 1978 жылы «Өмір мағынасы» атты естелігінде олардың өмірін, соның ішінде Объективизм дәуірін жақыннан сипаттады. Джордж Оппен 1984 жылы, ал Мэри 1990 жылы қайтыс болды. Карл Ракоси 1941 жылы «Таңдалған өлеңдер» жинағын жариялағаннан кейін поэзияны тастап, өзін әлеуметтік жұмыскер мамандығына арнады. 21 жасқа толғаннан кейін Ракоси өз атын Каллман Роулиге өзгертті, ол 1945 жылдан 1968 жылға дейін зейнетке шыққанға дейін Миннеаполис еврей балалар мен отбасылық қызметінің басшысы болды. 1965 жылы ағылшын ақыны Эндрю Крозьенің ерте өлеңдері туралы күтпеген хаты Ракосиді қайтадан өлең жазуға және жариялауға ынталандырды. 1967 жылы «New Directions Publishers» баспасынан «Амулет» жинағы жарық көрді, ал келесі 46 жылда тағы бірнеше том жарық көрді. Олардың ішінде 1986 жылы жарық көрген «Өлеңдер жинағы» бар. Ракоси 2004 жылы 100 жасында қайтыс болды. Редикуликум Мателларумнан кейін Бантингтің келесі кітабы «Өлеңдер: 1950» болды. Он жыл бойы Иранда британдық сыртқы қызметте және «The Times of London» газетінде жұмыс істегеннен кейін, Бантинг 1952 жылы Моссадектың Ираннан қууынан кейін туған Нортумбрияға оралды, ал 1960 жылдар оған өте жемісті он жылдық болды. Осы кезеңде жарық көрген басылымдардың ішінде оның ең танымал туындысы, сыншы Сирил Коннолли «Т.С. Элиоттың «Төрт квартеттерінен» кейін Англияда жарық көрген ең ұзын өлең» деп сипаттаған «Бригфлаттс» (1966) және «Жинақталған өлеңдер» (1968, қайта қаралып, 1978 және 1985 жылдары қайта басылды) кіретін. 1991 жылы «Жинақталмаған өлеңдері» және 2000 жылы «Толық өлеңдері» жарық көрді. 1933 жылы Нидекер Нью-Йоркте Зуковскийге барды, онда олардың арасында қысқа ғашықтық болды деген қауесет тарады. Ол көп ұзамай Висконсин штатының ауылдық жерлеріндегі үйіне оралды, бұл ландшафт оның кейінгі жазбаларына үлкен әсер етті. Оның алғашқы кітабы «Жаңа қаз» 1946 жылы Джеймс А. Декер баспасында жарық көрді. Көптеген басқа Объективистер сияқты, сыншылдықтың назарынан тыс қалуы және жеке жағдайлардың салдарынан бұл ерте жариялану ұзақ уақыт поэзиялық үнсіздікке ұшырады, ол өз шығармаларына баспагер таба алмады. Ол осы кезеңде жазуын жалғастырғанмен, оның келесі кітабы «Менің досым ағашы» 1961 жылға дейін жарық көрген жоқ. Содан кейін ол жиі жарияланды, ал оның жинақталған шығармалары 2002 жылы жарық көрді. 1941 жылы Резников «Алу және қайту және жоғары және төмен жүру» атты өлеңдер жинағын жариялады. Содан кейін ол жазуын және мерзімдік басылымдарда жариялауын жалғастырды, бірақ оның поэзиясы 1959 жылға дейін кітап түрінде жарияланбады. 1962 жылы «New Directions» «Манхэттен сулары» атты өлеңдер жинағын жариялады. Үш жылдан кейін олар «Куәлік: Америка Құрама Штаттары, 1885–1890: Речитативті» шығарды, бұл 1855 жылдан 1915 жылға дейінгі сот тіркелгендеріне негізделген ұзақ еңбектің бірінші бөлімі болды. Кітап коммерциялық және сындық сәтсіздікке ұшырады, ал «New Directions» оны тастады. 1970 жылдары «Black Sparrow Press» Резниковті басып шығара бастады, толық куәлікті және ұқсас еңбек, Холокостты, нацистік концлагерьлердегі сот залындағы есептерге негізделген шығарманы жариялады. 1976 жылы Резников қайтыс болғаннан кейін «Black Sparrow» оның барлық маңызды туындыларын қайта басып шығарды. Зуковский 1927 жылы «А» деп аталатын 24 бөлімнен тұратын ұзын өлеңді жазуды бастады. Бұл туындының алғашқы жеті «қозғалысы» бұрын журналдарда жарық көрген «Объективист антологиясында» пайда болды. Бұл ерте бөлімдер «The Cantos» әсерін көрсетеді, бірақ Зуковский өзінің стилін және даусын одан әрі дамыта берді. 1930 жылдары ол марксистік саясатқа қатысуын жалғастырды, бұл қызығушылық Уиттакер Чемберспен колледждегі достығына қайтып оралды. Ол қысқа өлеңдер мен прозалық туындыларды, атап айтқанда 1963 жылғы «Түбі: Шекспир туралы» шығармасын жазуды жалғастырды, бірақ «А» романын аяқтау Зуковскийдің қалған жазушылық өмірінің басты мәселесі болды. Өлеңнің дамуы барысында формальды қарастырулар көбірек және көбірек алдыңғы планға шығады, Зуковский сонеттен бастап кездейсоқ немесе кездейсоқ композицияға дейін көптеген құрылғылар мен тәсілдерді қолданады. 1978 жылы ақынның өлім аузында жатқан кезінде соңғы толық басылым басылмақшы еді. Оның соңғы жазған еңбегі осы томның индексі болды.
In 1935, the joined the Communist Party of America, and George abandoned poetry in favor of political activism. In 1950, the couple moved to Mexico to escape the strongly anti Communist political atmosphere of the times. It would be 1958 before Oppen wrote any further poetry. The returned to New York in 1960, and George went on to publish six books of poetry between 1962 and 1978, by which time he was finding it increasingly difficult to write—he had Alzheimer's disease. He won the Pulitzer Prize in 1969 for Of Being Numerous. Mary Oppen published an account of their life, including a close up view of the Objectivist period, in her 1978 memoir Meaning a Life. George Oppen died in 1984, and Mary died in 1990. After publishing his 1941 Selected Poems, Carl Rakosi also abandoned poetry, dedicating himself to a career as a social worker. Shortly after turning 21, Rakosi had legally changed his name to Callman Rawley under which name he served as the head of the Minneapolis Jewish Children's and Family Service from 1945 until his retirement in 1968. An unexpected letter received from the English poet Andrew Crozier in 1965 about his early poetry encouraged Rakosi to start writing and publishing poetry again. A collection, Amulet, was published by New Directions Publishers in 1967, and a number of other volumes were to appear over the following 46 years. These included his Collected Poems in 1986. Rakosi died in 2004, aged 100. After Redimiculum Matellarum, Bunting's next book publication was Poems: 1950. After a lively decade spent largely working in Iran for the British foreign service and The Times of London, Bunting returned to live in his native Northumbria after his expulsion from Iran in 1952 by Mossadeq, and the 1960s were to prove to be a very productive decade for him. Publications from this time include possibly his best known work, the long poem Briggflatts (1966), described by critic Cyril Connolly as "the finest long poem to have been published in England since T. S. Eliot's Four Quartets", and Collected Poems (1968, revised editions 1978 and 1985). An Uncollected Poems appeared in 1991 and his Complete Poems in 2000. In 1933, Niedecker visited Zukofsky in New York, where she and Zukofsky were rumored to have had a brief affair. She soon returned to her home in rural Wisconsin, a landscape that was to influence much of her later writing. Her first book, New Goose, was published by the James A. Decker Press in 1946. As was the case for many of the other Objectivists, a combination of critical neglect and personal circumstances meant that this early publication was followed by a longish period of poetic silence during which she was unable to find a publisher for her work. Although she continued writing for much of the intervening period, her next book, My Friend Tree, did not appear until 1961. She published relatively frequently after that, and her Collected Works appeared in 2002. In 1941, Reznikoff published a collection of poems called Going To and Fro and Walking Up and Down. After that, although he continued to write and to publish in periodicals, his poetry had no further book publication until the 1959 Inscriptions: 1944–1956. In 1962, New Directions published a selection of poems called By the Waters of Manhattan. Three years later, they brought out Testimony: The United States, 1885–1890: Recitative, the first installment of a long work based on court records covering the period 1855 to 1915. The book was a commercial and critical flop, and New Directions dropped him. In the 1970s, Black Sparrow Press started publishing Reznikoff, bringing out the complete Testimony as well as a similar work, Holocaust, based on courtroom accounts of Nazi concentration camps. In the years after Reznikoff's death in 1976, Black Sparrow brought all his major works back into print. Zukofsky had begun work on a long poem in 24 parts called A in 1927. The first seven "movements" of this work appeared in the Objectivist Anthology, having previously appeared in magazines. These early sections show the influence of The Cantos, though Zukofsky was to further develop his own style and voice as A progressed. The 1930s also saw him continue his involvement in Marxist politics, an interest that went back to his college friendship with Whittaker Chambers. Although he would continue to write short poems and prose works, notably the 1963 Bottom: On Shakespeare, the completion of A was to be the major concern of the remainder of Zukofsky's writing life. As the poem progressed, formal considerations tended to be foregrounded more and more, with Zukofsky applying a wide range of devices and approaches, from the sonnet to aleatory or random composition. The final complete edition was going to press as the poet lay on his deathbed in 1978. His final written work was the index to this volume.
Мұра
Объективистердің алғашқы сын-пікірлері көбінесе жағымсыз болды, әсіресе Моррис Шапп пен Ивор Винтерстің рецензияларында, сондай-ақ Гарриет Монроның бұрын айтылған «Поэзия» журналының арнайы санына жасаған теріс пікірінде. Дегенмен, олардың бірден әсері болды, әсіресе олардың екі Имажист ұстаздары Уильямс пен Паундтың жұмысына. Уильямс пен Зуковский өмір бойы жеке және шығармашылық байланыста болды, бұл екеуі үшін де маңызды болды. Зуковский үшін Уильямстың мысалы сыртқы шындықтар мен нәрселерге назар аударуға көмектесті. Уильямс үшін Зуковский форманың маңыздылығын еске түсірді. Марк Скроггинс жазғандай, «Зукофскийден Уильямс өзінің көбінесе аморфты өлеңдерін нақты кесілген өлшемдерге келтіруді үйренді». Паундқа да объективистердің форма сезімі, олардың күнделікті сөздікке назар аударуы және саясат, экономика және әсіресе американдық тақырыптарға деген қызығушылықтары әсер етті. Сыншы Хью Кеннер бұл әсерлер 1930 жылдары жарық көрген «Кантос» бөлімдерін қалыптастыруға көмектесті деп санайды, «Паунд оларды оқыды, ал олар Паундты» деп жазды. Бит ұрпағының ақындары, 1940 жылдардың соңында пайда болған американдық богема жазушыларының тобы, оның ішінде Аллен Гинзберг, Гэри Снайдер және Джек Керуак, Паунд пен Уильямсқа көп қарыз болды және олар арқылы Объективистерге келді. 1950-1960 жылдары Зуковскийді жас ақындар іздеді, соның ішінде Пол Блэкберн, Джером Ротенберг, Джонатан Уильямс, Денис Левертов, Гилберт Соррентино және Аллен Гинзберг. Оның шығармалары Black Mountain ақындарына, әсіресе Роберт Крили мен Сид Корманға да белгілі болды, олардың Origin журналы мен баспасы ескі ақынның бағалы жарияланым алаңы ретінде қызмет етті. Зукофскийдің формальды әдістері, әсіресе кездейсоқ жазуға деген қызығушылығы, Джексон Мак Лоу мен Джон Кейджге және олар арқылы 1970 жылдары жариялай бастаған авангардтық ақындар тобына, оның ішінде Брюс Эндрюс, Чарльз Бернштейн, Рон Силлиман, Лин Хеджиниан, Боб Перлеман, Майкл Палмер, Рэй Армантраут, Карла Гарриман, Барретт Уоттен, Кларк Кулидж, Ханна Вайнер, Сьюзан Хоу, Тина Дарра және Фанни Хоуға маңызды әсер етті. Оппен мен Резников кейінгі ақындардың буындарына әсер етті, әсіресе Теодор Энслин, Харви Шапиро, Майкл Хеллер, Норман Финкельштейн, Рейчел Блау Дюплессис, Джон Таггарт және Арман Швернер. Олардың поэзиясы тілге, этикаға және әлемге деген объективистік құштарлықты жалғастырады және көбінесе заманауи, қалалық, еврей өміріне, сондай-ақ діни және зайырлы өмірге қатысты. Дюплессис, бір қарағанда, бұл тізімнен ерекшеленіп тұр. Оның поэзиясында Резников, Нидекер немесе Оппен шығармаларындағы объективистік эстетиканың тақырыптары тікелей байқаылмайды. Жасырақта және университет студенті болған кезде Дюплессис Оппенмен өмір бойы хат алысып, Оппеннің адалдығы, шыншылдығы және батылдығына қатты әсер етті. Өзін объективистік этностан біршама алыстаған (немесе бірінші оқылымда айтылуы мүмкін) бейімділіктері мен маңдайына салынған ақын ретінде танытқанмен, Дюплессис 21-ғасырдағы объективистік поэзия мен поэтиканың таралуы мен сақталуында маңызды рөл атқарды. Оппен сияқты адамның өмірі Дюплессиске қатты әсер етті. Дюплессис Оппеннің сенімін де жеңіп алды және оған ол өлгеннен кейін жарияланған Оппеннің таңдалған хаттарын редакциялау мүмкіндігі берілді. Бантингтің 1960 жылдары Ньюкасл қаласында болуы, оның жас ақындармен (Том Пикард, Томас А. Кларк, Ричард Каддел және Барри Максуини) тығыз қарым-қатынасы британдық поэзияның қайта өркендеуінің ақындары үшін басты әке тұлғасы болды. Бұл жас буын басқа Объективистердің еңбектеріне де қызығушылық танытты және олардың жазбалары Британияда кеңінен таныла бастады. Мысалы, бұл қайта өрлеу ақыны Эндрю Кройзердің хаты болды, ол Ракосидің поэзияға оралуына түрткі болды. Объективистердің мұрасы мен әдеби қалыптасуының үнемі қайталанатын, сын және басқа да бағалауларының ортасында, аумақтың белгілі картасы ақын Рон Силлиман ұсынған: «үш фазалы Объективизм». Бұл сөз тіркесін кім шығарғаны белгісіз, бірақ бұл рубрика объективист ақындардың біздің санамызға араласуына қатысты пайдалы жолды ұсынады. Силлиман былай деп жазады:
The early critical reception of the Objectivists was generally hostile, particularly in reviews by Morris Schappes and Yvor Winters, as well as Harriet Monroe's already mentioned unfavorable reaction to the Poetry special issue. However, they did have an immediate impact, especially on the work of their two Imagist mentors, Williams and Pound. Williams and Zukofsky were to maintain a lifelong personal and creative relationship which was to prove important for both men. For Zukofsky, the example of Williams helped to keep him focused on external realities and things. For Williams, Zukofsky served as a reminder of the importance of form. As Mark Scroggins writes, "from Zukofsky, Williams learned to shape his often amorphous verse into more sharply chiselled measures." Pound, too, was influenced by the Objectivist sense of form, their focus on everyday vocabulary, and their interests in politics, economics and specifically American subject matter. The critic Hugh Kenner has argued that these influences helped shape the sections of The Cantos published during the 1930s, writing "Pound was reading them, and they him". The poets of the Beat Generation, a group of American bohemian writers to emerge at the end of the 1940s that included Allen Ginsberg, Gary Snyder and Jack Kerouac, owed much to Pound and Williams, and were led, through them, to the Objectivists. In the 1950s and 1960s, Zukofsky was sought out by younger poets including Paul Blackburn, Jerome Rothenberg, Jonathan Williams, Denise Levertov, Gilbert Sorrentino and Allen Ginsberg. His work was also well known to the Black Mountain poets, especially Robert Creeley and Cid Corman, whose Origin magazine and press were to serve as valuable publishing outlets for the older poet. Zukofsky's formal procedures, especially his interest in aleatory writing, were a key influence on Jackson Mac Low and John Cage, amongst others, and through them on the Language School, an avant garde group of poets who started publishing in the 1970s and who included Bruce Andrews, Charles Bernstein, Ron Silliman, Lyn Hejinian, Bob Perelman, Michael Palmer, Rae Armantrout, Carla Harryman, Barrett Watten, Clark Coolidge, Hannah Weiner, Susan Howe, Tina Darragh and Fanny Howe. Oppen and Reznikoff influenced subsequent generations of poets, most notably, Theodore Enslin, Harvey Shapiro, Michael Heller, Norman Finkelstein, Rachel Blau DuPlessis, John Taggart, and Armand Schwerner to name a few. Their poetry continues the Objectivist obsession with language, ethics, and world and often addresses modern, urban, Jewish life, both secular and religious. DuPlessis, on first glance, seems an exception to this list. Her poetry seems not to immediately possess the so called themes of an Objectivist aesthetic as practiced in the work of a Reznikoff, a Niedecker or an Oppen. As a young woman and university student, DuPlessis began a lifelong correspondence with Oppen and was deeply influenced by Oppen's integrity, sincerity, and courage. Though establishing herself as a poet with tendencies and obsessions at some remove from an Objectivist ethos (or so it may be argued at a first reading) DuPlessis has played a crucial role in the dissemination and survival of Objectivist poetry and poetics well into the 21st century. The life of a man such as Oppen made a lasting impression on DuPlessis. DuPlessis gained Oppen's trust as well and she was given the opportunity of editing Oppen's Selected Letters, which were published posthumously. Bunting's physical presence in Newcastle in the 1960s, together with his close relationships with a number of younger poets (including Tom Pickard, Thomas A. Clark, Richard Caddel and Barry MacSweeney), meant that he was a major father figure for the poets of the British Poetry Revival. This younger generation were also drawn to the works of the other Objectivists, and their writings began to be more widely known in Britain. For example, it was a letter from the Revival poet Andrew Crozier which prompted Rakosi's return to poetry. Amidst the continuous reappraisals, critical and otherwise, of the legacy and literary formation of the Objectivists, a well known mapping of the territory continues to be one put forth by poet Ron Silliman: "three phase Objectivism". Though unclear, precisely, who coined the phrase, this rubric offers a useful way of dealing with the intercession of the Objectivist poets into our consciousness. Writes Silliman:
Басып шығару
Дюплессис, Рейчел Блау және Питер Квартермен (ред.) Объективистік байланыс: мәдени поэтикадағы эсселер, (Тускалуза: Алабама университетінің баспасы, 1999). Кеннер, Хью, "Паунд дәуірі" (Faber and Faber, 1975 жылғы басылым). МакАллистер, Эндрю (ред.) Объективистер: Антология (Bloodaxe Books, 1996). Перлофф, Марджори, "Қырқылаған сымдардың торы": "Жаңа американдық поэзия", 1930–1932" Modernism/modernity журналы, 2 том, 1 саны, қаңтар 1995, 145–175 беттер. Скроггинс, Марк. Өмір поэмасы: Луи Зукофский өмірбаяны, Shoemaker & Hoard, 2007.
DuPlessis, Rachel Blau & Peter Quartermain (eds) The Objectivist Nexus: Essays in Cultural Poetics, (Tuscaloosa: University of Alabama Press, 1999). Kenner, Hugh, The Pound Era (Faber and Faber, 1975 edition). McAllister, Andrew (ed) The Objectivists: An Anthology (Bloodaxe Books, 1996). Perloff, Marjorie, "Barbed Wire Entanglements": The "New American Poetry," 1930–1932" in Modernism/modernity Volume 2, Number 1, January 1995, pp. 145–175. Scroggins, Mark. The Poem of a Life: A Biography of Louis Zukofsky, Shoemaker & Hoard, 2007.
Онлайн
Эндрю Крозиер: Карл Ракозидің өмірі мен мансабы туралы 2005 жылдың 13 қазанында жазылған. Милтон Хиндус: Чарльз Резникофф: Биографиялық эссе 2005 жылдың 13 қазанында жазылған. Джозеф Г. Кроник: Джордж Оппеннің өмірі мен мансабы 2005 жылдың 13 қазанында жазылған. Марк Скроггинс: Луи Зукофскийдің өмірбаяны туралы эссе 2005 жылдың 10 қазанында жазылған. Ричард Каддел: Кішігірім ақын, көзге түспейтін адалсыздық: 100 жасында Базиль Бантинг 2005 жылдың 27 қазанында жазылған. Питер Николс: Модернизмді жаңғырту: Паундтан Оппенге дейін 2005 жылдың 14 қарашасында жазылған.
Andrew Crozier: On Carl Rakosi's Life and Career Captured October 13, 2005. Milton Hindus: Charles Reznikoff: A Biographical Essay Captured October 13, 2005. Joseph G. Kronick: George Oppen's Life and Career Captured October 13, 2005. Mark Scroggins: A Biographical Essay on Louis Zukofsky Captured October 10, 2005. Richard Caddel: Minor Poet, Not Conspicuously Dishonest: Basil Bunting at 100 Captured October 27, 2005. Peter Nicholls: Modernising Modernism: from Pound to Oppen Captured November 14, 2005.