Қызыл үшбұрыш: Телеарнадағы контент туралы ескерту жүйесі
Red triangle (Channel 4)
1986-87 ж. Channel 4 телеарнасының «қызыл үшбұрыш» ескерту жүйесі, ересектерге арналған контент, фильмдер, цензура, IBA және телеарнаның авангардтық имиджі туралы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ересектерге арналған мазмұн туралы ескерту
Adult content warning
Қызыл үшбұрыш – 1986-1987 жылдар аралығында қысқа мерзімге негізгі британдық телеарнасы Channel 4 қолданған мазмұн туралы ескерту жүйесі болды. Арна таңертеңгі сағаттарда "қызыл үшбұрыш" сериясы аясында негізінен "Х" немесе 18+ рейтингісі бар көркем фильмдерді көрсетіп, күтпегендей үлкен көрермендер жинады. Газеттер мен қоғамдық ұйымдардың ықпалымен мұндай материалды анықтау әдісі тоқтатылды.
The red triangle was a content warning system employed by mainstream terrestrial British television broadcaster Channel 4 for a brief period from 1986 to 1987. The channel showed a number of mainly 'X' or 18 certificate art films in the early hours of the morning as part of the "red triangle" series, gaining unexpectedly large audiences. After lobbying from newspapers and pressure groups this method of identifying such material was discontinued.
Қызыл үшбұрышты хабар тарату
1982 жылғы қарашада іске қосылған арна, қазіргі эфирлік станцияларға қарағанда салыстырмалы түрде авангардтық балама ретінде танылуға үміттенді. Ол, көбінесе культты фильмдер немесе артхаус туындылары және көбінесе басқа тілде болған, провокациялық фильмдердің тізімін жасады. Оларды көрсету үшін тәуелсіз теледидарды реттеуші Тәуелсіз хабар тарату органымен (IBA) келіссөздер жүргізді. Фильмдердің барлығы Британдық киноцензура кеңесінің «X» (кейін «18») сертификатымен кинотеатрларда көрсетілген, және бұрын британдық теледидарда көрсетілмеген еді. Олардың мазмұны Ұлыбритания телецензурасының бұрынғы рұқсаттарын асып кетті. Сериал 1986 жылдың қыркүйегінде өте кеш сағатта басталды (көптеген фильмдер түнгі жарықтан кейін көрсетілді). Хабар алдында «Күшті сезімталдық қажет» деген ескерту және ақ түсті ортасы бар қызыл үшбұрыштың толық экранды логотипі көрсетілді (Ұлыбританияда ескерту белгілері үшін қолданылатын стандартты жүйе). Көрермендердің бірі ескертуді қабылдамаған жағдайда, фильмнің ересектерге арналған мазмұнына кездейсоқ тап болмауы үшін, экранның сол жақ жоғарғы бұрышында үнемі кішкентай қызыл үшбұрыш көрсетілді. Бұл эфирлердің «қызыл үшбұрышты фильмдер» деп белгілі болуына әкелді. Эфир басталар алдында да дау туды. Бірнеше газет көрсетілетін фильмдердің кейбіреулерін «видео-қорқыныштар» деп сипаттады, ал эфир басталғаннан кейін моральдық науқаншы Мэри Уайтхаус іске қосылды. Фильмдерді порнография деп айыптап, оның Ұлттық көрермендер мен тыңдаушылар қауымдастығы эфирге қарсы күшті үгіт жүргізіп, парламент пен IBA-ны эфирді тоқтатуға шақырды. Қызыл үшбұрыш сериясына қарсы наразылық, наразылар күткеннен кері нәтиже берді; ашылу фильмі, қорқынышты сюрреалистік комедия «Themroc» екі миллионнан астам көрерменді тартты. Кейінгі фильмдер (көбінесе TVTimes синопсистері қызықты естілгендері) үш миллионнан астам көрерменге ие болды, бұл көрсеткіш сол уақытта эфирдегі басқа арналардың көрсеткіштерін (Ашық университеттің өте шектеулі шағымдар мен білім беру бағдарламаларын ұсынған) басып өтті. Кейбір сыншылар бүкіл сериалдың қасақана дау тудыруға бағытталған әрекет екенін айтты, ал іс жүзінде көптеген көрермендер науқаншылар айтқан «жұмсақ порнографияның» шын мәнінде көркем кино екенін анықтады (және олар күткендей ләззат емес). Көрермендер саны кейін төмендеп, баспасөз қарсылығы күшейген соң, Channel 4 қызыл үшбұрышты енгізілгеннен кейін бір жыл өткен соң тоқтатты.
The channel, launched in November 1982, hoped to gain a reputation as a relatively avant garde alternative to the existing terrestrial stations. It compiled a list of provocative films, generally cult film or art house and mostly in another language, and entered into negotiation with independent TV regulator the Independent Broadcasting Authority (IBA) with an eye to showing them. The films, all of which had been theatrically exhibited under British Board of Film Censorship's 'X' (or later '18') certificates, had never been shown on British television before. Their content transcended that which had hitherto been permitted by the UK's TV censors. The series began in September 1986 in a very late slot (with most films beginning after midnight). Broadcasts were preceded by a warning, saying "Special Discretion Required" and displaying a full screen logo of a red triangle with a white centre (the standard scheme used for warning signs in the UK). To prevent viewers who missed the warning at the beginning from later being unwittingly exposed to the adult content of the film, a smaller red triangle was continually displayed in the top left corner of the screen throughout the broadcast. This quickly led to the broadcasts being informally known as the "red triangle films". The broadcasts proved to be controversial even before they began. Several newspapers branded some of the films to be shown "video nasties", and once broadcasts began the morality campaigner Mary Whitehouse became involved. Condemning the films as pornography, her National Viewers' and Listeners' Association campaigned vociferously against the broadcasts and lobbied parliament and the IBA, calling for the broadcasts to be ended. The outcry over the red triangle series had entirely the opposite effect than the objectors had intended; the opening film, the grisly surreal comedy Themroc, garnered over two million viewers. Later films (mostly those whose TVTimes synopses sounded racy) gained viewerships of over three million, figures which dwarfed those of the other channels still broadcasting that late (which carried fare of very limited appeal and educational programming from the Open University). Some critics contended that the whole series was a cynical attempt to wilfully stir controversy, and in practice many viewers discovered that "softcore porn" against which campaigners had railed was in fact genuine art cinema (and not the titillation for which they had stayed up late). With viewing figures latterly declining, and press opposition remaining strong, Channel 4 quietly discontinued the red triangle the year after it had been introduced.
Мұра
Бірнеше жыл өткен соң, шамамен 1995 жылы Channel 4 «Қызыл шам аймағы» деп аталатын түнгі бағдарламалар ұясын құрды, онда ересектерге арналған, ашық жыныстық мазмұны бар әртүрлі бағдарламалар көрсетілді. Фотограф Роберт Мэпплторптың авангардтық туындылары сияқты материалдар, сондай-ақ ашықтан-ашыққа ұяң бағдарламалар араласқан. Осы кезде Уайтхаусқа тигізетін ықпалы азайды, ал «ұятты нәрселер» мен «видео-қорқыныштар» туралы жалпы халықтың алаңдауы басылды, сондықтан «Қызыл шам аймағы» аса қырқыс пікірталассыз өтті. Жалпы алғанда, бұл тәжірибе британдық көрермендердің ересектерге арналған, жыныстық тақырыптағы бағдарламаларға қатты қызығушылық танытқанын көрсетті, ал келесі он жылда Channel 4 көрермендерді тарту үшін одан да ашық жыныстық мазмұнды бағдарламаларға көбірек жүгінді. Түн ортасынан кейін телеарнаның бірнеше миллион көрерменге ие болатынын көрсеткен «қызыл үшбұрыш» тәжірибесі (сондай-ақ «қызыл үшбұрыш» фильмдерін пародиалайтын «Who Dares Wins» түнгі комедиялық бағдарламасы) кешкі «пабтан кейінгі» уақытты орнатуға көмектесті. Бұл әлі де жалғасуда (әсіресе Channel 4 және оның бәсекелесі Channel 5 арналарында), бірақ мазмұны «қызыл үшбұрыш» сериясының артхаус фильмдеріне қарағанда, көбінесе әдепсіз және еркектерге арналған контентке бейімделген.
Several years later around 1995, Channel 4 instituted a late night programming slot (entitled "The Red Light Zone") in which it showed a variety of adult oriented programmes with more overt sexual content, mixing avant garde material such as the works of photographer Robert Mapplethorpe with more unabashedly salacious content. By this time Whitehouse's influence had declined, and the general moral panic over "smut" and "video nasties" had largely subsided, such that the Red Light Zone proceeded without great controversy. More generally, the experiment showed there was a considerable appetite in the British viewing public for adult, sexually themed programming, and the following decade saw Channel 4 increasingly resorting to more blatantly sexual programmes to attract viewers. By showing that it was possible for TV to get viewership of several millions after midnight, the red triangle experiment (along with late night comedy programme Who Dares Wins, which notably parodied the red triangle films) went some way to establishing a late night "after the pub" slot. This continues (particularly on Channel 4 and its competitor Channel 5), although the content is more inclined toward the bawdy and laddish than to the red triangle series' art house films.